"Op de achtergrond hoor ik sirenes. 'Jezus, dat duurde lang,' zegt de man die ik nu aan de lijn heb. 'Gaan ze nu eens wat doen?'
'Mijn collega's komen inderdaad hulp bieden,' zeg ik tegen de man.
'Het zal verdomme tijd worden.'
Als ik zeker weet dat de hulpdiensten gearriveerd zijn, zeg ik gedag en hang op. In gedachten tel ik terug. Ik heb tien mensen aan de lijn gehad, geen van hen heeft een vinger uitgestoken."
In 'De mensen van de ambulance' (2016) beschrijft auteur Mariëtte Middelbeek waargebeurde verhalen van (zorg)ambulanceverpleegkundigen, -chauffeurs, -begeleiders & meldkamercentralisten.
Het boek is opgedeeld in zo'n 64 korte verhalen. Ieder verhaal geeft de keiharde realiteit van het werken in de spoedzorg weer en hoeveel kracht, emoties, kennis en onderbuikgevoel erbij komt kijken.
En jeetje, wat is dit een indrukwekkend en ontroerend boek! Je kunt het niet lezen zonder een traantje te laten. Wat is er veel verdriet in de wereld.
Na het lezen van dit boek zijn mij een aantal zaken héél duidelijk:
1. Voor dit werk zou ik absoluut niet geschikt zijn.
2. Dat dit beroep een roeping is en niet zomaar een 'gewone' baan.
3. Dat mensen met dit beroep de absolute helden van onze samenleving zijn.
Dit boek zou verplicht leesvoer moeten zijn voor iedere volwassene. Zeker wanneer mensen geneigd zijn het als omstander beter te weten dan het geschoolde ambulancepersoneel.
Kortom, lees dit boek!