What do you think?
Rate this book
Το μυστικό της πεταλούδας
Τιποτένιος ο άνθρωπος,
οσμή από χώμα, καρτερεί τα φτερά να πετάξει,
να ξυπνήσει μια μέρα πεταλούδα.
Μυστικός ο αγώνας, κρυφός, μόνο για κείνον».
Τέσσερις γυναίκες στο χθες και το σήμερα ξεδιπλώνουν έναν τρισυπόστατο άντρα, ορίζοντας μοιραία και αμετάκλητα τη ζωή του, αυτή του Φραγκούλη του Ληστή, του Αυγουστή Παπαδάκη, του Γέροντα Ιωάννη∙ ενός επικίνδυνου ανθρώπου, ενός μοναδικά υπέροχου άντρα, ενός ταπεινού ασκητή… Ένας αόρατος διαβήτης χαράζει μοίρα προς μοίρα τον κύκλο της ζωής του, κεντώντας σταυροβελονιά παρόν με παρελθόν...
Ο ταραγμένος βίος ενός αμαρτωλού που τα βήματά του θα τον οδηγήσουν μέχρι τα πιο βαθιά μονοπάτια της αγάπης. Η παρανομία, τα πάθη, το έγκλημα θα συγκρουστούν με το βαθύτερο στοιχείο της ύπαρξης, τη συνείδηση. Κι ένας ισόβιος αγώνας ξεκινά, με τρόπαιο την κάθαρση και τίμημα τον αβάσταχτο έρωτα ανάμεσα σ’ έναν άντρα με σκοτεινό παρελθόν και μια γυναίκα με λαμπρό μέλλον… Πώς μπορεί ένας αδιέξοδος έρωτας να γεμίσει φως τις ζωές των ανθρώπων;
οσμή από χώμα, καρτερεί τα φτερά να πετάξει,
να ξυπνήσει μια μέρα πεταλούδα.
Μυστικός ο αγώνας, κρυφός, μόνο για κείνον».
Τέσσερις γυναίκες στο χθες και το σήμερα ξεδιπλώνουν έναν τρισυπόστατο άντρα, ορίζοντας μοιραία και αμετάκλητα τη ζωή του, αυτή του Φραγκούλη του Ληστή, του Αυγουστή Παπαδάκη, του Γέροντα Ιωάννη∙ ενός επικίνδυνου ανθρώπου, ενός μοναδικά υπέροχου άντρα, ενός ταπεινού ασκητή… Ένας αόρατος διαβήτης χαράζει μοίρα προς μοίρα τον κύκλο της ζωής του, κεντώντας σταυροβελονιά παρόν με παρελθόν...
Ο ταραγμένος βίος ενός αμαρτωλού που τα βήματά του θα τον οδηγήσουν μέχρι τα πιο βαθιά μονοπάτια της αγάπης. Η παρανομία, τα πάθη, το έγκλημα θα συγκρουστούν με το βαθύτερο στοιχείο της ύπαρξης, τη συνείδηση. Κι ένας ισόβιος αγώνας ξεκινά, με τρόπαιο την κάθαρση και τίμημα τον αβάσταχτο έρωτα ανάμεσα σ’ έναν άντρα με σκοτεινό παρελθόν και μια γυναίκα με λαμπρό μέλλον… Πώς μπορεί ένας αδιέξοδος έρωτας να γεμίσει φως τις ζωές των ανθρώπων;
344 pages, Paperback
First published January 1, 2016
32 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 15 of 15 reviews
June 6, 2016
(Μπορεί να έχει ορισμένα spoilers - όχι πολλά - να όσο πατάει η γάτα...)
Η κληρονομιά του Ξανθόπουλου και του «αμάρτησα για το παιδί μου» τελικά έχει γραφτεί για τα καλά στο DNA του Έλληνα συγγραφέα και αναγνώστη και ταλαιπωρεί κι εμάς τα δύσμοιρα σκορόφιδα που δεν είμαστε ούτε τόσο ευαίσθητα ούτε τόσο ψυχοπονιάρικα. Μα είναι δυνατόν, σ’όλους τους ήρωες να συμβαίνουν ‘όλα τα κακά της μοίρας τους’ και μαζί μ’αυτούς να την πληρώνουμε κι εμείς; Σ’όλη τους τη ζωή πια μόνο βάσανα και πίκρες, μόνο σεισμοί, λιμοί και καταποντισμοί, μόνο η κακομοίρα φτωχιά ψυχοκόρη που την ορέγεται ο κακός ο αφέντης και φυσικά η γυναίκα του αφέντη που βγάζει όλο το άχτι της στην φτωχή πλην τιμία κορασίδα; Όχι άλλο κάρβουνο, παιδιά, δεν αντέχω!
Ιστορίες πολλών γυναικών – ηρωίδων (εννοείται όλες μαύρες κι άραχλες δίχως ίχνος χαμόγελου) που χορεύουν γύρω από τον κεντρικό ήρωα, έναν τρισυπόστατο άντρα όπως λέει και το οπισθόφυλλο του βιβλίου, του Φραγκούλη του ληστή, του Αυγουστή και του μοναχού Ιωάννη. Ο ήρωας μας λοιπόν, δεν είναι και πολύ καλό τσανάκι, κλέβει, ληστεύει, βιάζει και εν τέλει σκοτώνει. Η δολοφονία της νεαρής κοπέλας, τον στοιχειώνει και αποφασίζει ν’αλλάξει ρότα στη ζωή του, ν’αλλάξει γενικώς ο ίδιος και να βρει τη γαλήνη που τόσο αποζητά στο δρόμο του Θεού.
Επειδή ως συμπλεγματικό σκορόφιδο, αντιλαμβάνεστε πως μονίμως ψάχνω να βρω κι εγώ τη γαλήνη της ψυχής μου, λυπάμαι που το λέω αλλά η μεταστροφή του ήρωα δεν με έπεισε. Δεν δόθηκε το ανάλογο βάθος, δεν δόθηκε βήμα – βήμα η αλλαγή του, οι εσωτερικές μάχες που έδωσε. Με κάνα – δυο αράδες δεν αλλάζει έτσι απλά η ζωή ενός ανθρώπου. Εντάξει η αναφορά στο θείο (όχι τον θείο που κέρδισε το τζόκερ), αλλά από ένα σημείο κι ύστερα νόμιζα πως δεν διάβαζα λογοτεχνικό έργο αλλά το συναξάρι ενός αγίου, κι αν θέλω να διαβάσω τους βίους των αγίων της εκκλησίας μας, προτιμώ να διαβάσω μια αληθινή ιστορία κι όχι ένα πεταλουδίστικο μυστικό. Και παρά τη μεταστροφή του και την υποτιθέμενη αγιοσύνη και καλοσύνη του, λυπάμαι αλλά δεν μ’έπεισε ο ήρως. Γιατί; Για τον απλούστατο λόγο ότι απέκρυψε από την Ευαγγελία το υπέρτατο μυστικό, εξηφανίσθη αποποιούμενος τις ευθύνες του για να βρει ο ίδιος τη γαλήνη στο Θεό. Αν ήταν όμως άνθρωπος του Θεού, έπρεπε να δώσει τη γαλήνη πρώτα στην Ευαγγελία και ας καιγόταν μετά ο ίδιος στην Κόλαση. Άφησε που η Ευαγγελία ήταν η μόνη που δεν έφταιγε σε τίποτα και εν τέλει είχε την 'τραγικότερη μοίρα' απ’όλους τους ήρωες του βιβλίου. Έχασε το τρένο της ζωής της. Και μετά, ο Αυγουστής - μοναχός Ιωάννης, της μιλούσε για συγχώρεση και γαλήνη… Ας γελάσω… Χα! Χα! (αυτές βέβαια είναι προσωπικές μου απόψεις περί γαλήνης ψυχής και συγχωρέσεως…)
Είναι κρίμα μια τόσο όμορφη λογοτεχνική γραφή να χάνεται μέσα στις κακουχίες και στα βάσανα των ηρώων… γιατί η γραφή της Μπάρακλη είναι μεστή, λυρική, λογοτεχνική (ιδίως στο πρώτο μισό βιβλίο). Τη γραφή την έχει, απλώς δεν αντέχω τις εύκολες λύσεις, τη μοιρολατρία και τα πολλά βάσανα…
Τι βαθμό τώρα να βάλω;;; Λέω να βάλω έναν βαθμό δισυπόστατο (για το αντικειμενικόν της υποθέσεως...)
6/10 για την ιστορία…
8/10 για τη γραφή…
http://skorofido.blogspot.gr/2016/06/...
Η κληρονομιά του Ξανθόπουλου και του «αμάρτησα για το παιδί μου» τελικά έχει γραφτεί για τα καλά στο DNA του Έλληνα συγγραφέα και αναγνώστη και ταλαιπωρεί κι εμάς τα δύσμοιρα σκορόφιδα που δεν είμαστε ούτε τόσο ευαίσθητα ούτε τόσο ψυχοπονιάρικα. Μα είναι δυνατόν, σ’όλους τους ήρωες να συμβαίνουν ‘όλα τα κακά της μοίρας τους’ και μαζί μ’αυτούς να την πληρώνουμε κι εμείς; Σ’όλη τους τη ζωή πια μόνο βάσανα και πίκρες, μόνο σεισμοί, λιμοί και καταποντισμοί, μόνο η κακομοίρα φτωχιά ψυχοκόρη που την ορέγεται ο κακός ο αφέντης και φυσικά η γυναίκα του αφέντη που βγάζει όλο το άχτι της στην φτωχή πλην τιμία κορασίδα; Όχι άλλο κάρβουνο, παιδιά, δεν αντέχω!
Ιστορίες πολλών γυναικών – ηρωίδων (εννοείται όλες μαύρες κι άραχλες δίχως ίχνος χαμόγελου) που χορεύουν γύρω από τον κεντρικό ήρωα, έναν τρισυπόστατο άντρα όπως λέει και το οπισθόφυλλο του βιβλίου, του Φραγκούλη του ληστή, του Αυγουστή και του μοναχού Ιωάννη. Ο ήρωας μας λοιπόν, δεν είναι και πολύ καλό τσανάκι, κλέβει, ληστεύει, βιάζει και εν τέλει σκοτώνει. Η δολοφονία της νεαρής κοπέλας, τον στοιχειώνει και αποφασίζει ν’αλλάξει ρότα στη ζωή του, ν’αλλάξει γενικώς ο ίδιος και να βρει τη γαλήνη που τόσο αποζητά στο δρόμο του Θεού.
Επειδή ως συμπλεγματικό σκορόφιδο, αντιλαμβάνεστε πως μονίμως ψάχνω να βρω κι εγώ τη γαλήνη της ψυχής μου, λυπάμαι που το λέω αλλά η μεταστροφή του ήρωα δεν με έπεισε. Δεν δόθηκε το ανάλογο βάθος, δεν δόθηκε βήμα – βήμα η αλλαγή του, οι εσωτερικές μάχες που έδωσε. Με κάνα – δυο αράδες δεν αλλάζει έτσι απλά η ζωή ενός ανθρώπου. Εντάξει η αναφορά στο θείο (όχι τον θείο που κέρδισε το τζόκερ), αλλά από ένα σημείο κι ύστερα νόμιζα πως δεν διάβαζα λογοτεχνικό έργο αλλά το συναξάρι ενός αγίου, κι αν θέλω να διαβάσω τους βίους των αγίων της εκκλησίας μας, προτιμώ να διαβάσω μια αληθινή ιστορία κι όχι ένα πεταλουδίστικο μυστικό. Και παρά τη μεταστροφή του και την υποτιθέμενη αγιοσύνη και καλοσύνη του, λυπάμαι αλλά δεν μ’έπεισε ο ήρως. Γιατί; Για τον απλούστατο λόγο ότι απέκρυψε από την Ευαγγελία το υπέρτατο μυστικό, εξηφανίσθη αποποιούμενος τις ευθύνες του για να βρει ο ίδιος τη γαλήνη στο Θεό. Αν ήταν όμως άνθρωπος του Θεού, έπρεπε να δώσει τη γαλήνη πρώτα στην Ευαγγελία και ας καιγόταν μετά ο ίδιος στην Κόλαση. Άφησε που η Ευαγγελία ήταν η μόνη που δεν έφταιγε σε τίποτα και εν τέλει είχε την 'τραγικότερη μοίρα' απ’όλους τους ήρωες του βιβλίου. Έχασε το τρένο της ζωής της. Και μετά, ο Αυγουστής - μοναχός Ιωάννης, της μιλούσε για συγχώρεση και γαλήνη… Ας γελάσω… Χα! Χα! (αυτές βέβαια είναι προσωπικές μου απόψεις περί γαλήνης ψυχής και συγχωρέσεως…)
Είναι κρίμα μια τόσο όμορφη λογοτεχνική γραφή να χάνεται μέσα στις κακουχίες και στα βάσανα των ηρώων… γιατί η γραφή της Μπάρακλη είναι μεστή, λυρική, λογοτεχνική (ιδίως στο πρώτο μισό βιβλίο). Τη γραφή την έχει, απλώς δεν αντέχω τις εύκολες λύσεις, τη μοιρολατρία και τα πολλά βάσανα…
Τι βαθμό τώρα να βάλω;;; Λέω να βάλω έναν βαθμό δισυπόστατο (για το αντικειμενικόν της υποθέσεως...)
6/10 για την ιστορία…
8/10 για τη γραφή…
http://skorofido.blogspot.gr/2016/06/...
This entire review has been hidden because of spoilers.
August 14, 2016
Διαβάζοντας το βιβλίο της Ισμήνης Μπάρακλη, οι ''σταθμοί '' που καθόρισαν τη διάρκεια που το κράτησα στα χέρια μου, ήταν πολλοί. Κι αυτό το έκανε ξεχωριστό για μένα...
Πιστεύω πως είναι χαρά του αναγνώστη και ευτυχία το να βρει στο πέρασμα των σελίδων νοήματα ικανά να τον τραβήξουν για λίγο από την ιστορία και να τον κάνουν να σκεφτεί. Πιστεύω πως είναι χαρά του αναγνώστη να μπορεί να αφουκραστεί τους σφυγμούς των ηρώων, να σκύψει πάνω στους προβληματισμούς τους, να προβληματιστεί και ο ίδιος, να δεχτεί ή να απορρίψει τις επιλογές τους.
Το θέμα του βιβλίου είναι ξέχωρο, ιδιαίτερο, ένα ταξίδι από το σκοτάδι στο φως , και η πραγμάτωσή του μέσα από τη μυθοπλασία, ιδανική.
Η ιστορία έτσι όπως πλάθεται από τη συγγραφέα κάνει τον αναγνώστη να συν-πορεύεται με τους ήρωες. Και πετυχαίνεται αυτή η συμπόρευση με δύο τρόπους. Ο ένας είναι αυτός που σε κάνει να νιώσεις τους ήρωες και να συν-πάσχεις. Και ο άλλος αυτός που σε κάνει να προβληματιστείς μαζί τους, να θέσεις τον εαυτό σου προ διλημμάτων, να καταλήξεις σε συμπεράσματα και να απαντήσεις σε ερωτήματα που θα ξεπηδήσουν στην ψυχή σου με το τελείωμα του βιβλίου.
Στο ξέχωρο αυτό θέμα έρχεται και προστίθεται και η γραφή της συγγραφέως. Ξεχωρίζει κι αυτή με τη σειρά της και γίνεται αλλού λυρική και βαθιά περιγραφική - χωρίς όμως να κουράζει - και αλλού στητή, δυναμική, λιτή. Δεν θα μπορούσε άλλωστε να στηριχτεί και να αναπτυχθεί επαρκώς αυτό το δύσκολο θέμα που πραγματεύεται με το βιβλίο της η Ισμήνη Μπάρακλη. Δεν θα μπορούσε να στηριχτεί παρά με μία πολυμορφική και σωστή γραφή.
'' Το μυστικό της πεταλούδας '' με τίτλο καθαρά αλληγορικό, είναι ένα βιβλίο που πετυχαίνει και τις δύο συν-πορείες - ας μου επιτραπεί η έκφραση - του αναγνώστη μέσα στις σελίδες του. Και αυτό είναι το δικό του μυστικό!
Από τον Φραγκούλη, τον Αυγουστή, τον γέροντα Ιωάννη, μέχρι την Μεταξία, την Μαριγώ, την Βαγγελιώ και την Κατερίνα, κύκλοι άρτιοι φτιάχνονται από τη συγγραφέα, κύκλοι που από το ξεκίνημά τους γράφουν τις περιπλανήσεις των ηρώων της στο σκοτάδι, στην αβεβαιότητα, στη δυστυχία, στην πάλη μέσα στη ζωή, στο ψάξιμο της αληθινής αγάπης και ευτυχίας και έρχονται και κλείνουν με το καταστάλαγμα, με το ησύχασμα, με τη γαλήνη, με τη συγχώρεση, με το ανάπαμα της ψυχής τους.
Δεν θα μπορούσα παρά να κλείσω με ένα απόσπασμα ιδιαίτερο για μένα, ένα απόσπασμα που ξεχώρισα στο βιβλίο αυτό.
- ''Συγχώρα με, Βαγγελίτσα. Για το Θεό...προσπάθησε να με συγχωρέσεις, να σωθούμε και οι δύο...'' κι εκείνη κούνησε το κεφάλι, σαν να του έλεγε λίγο αδιάφορα, σαν κάπως υπνωτισμένη, άβουλη... κάποια μέρα, κάποτε, θα γίνει κι αυτό, μα κοίταζε πέρα τα βουνά κι όχι τα μάτια του. Εκείνη, που δεν χόρταινε το καθαρό του βλέμμα, τα μελιά καλοσυνάτα μάτια και το παιδικό χαμόγελο. Εκείνη, που πάντα της λαχταρούσε ένα μωρό δικό του, για να΄χει να θυμάται, για να βλέπει τα μάτια του και να μη ξεχνά πως η ζωή είναι όμορφη. Όμορφη. Τώρα κοίταζε αλλού, μ΄ένα παράπονο, ίσως και ένα προεόρτιο θυμού στα χείλη...Την έπιασε από τους ώμους τρυφερά, κι έπειτα την ταρακούνησε, λίγο, σαν να ήθελε να την ξυπνήσει, να τη βγάλει από το λήθαργό της... ''Κυνήγησα ο ίδιος τον εαυτό μου, να μην αφήσω σ΄εσένα αυτό το βάρος, γιατί έπρεπε να προχωρήσεις στη ζωή σου, να την οδηγήσεις στο φως...να μην την αφήσεις να βουλιάξει μέσα στο βούρκο της εκδίκησης και φυλακίσεις την ψυχή σου εκεί... Ήρθε η ώρα τώρα να τη βγάλεις στο φως...Ακούς ; ''
Εκείνη έκανε δύο βήματα πίσω... Η Κατερίνα είχε φτάσει κιόλας στον χωματόδρομο που οδηγούσε μέσα στο δάσος και από εκεί στο σταθμευμένο τους αυτοκίνητο. Της χαμογέλασε, τελευταία φορά, κι ας μην τον είδε, είχε ήδη γυρίσει την πλάτη, πορευόταν προς το μονοπάτι...
'' Άνω σχώμεν τας καρδίας, Βαγγελιώ'', της φώναξε, σαν τελευταίο αντίο... ''άνω σχώμεν τας καρδίας... '' επανέλαβε.
Πιστεύω πως είναι χαρά του αναγνώστη και ευτυχία το να βρει στο πέρασμα των σελίδων νοήματα ικανά να τον τραβήξουν για λίγο από την ιστορία και να τον κάνουν να σκεφτεί. Πιστεύω πως είναι χαρά του αναγνώστη να μπορεί να αφουκραστεί τους σφυγμούς των ηρώων, να σκύψει πάνω στους προβληματισμούς τους, να προβληματιστεί και ο ίδιος, να δεχτεί ή να απορρίψει τις επιλογές τους.
Το θέμα του βιβλίου είναι ξέχωρο, ιδιαίτερο, ένα ταξίδι από το σκοτάδι στο φως , και η πραγμάτωσή του μέσα από τη μυθοπλασία, ιδανική.
Η ιστορία έτσι όπως πλάθεται από τη συγγραφέα κάνει τον αναγνώστη να συν-πορεύεται με τους ήρωες. Και πετυχαίνεται αυτή η συμπόρευση με δύο τρόπους. Ο ένας είναι αυτός που σε κάνει να νιώσεις τους ήρωες και να συν-πάσχεις. Και ο άλλος αυτός που σε κάνει να προβληματιστείς μαζί τους, να θέσεις τον εαυτό σου προ διλημμάτων, να καταλήξεις σε συμπεράσματα και να απαντήσεις σε ερωτήματα που θα ξεπηδήσουν στην ψυχή σου με το τελείωμα του βιβλίου.
Στο ξέχωρο αυτό θέμα έρχεται και προστίθεται και η γραφή της συγγραφέως. Ξεχωρίζει κι αυτή με τη σειρά της και γίνεται αλλού λυρική και βαθιά περιγραφική - χωρίς όμως να κουράζει - και αλλού στητή, δυναμική, λιτή. Δεν θα μπορούσε άλλωστε να στηριχτεί και να αναπτυχθεί επαρκώς αυτό το δύσκολο θέμα που πραγματεύεται με το βιβλίο της η Ισμήνη Μπάρακλη. Δεν θα μπορούσε να στηριχτεί παρά με μία πολυμορφική και σωστή γραφή.
'' Το μυστικό της πεταλούδας '' με τίτλο καθαρά αλληγορικό, είναι ένα βιβλίο που πετυχαίνει και τις δύο συν-πορείες - ας μου επιτραπεί η έκφραση - του αναγνώστη μέσα στις σελίδες του. Και αυτό είναι το δικό του μυστικό!
Από τον Φραγκούλη, τον Αυγουστή, τον γέροντα Ιωάννη, μέχρι την Μεταξία, την Μαριγώ, την Βαγγελιώ και την Κατερίνα, κύκλοι άρτιοι φτιάχνονται από τη συγγραφέα, κύκλοι που από το ξεκίνημά τους γράφουν τις περιπλανήσεις των ηρώων της στο σκοτάδι, στην αβεβαιότητα, στη δυστυχία, στην πάλη μέσα στη ζωή, στο ψάξιμο της αληθινής αγάπης και ευτυχίας και έρχονται και κλείνουν με το καταστάλαγμα, με το ησύχασμα, με τη γαλήνη, με τη συγχώρεση, με το ανάπαμα της ψυχής τους.
Δεν θα μπορούσα παρά να κλείσω με ένα απόσπασμα ιδιαίτερο για μένα, ένα απόσπασμα που ξεχώρισα στο βιβλίο αυτό.
- ''Συγχώρα με, Βαγγελίτσα. Για το Θεό...προσπάθησε να με συγχωρέσεις, να σωθούμε και οι δύο...'' κι εκείνη κούνησε το κεφάλι, σαν να του έλεγε λίγο αδιάφορα, σαν κάπως υπνωτισμένη, άβουλη... κάποια μέρα, κάποτε, θα γίνει κι αυτό, μα κοίταζε πέρα τα βουνά κι όχι τα μάτια του. Εκείνη, που δεν χόρταινε το καθαρό του βλέμμα, τα μελιά καλοσυνάτα μάτια και το παιδικό χαμόγελο. Εκείνη, που πάντα της λαχταρούσε ένα μωρό δικό του, για να΄χει να θυμάται, για να βλέπει τα μάτια του και να μη ξεχνά πως η ζωή είναι όμορφη. Όμορφη. Τώρα κοίταζε αλλού, μ΄ένα παράπονο, ίσως και ένα προεόρτιο θυμού στα χείλη...Την έπιασε από τους ώμους τρυφερά, κι έπειτα την ταρακούνησε, λίγο, σαν να ήθελε να την ξυπνήσει, να τη βγάλει από το λήθαργό της... ''Κυνήγησα ο ίδιος τον εαυτό μου, να μην αφήσω σ΄εσένα αυτό το βάρος, γιατί έπρεπε να προχωρήσεις στη ζωή σου, να την οδηγήσεις στο φως...να μην την αφήσεις να βουλιάξει μέσα στο βούρκο της εκδίκησης και φυλακίσεις την ψυχή σου εκεί... Ήρθε η ώρα τώρα να τη βγάλεις στο φως...Ακούς ; ''
Εκείνη έκανε δύο βήματα πίσω... Η Κατερίνα είχε φτάσει κιόλας στον χωματόδρομο που οδηγούσε μέσα στο δάσος και από εκεί στο σταθμευμένο τους αυτοκίνητο. Της χαμογέλασε, τελευταία φορά, κι ας μην τον είδε, είχε ήδη γυρίσει την πλάτη, πορευόταν προς το μονοπάτι...
'' Άνω σχώμεν τας καρδίας, Βαγγελιώ'', της φώναξε, σαν τελευταίο αντίο... ''άνω σχώμεν τας καρδίας... '' επανέλαβε.
September 16, 2021
Μια χαρά, ωραίο, γρήγορο, καλογραμμένο, ούτε κατάλαβα για πότε το διάβασα. Μου άρεσε η δομή του, η μικρή αναδρομή στο παρελθόν και η σχεδόν γραμμική (χρονικά) αφήγηση στη συνέχεια. Δεν μου άρεσε ιδιαίτερα ο βασικός αντρικός χαρακτήρας, θα ήθελα να υπάρχει περισσότερη ανάλυση των συναισθημάτων του και το πώς αυτά επηρέασαν τις κινήσεις του. Έχουμε μια ολοκληρωτική μεταστροφή του χαρακτήρα ενός άνδρα, από επικίνδυνος ληστής γίνεται ασκητής και όλα αυτά χωρίς να εντρυφήσουμε στον χαρακτήρα και τις σκέψεις του, αλλά δεν πειράζει, η όλη ιστορία είναι πολύ καλή.
November 27, 2018
«Τιποτένιος ο άνθρωπος,
οσμή από χώμα, καρτερεί τα φτερά να πετάξει,
να ξυπνήσει μια μέρα πεταλούδα.
Μυστικός ο αγώνας, κρυφός, μόνο για κείνον».
Τέσσερις γυναίκες στο χθες και το σήμερα ξεδιπλώνουν έναν τρισυπόστατο άντρα, ορίζοντας μοιραία και αμετάκλητα τη ζωή του, αυτή του Φραγκούλη του Ληστή, του Αυγουστή Παπαδάκη, του Γέροντα Ιωάννη∙ ενός επικίνδυνου ανθρώπου, ενός μοναδικά υπέροχου άντρα, ενός ταπεινού ασκητή… Ένας αόρατος διαβήτης χαράζει μοίρα προς μοίρα τον κύκλο της ζωής του, κεντώντας σταυροβελονιά παρόν με παρελθόν…
Ο ταραγμένος βίος ενός αμαρτωλού που τα βήματά του θα τον ��δηγήσουν μέχρι τα πιο βαθιά μονοπάτια της αγάπης. Η παρανομία, τα πάθη, το έγκλημα θα συγκρουστούν με το βαθύτερο στοιχείο της ύπαρξης, τη συνείδηση. Κι ένας ισόβιος αγώνας ξεκινά, με τρόπαιο την κάθαρση και τίμημα τον αβάσταχτο έρωτα ανάμεσα σ’ έναν άντρα με σκοτεινό παρελθόν και μια γυναίκα με λαμπρό μέλλον…
Πώς μπορεί ένας αδιέξοδος έρωτας να γεμίσει φως τις ζωές των ανθρώπων;
…ένα κομμάτι ξύλου, που μεταμορφώνεται σε χτενάκι, το αρχίζει. Σκοτάδι στο φως, πόνος στις θύμησες, εκδίκηση, συγχώρεση. Ζωή και θάνατος. Μεταμέλεια και έγκλημα, πλεγμένα γύρω από τη μυρωδιά των λεμονανθών, που το τελειώνει… Κάπου εκεί σκάει το κουκούλι της πεταλούδας, ξεχύνοντας το μυστικό της.
Υπάρχει για όλους λύτρωση; Αλλάζει ο άνθρωπος;
Καθηλωτική πλοκή και άριστη γραφή. Δομημένοι ήρωες και άπειρα συναισθήματα.
Ένας συνεχόμενος αγώνας ψυχής.
Ένα δεύτερο “λικέρ”, που ρουφιέται λέξη λέξη, γραμμή γραμμή, σελίδα σελίδα…
Με έντονες ως ανατριχιαστικές εικόνες προβληματισμού. Μια αληθινή ιστορία δοσμένη με μαεστρία, μέχρι η πένα ν’ αγγίξει την κάθαρση.
«Απο τη μοιρα του κανενας δεν ξεφευγει. Ειναι
στο χερι του, ομως, να ξεφυγει απο τον κακο του εαυτο…»
Όπως αναγεννιέται ο άνθρωπος μέσα από τα πάθη του και τις πράξεις του, έτσι αναγεννιέται και η ηρεμία της ανθρώπινης ψυχής.
Ένα βιβλίο-ύμνος στο μεγαλείο της συγχώρεσης και της ταπεινότητας.
«…το αθορυβο της βροχης που κανει τα λουλουδια
να μεγαλωνουν
και οχι ο κροτος της βροντης. »
οσμή από χώμα, καρτερεί τα φτερά να πετάξει,
να ξυπνήσει μια μέρα πεταλούδα.
Μυστικός ο αγώνας, κρυφός, μόνο για κείνον».
Τέσσερις γυναίκες στο χθες και το σήμερα ξεδιπλώνουν έναν τρισυπόστατο άντρα, ορίζοντας μοιραία και αμετάκλητα τη ζωή του, αυτή του Φραγκούλη του Ληστή, του Αυγουστή Παπαδάκη, του Γέροντα Ιωάννη∙ ενός επικίνδυνου ανθρώπου, ενός μοναδικά υπέροχου άντρα, ενός ταπεινού ασκητή… Ένας αόρατος διαβήτης χαράζει μοίρα προς μοίρα τον κύκλο της ζωής του, κεντώντας σταυροβελονιά παρόν με παρελθόν…
Ο ταραγμένος βίος ενός αμαρτωλού που τα βήματά του θα τον ��δηγήσουν μέχρι τα πιο βαθιά μονοπάτια της αγάπης. Η παρανομία, τα πάθη, το έγκλημα θα συγκρουστούν με το βαθύτερο στοιχείο της ύπαρξης, τη συνείδηση. Κι ένας ισόβιος αγώνας ξεκινά, με τρόπαιο την κάθαρση και τίμημα τον αβάσταχτο έρωτα ανάμεσα σ’ έναν άντρα με σκοτεινό παρελθόν και μια γυναίκα με λαμπρό μέλλον…
Πώς μπορεί ένας αδιέξοδος έρωτας να γεμίσει φως τις ζωές των ανθρώπων;
…ένα κομμάτι ξύλου, που μεταμορφώνεται σε χτενάκι, το αρχίζει. Σκοτάδι στο φως, πόνος στις θύμησες, εκδίκηση, συγχώρεση. Ζωή και θάνατος. Μεταμέλεια και έγκλημα, πλεγμένα γύρω από τη μυρωδιά των λεμονανθών, που το τελειώνει… Κάπου εκεί σκάει το κουκούλι της πεταλούδας, ξεχύνοντας το μυστικό της.
Υπάρχει για όλους λύτρωση; Αλλάζει ο άνθρωπος;
Καθηλωτική πλοκή και άριστη γραφή. Δομημένοι ήρωες και άπειρα συναισθήματα.
Ένας συνεχόμενος αγώνας ψυχής.
Ένα δεύτερο “λικέρ”, που ρουφιέται λέξη λέξη, γραμμή γραμμή, σελίδα σελίδα…
Με έντονες ως ανατριχιαστικές εικόνες προβληματισμού. Μια αληθινή ιστορία δοσμένη με μαεστρία, μέχρι η πένα ν’ αγγίξει την κάθαρση.
«Απο τη μοιρα του κανενας δεν ξεφευγει. Ειναι
στο χερι του, ομως, να ξεφυγει απο τον κακο του εαυτο…»
Όπως αναγεννιέται ο άνθρωπος μέσα από τα πάθη του και τις πράξεις του, έτσι αναγεννιέται και η ηρεμία της ανθρώπινης ψυχής.
Ένα βιβλίο-ύμνος στο μεγαλείο της συγχώρεσης και της ταπεινότητας.
«…το αθορυβο της βροχης που κανει τα λουλουδια
να μεγαλωνουν
και οχι ο κροτος της βροντης. »
March 28, 2016
ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΠΕΤΑΛΟΥΔΑΣ είναι το τρίτο κατά σειρά μυθιστόρημα που παρουσιάζει στο αναγνωστικό κοινό η Ισμήνη Μπάρακλη και το πρώτο που πέφτει στα χέρια μου. Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα βασισμένο σε αληθινή ιστορία μέσα στο οποίο η του ανθρώπου με το θείο αλλά και τη δικαιοσύνη αποκτούν διαφορετική σημασία.
Με λόγο που ρέει ευχάριστα, χωρίς περιττές επαναλήψεις και με πλήθος καλολογικών στοιχείων η συγγραφέας καταφέρνει και οδηγεί τον αναγνώστη στα μονοπάτια που περπάτησαν και οι ήρωες της. Ξεκινώντας την ιστορία της από τη μέση των γεγονότων ξετυλίγει σιγά σιγά τη ζωή του κεντρικού ήρωα.
Ένας ήρωας των άκρων, τρισυπόσταστος, αντισυμβατικός, άριστα σκιαγραφημένος, ξεκινάει ένα ταξίδι αυτογνωσίας και μεταμέλειας και μεταλλάσσεται ολοκληρωτικά σε έναν ήρωα από αυτούς που όταν ο αναγνώστης πλάθει τη μορφή τους σχηματίζεται ένα χαμόγελο στο πρόσωπό του.
Το τελευταίο πόνημα της Ισμήνης Μπάρακλη είναι ένα σπονδυλωτό μυθιστόρημα, με γρήγορη πλοκή, πλήθος γλαφυρών περιγραφών και πολλά νοήματα που θα προβληματίσει τον αναγνώστη και θα τον γοητεύσει. Ένα βιβλίο έντονα μοιρολατρικό το οποίο βέβαια ωθεί τον αναγνώστη να περπατήσει μαζί με τον ήρωα στα μονοπάτια της συνείδησής του, να βρει την κάθαρση, να περάσει από το σκοτάδι στο φως. Να μεταμορφωθεί σε μια πεταλούδα... Γιατί πότε κλείνει ένας κύκλος; Όταν το τέλος του κύκλου φτάσει στο σημείο από όπου ξεκίνησε. Και τότε έχεις το τέλειο σχήμα...
Ελευθέριος Α. Μανδαλιανός
Με λόγο που ρέει ευχάριστα, χωρίς περιττές επαναλήψεις και με πλήθος καλολογικών στοιχείων η συγγραφέας καταφέρνει και οδηγεί τον αναγνώστη στα μονοπάτια που περπάτησαν και οι ήρωες της. Ξεκινώντας την ιστορία της από τη μέση των γεγονότων ξετυλίγει σιγά σιγά τη ζωή του κεντρικού ήρωα.
Ένας ήρωας των άκρων, τρισυπόσταστος, αντισυμβατικός, άριστα σκιαγραφημένος, ξεκινάει ένα ταξίδι αυτογνωσίας και μεταμέλειας και μεταλλάσσεται ολοκληρωτικά σε έναν ήρωα από αυτούς που όταν ο αναγνώστης πλάθει τη μορφή τους σχηματίζεται ένα χαμόγελο στο πρόσωπό του.
Το τελευταίο πόνημα της Ισμήνης Μπάρακλη είναι ένα σπονδυλωτό μυθιστόρημα, με γρήγορη πλοκή, πλήθος γλαφυρών περιγραφών και πολλά νοήματα που θα προβληματίσει τον αναγνώστη και θα τον γοητεύσει. Ένα βιβλίο έντονα μοιρολατρικό το οποίο βέβαια ωθεί τον αναγνώστη να περπατήσει μαζί με τον ήρωα στα μονοπάτια της συνείδησής του, να βρει την κάθαρση, να περάσει από το σκοτάδι στο φως. Να μεταμορφωθεί σε μια πεταλούδα... Γιατί πότε κλείνει ένας κύκλος; Όταν το τέλος του κύκλου φτάσει στο σημείο από όπου ξεκίνησε. Και τότε έχεις το τέλειο σχήμα...
Ελευθέριος Α. Μανδαλιανός
September 27, 2017
Από τις πρώτες γραμμές με "κράτησε", ο απλός, λιτός, μεστός τρόπος γραφής και οι ήρωες..
οι ήρωες, καθώς μεγαλώνουν και δημιουργούν το χαρακτήρα τους κεφάλαιο, κεφάλαιο..
η ιστορία όση και όσο πρέπει, χωρίς πλατειασμούς που σε κουράζουν, στοχευμένες περιγραφές του χώρου και των συναισθημάτων, σε παρασύρουν μέσα στη δίνη ενός εγκλήματος, μιας φιλίας και ενός μεγάλου και ανεκπλήρωτου έρωτα.
Το τέλος γοητευτικό, μυστηριακό και συγκινητικό, έκλεισε την πόρτα σε ένα αναγνωστικό ταξίδι πραγματικά απολαυστικό!
vivliakaioneira.blogspot.com
οι ήρωες, καθώς μεγαλώνουν και δημιουργούν το χαρακτήρα τους κεφάλαιο, κεφάλαιο..
η ιστορία όση και όσο πρέπει, χωρίς πλατειασμούς που σε κουράζουν, στοχευμένες περιγραφές του χώρου και των συναισθημάτων, σε παρασύρουν μέσα στη δίνη ενός εγκλήματος, μιας φιλίας και ενός μεγάλου και ανεκπλήρωτου έρωτα.
Το τέλος γοητευτικό, μυστηριακό και συγκινητικό, έκλεισε την πόρτα σε ένα αναγνωστικό ταξίδι πραγματικά απολαυστικό!
vivliakaioneira.blogspot.com
April 18, 2017
Η κυρια Μπαρακλη με το ιδιαιτερο και μοναδικο της υφος με ταξιδεψε στα βαθη της ανθρωπινης ψυχης.Ο ανθρωπος παλευει με τους προσωπικους το δαιμονες ( τα λαθη και τα παθη του) να μεταμορφωθει και να φτασει κοντα στο θεο!!Μετα απο το σκοταδι ερχεται παντα το φως αρκει να το θελουμε!!Η αγαπη και η πιστη μπορει να μας μεταμορφωσει ενα βιβλιο που διαβαζοντας το μπορεις να το νιωσεις..
April 11, 2016
Η Ισμήνη Μπαρακλή, αλλάζοντας εκδοτική στέγη, μας συστήνει φέτος το τρίτο της μυθιστόρημα, "Το μυστικό της πεταλούδας". Προσωπικά, αν και γνώριζα την συγγραφέα, δεν είχα διαβάσει πρωτύτερα κάποιο άλλο έργο της, αλλά χαίρομαι πάρα πολύ που τελικά το έκανα, καθότι ανακάλυψα μια τρυφερή κι αισθαντική πένα που τολμάει να διεισδύει στα πιο βαθιά μέρη της ανθρώπινης ψυχής, αλλά και έναν τρόπο γραφής που παρουσιάζει όλα εκείνα τα στοιχεία που αγαπήσαμε στην λογοτεχνία μιας άλλης εποχής, χωρίς ωστόσο το κείμενο να παύει να είναι φρέσκο και σύγχρονο. Με απλά λόγια, η κυρία Μπαρακλή έχει καταφέρει να παντρέψει τις τεχνικές αφήγησης δύο εποχών, δημιουργώντας ένα όμορφο κράμα που σε ταξιδεύει.
Δεν θα ήθελα να σας μιλήσω αναλυτικά για την πλοκή του βιβλίου, καθώς κινδυνεύω να αποκαλύψω πράγματα που θα καταστρέψουν ένα μέρος της μαγείας του. Αυτό που πρέπει να ξέρετε είναι πως ο Φραγκούλης ο Ληστής, ο Αυγουστής Παπαδάκης και ο Γέροντας Ιωάννης, αν και φαντάζουν διαφορετικοί, είναι απίστευτα ίδιοι. Είναι ορισμένες από τις πλευρές ενός ζαριού, που ανάλογα με το που αυτό στάθηκε σε κάθε ριξιά της ζωής, αναγκάστηκε να ακολουθήσει συγκεκριμένα μονοπάτια. Άλλοτε σκοτεινά, άλλοτε φωτεινά, άλλοτε συνειδησιακά και άλλοτε, πάλι, πλημμυρισμένα από αγάπη που είναι αυτή που τελικά ορίζει και καθορίζει τον άνθρωπο και την υπόσταση που αυτός έχει μέσα στο παιχνίδι της ίδιας της ζωής.
Ο λόγος της συγγραφέως πλούσιος και περιγραφικός, δημιουργεί εικόνες, πλάθει συνειδήσεις, καλλιεργεί συναισθήματα. Χρησιμοποιώντας πληθώρα καλολογικών στοιχείων, χωρίς όμως να γίνεται κουραστική ή φλύαρη, η αφήγηση μας ταξιδεύει από το παρόν στο παρελθόν και από εκεί στο μέλλον, ξετυλίγοντας το κουβάρι ενός χρονικού γεμάτο ανατροπές και προσωπικές αναζητήσεις που αλλάζουν την ρότα της πορείας του ήρωά μας όσο αυτός μεγαλώνει, εξελίσσεται, αλλάζει. Ένα οδοιπορικό, ένα ταξίδι στο χρόνο, η ιστορία ενός ανθρώπου που τα συναισθήματα που αποκτάς απέναντί του ποικίλουν και διαφοροποιούνται με τρόπο έντεχνο, όπως και ο τρόπος που ξετυλίγεται η πλοκή, με τα μικρά δεδομένα αλλάζουν το όλον, όπως ακριβώς συμβαίνει και στην ίδια τη ζωή.
Το μυθιστόρημα αυτό, επί της ουσίας, είναι σπονδυλωτό, πράγμα το οποίο σημαίνει πως μέσα από την κεντρική ιστορία ξετυλίγονται και άλλες μικρές ιστορίες, οι οποίες όμως συνδέονται με τον άξονά τους με δεσμούς ισχυρούς, δυνατούς, που κανείς και τίποτα δεν μπορεί να διαλύσει. Ούτε καν ο χρόνος. Γιατί, όλα όσα συμβαίνουν, περιστρέφονται γύρω από τον ήρωά μας, ένας άνθρωπο τρισυπόστατο και αντισυμβατικό που η ίδια η ζωή πολλές φορές τον έφερε μπροστά σε καταστάσεις που η επιλογή ήταν μονόδρομος. Ή μήπως όχι; Αυτό είναι κάτι που θα πρέπει να το αποφασίσετε μόνοι σας, όπως μόνος του αποφάσισε και ο ήρωας να βουτήξει στην καρδιά της συνείδησής του, να αλλάξει, να εξιλεωθεί, να ζητήσει άφεση για τις αμαρτίες του και τελικά να αναγεννηθεί ως ένας νέος άνθρωπος.
Η αλήθεια είναι πως αγαπώ τις μοιρολατρικές ιστορίες και "Το μυστικό της πεταλούδας" είναι μία από αυτές. Αγαπώ τις ιστορίες εκείνες που μιλάνε στην καρδιά του αναγνώστη και που τον φέρνουν αντιμέτωπο με τα αντικρουόμενα συναισθήματα της επιθυμίας, της αμαρτίας, της συγχώρεσης, της λύτρωσης. Αγαπώ τις ιστορίες που προκαλούν την συνείδηση σε έναν αγώνα ηθικής, που καλούν τον άνθρωπο να αποδεχτεί τα λάθη και τα σωστά του, να συγχωρέσει και να συγχωρεθεί και τελικά, μέσα από την μεγάλη του διαδρομή στο πέρασμα του χρόνου, να ανακαλύψει ποιος πραγματικά είναι, ποιος πραγματικά θέλει να είναι, και εν τέλει να μεταμορφωθεί. Όταν όλα αυτά δε, συνδυάζονται με μια πλοκή, πλούσια, γρήγορη και γεμάτη ανατροπές, με μια αφήγηση ταξιδιάρικη και βαθιά συναισθηματική, δεν μπορούμε παρά να μιλάμε για μια επιτυχία. Και ναι, η κυρία Μπαρακλή, πέτυχε περισσότερα απ' όσα περίμενα.
Δεν θα ήθελα να σας μιλήσω αναλυτικά για την πλοκή του βιβλίου, καθώς κινδυνεύω να αποκαλύψω πράγματα που θα καταστρέψουν ένα μέρος της μαγείας του. Αυτό που πρέπει να ξέρετε είναι πως ο Φραγκούλης ο Ληστής, ο Αυγουστής Παπαδάκης και ο Γέροντας Ιωάννης, αν και φαντάζουν διαφορετικοί, είναι απίστευτα ίδιοι. Είναι ορισμένες από τις πλευρές ενός ζαριού, που ανάλογα με το που αυτό στάθηκε σε κάθε ριξιά της ζωής, αναγκάστηκε να ακολουθήσει συγκεκριμένα μονοπάτια. Άλλοτε σκοτεινά, άλλοτε φωτεινά, άλλοτε συνειδησιακά και άλλοτε, πάλι, πλημμυρισμένα από αγάπη που είναι αυτή που τελικά ορίζει και καθορίζει τον άνθρωπο και την υπόσταση που αυτός έχει μέσα στο παιχνίδι της ίδιας της ζωής.
Ο λόγος της συγγραφέως πλούσιος και περιγραφικός, δημιουργεί εικόνες, πλάθει συνειδήσεις, καλλιεργεί συναισθήματα. Χρησιμοποιώντας πληθώρα καλολογικών στοιχείων, χωρίς όμως να γίνεται κουραστική ή φλύαρη, η αφήγηση μας ταξιδεύει από το παρόν στο παρελθόν και από εκεί στο μέλλον, ξετυλίγοντας το κουβάρι ενός χρονικού γεμάτο ανατροπές και προσωπικές αναζητήσεις που αλλάζουν την ρότα της πορείας του ήρωά μας όσο αυτός μεγαλώνει, εξελίσσεται, αλλάζει. Ένα οδοιπορικό, ένα ταξίδι στο χρόνο, η ιστορία ενός ανθρώπου που τα συναισθήματα που αποκτάς απέναντί του ποικίλουν και διαφοροποιούνται με τρόπο έντεχνο, όπως και ο τρόπος που ξετυλίγεται η πλοκή, με τα μικρά δεδομένα αλλάζουν το όλον, όπως ακριβώς συμβαίνει και στην ίδια τη ζωή.
Το μυθιστόρημα αυτό, επί της ουσίας, είναι σπονδυλωτό, πράγμα το οποίο σημαίνει πως μέσα από την κεντρική ιστορία ξετυλίγονται και άλλες μικρές ιστορίες, οι οποίες όμως συνδέονται με τον άξονά τους με δεσμούς ισχυρούς, δυνατούς, που κανείς και τίποτα δεν μπορεί να διαλύσει. Ούτε καν ο χρόνος. Γιατί, όλα όσα συμβαίνουν, περιστρέφονται γύρω από τον ήρωά μας, ένας άνθρωπο τρισυπόστατο και αντισυμβατικό που η ίδια η ζωή πολλές φορές τον έφερε μπροστά σε καταστάσεις που η επιλογή ήταν μονόδρομος. Ή μήπως όχι; Αυτό είναι κάτι που θα πρέπει να το αποφασίσετε μόνοι σας, όπως μόνος του αποφάσισε και ο ήρωας να βουτήξει στην καρδιά της συνείδησής του, να αλλάξει, να εξιλεωθεί, να ζητήσει άφεση για τις αμαρτίες του και τελικά να αναγεννηθεί ως ένας νέος άνθρωπος.
Η αλήθεια είναι πως αγαπώ τις μοιρολατρικές ιστορίες και "Το μυστικό της πεταλούδας" είναι μία από αυτές. Αγαπώ τις ιστορίες εκείνες που μιλάνε στην καρδιά του αναγνώστη και που τον φέρνουν αντιμέτωπο με τα αντικρουόμενα συναισθήματα της επιθυμίας, της αμαρτίας, της συγχώρεσης, της λύτρωσης. Αγαπώ τις ιστορίες που προκαλούν την συνείδηση σε έναν αγώνα ηθικής, που καλούν τον άνθρωπο να αποδεχτεί τα λάθη και τα σωστά του, να συγχωρέσει και να συγχωρεθεί και τελικά, μέσα από την μεγάλη του διαδρομή στο πέρασμα του χρόνου, να ανακαλύψει ποιος πραγματικά είναι, ποιος πραγματικά θέλει να είναι, και εν τέλει να μεταμορφωθεί. Όταν όλα αυτά δε, συνδυάζονται με μια πλοκή, πλούσια, γρήγορη και γεμάτη ανατροπές, με μια αφήγηση ταξιδιάρικη και βαθιά συναισθηματική, δεν μπορούμε παρά να μιλάμε για μια επιτυχία. Και ναι, η κυρία Μπαρακλή, πέτυχε περισσότερα απ' όσα περίμενα.
September 19, 2016
Τι κοινό έχουν ο Φραγκούλης ο ληστής, ο γέροντας Ιωάννης και ο Αυγουστής; Τι συνδέει τον βιαστή και κατά τύχη δολοφόνο της κοπέλας, τον γέροντα που προσπαθεί να βρει τη γαλήνη μέσα του και τον νεαρό που αγωνίζεται να μεγαλώσει με αξιοπρέπεια την ορφανή ξαδέρφη του στα δύσκολα χρόνια μετά το 1950; Τι τους συνδέει και τι χωρίζει τις ζωές τους; Θα καταφέρουν να βρουν αυτό που θέλουν, θα καταφέρουν να επιζήσουν, θα μπορέσουν να συγχωρεθούν; Η Μαριγώ και η Μεταξία θα πραγματοποιήσουν τα όνειρά τους για έναν καλό γάμο, αφήνοντας πίσω τις σκληρές συνθήκες διαβίωσης ως εργάτρια σε εργοστάσιο τσιγάρων η μία και ως υπηρέτρια σε πλουσιόσπιτο η άλλη;
Ένα συγκινητικό, ανθρώπινο μυθιστόρημα, γεμάτο τραγική ειρωνεία από την αρχή ως το τέλος. Ένα κείμενο για τα τερτίπια της μοίρας αλλά και για τη δύναμη και την απαντοχή της ανθρώπινης ψυχής όταν συναντιέται με το μοιραίο. Η αφήγηση ρέει σε ενεστώτα διαρκείας, δημιουργώντας έτσι έναν ασφυκτικό κλοιό, από τον οποίο δεν μπόρεσα να ξεφύγω. Κάθε ανάσα που έπαιρνα ήταν και μια παράγραφος που έχωνε το μαχαίρι ακόμη πιο βαθιά. Περιγράφοντας είτε τις εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες στο καπνεργοστάσιο είτε τις απάνθρωπες συμπεριφορές των πλουσίων στο αρχοντικό, η γυναίκα-σύμβολο, η γυναίκα-ηρωίδα πηγάζει και αναδύεται σα διαχρονική φιγούρα, ατσαλώνοντας τον εαυτό της απέναντι στα δύσκολα για να ανταπεξέλθει ώστε να κάνει περήφανους τους γονιούς της και να κάνει έναν καλό, ήρεμο γάμο.
Οι συνθήκες λοιπόν ήταν απάνθρωπες καιι η συγγραφέας δε διστάζει να τις παρουσιάσει ωμές, αληθινές, βίαιες, με ρεαλιστική γραφή που με σόκαρε. Πάνω από όλα όμως ο τρόπος που διάλεξε να κλιμακώσει την αφήγηση και να συνδέσει φαινομενικά άσχετους μεταξύ τους ανθρώπους ήταν εξαιρετικός. Ειδικά στο σημείο-καμπή του μυθιστορήματος όπου ξαφνικά, από μια ασήμαντη λεπτομέρεια, γίνεται η μεγάλη έκρηξη και αποκαλύπτεται ο λόγος που πρέπει να...., εκεί διάβαζα και δάκρυζα.
Αυτή ακριβώς η ποικιλία και το μέγεθος των συναισθημάτων ατόνησε σχεδόν αμέσως μετά την αποκάλυψη, κάτι που με στενοχώρησε. Από εκείνο το σημείο και μετά, που έγινε η επιλογή, έχουμε μια σωρεία περιγραφών για δευτεραγωνιστές που συμπορεύονται με τους πρωταγωνιστές, χωρίς να είναι αυτό απαραίτητο ενώ μας απασχολούν οι συνέπειες των πράξεων του ενός απέναντι στους άλλους για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα. Μου φάνηκε υπερβολικά χαλαρή και άτονη η συνέχεια της ιστορίας, με αποτέλεσμα να αρχίσω να προσπερνώ σελίδες ως την ανακουφιστική για τους χαρακτήρες λύτρωση του τέλους.
Σκοπός της συγγραφέως, όπως αναγράφει στη Σημείωση στις τελευταίες σελίδες, είναι μεταξύ άλλων να δείξει τη δύναμη και τη σημασία της μεταμέλειας στη ζωή μας. Να κάνεις δηλαδή κάτι κακό και να μετανοήσεις βαθιά, επίπονα και ουσιαστικά γι’ αυτό. Αυτό είναι ένα σημείο που εμένα με βρίσκει αντίθετο. Παρ’ όλο που το κείμενο είναι καλογραμμένο, γεμάτο συναισθήματα και εικόνες, ανατριχιαστικά αληθινές αποτυπώσεις των στιγμών στην επαρχία από τον Εμφύλιο και εντεύθεν, η λύση της καταφυγής στον μοναχισμό δε μου αρέσει, προτιμώ κάτι διαφορετικό, ειδικά στα μυθιστορήματα (και δυστυχώς τελευταία έχω διαβάσει τουλάχιστον 4 βιβλία με μοναχούς και μοναστήρια).
«Το μυστικό της πεταλούδας» με συγκίνησε βαθιά, με σόκαρε και με λύτρωσε, είναι γραμμένο με ανθρωπιά και αγάπη απέναντι στον «χοϊκό» άνθρωπο και τον Πανόπτη Θεό, φωτογραφίζει χωρίς σκιές και φωτίζει αμερόληπτα κάθε πήχυ της ανθρώπινης ψυχής και σκέψης.
Ένα συγκινητικό, ανθρώπινο μυθιστόρημα, γεμάτο τραγική ειρωνεία από την αρχή ως το τέλος. Ένα κείμενο για τα τερτίπια της μοίρας αλλά και για τη δύναμη και την απαντοχή της ανθρώπινης ψυχής όταν συναντιέται με το μοιραίο. Η αφήγηση ρέει σε ενεστώτα διαρκείας, δημιουργώντας έτσι έναν ασφυκτικό κλοιό, από τον οποίο δεν μπόρεσα να ξεφύγω. Κάθε ανάσα που έπαιρνα ήταν και μια παράγραφος που έχωνε το μαχαίρι ακόμη πιο βαθιά. Περιγράφοντας είτε τις εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες στο καπνεργοστάσιο είτε τις απάνθρωπες συμπεριφορές των πλουσίων στο αρχοντικό, η γυναίκα-σύμβολο, η γυναίκα-ηρωίδα πηγάζει και αναδύεται σα διαχρονική φιγούρα, ατσαλώνοντας τον εαυτό της απέναντι στα δύσκολα για να ανταπεξέλθει ώστε να κάνει περήφανους τους γονιούς της και να κάνει έναν καλό, ήρεμο γάμο.
Οι συνθήκες λοιπόν ήταν απάνθρωπες καιι η συγγραφέας δε διστάζει να τις παρουσιάσει ωμές, αληθινές, βίαιες, με ρεαλιστική γραφή που με σόκαρε. Πάνω από όλα όμως ο τρόπος που διάλεξε να κλιμακώσει την αφήγηση και να συνδέσει φαινομενικά άσχετους μεταξύ τους ανθρώπους ήταν εξαιρετικός. Ειδικά στο σημείο-καμπή του μυθιστορήματος όπου ξαφνικά, από μια ασήμαντη λεπτομέρεια, γίνεται η μεγάλη έκρηξη και αποκαλύπτεται ο λόγος που πρέπει να...., εκεί διάβαζα και δάκρυζα.
Αυτή ακριβώς η ποικιλία και το μέγεθος των συναισθημάτων ατόνησε σχεδόν αμέσως μετά την αποκάλυψη, κάτι που με στενοχώρησε. Από εκείνο το σημείο και μετά, που έγινε η επιλογή, έχουμε μια σωρεία περιγραφών για δευτεραγωνιστές που συμπορεύονται με τους πρωταγωνιστές, χωρίς να είναι αυτό απαραίτητο ενώ μας απασχολούν οι συνέπειες των πράξεων του ενός απέναντι στους άλλους για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα. Μου φάνηκε υπερβολικά χαλαρή και άτονη η συνέχεια της ιστορίας, με αποτέλεσμα να αρχίσω να προσπερνώ σελίδες ως την ανακουφιστική για τους χαρακτήρες λύτρωση του τέλους.
Σκοπός της συγγραφέως, όπως αναγράφει στη Σημείωση στις τελευταίες σελίδες, είναι μεταξύ άλλων να δείξει τη δύναμη και τη σημασία της μεταμέλειας στη ζωή μας. Να κάνεις δηλαδή κάτι κακό και να μετανοήσεις βαθιά, επίπονα και ουσιαστικά γι’ αυτό. Αυτό είναι ένα σημείο που εμένα με βρίσκει αντίθετο. Παρ’ όλο που το κείμενο είναι καλογραμμένο, γεμάτο συναισθήματα και εικόνες, ανατριχιαστικά αληθινές αποτυπώσεις των στιγμών στην επαρχία από τον Εμφύλιο και εντεύθεν, η λύση της καταφυγής στον μοναχισμό δε μου αρέσει, προτιμώ κάτι διαφορετικό, ειδικά στα μυθιστορήματα (και δυστυχώς τελευταία έχω διαβάσει τουλάχιστον 4 βιβλία με μοναχούς και μοναστήρια).
«Το μυστικό της πεταλούδας» με συγκίνησε βαθιά, με σόκαρε και με λύτρωσε, είναι γραμμένο με ανθρωπιά και αγάπη απέναντι στον «χοϊκό» άνθρωπο και τον Πανόπτη Θεό, φωτογραφίζει χωρίς σκιές και φωτίζει αμερόληπτα κάθε πήχυ της ανθρώπινης ψυχής και σκέψης.
September 27, 2019
Αυτό το βιβλίο μας ταξιδεύει με πνεύμα και βάθος. Μας διδάσκει του λόγους που η ψυχή μας βασανίζεται. Μας ανοίγει με τρυφερότητα τα φτερά με προσωπική ευθύνη και μας πείθει πώς εμείς οι ίδιοι έχουμε την δύναμη να διαλέξουμε την καλοσύνη από την αλαζονεία και με αποδείξεις μας περιγράφει τις αλήθειες για τον έρωτα, την αγάπη και τα προβλήματα που πνίγουνε την ζωή μας. Από τόσα βιβλία που έχω διαβάσει στη ζωή μου, διακρίνω πάντα στα βιβλία της Ισμήνης Μπάρακλη μια προσέγγιση στον άνθρωπο, μια ταπεινότητα και μια σοφία που δύσκολα συναντάς. Ας μου επιτραπεί να πω για το ''Μυστικό της πεταλούδας'' είναι ένα βιβλίο που Ευτυχείς και ευγνώμονες, όσοι προσεκτικά το μελετήσουν, διότι θα καταλάβουν πως είναι '' το αθόρυβο της βροχής που κάνει τα λουλούδια να μεγαλώνουν και όχι ο κρότος της βροντής''. Αφηγήσεις, βιώματα, σκέψεις και συναισθήματα για την ελευθερία, την αίσθηση του ανήκειν, την ανθρώπινη ανασφάλεια και τις " πληγές μας, τα παθήματα και τα πάθη μας". Ένα δοκίμιο για τη φυλακή και τα ανοιχτά παράθυρα της ανθρώπινης ψυχής που θα μας θυμίσει πρόσωπα, καταστάσεις και οικείες ιστορίες. Η ποιοτική της γραφή υπερασπίζει πώς εάν θέλουμε την ευτυχία πρέπει να ζητάμε την αλήθεια, την αλήθεια που σώζει. Για να βρούμε την αλήθεια πρέπει να είμαστε ο εαυτός μας. Ένα ακόμα βιβλίο της κυρίας Μπάρακλη που δίνει φως στα σκοτάδια της κουκουλωμένης ψυχής και μας προσφέρει ένα αστεράκι που μας ανοίγει τον ορίζοντα. Καλό μας ταξίδι με το νέο της πόνημα!!!
September 23, 2022
Με αφορμή το Φεστιβάλ Βιβλίου που ξεκίνησε και την επίσκεψή της στην έκθεση αποφάσισα να διαβάσω το τρίτο της βιβλίο και το πρώτο που κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Ψυχογιός.
Πρωταγωνιστής της ιστορίας μας είναι ένας σκοτεινός και αινιγματικός χαρακτήρας που στο πρόσωπο του συνοψίζονται δύο αντιφατικές έννοιες η αγριότητα και η μεταμέλεια.
Το ανάγνωσμα χωρίζεται σε ενότητες. Ο Γέροντας Ιωάννης, ο Φραγκούλης ο ληστής, ο Αυγουστής Παπαδάκης, η Κατερίνα, η Βαγγελιώ, η Μαριγώ και η Μεταξία είναι πρόσωπα που συνδέονται και αν κινούνται σε παράλληλες τροχιές καταφέρνουν οι μοίρες τους να ενωθούν τραγικά στο παιχνίδι της ζωής.
Η συγγραφέας έγραψε ένα εξαιρετικό κοινωνικό μυθιστόρημα που ασχολείται με τον ψυχισμό του ανθρώπου και το πως τα γεγονότα μπορούν να διαμορφώσουν έναν χαρακτήρα. Η σκοτεινή ατμόσφαιρα στο ανάγνωσμα σε συνδυασμό με τον γραπτό λόγο της που αναλύει τα συναισθήματα των προσώπων καλεί τον αναγνώστη να περπατήσει μαζί με τους χαρακτήρες και τα πάθη τους.
Δεν θα πω πολλά για την ιστορία γιατί υπάρχει ο φόβος να χαθεί η μαγεία που κρύβει το ανάγνωσμα όμως θα σταθώ σε αυτό που θέλει να περάσει η Ισμήνη για τα θετικά και τα αρνητικά που έχει η ανθρώπινη υπόσταση και πως η εσωτερική μεταμόρφωση που επιθυμούμε μπορεί να οδηγήσει σε πιο αγνά και καθαρά αισθήματα.
Ισμήνη συγχαρητήρια και γι’ αυτό το βιβλίο που είναι συγκινητικό και καθηλωτικό.
Αναζητήστε το και καλή ανάγνωση.
Πρωταγωνιστής της ιστορίας μας είναι ένας σκοτεινός και αινιγματικός χαρακτήρας που στο πρόσωπο του συνοψίζονται δύο αντιφατικές έννοιες η αγριότητα και η μεταμέλεια.
Το ανάγνωσμα χωρίζεται σε ενότητες. Ο Γέροντας Ιωάννης, ο Φραγκούλης ο ληστής, ο Αυγουστής Παπαδάκης, η Κατερίνα, η Βαγγελιώ, η Μαριγώ και η Μεταξία είναι πρόσωπα που συνδέονται και αν κινούνται σε παράλληλες τροχιές καταφέρνουν οι μοίρες τους να ενωθούν τραγικά στο παιχνίδι της ζωής.
Η συγγραφέας έγραψε ένα εξαιρετικό κοινωνικό μυθιστόρημα που ασχολείται με τον ψυχισμό του ανθρώπου και το πως τα γεγονότα μπορούν να διαμορφώσουν έναν χαρακτήρα. Η σκοτεινή ατμόσφαιρα στο ανάγνωσμα σε συνδυασμό με τον γραπτό λόγο της που αναλύει τα συναισθήματα των προσώπων καλεί τον αναγνώστη να περπατήσει μαζί με τους χαρακτήρες και τα πάθη τους.
Δεν θα πω πολλά για την ιστορία γιατί υπάρχει ο φόβος να χαθεί η μαγεία που κρύβει το ανάγνωσμα όμως θα σταθώ σε αυτό που θέλει να περάσει η Ισμήνη για τα θετικά και τα αρνητικά που έχει η ανθρώπινη υπόσταση και πως η εσωτερική μεταμόρφωση που επιθυμούμε μπορεί να οδηγήσει σε πιο αγνά και καθαρά αισθήματα.
Ισμήνη συγχαρητήρια και γι’ αυτό το βιβλίο που είναι συγκινητικό και καθηλωτικό.
Αναζητήστε το και καλή ανάγνωση.
December 8, 2018
Υπέροχη γραφή, που σε παρασύρει. Αν και προέβλεψα τη βασική ανατροπή, δε μείωσε το ενδιαφέρον μου για την πορεία των ηρώων. Θα προτιμούσα η στιγμή της αποκάλυψης να είναι πιο "δυνατή" και το τέλος λίγο πιο έντονο αλλά γενικά ήταν ένα πολύ καλογραμμένο βιβλίο, με βαθιά νοήματα.
June 7, 2016
Aπο το blog ΣΤΟΝ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ
http://stonasterismotouvivliou.blogsp...
Tον Μάρτη του 2016 η συγγραφέας Ισμήνη Μπάρακλη εγκαινίασε τη συνεργασία της με τις εκδόσεις Ψυχογιός μέσα από ένα άκρως συγκινητικό κοινωνικό μυθιστόρημα -διαφορετικό από τα τετριμμένα, που στην απλότητά του κατάφερε να συνταράξει την ψυχή μου.
ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Βρισκόμαστε στην Ελλάδα αρχές του 20ου αιώνα καθώς εκείνη διατρέχει την Ιστορία, τον Εμφύλιο και κατόπιν αναζητά να επουλώσει τις πληγές της.
Στα φτωχά χέρια της γεννιέται ένα αγόρι που οι κύκλοι της ζωής θα του επιφυλάξουν έναν πολυτάραχο βίο.
Πατήρ Ιωάννης- Ληστής Φραγκούλης- Αυγουστής...Τρεις υποστάσεις ενός άντρα που αναζητά τον εαυτό του και την Άφεση.
Αμαρτία- Αγάπη- Εξαγνισμός.Οργή- Αγώνας -Θυσία.
Ο πόνος και ο χρόνος σμιλεύουν στο κουκούλι τους την ψυχή ενός άντρα από την κατώτατη ηθική βαθμίδα και την απεχθή μορφή της "προνύμφης", ως τη στιγμή που εκείνη θα αναδυθεί με τα εκτυφλωτικά φτερά της "θέωσης" της με την πνοή που μόνον ο έρωτας μπορεί να δώσει...
ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Το Μυστικό Της Πεταλούδας συνιστά ένα από εκείνα τα μυθιστορήματα που δύσκολα ξεχνάς.
Υποδέχθηκα το μυθιστόρημα αυτό με μεγάλο ενθουσιασμό.
Επιτέλους κάτι βαθυστόχαστο και διαφορετικό!
Πρόκειται για ένα αξιέπαινο τόλμημα καθώς η συγγραφέας απορρίπτει τον "εύκολο δρόμο"της "συνηθισμένης"- αισθηματικής κυρίως- οδύσσεια�� και αναμετράται με θεμελιώδη υπαρξιακά ζητήματα μέσα από την ενδιαφέρουσα πορεία ζωής ενός ήρωα ξεχωριστού.
Αν και γυναίκα, η Ισμήνη Μπαρακλή διεισδύει στα άδυτα ενός δυσπρόσιτου άντρα και μάλιστα ενός "φονιά που έφτασε στο ύστατο σημείο της βαρβαρότητας".
Aντίστοιχο τόλμημα επιχείρησε η Έλση Τσουκαράκη με τη λιτή και συγκλονιστική της ΠΟΙΝΗ, που συναντώνται στο απώτερο τους ζητούμενο, όμως Το Μυστικό ενσωματώνεται πλήρως στο χωροχρονικό πλαίσιο της εποχής του, ενώ της Έλσης είναι πιο αφαιρετικό.
Η αφήγηση στο βιβλίο είναι τριτοπρόσωπη αλλά δεν εξελίσσεται γραμμικά,αντιθέτως έχουμε εναλλαγές στους χρόνους με έναν τρόπο που ίσως λίγο δυσκολέψει προς στιγμήν τον αναγνώστη...
Παρόλαυτα το διακύβευμα είναι μοναδικό:
Eίναι η ίδια η ελευθερία της ψυχής του πρωταγωνιστή.
Ο ταλανισμένος αυτός ήρωας δεν είναι απλά "παρών", αλλά ο βασικός πρωταγωνιστής κι ο κεντρικός άξονας γύρω από τον οποίο περιστρέφονται το παρόν και το παρελθόν όλων των υπόλοιπων προσώπων της ιστορίας μας, που έχουν ζυμωθεί από τη φτώχεια και την .
Η βιοπάλη,το έγκλημα, ο φόβος, οι ψυχρές παιδουπόλεις(ορφανοτροφεία) της μεταπολεμικής Ελλάδας παρελαύνουν συνοπτικά μπροστά μας, μέσα από την πορεία του πρωταγωνιστή και των οικείων του...
Στο πρόσωπό του Αυγουστή συνοψίζονται η ανθρώπινη κτηνωδία, η εξαθλίωση αλλά και ο έρωτας στην ευγενέστερη και συνάμα τραγικότερη μορφή του.
Η ερωτική του ιστορία είναι από τις πλέον τρυφερές και σπαρακτικές, που έχω συναντήσει...
Η πορεία του τρισυπόστατου πρωταγωνιστή εξελίσσεται σε αντιστοιχία με την παραβολή της πεταλούδας...
Αυτό δεν είναι τυχαίο.
Η πεταλούδα στην ελληνική παράδοση συμβολίζει την ψυχή-στοιχείο που συναντάμε και στη δημοτική ποίηση και στον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη.
Στην ατμόσφαιρα αυτή συμβάλλει η ζωηρή εικονοπλασία και η κατανυκτική περιγραφή της φύσης που συμπάσχει στο ανθρώπινο δράμα, στον κορυφαίο ηθογράφο.
Ένα άλλο στοιχείο που ρέει αβίαστα στο μυθιστόρημα αυτό είναι η έντονη θρησκευτικότητα που το διαπνέει κι επίσης "συνδιαλέγεται" με τον κορυφαίο Σκιαθίτη διηγηματογράφο μας....
Το "Μυστικό Της Πεταλούδας" είναι ένα "βιβλίο από χώμα" που "ατενίζει τον Ουρανό", κηρύττοντας την ύστατη αυταπάρνηση:
Οι τρεις υποστάσεις του πρωταγωνιστή αποδίδουν τη διαδρομή Θηρίο- Άνθρωπος- Θεός, με εισιτήριο την απώτατη θυσία που κορυφώνεται με έναν αφοπλιστικό τρόπο!
Υπάρχουν αισθητές αδυναμίες στην αφήγηση καθώς κάποιες στιγμές απουσιάζει η απαραίτητη διείσδυση στις ψυχικές συγκρούσεις του ήρωα και μένουν αρκετά κενά ως προς την ψυχολογική εξέλιξή του και τη μετάβασή του σε μια άλλη πορεία...
Αν απουσιάζαν όλα αυτά, θα μιλούσαμε για ένα πραγματικό αριστούργημα που παραπέμπει σε κλασσικά έργα με αντίστοιχες αναζητήσεις.
Δυστυχώς το βιβλίο δεν ευτύχησε να έχει τέτοιον επιδέξιο και ωριμότερο χειρισμό παρά την αρχική εξαιρετική έμπνευση...Κρίμα.
Εντούτοις, το Μυστικό Της Πεταλούδας παραμένει ένα συγκλονιστικό μυθιστόρημα.
Το τέλος του είναι άρτια δοσμένο και μέσα από μια αριστοτελικού τύπου κάθαρση οδηγεί την ψυχή του αναγνώστη στην ατόφια συγκίνηση κι εν τέλει σε μια αυθεντική αγαλλίαση.
Βιβλία σαν το Μυστικό πρέπει να υπάρχουν σε ια βιβλιοθήκη γιατί ανήκουν σε εκείνα που συμβάλλουν στον εξανθρωπισμό μας!!
Θα συγχαρώ λοιπόν τη συγγραφέα για την ευαισθησία και τις προθέσεις της, με την ευχή να έχουμε από εκεινη πολλά ακόμη βιβλια τέτοιας γόνιμης κατεύθυνσης.
http://stonasterismotouvivliou.blogsp...
Tον Μάρτη του 2016 η συγγραφέας Ισμήνη Μπάρακλη εγκαινίασε τη συνεργασία της με τις εκδόσεις Ψυχογιός μέσα από ένα άκρως συγκινητικό κοινωνικό μυθιστόρημα -διαφορετικό από τα τετριμμένα, που στην απλότητά του κατάφερε να συνταράξει την ψυχή μου.
ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Βρισκόμαστε στην Ελλάδα αρχές του 20ου αιώνα καθώς εκείνη διατρέχει την Ιστορία, τον Εμφύλιο και κατόπιν αναζητά να επουλώσει τις πληγές της.
Στα φτωχά χέρια της γεννιέται ένα αγόρι που οι κύκλοι της ζωής θα του επιφυλάξουν έναν πολυτάραχο βίο.
Πατήρ Ιωάννης- Ληστής Φραγκούλης- Αυγουστής...Τρεις υποστάσεις ενός άντρα που αναζητά τον εαυτό του και την Άφεση.
Αμαρτία- Αγάπη- Εξαγνισμός.Οργή- Αγώνας -Θυσία.
Ο πόνος και ο χρόνος σμιλεύουν στο κουκούλι τους την ψυχή ενός άντρα από την κατώτατη ηθική βαθμίδα και την απεχθή μορφή της "προνύμφης", ως τη στιγμή που εκείνη θα αναδυθεί με τα εκτυφλωτικά φτερά της "θέωσης" της με την πνοή που μόνον ο έρωτας μπορεί να δώσει...
ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Το Μυστικό Της Πεταλούδας συνιστά ένα από εκείνα τα μυθιστορήματα που δύσκολα ξεχνάς.
Υποδέχθηκα το μυθιστόρημα αυτό με μεγάλο ενθουσιασμό.
Επιτέλους κάτι βαθυστόχαστο και διαφορετικό!
Πρόκειται για ένα αξιέπαινο τόλμημα καθώς η συγγραφέας απορρίπτει τον "εύκολο δρόμο"της "συνηθισμένης"- αισθηματικής κυρίως- οδύσσεια�� και αναμετράται με θεμελιώδη υπαρξιακά ζητήματα μέσα από την ενδιαφέρουσα πορεία ζωής ενός ήρωα ξεχωριστού.
Αν και γυναίκα, η Ισμήνη Μπαρακλή διεισδύει στα άδυτα ενός δυσπρόσιτου άντρα και μάλιστα ενός "φονιά που έφτασε στο ύστατο σημείο της βαρβαρότητας".
Aντίστοιχο τόλμημα επιχείρησε η Έλση Τσουκαράκη με τη λιτή και συγκλονιστική της ΠΟΙΝΗ, που συναντώνται στο απώτερο τους ζητούμενο, όμως Το Μυστικό ενσωματώνεται πλήρως στο χωροχρονικό πλαίσιο της εποχής του, ενώ της Έλσης είναι πιο αφαιρετικό.
Η αφήγηση στο βιβλίο είναι τριτοπρόσωπη αλλά δεν εξελίσσεται γραμμικά,αντιθέτως έχουμε εναλλαγές στους χρόνους με έναν τρόπο που ίσως λίγο δυσκολέψει προς στιγμήν τον αναγνώστη...
Παρόλαυτα το διακύβευμα είναι μοναδικό:
Eίναι η ίδια η ελευθερία της ψυχής του πρωταγωνιστή.
Ο ταλανισμένος αυτός ήρωας δεν είναι απλά "παρών", αλλά ο βασικός πρωταγωνιστής κι ο κεντρικός άξονας γύρω από τον οποίο περιστρέφονται το παρόν και το παρελθόν όλων των υπόλοιπων προσώπων της ιστορίας μας, που έχουν ζυμωθεί από τη φτώχεια και την .
Η βιοπάλη,το έγκλημα, ο φόβος, οι ψυχρές παιδουπόλεις(ορφανοτροφεία) της μεταπολεμικής Ελλάδας παρελαύνουν συνοπτικά μπροστά μας, μέσα από την πορεία του πρωταγωνιστή και των οικείων του...
Στο πρόσωπό του Αυγουστή συνοψίζονται η ανθρώπινη κτηνωδία, η εξαθλίωση αλλά και ο έρωτας στην ευγενέστερη και συνάμα τραγικότερη μορφή του.
Η ερωτική του ιστορία είναι από τις πλέον τρυφερές και σπαρακτικές, που έχω συναντήσει...
Η πορεία του τρισυπόστατου πρωταγωνιστή εξελίσσεται σε αντιστοιχία με την παραβολή της πεταλούδας...
Αυτό δεν είναι τυχαίο.
Η πεταλούδα στην ελληνική παράδοση συμβολίζει την ψυχή-στοιχείο που συναντάμε και στη δημοτική ποίηση και στον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη.
Στην ατμόσφαιρα αυτή συμβάλλει η ζωηρή εικονοπλασία και η κατανυκτική περιγραφή της φύσης που συμπάσχει στο ανθρώπινο δράμα, στον κορυφαίο ηθογράφο.
Ένα άλλο στοιχείο που ρέει αβίαστα στο μυθιστόρημα αυτό είναι η έντονη θρησκευτικότητα που το διαπνέει κι επίσης "συνδιαλέγεται" με τον κορυφαίο Σκιαθίτη διηγηματογράφο μας....
Το "Μυστικό Της Πεταλούδας" είναι ένα "βιβλίο από χώμα" που "ατενίζει τον Ουρανό", κηρύττοντας την ύστατη αυταπάρνηση:
Οι τρεις υποστάσεις του πρωταγωνιστή αποδίδουν τη διαδρομή Θηρίο- Άνθρωπος- Θεός, με εισιτήριο την απώτατη θυσία που κορυφώνεται με έναν αφοπλιστικό τρόπο!
Υπάρχουν αισθητές αδυναμίες στην αφήγηση καθώς κάποιες στιγμές απουσιάζει η απαραίτητη διείσδυση στις ψυχικές συγκρούσεις του ήρωα και μένουν αρκετά κενά ως προς την ψυχολογική εξέλιξή του και τη μετάβασή του σε μια άλλη πορεία...
Αν απουσιάζαν όλα αυτά, θα μιλούσαμε για ένα πραγματικό αριστούργημα που παραπέμπει σε κλασσικά έργα με αντίστοιχες αναζητήσεις.
Δυστυχώς το βιβλίο δεν ευτύχησε να έχει τέτοιον επιδέξιο και ωριμότερο χειρισμό παρά την αρχική εξαιρετική έμπνευση...Κρίμα.
Εντούτοις, το Μυστικό Της Πεταλούδας παραμένει ένα συγκλονιστικό μυθιστόρημα.
Το τέλος του είναι άρτια δοσμένο και μέσα από μια αριστοτελικού τύπου κάθαρση οδηγεί την ψυχή του αναγνώστη στην ατόφια συγκίνηση κι εν τέλει σε μια αυθεντική αγαλλίαση.
Βιβλία σαν το Μυστικό πρέπει να υπάρχουν σε ια βιβλιοθήκη γιατί ανήκουν σε εκείνα που συμβάλλουν στον εξανθρωπισμό μας!!
Θα συγχαρώ λοιπόν τη συγγραφέα για την ευαισθησία και τις προθέσεις της, με την ευχή να έχουμε από εκεινη πολλά ακόμη βιβλια τέτοιας γόνιμης κατεύθυνσης.
April 3, 2016
Ισμήνη Μπάρακλη "Το μυστικό της πεταλούδας", εκδ. Ψυχογιός 2016
Τα δικά της λόγια θα χρησιμοποιήσω, αφού πράγματι είναι από τις λίγες φορές που η συγγραφική έμπνευση, δεν αρκείται μόνο στην απλή αφήγηση μιας ιστορίας, με αρχή και τέλος, αλλά επιπλέον, με εξαιρετική δεινότητα και αρμονία στα εκφραστικά μέσα, διεισδύει στα μύχια της ανθρώπινης ψυχής, όταν αισθανθεί την ανάγκη να μεταμεληθεί για ολέθρια λάθη, να αποτινάξει τα πάθη της, να υπερβεί συναισθήματα και απλές χαρές, να αναμετρηθεί με τη συνείδηση, και να αναζητήσει ταπεινά, με ειλικρίνεια και σεβασμό, συγχώρεση από ανθρώπους και Θεό, έως την ύστατη στιγμή της λύτρωσης .....Εξαιρετικό από την πρώτη του σελίδα έως την τελευταία, ιδιαίτερα δε ο επίλογός του, είναι ένας από τους καλύτερους που έχω διαβάσει έως και σήμερα....:
"...Ολη η πλάση οργίαζε μυστικά. Και πάνω απ' αυτή, μια γαληνεμένη ισορροπία, που μπορείς να την πεις και φύση, ψιθύριζε βουβά, σαν αγέρι μέσα στις φυλλωσιές, στους βράχους, στα σύννεφα....Φύλλο δεν σαλεύει αν δε θελήσει ο Θεός...".
Καλοτάξιδο και καλότυχο να είναι το "Μυστικό της πεταλούδας", με θερμά συγχαρητήρια ...
------------------------------------------------------------------------------
Το απόσπασμα είναι της κ. Μπάρακλη από το μπλογκ των εκδόσεων Ψυχογιός :
"....Λογοτεχνία είναι να τρυπώνεις λάθρα στον ύπνο του άλλου και να γίνεσαι όνειρο. Κι αν είναι έτσι, αν το βιβλίο εισβάλει στο συνειδητό ή το ασυνείδητο του αναγνώστη, οφείλεις σε εκείνον σεβασμό, προσδοκάς να επιφέρεις ουσιαστικό προβληματισμό, εξύψωση καρδιάς και νου. Επιθυμείς το όνειρο αυτό να είναι καρποφόρο, να τον ξυπνήσει γαληνεμένο, να διεγείρει φωτεινά συναισθήματα, αφήνοντας τη σφραγίδα του στον χρόνο και, ίσως ακόμα, μέσα στο όνειρο αυτό, κατορθώσει να ανακαλύψει δικά του μονοπάτια στο προσωπικό του ταξίδι… Και αυτή θαρρώ πως πρέπει να είναι η σκοπιμότητα της λογοτεχνίας· η ημέρευση και η ανάταση της ψυχής....."
http://blog.psichogios.gr/logotexnia-...
Τα δικά της λόγια θα χρησιμοποιήσω, αφού πράγματι είναι από τις λίγες φορές που η συγγραφική έμπνευση, δεν αρκείται μόνο στην απλή αφήγηση μιας ιστορίας, με αρχή και τέλος, αλλά επιπλέον, με εξαιρετική δεινότητα και αρμονία στα εκφραστικά μέσα, διεισδύει στα μύχια της ανθρώπινης ψυχής, όταν αισθανθεί την ανάγκη να μεταμεληθεί για ολέθρια λάθη, να αποτινάξει τα πάθη της, να υπερβεί συναισθήματα και απλές χαρές, να αναμετρηθεί με τη συνείδηση, και να αναζητήσει ταπεινά, με ειλικρίνεια και σεβασμό, συγχώρεση από ανθρώπους και Θεό, έως την ύστατη στιγμή της λύτρωσης .....Εξαιρετικό από την πρώτη του σελίδα έως την τελευταία, ιδιαίτερα δε ο επίλογός του, είναι ένας από τους καλύτερους που έχω διαβάσει έως και σήμερα....:
"...Ολη η πλάση οργίαζε μυστικά. Και πάνω απ' αυτή, μια γαληνεμένη ισορροπία, που μπορείς να την πεις και φύση, ψιθύριζε βουβά, σαν αγέρι μέσα στις φυλλωσιές, στους βράχους, στα σύννεφα....Φύλλο δεν σαλεύει αν δε θελήσει ο Θεός...".
Καλοτάξιδο και καλότυχο να είναι το "Μυστικό της πεταλούδας", με θερμά συγχαρητήρια ...
------------------------------------------------------------------------------
Το απόσπασμα είναι της κ. Μπάρακλη από το μπλογκ των εκδόσεων Ψυχογιός :
"....Λογοτεχνία είναι να τρυπώνεις λάθρα στον ύπνο του άλλου και να γίνεσαι όνειρο. Κι αν είναι έτσι, αν το βιβλίο εισβάλει στο συνειδητό ή το ασυνείδητο του αναγνώστη, οφείλεις σε εκείνον σεβασμό, προσδοκάς να επιφέρεις ουσιαστικό προβληματισμό, εξύψωση καρδιάς και νου. Επιθυμείς το όνειρο αυτό να είναι καρποφόρο, να τον ξυπνήσει γαληνεμένο, να διεγείρει φωτεινά συναισθήματα, αφήνοντας τη σφραγίδα του στον χρόνο και, ίσως ακόμα, μέσα στο όνειρο αυτό, κατορθώσει να ανακαλύψει δικά του μονοπάτια στο προσωπικό του ταξίδι… Και αυτή θαρρώ πως πρέπει να είναι η σκοπιμότητα της λογοτεχνίας· η ημέρευση και η ανάταση της ψυχής....."
http://blog.psichogios.gr/logotexnia-...
September 10, 2016
Ο αλληγορικός αυτός τίτλος του βιβλίου αφηγείται την οδύσσεια ενός τρισυπόστατου ανθρώπου από το σκοτάδι στο φως, το ταξίδι του στη λύτρωση, στη σωτηρία της ψυχής, και με τελικό τρόπαιο την κάθαρση! Βιώνουμε μαζί του την μεταμέλειά του μέσα στο ταξίδι της μεταμόρφωσής του από κάμπια σε πεταλούδα, με πολύ συγκινητικό τρόπο, σε σημείο που ακούμε το κουκούλι να σπάει και βλέπουμε τη πεταλούδα να ξεπετιέται, να φτερουγίζει ελεύθερη.
Αυτό το βιβλίο είναι ύμνος στην μεταμέλεια, στην αγάπη και στη φιλία.
Αν και ξεκινάει με μια δύσκολη και σκληρή σκηνή, που συντρόφευσε τον ήρωα – και εμένα – σε όλο το βιβλίο γιατί υπάρχει πάντα ο κίνδυνος ή να τραβήξεις τον αναγνώστη στα βάθη του ή να τον απωθήσεις και να παρατήσει το βιβλίο, το στοίχημα σε αυτή την περίπτωση κερδήθηκε. Έχει γρήγορη πλοκή, με τους ήρωες του βιβλίου παγιδευμένους στα λάθη και στα πάθη τους, να έρχονται σε σύγκρουση με την συνείδησή τους. Μια εκπληκτική γραφή καθόλου καταθλιπτική, απεναντίας αισιόδοξη, που σε συνεπαίρνει, και από την πρώτη σελίδα ως και την τελευταία κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον μας.
Αξίζει να το διαβάσετε!
Αυτό το βιβλίο είναι ύμνος στην μεταμέλεια, στην αγάπη και στη φιλία.
Αν και ξεκινάει με μια δύσκολη και σκληρή σκηνή, που συντρόφευσε τον ήρωα – και εμένα – σε όλο το βιβλίο γιατί υπάρχει πάντα ο κίνδυνος ή να τραβήξεις τον αναγνώστη στα βάθη του ή να τον απωθήσεις και να παρατήσει το βιβλίο, το στοίχημα σε αυτή την περίπτωση κερδήθηκε. Έχει γρήγορη πλοκή, με τους ήρωες του βιβλίου παγιδευμένους στα λάθη και στα πάθη τους, να έρχονται σε σύγκρουση με την συνείδησή τους. Μια εκπληκτική γραφή καθόλου καταθλιπτική, απεναντίας αισιόδοξη, που σε συνεπαίρνει, και από την πρώτη σελίδα ως και την τελευταία κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον μας.
Αξίζει να το διαβάσετε!
Displaying 1 - 15 of 15 reviews