☆ 4,5/ 5 ☆
Ze was 16 las ik voor de eerste keer toen ik 14 was en door mijn eerste breakup ging.
Mijn moeder had dit boek van mijn tante geleend en ze vonden ‘m allebei heel goed, mijn moeder gaf ‘m weer aan mij te leen omdat ik de afleiding wel kon gebruiken.
Dit was heel wat, want dit was nog in de tijd dat ik een hyperfixatie had op Harry Potter en The Hunger Games en niks anders las dan dat.
Ik kan me zó goed herinneren dat toen ik in Ze was 16 begon, ik het niet weg kon leggen en echt alles even helemaal vergat, ook die vervelende periode waar ik toen doorheen ging.
Omdat ik zelf ook een Zeeuw ben, vond ik het fantastisch om eindelijk eens een boek te lezen dat zich in Zeeland afspeelt.
De grote vraag is alleen: vind ik dit boek als 22 jarige net zo goed en ontroerend als mijn 14 jarige zelf?
Het antwoord is overduidelijk: ja!!
Het duurde even voordat ik echt goed in de hoofdstukken van Ize zat want wat kan die meid een kreng zijn, sorry not sorry.
Maar als je even daar doorheen kijkt is het begrijpelijk dat ze doet zoals ze doet: haar moeder is zó hard, afgesloten en emoties doen er niet toe en Ize heeft niks anders als voorbeeld gehad dan een hard masker opzetten en van zich af te bijten.
Maakt het nog steeds niet goed dat ze zo verschrikkelijk brutaal en respectloos is in het begin, maar ergens is het ook een beetje begrijpelijk waar het vandaan komt.
En het is gewoon een onwijs koppige puber.
De hoofdstukken over Janna in de oorlog las ik zo snel als een trein, Janna als personage vond ik ook veel draaglijker om te volgen en de personages uit deze tijd een stuk boeiender.
De personages uit deze hoofdstukken heb ik ook echt in mijn hart gesloten, en mijn hart brak opnieuw voor hen.
Willem was een van mijn allereerste book boyfriends, dit was ik nooit vergeten en nu ik opnieuw over hem heb gelezen begrijp ik heel goed waar dat vandaan kwam.
Wanne is een van mijn favoriete personages uit dit boek, hoe moeilijk de tijden ook voor ze zijn ze probeert altijd de goede moed er in te houden.
Hoe het verhaal met haar “eindigt” vond ik zo ontroerend om te lezen en kreeg opnieuw tranen in mijn ogen.
Ze was 16 blijft een steengoed boek, en ben zo blij dat ik het net zo goed vond als de allereerste keer dat ik het las!
Dit blijft echt een verhaal die ik nooit zal vergeten, en een plekje in mijn hart heeft.