What do you think?
Rate this book
مستودع الطفولة
قادتني الحياة التي أعيشها منذ فترة إلى الغوص في حالة نفسية خاصة جدًا. بصعوبة أجرؤ على الإشارة إلى حياتي المهنية، التي يُمكن أن تُختزل الآن في أشياء قليلة: كتابةٌ لا متناهية لمسلسل إذاعي "مغامرات لويس السابع عشر". ولأن البرامج نادرًا ما تتغير في راديو-مونديال، أتخيلني في السنوات القادمة ما أزال أضيف فصولًا جديدة لهذه المغامرات. هذا بالنسبة للمستقبل. لكن هذا المساء، بعد عودتي من مقهى روسال، أدرتُ المذياع. إنه الموعد، بالضبط، حيث يأخذ "كارلوس سيرفون" الميكروفون ويشرع في تلاوة واحدة من المغامرات العديدة للويس السابع عشر، كما تخيلتها بعد هروبه من سجن "المعبد". اشتدت حلكة المساء، الصمت، وصوت "كارلوس سيرفون" يتلو مسلسلي باللغة الإسبانية لمستمعين مفترضين، تائهين بين مدن تطوان، جبل طارق أو الجزيرة الخضراء -طبعًا في إمكان مذيع آخر أن يقرأها أيضًا بالفرنسية، بالإنجليزية أو الإيطالية لأن ثمة برامج بجميع اللغات يذيعها راديو-مونديال. يعلو صوت سيرفون المزخرف أكثر فأكثر على تشويش الموجة. نعم، كل هذا أدخلني ذلك المساء -وهو شيء لم أتعود عليه- في حالة من التأمل.
150 pages, Unknown Binding
First published February 1, 1989
3 people are currently reading
233 people want to read
About the author
Patrick Modiano
139 books2,124 followersPatrick Modiano is a French-language author and playwright and winner of the 2014 Nobel Prize in Literature.
He is a winner of the 1972 Grand prix du roman de l'Académie française, and the 1978 Prix Goncourt for his novel "Rue des boutiques obscures".
Modiano's parents met in occupied Paris during World War II and began a clandestine relationship. Modiano's childhood took place in a unique atmosphere: with an absent father -- of which he heard troubled stories of dealings with the Vichy regime -- and a Flemish-actress mother who frequently toured. His younger brother's sudden death also greatly influenced his writings.
While he was at Henri-IV lycee, he took geometry lessons from writer Raymond Queneau, who was a friend of Modiano's mother. He entered the Sorbonne, but did not complete his studies.
Queneau, the author of "Zazie dans le métro", introduced Modiano to the literary world via a cocktail party given by publishing house Éditions Gallimard. Modiano published his first novel, "La Place de l’Étoile", with Gallimard in 1968, after having read the manuscript to Raymond Queneau. Starting that year, he did nothing but write.
On September 12, 1970, Modiano married Dominique Zerhfuss. "I have a catastrophic souvenir of the day of our marriage. It rained. A real nightmare. Our groomsmen were Queneau, who had mentored Patrick since his adolescence, and Malraux, a friend of my father. They started to argue about Dubuffet, and it was like we were watching a tennis match! That said, it would have been funny to have some photos, but the only person who had a camera forgot to bring a roll of film. There is only one photo remaining of us, from behind and under an umbrella!" (Interview with Elle, 6 October 2003). From their marriage came two girls, Zina (1974) and Marie (1978).
Modiano has mentioned on Oct 9, 2014, during an interview with La Grande Librairie, that one of the books which had a great impact on his writing life was 'Le cœur est un chasseur solitaire' (The Heart is a Lonely Hunter), the first novel published by Carson McCullers in 1940.
(Arabic: باتريك موديانو)
He is a winner of the 1972 Grand prix du roman de l'Académie française, and the 1978 Prix Goncourt for his novel "Rue des boutiques obscures".
Modiano's parents met in occupied Paris during World War II and began a clandestine relationship. Modiano's childhood took place in a unique atmosphere: with an absent father -- of which he heard troubled stories of dealings with the Vichy regime -- and a Flemish-actress mother who frequently toured. His younger brother's sudden death also greatly influenced his writings.
While he was at Henri-IV lycee, he took geometry lessons from writer Raymond Queneau, who was a friend of Modiano's mother. He entered the Sorbonne, but did not complete his studies.
Queneau, the author of "Zazie dans le métro", introduced Modiano to the literary world via a cocktail party given by publishing house Éditions Gallimard. Modiano published his first novel, "La Place de l’Étoile", with Gallimard in 1968, after having read the manuscript to Raymond Queneau. Starting that year, he did nothing but write.
On September 12, 1970, Modiano married Dominique Zerhfuss. "I have a catastrophic souvenir of the day of our marriage. It rained. A real nightmare. Our groomsmen were Queneau, who had mentored Patrick since his adolescence, and Malraux, a friend of my father. They started to argue about Dubuffet, and it was like we were watching a tennis match! That said, it would have been funny to have some photos, but the only person who had a camera forgot to bring a roll of film. There is only one photo remaining of us, from behind and under an umbrella!" (Interview with Elle, 6 October 2003). From their marriage came two girls, Zina (1974) and Marie (1978).
Modiano has mentioned on Oct 9, 2014, during an interview with La Grande Librairie, that one of the books which had a great impact on his writing life was 'Le cœur est un chasseur solitaire' (The Heart is a Lonely Hunter), the first novel published by Carson McCullers in 1940.
(Arabic: باتريك موديانو)
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 44 reviews
August 8, 2023
It is better to stay where I am once and for all. Where should I go? Here I have reached the edge of the world and time stands still.
Jean Moreno, alias Jimmy Sarano, is a novelist in self-imposed exile. From Paris, he escaped to an unnamed heat-stricken town after a car accident. He is living a secretive life, hiding for anyone who could possibly have known him in his former identity. Is it Tangier? Perhaps Gibraltar? Is it even a real city? As a French expatriate he writes a serial for Radio-Mundial titled "The Adventures of Louis XVII", which recounts the life of the Dauphin of France who became a planter in Jamaica – counterfactual historiography which is in fact a collage of fragments Moreno copies from other authors. He has given up on writing fiction, his imaginative powers apparently frozen since his flight – the use of his imagination likely to endanger his carefully constructed dam against memory.
After twenty years of ignoring his past and trying to live in the eternal now, Moreno’s repressed memories of the past are rekindled when he encounters Marie. He wonders whether this elusive young woman could be the small child he used to know and babysit in Paris. Could she be the daughter of the actress Marie-Rose Jean Moreno was in love with in those days– a woman so much reminiscent of Modiano’s own actress-mother, blameworthy of a similar neglect and abandonment Modiano wrote about in Pedigree: A Memoir, depicting his mother as the pretty girl with the arid heart? Or is the Marie he thinks to recognize and seeks the company of just a lightning rod, a girl he needs to spin a story round enabling him – a writer and so an unreliable narrator par excellence – to gloss over his own painful memories of childhood, up to a certain point touching on them covered by the graceful veil of a curious blending of memory and amnesia?
(Photograph by Marta Losiewicz)
Moreno, disorientated in the half-vanished, defective memories which he tries to reshape through Marie is lost in an emotional void. He is caught in the eternal present of a ghost town, in which his radio colleagues appear as phantoms, his state of mind echoed by the monument dedicated to the local hero and founder of the radio station Javier Cruz-Valer of which only lasts an empty base, leaving a powerful image of desertion reminiscent of some of the surrealist and troubling dream sequences in Bergman and Buñuel. Emotional emptiness makes him lose grip on present reality, in which he seems a phantom to himself, having to repeat his name, address and occupation to himself to anchor. Several echoes of Camus’s L'Étranger round the picture of Moreno’s feelings of existential emptiness (the heat, the name Marie, the town).
As per usual with Modiano, mysteries remain unresolved. Why does the chauffeur of an American lady he used to know is tasked in her testament to follow and watch Moreno’s days in such detail? Moreno’s involvement in and the consequences of the car accident are left in the dark. Is it a crime of omission, the criminal offence of Non-assistance to a person in danger – a crime that, not unlikely with Modiano, might be ominously referring to the Parisians who were looking away from the deportation to the death camps during WWII?
Loss, family trauma, childhood neglect, abandonment and the connected sense of guilt mould this into a characteristic as well as a particularly moving and haunting Modiano – maybe even more when seen through the lens of the autobiographical clues that can be found in other novels (like Pedigree: A Memoir and Family Record).
Awaiting the arrival of his most recent novel Chevreuse in the local library, Vestiaire de l’enfance (1989) was the fourteenth novel I have read of Modiano; hooked on Modiano’s idiosyncratic fusion of beauty and sadness, the melancholic, almost elegiac tone and suggestive and lyrical writing as well as his dreamlike world of memory and enigma once again enchanted me.
Jean Moreno, alias Jimmy Sarano, is a novelist in self-imposed exile. From Paris, he escaped to an unnamed heat-stricken town after a car accident. He is living a secretive life, hiding for anyone who could possibly have known him in his former identity. Is it Tangier? Perhaps Gibraltar? Is it even a real city? As a French expatriate he writes a serial for Radio-Mundial titled "The Adventures of Louis XVII", which recounts the life of the Dauphin of France who became a planter in Jamaica – counterfactual historiography which is in fact a collage of fragments Moreno copies from other authors. He has given up on writing fiction, his imaginative powers apparently frozen since his flight – the use of his imagination likely to endanger his carefully constructed dam against memory.
After twenty years of ignoring his past and trying to live in the eternal now, Moreno’s repressed memories of the past are rekindled when he encounters Marie. He wonders whether this elusive young woman could be the small child he used to know and babysit in Paris. Could she be the daughter of the actress Marie-Rose Jean Moreno was in love with in those days– a woman so much reminiscent of Modiano’s own actress-mother, blameworthy of a similar neglect and abandonment Modiano wrote about in Pedigree: A Memoir, depicting his mother as the pretty girl with the arid heart? Or is the Marie he thinks to recognize and seeks the company of just a lightning rod, a girl he needs to spin a story round enabling him – a writer and so an unreliable narrator par excellence – to gloss over his own painful memories of childhood, up to a certain point touching on them covered by the graceful veil of a curious blending of memory and amnesia?
(Photograph by Marta Losiewicz)
Moreno, disorientated in the half-vanished, defective memories which he tries to reshape through Marie is lost in an emotional void. He is caught in the eternal present of a ghost town, in which his radio colleagues appear as phantoms, his state of mind echoed by the monument dedicated to the local hero and founder of the radio station Javier Cruz-Valer of which only lasts an empty base, leaving a powerful image of desertion reminiscent of some of the surrealist and troubling dream sequences in Bergman and Buñuel. Emotional emptiness makes him lose grip on present reality, in which he seems a phantom to himself, having to repeat his name, address and occupation to himself to anchor. Several echoes of Camus’s L'Étranger round the picture of Moreno’s feelings of existential emptiness (the heat, the name Marie, the town).
As per usual with Modiano, mysteries remain unresolved. Why does the chauffeur of an American lady he used to know is tasked in her testament to follow and watch Moreno’s days in such detail? Moreno’s involvement in and the consequences of the car accident are left in the dark. Is it a crime of omission, the criminal offence of Non-assistance to a person in danger – a crime that, not unlikely with Modiano, might be ominously referring to the Parisians who were looking away from the deportation to the death camps during WWII?
Loss, family trauma, childhood neglect, abandonment and the connected sense of guilt mould this into a characteristic as well as a particularly moving and haunting Modiano – maybe even more when seen through the lens of the autobiographical clues that can be found in other novels (like Pedigree: A Memoir and Family Record).
Awaiting the arrival of his most recent novel Chevreuse in the local library, Vestiaire de l’enfance (1989) was the fourteenth novel I have read of Modiano; hooked on Modiano’s idiosyncratic fusion of beauty and sadness, the melancholic, almost elegiac tone and suggestive and lyrical writing as well as his dreamlike world of memory and enigma once again enchanted me.
July 5, 2016
رختکن کودکی دومین اثری بود که بعد از "تا در محله گم نشوی" از مودیانو خوندم . نمی دونم با همین دو تا کتاب چه قدر میشه با استدلال استقرایی مودیانو رو قضاوت کرد ولی پیام، فضا، داستان و دغدغه مودیانو تو هر دو کاملا یکسان بود طوری که چندان حس نکردم دارم کتاب جدیدی از مودیانو می خونم
باز هم شخصیت اصلی قصه ، آدمیه که به دلایلی که کاملا واضح نیست دیگه لذتی از زندگی نمی بره ، بی خیال امروز و فرداست و فقط هست ، نفس می کشه . از نهایت بی علاقگی به زندگی ، گذشته رو به دست فراموشی سپرده پس برای ما هم گذشته ی این آدم در هاله ای از ابهامه تا این که با یه تلنگر کوچیک مثلا یه قیافه آشنا ، یه اسم آشنا یا یه مکان ، خواننده رو در مرور گذشته وتکمیل پازل ایام گذشته ش با خودش همراه می کنه. آدم های قصه مودیانو صرفنظر از محل سکونتشون ( داخل وطن یا خارج از اون ) معمولا بدون خانواده و در نتیجه خیلی تنهان حتی وقتی کنار خیلی های دیگه هستند. از گذشته شون تا اون حد فرار می کنند که به سختی چیزی از اون به خاطر می آرن . نه دلبسته ی امروزشون هستند و نه در انتظار فردا . به همین میزان هم شاید ما به عنوان خواننده هرگز دلبسته ی آدم های قصه های مودیانو نشیم ولی حداقل شاید تا آخرین صفحه ی کتاب برای کامل کردن پازل زندگی شون و تکمیل گذشته و هویتشون مشتاق باشیم
این بار این آدم، نویسنده ای فرانسویه که نزدیک به ده سال قبل پرکار بوده ولی حالا به دلایلی (نامعلوم ؟ ) ترک وطن کرده و برای ایستگاه رادیویی به زبان اسپانیایی نمایشنامه دنباله دار می نویسه تا این که چهره دختری فرانسوی در کشور غریبه به نظرش آشنا میاد و اون رو وادار به حل این معما می کنه که ماری کیه و چرا آشناست ؟ هر چند لااقل برای من بسیاری از سوالات طرح شده طی داستان بی جواب موند
شاید به خاطر بی دقتی من بوده ولی خیلی سر در نیاوردم قضیه تصادفی که خبرنگار ازش حرف می زده چی بوده یا این که چرا جیمی مجبور به ترک فرانسه شده یا دلیل وصیت نامه اون زن امریکایی چی بوده ...اگه شما خوندین و به جواب این سوالا رسیدین خوشحال میشم منم در جریان قرار بدین
:))
باز هم شخصیت اصلی قصه ، آدمیه که به دلایلی که کاملا واضح نیست دیگه لذتی از زندگی نمی بره ، بی خیال امروز و فرداست و فقط هست ، نفس می کشه . از نهایت بی علاقگی به زندگی ، گذشته رو به دست فراموشی سپرده پس برای ما هم گذشته ی این آدم در هاله ای از ابهامه تا این که با یه تلنگر کوچیک مثلا یه قیافه آشنا ، یه اسم آشنا یا یه مکان ، خواننده رو در مرور گذشته وتکمیل پازل ایام گذشته ش با خودش همراه می کنه. آدم های قصه مودیانو صرفنظر از محل سکونتشون ( داخل وطن یا خارج از اون ) معمولا بدون خانواده و در نتیجه خیلی تنهان حتی وقتی کنار خیلی های دیگه هستند. از گذشته شون تا اون حد فرار می کنند که به سختی چیزی از اون به خاطر می آرن . نه دلبسته ی امروزشون هستند و نه در انتظار فردا . به همین میزان هم شاید ما به عنوان خواننده هرگز دلبسته ی آدم های قصه های مودیانو نشیم ولی حداقل شاید تا آخرین صفحه ی کتاب برای کامل کردن پازل زندگی شون و تکمیل گذشته و هویتشون مشتاق باشیم
این بار این آدم، نویسنده ای فرانسویه که نزدیک به ده سال قبل پرکار بوده ولی حالا به دلایلی (نامعلوم ؟ ) ترک وطن کرده و برای ایستگاه رادیویی به زبان اسپانیایی نمایشنامه دنباله دار می نویسه تا این که چهره دختری فرانسوی در کشور غریبه به نظرش آشنا میاد و اون رو وادار به حل این معما می کنه که ماری کیه و چرا آشناست ؟ هر چند لااقل برای من بسیاری از سوالات طرح شده طی داستان بی جواب موند
شاید به خاطر بی دقتی من بوده ولی خیلی سر در نیاوردم قضیه تصادفی که خبرنگار ازش حرف می زده چی بوده یا این که چرا جیمی مجبور به ترک فرانسه شده یا دلیل وصیت نامه اون زن امریکایی چی بوده ...اگه شما خوندین و به جواب این سوالا رسیدین خوشحال میشم منم در جریان قرار بدین
:))
November 30, 2021
Ik ben volkomen verslaafd aan de romans van Patrick Modiano (Nobelprijs 2014). Misschien zijn "Zondagen in augustus", "Kleine Bijou", "Het circus gaat voorbij" en "De horizon" wel zijn pieken, maar ook de rest is naar mijn smaak heel fraai. Veel verschil is er niet tussen zijn boeken, maar ik krijg er geen genoeg van: ik ben dol op zijn onnadrukkelijke weemoed, op zijn ongrijpbare sfeer van mysterie en vergeefs verlangen, op zijn steeds terugkerende leegte en stilte. Dus ook "Kleedkamer in kindertijd", een vertaling uit 2021 van een relatief vroeg werk uit 1989, las ik met een droevige glimlach en met weemoedige vreugde. En Paul Gellings lijkt mij een waardige opvolger van de vroegere Modiano- vertalers Edu Borger en Maarten Elzinga.
Hoofdpersoon en ik- figuur is ene Jimmy Sarano , schrijver van een weemoedig radio-feuilleton dat in het Spaans wordt voorgelezen "voor een paar verdwaalde, schimmige luisteraars ergens in de buurt van Tétouan, Gibraltar of Algeciras". Zelf woont en werkt hij in een hooglijk onbepaald oord, dat aan Tanger doet denken maar nooit bij name wordt genoemd. Daar leeft Jimmy Sarano- de vroegere Franse schrijver Jean Moreno- het leven van een in den vreemde verdwaalde expat, of van een verdoolde en thuisloze balling. Net als zijn collega's. En de reden voor die ballingschap is en blijft uiterst mysterieus. Jimmy benoemt zelf een vaag schuldgevoel, dat verbonden is met een verhullende droom die heel misschien zijn oorsprong heeft in een ongeluk in het verre verleden. Maar dat ongeluk wordt nergens beschreven of verklaard, en dat schuldgevoel al evenmin. Het blijft bij aanduidingen, omcirkelingen, flarden van iets wat in de kern onbenoemd blijft. Ook zijn er omfloerste herinneringen aan een ongelukkige liefde, lang geleden, in Parijs, en associaties in die herinneringen met zijn daaraan voorafgaande niet heel gelukkige kindertijd. Maar ook dat blijft allemaal mysterieus en verhuld, ook de kern van die geschiedenis - of mengeling van geschiedenissen- toont zich niet. De liefdesgeschiedenis blijft onbestemd, de tijdens die liefdesgeschiedenis opkomende associaties met de kindertijd eveneens. Wat blijft is de weemoed, die nergens wordt uitgeschreeuwd maar alleen tussen de regels door wordt gesuggereerd. Of ook droefenis die, onverklaard, uitmondt in leegte en stilte.
De feuilleton die hij nu schrijft, "De avonturen van Lodewijk XVII", wordt nauwelijks beluisterd en stelt volgens Jimmy zelf ook niet veel voor. En toch draait dat feuilleton voor Jimmy om iets wezenlijks: "Maar die avond, toen ik Carlos Sirvent 'De avonturen van Lodewijk XVII' in het Spaans hoorde vertellen, kon ik niet anders dan beseffen hoezeer juist dit thema dat ik aan een feuilleton heb vergooid me persoonlijk raakt. Het draait om verdwenen mensen die nog in leven zijn, om de hoop degenen die je in het verleden bent kwijtgeraakt ooit weer tegen te komen. Het onvoorstelbare heeft nooit plaatsgevonden, alles wordt weer zoals het was. Lodewijk XVII is niet dood. Hij is tegenwoordig planter op Jamaica, en wij gaan u zijn verhaal vertellen'.. Deze zin spreekt Sirvent elke avond aan het begin van het feuilleton uit, en dan hoor je op de achtergrond de golfslag van de zee en een harmonica die even zucht". Vooral die laatste zin is echt vintage Modiano: een sfeerbeeld dat Jimmy's weemoedig verlangen voelbaar maakt, en geen duiding of verklaring van dat verlangen. Want dat verlangen is even onbestemd, ongrijpbaar en onverklaard als zijn weemoed. En precies dat maakt die weemoed en dat verlangen voor Jimmy onontkoombaar.
Niet voor niets zegt Jimmy ook: "Beter is het voor eens en altijd te blijven zitten waar ik zit. Waar moet ik ook heen? Hier heb ik de rand van de wereld bereikt en de tijd staat stil". Hij leeft zodanig in het onbestemde dat hij zich voortdurend aan de rand van de wereld bevindt, en op de grens van de totale leegte en stilte. Soms is die leegte zodanig overweldigend dat hij nauwelijks meer weet wie of wat hij is: "Ik moet dan zachtjes voor mezelf mijn nieuwe naam herhalen: Jimmy Sarano, mijn geboortedatum en - plaats, mijn bezigheden, de namen van mijn collega's bij Radio- Mundial die ik dezelfde dag nog zal zien, de samenvattiing van het hoofdstuk van 'De avonturen van Lodewijk XVII' dat ik ga schrijven, mijn adres, Mercedes Terrace 33, kortom, ik moet me vastklampen aan al deze aanknopingspunten om niet opgezogen te worden door wat ik niet anders kan benoemen dan als leegte". En zijn herinneringen aan zijn Parijse tijd zijn al evenzeer van stilte en leegte doordesemd: "Niets verstoorde de stilte van de avenue, behalve onze stemmen. Waar hadden we het over? Over dingen die nu van geen enkel belang meer zijn. Ik probeer het moment opnieuw te beleven maar ik kan Magdebourg niet meer horen. Ik hoor mezelf niet meer. De voorname gestalte van Beauchamp, die weer ter sprake was gekomen, vervloeit in de regen. Het gezicht van Dé Magdebourg wordt ook uitgewist. Magdebourg verdampt helemaal. RoseMarie, op wie ik toen zo angstvallig zat te wachten, speelt niet meer dan een bijrol, een achtergrondfiguurtje op een schilderij dat nauwelijks nog valt te onderscheiden. Ook van de kamer waar ze zich in gezelschap van een onbekende bevond vraag ik me af of die uiteindelijk wel echt heeft bestaan, en of het niet de kamer in hotel Alvear is zoals ik me die voorstel".
Aantrekkelijk aan Modiano, en ook aan dit boek, is voor mij die typische Modiano-combinatie van melancholie en verlokkende lichtheid. Melancholie, omdat alles binnen en buiten de ik-figuur spookachtig en ongedefinieerd blijft. Maar ook verlokkende lichtheid, omdat die ongedefinieerdheid - het verstoken blijven van identiteit, vorm, vaste maatschappelijke positie- ook vrijheid betekent, beloftevolle openheid, mysterie dat mysterieus blijft en niet banaal wordt weg verklaard. Daarnaast werd ik ontroerd door de sereniteit van Jimmy Sarano, de wijze waarop hij zich niet tegen de leegte en stilte verzet maar die leegte en stilte juist aanvaardt. Uiteraard in stilte, dus zonder te verklaren waarom hij voor zijn thuisloosheid kiest of waarom juist hem die thuisloosheid overkomt. Feitelijk woont hij in die thuisloosheid, die leegte, die stilte. Niet zonder gedempte droefheid en wanhoop, maar wel zonder verzet of vertoon. Precies dat vond ik erg ontroerend, en troostrijk bovendien.
Hoofdpersoon en ik- figuur is ene Jimmy Sarano , schrijver van een weemoedig radio-feuilleton dat in het Spaans wordt voorgelezen "voor een paar verdwaalde, schimmige luisteraars ergens in de buurt van Tétouan, Gibraltar of Algeciras". Zelf woont en werkt hij in een hooglijk onbepaald oord, dat aan Tanger doet denken maar nooit bij name wordt genoemd. Daar leeft Jimmy Sarano- de vroegere Franse schrijver Jean Moreno- het leven van een in den vreemde verdwaalde expat, of van een verdoolde en thuisloze balling. Net als zijn collega's. En de reden voor die ballingschap is en blijft uiterst mysterieus. Jimmy benoemt zelf een vaag schuldgevoel, dat verbonden is met een verhullende droom die heel misschien zijn oorsprong heeft in een ongeluk in het verre verleden. Maar dat ongeluk wordt nergens beschreven of verklaard, en dat schuldgevoel al evenmin. Het blijft bij aanduidingen, omcirkelingen, flarden van iets wat in de kern onbenoemd blijft. Ook zijn er omfloerste herinneringen aan een ongelukkige liefde, lang geleden, in Parijs, en associaties in die herinneringen met zijn daaraan voorafgaande niet heel gelukkige kindertijd. Maar ook dat blijft allemaal mysterieus en verhuld, ook de kern van die geschiedenis - of mengeling van geschiedenissen- toont zich niet. De liefdesgeschiedenis blijft onbestemd, de tijdens die liefdesgeschiedenis opkomende associaties met de kindertijd eveneens. Wat blijft is de weemoed, die nergens wordt uitgeschreeuwd maar alleen tussen de regels door wordt gesuggereerd. Of ook droefenis die, onverklaard, uitmondt in leegte en stilte.
De feuilleton die hij nu schrijft, "De avonturen van Lodewijk XVII", wordt nauwelijks beluisterd en stelt volgens Jimmy zelf ook niet veel voor. En toch draait dat feuilleton voor Jimmy om iets wezenlijks: "Maar die avond, toen ik Carlos Sirvent 'De avonturen van Lodewijk XVII' in het Spaans hoorde vertellen, kon ik niet anders dan beseffen hoezeer juist dit thema dat ik aan een feuilleton heb vergooid me persoonlijk raakt. Het draait om verdwenen mensen die nog in leven zijn, om de hoop degenen die je in het verleden bent kwijtgeraakt ooit weer tegen te komen. Het onvoorstelbare heeft nooit plaatsgevonden, alles wordt weer zoals het was. Lodewijk XVII is niet dood. Hij is tegenwoordig planter op Jamaica, en wij gaan u zijn verhaal vertellen'.. Deze zin spreekt Sirvent elke avond aan het begin van het feuilleton uit, en dan hoor je op de achtergrond de golfslag van de zee en een harmonica die even zucht". Vooral die laatste zin is echt vintage Modiano: een sfeerbeeld dat Jimmy's weemoedig verlangen voelbaar maakt, en geen duiding of verklaring van dat verlangen. Want dat verlangen is even onbestemd, ongrijpbaar en onverklaard als zijn weemoed. En precies dat maakt die weemoed en dat verlangen voor Jimmy onontkoombaar.
Niet voor niets zegt Jimmy ook: "Beter is het voor eens en altijd te blijven zitten waar ik zit. Waar moet ik ook heen? Hier heb ik de rand van de wereld bereikt en de tijd staat stil". Hij leeft zodanig in het onbestemde dat hij zich voortdurend aan de rand van de wereld bevindt, en op de grens van de totale leegte en stilte. Soms is die leegte zodanig overweldigend dat hij nauwelijks meer weet wie of wat hij is: "Ik moet dan zachtjes voor mezelf mijn nieuwe naam herhalen: Jimmy Sarano, mijn geboortedatum en - plaats, mijn bezigheden, de namen van mijn collega's bij Radio- Mundial die ik dezelfde dag nog zal zien, de samenvattiing van het hoofdstuk van 'De avonturen van Lodewijk XVII' dat ik ga schrijven, mijn adres, Mercedes Terrace 33, kortom, ik moet me vastklampen aan al deze aanknopingspunten om niet opgezogen te worden door wat ik niet anders kan benoemen dan als leegte". En zijn herinneringen aan zijn Parijse tijd zijn al evenzeer van stilte en leegte doordesemd: "Niets verstoorde de stilte van de avenue, behalve onze stemmen. Waar hadden we het over? Over dingen die nu van geen enkel belang meer zijn. Ik probeer het moment opnieuw te beleven maar ik kan Magdebourg niet meer horen. Ik hoor mezelf niet meer. De voorname gestalte van Beauchamp, die weer ter sprake was gekomen, vervloeit in de regen. Het gezicht van Dé Magdebourg wordt ook uitgewist. Magdebourg verdampt helemaal. RoseMarie, op wie ik toen zo angstvallig zat te wachten, speelt niet meer dan een bijrol, een achtergrondfiguurtje op een schilderij dat nauwelijks nog valt te onderscheiden. Ook van de kamer waar ze zich in gezelschap van een onbekende bevond vraag ik me af of die uiteindelijk wel echt heeft bestaan, en of het niet de kamer in hotel Alvear is zoals ik me die voorstel".
Aantrekkelijk aan Modiano, en ook aan dit boek, is voor mij die typische Modiano-combinatie van melancholie en verlokkende lichtheid. Melancholie, omdat alles binnen en buiten de ik-figuur spookachtig en ongedefinieerd blijft. Maar ook verlokkende lichtheid, omdat die ongedefinieerdheid - het verstoken blijven van identiteit, vorm, vaste maatschappelijke positie- ook vrijheid betekent, beloftevolle openheid, mysterie dat mysterieus blijft en niet banaal wordt weg verklaard. Daarnaast werd ik ontroerd door de sereniteit van Jimmy Sarano, de wijze waarop hij zich niet tegen de leegte en stilte verzet maar die leegte en stilte juist aanvaardt. Uiteraard in stilte, dus zonder te verklaren waarom hij voor zijn thuisloosheid kiest of waarom juist hem die thuisloosheid overkomt. Feitelijk woont hij in die thuisloosheid, die leegte, die stilte. Niet zonder gedempte droefheid en wanhoop, maar wel zonder verzet of vertoon. Precies dat vond ik erg ontroerend, en troostrijk bovendien.
Read
January 21, 2022Een Modiano laat je ontsnappen aan de hectiek van de actualiteit. In een bekende stijl, melancholische sfeer, wat mysterie en herinnering lees je een verhaal.
Of dit verhaal tijdens het lezen veel duidelijk maakt over een gebeurtenis is altijd de vraag. De gebeurtenis zelf kan zelfs vaag blijven.
In deze Modiano uit 1989 verblijven we met Jimmy Sarano in het uiterste zuiden van Spanje. Hij schrijft na jaren nog steeds in het Frans. Iedere avond wordt een deel van dit feuilleton in het Spaans voorgelezen op de plaatselijke Radio-Mundial. Een station waar mensen werken die in 'een eeuwig vandaag' leven, waarvan ergens ooit iets is misgegaan.
Door een ontmoeting in een café wordt Jimmy herinnert aan vroeger. Hij herkent iets aan deze Marie, een Française uit Parijs. Gedachten komen boven aan de tijd toen hij literatuur schreef i.p.v. het sinds inmiddels 20 jaar schriften vullen met avonturen van Lodewijk XVII. Misschien zitten die romans nog in een koffer met oude papieren die hij sinds zijn vertrek uit Frankrijk niet meer heeft geopend. Of daarin de reden waarom hij is vertrokken. Zijn Franse naam komt wel in herinnering bij een journalist die een collegaschrijver interviewt en hem herinnert aan een krantenartikel.
Ook nu wordt de lezer meegenomen naar de bekende 'Modianoplaatsen' met o.a. theater en klein hotel in Parijs. Daar waar 'Jimmy' mogelijk de regelmatige gelaatstrekken heeft gezien die je maar één keer in je leven tegenkomt. Maar wat is dat met die Amerikaanse dame, die chauffeur of die derde verdieping, eerste deur rechts?
Wat het ook is, een Modiano haalt je weg uit de hectiek van de dag en geeft zo'n loom tijdloos zondagmiddaggevoel. Het tijdstip waarop een schaduw langer en langer wordt, er iemand loopt met een rieten tas aan de schouder op een warm strand. Misschien is het Marie die je tegenkomt. Het stadje waarover de schrijver oppert: 'Beter is het voor eens en altijd te blijven zitten waar ik zit. Waar moet ik ook heen? Hier heb ik de rand van de wereld bereikt en de tijd staat stil.' Tijd. Plaats. Verhalen. Zondagmiddag?
Een fijn vertaalde Modiano door Paul Gellings. Het is goed lezen.
Of dit verhaal tijdens het lezen veel duidelijk maakt over een gebeurtenis is altijd de vraag. De gebeurtenis zelf kan zelfs vaag blijven.
In deze Modiano uit 1989 verblijven we met Jimmy Sarano in het uiterste zuiden van Spanje. Hij schrijft na jaren nog steeds in het Frans. Iedere avond wordt een deel van dit feuilleton in het Spaans voorgelezen op de plaatselijke Radio-Mundial. Een station waar mensen werken die in 'een eeuwig vandaag' leven, waarvan ergens ooit iets is misgegaan.
Door een ontmoeting in een café wordt Jimmy herinnert aan vroeger. Hij herkent iets aan deze Marie, een Française uit Parijs. Gedachten komen boven aan de tijd toen hij literatuur schreef i.p.v. het sinds inmiddels 20 jaar schriften vullen met avonturen van Lodewijk XVII. Misschien zitten die romans nog in een koffer met oude papieren die hij sinds zijn vertrek uit Frankrijk niet meer heeft geopend. Of daarin de reden waarom hij is vertrokken. Zijn Franse naam komt wel in herinnering bij een journalist die een collegaschrijver interviewt en hem herinnert aan een krantenartikel.
Ook nu wordt de lezer meegenomen naar de bekende 'Modianoplaatsen' met o.a. theater en klein hotel in Parijs. Daar waar 'Jimmy' mogelijk de regelmatige gelaatstrekken heeft gezien die je maar één keer in je leven tegenkomt. Maar wat is dat met die Amerikaanse dame, die chauffeur of die derde verdieping, eerste deur rechts?
Wat het ook is, een Modiano haalt je weg uit de hectiek van de dag en geeft zo'n loom tijdloos zondagmiddaggevoel. Het tijdstip waarop een schaduw langer en langer wordt, er iemand loopt met een rieten tas aan de schouder op een warm strand. Misschien is het Marie die je tegenkomt. Het stadje waarover de schrijver oppert: 'Beter is het voor eens en altijd te blijven zitten waar ik zit. Waar moet ik ook heen? Hier heb ik de rand van de wereld bereikt en de tijd staat stil.' Tijd. Plaats. Verhalen. Zondagmiddag?
Een fijn vertaalde Modiano door Paul Gellings. Het is goed lezen.
December 21, 2018
أعترف انني لا أفهم ما الذي يريد أن يصل إليه موديانو في رواياته .. كل ما أعرفه انه يلعب على وتر الذاكرة .. قرأت روايتين لموديانو و لدي في مكتبتي كتابين .. ربما مع مرور الزمن سأفهم هذا الكاتب
نجمتين
16/07/2018
بعد أشهر من المراجعة أرى أنني أصبحت أفهم موديانو أكثر و إنسجمت مع رواياته
21/12/2018
نجمتين
16/07/2018
بعد أشهر من المراجعة أرى أنني أصبحت أفهم موديانو أكثر و إنسجمت مع رواياته
21/12/2018
February 11, 2017
La historia parece simple : conoce a una joven que se parece a una niña que conoció, pero no es tan sencillo, presente y pasado se entremezclan, se interrogan sobre la presencia y la ausencia
Dónde está quien desaparece de mi vista pero existe en mi memoria ?
Existe en otro espacio? Alienta a otra vida ?
Que es lo que lleva de mi pasado a su presente, presente que es presencia .
Dónde queda si lo encuentro
También se mezclan su historia y la historia ...
Quien habla ? Dónde está ? Dónde estaba antes ?
Y en todas las historias Modiano nos lleva a un paseo por los recuerdos, la memoria, los encuentros y la vida
Ropero de la infancia....lugar de recuerdo y memoria viva
Dónde está quien desaparece de mi vista pero existe en mi memoria ?
Existe en otro espacio? Alienta a otra vida ?
Que es lo que lleva de mi pasado a su presente, presente que es presencia .
Dónde queda si lo encuentro
También se mezclan su historia y la historia ...
Quien habla ? Dónde está ? Dónde estaba antes ?
Y en todas las historias Modiano nos lleva a un paseo por los recuerdos, la memoria, los encuentros y la vida
Ropero de la infancia....lugar de recuerdo y memoria viva
October 4, 2021
4 1/2 *
January 31, 2022
Heel veel gebeurt er niet in dit verhaal over een Franse schrijver die zich in het buitenland teruggetrokken heeft om te ontsnappen aan een gevoel van leegte, en daar een jonge vrouw ontmoet waarvan hij zich afvraagt of hij haar jaren geleden in Parijs als een klein meisje gekend heeft.
Wat nu precies het gevoel van leegte bij het hoofdpersonage veroorzaakt heeft kom je als lezer niet te weten - het kader waarin de breuk met het verleden is ontstaan is duidelijk, maar wat er exact gebeurd is blijft mysterieus, al voel je dat het mogelijk iets dramatisch was. Wel voel je de ziel van de protagonist, die zijn verleden achter zich heeft gelaten om een nieuwe toekomst op te bouwen, maar die zijn nieuwe bestaan geen zin kan geven zonder ook zingeving in datzelfde verleden te zoeken. Het verhaal eindigt wat dat betreft een beetje onbestemd, zoals relaties tussen mensen die op mekaar wachten en de ander tegelijk ook laten wachten.
Het was mijn eerste kennismaking met het werk van Nobelprijswinnaar Modiano, en alhoewel ik liefst verhalen lees waarin wat meer vaart en spanning zit, smaakt dit toch naar meer, niet in het minst door het mooie taalgebruik.
Enkele passages die wat mij betreft de sfeer en het onderliggende verhaal weergeven:
- p. 9: Het draait om verdwenen mensen die nog in leven zijn, om de hoop degenen die je in het verleden bent kwijtgeraakt ooit weer tegen te komen. Het onherstelbare heeft nooit plaatsgevonden, alles wordt weer zoals het was.
- p. 20: Maar ik ga niet weg vanavond. Beter is het voor eens en altijd te blijven zitten waar ik zit. Waar moet ik ook heen? Hier heb ik de rand van de wereld bereikt en de tijd staat stil.
- p. 89: Hoe aandoenlijk, deze trouw aan een voorbije wereld en verdwenen mensen. Ik begreep zijn gevoel. Op een dag zijn de ouderen er niet meer. En dan heb je het jammer genoeg maar te doen met je tijdgenoten.
Wat nu precies het gevoel van leegte bij het hoofdpersonage veroorzaakt heeft kom je als lezer niet te weten - het kader waarin de breuk met het verleden is ontstaan is duidelijk, maar wat er exact gebeurd is blijft mysterieus, al voel je dat het mogelijk iets dramatisch was. Wel voel je de ziel van de protagonist, die zijn verleden achter zich heeft gelaten om een nieuwe toekomst op te bouwen, maar die zijn nieuwe bestaan geen zin kan geven zonder ook zingeving in datzelfde verleden te zoeken. Het verhaal eindigt wat dat betreft een beetje onbestemd, zoals relaties tussen mensen die op mekaar wachten en de ander tegelijk ook laten wachten.
Het was mijn eerste kennismaking met het werk van Nobelprijswinnaar Modiano, en alhoewel ik liefst verhalen lees waarin wat meer vaart en spanning zit, smaakt dit toch naar meer, niet in het minst door het mooie taalgebruik.
Enkele passages die wat mij betreft de sfeer en het onderliggende verhaal weergeven:
- p. 9: Het draait om verdwenen mensen die nog in leven zijn, om de hoop degenen die je in het verleden bent kwijtgeraakt ooit weer tegen te komen. Het onherstelbare heeft nooit plaatsgevonden, alles wordt weer zoals het was.
- p. 20: Maar ik ga niet weg vanavond. Beter is het voor eens en altijd te blijven zitten waar ik zit. Waar moet ik ook heen? Hier heb ik de rand van de wereld bereikt en de tijd staat stil.
- p. 89: Hoe aandoenlijk, deze trouw aan een voorbije wereld en verdwenen mensen. Ik begreep zijn gevoel. Op een dag zijn de ouderen er niet meer. En dan heb je het jammer genoeg maar te doen met je tijdgenoten.
October 28, 2021
‘Hier heb ik de rand van de wereld bereikt en de tijd staat stil.’
April 21, 2022
Hij doet het ook in dit boek weer meesterlijk: een sfeer oproepen van ontheemding. De hoofdpersoon is afgesneden van zijn verleden, door het besluit een radicaal nieuw leven elders te beginnen. Een mooie jonge vrouw, die hij meent eerder gezien te hebben, is de aanleiding voor een tasten naar gebeurtenissen in het verleden. Parijs, kleine theatertjes, sjofele hotelkamers, flarden van vage herinneringen. Steeds doellozer dwaalt hij langs boulevards en lege pleinen in een van hitte zinderende Noord-Afrikaanse stad.
May 24, 2021
Du Modiano comme je l’aime, que dire de plus, si vous souhaitez découvrir cet auteur et son style, cela peut être l’œuvre idéale pour démarrer.
September 18, 2021
Puur proza, puur geluk...
February 18, 2022
Eigenlijk 3,5 ster. De sfeer en manier van schrijven vind ik heel fijn. Wat ik wel een beetje jammer vind is dat er, subtiel en heel terloops, gehint wordt naar waarom de hoofdpersoon uit Frankrijk is weggegaan, maar daar had ik graag meer over gelezen.
De hoofdpersoon houdt je, bewust, op afstand waardoor ik moeite had me aan het verhaal zelf te hechten en toch vooral bleef doorlezen om de sfeer en het gevoel. Het voelt een beetje als Groundhog Day doordat de dagen hetzelfde verlopen. Bijna oneindige siësta uren in een hitte waarbij je ook alleen maar kunt mijmeren.
De hoofdpersoon houdt je, bewust, op afstand waardoor ik moeite had me aan het verhaal zelf te hechten en toch vooral bleef doorlezen om de sfeer en het gevoel. Het voelt een beetje als Groundhog Day doordat de dagen hetzelfde verlopen. Bijna oneindige siësta uren in een hitte waarbij je ook alleen maar kunt mijmeren.
September 18, 2025
In deze (zoveelste) Modiano-flow begin ik te zien hoezeer zijn boeken toch ook van elkaar verschillen. Het accent ligt telkens anders. Deze - Kleedkamer in kindertijd - verschilt ook omdat het verhaal zich voor een groot deel niet in Parijs afspeelt, maar aan een zuidelijke kust (Spanje? Noord-Afrika?). De sfeer van warmte, siësta en verkoeling 's avonds is tastbaar. Maar inderdaad ook hier een man met een vaag verleden die zich door een onverwachte ontmoeting iets herinnert uit dat vroegere leven. De gebeurtenis veranderde hem toen, en verandert hem nu opnieuw. Zo sterk zijn herinneringen nou eenmaal.
February 8, 2022
Een oudere Modiano, uit 1989, nu pas vertaald, maar met alle kenmerken van zijn werk: nostalgie, mysterie, ontheemd zijn, en Parijs natuurlijk, hoewel het zich dit keer afspeelt in een zuidelijke (Spaanse/Marokkaanse?) stad. Altijd weer een genot om je voor een paar uur in te verliezen. In later werk wordt Modiano geraffineerder, maar elk boek is voluit de moeite waard.
May 19, 2021
El tema es la memoria. Con todas sus variantes: olvido, nostalgia, vacío interior, pérdida del sentido del presente. El tema también es la identidad: ¿quiénes somos a través del tiempo? ¿Cambia lo que somos la forma como recordamos nuestro pasado? ¿Se puede huir del pasado? Patrick Modiano nos muestra el vacío existencial de un escritor casi desahuciado, que ha decidido dejar de escribir su literatura huyendo de sí mismo y ahora se limita a recrear las aventuras del niño Luis XVII, personaje de la historia que realmente falleció por representar, tristemente, el antiguo régimen en época de revolución. Ese niño famélico, torturado por los revolucionarios franceses, hijo de Luis XVI, representa claramente el vacío existencial del protagonista, quien día tras día se inventa una nueva aventura, para tal vez procurar darle sentido a su propia vida, pero bien lo sabe, en el fondo se trata de un caso perdido pues el personaje está muerto de antemano. Así mismo le ocurre a Jean Moreno, quien ha huido de sí mismo y de París, por un episodio confuso que nunca se aclara del todo -un accidente, un homicidio culposo, una omisión de socorro, no queda claro- y se ha refugiado en una olvidada ciudad del mediterráneo, bajo el nombre de Jimmy Sarano, escritor de aventuras históricas y de anuncios de pasada memoria en Radio Mundial, una radio de extranjeros olvidados, una suerte de Legión Extranjera de la nostalgia, llena de hombres mayores que también han escapado de su pasado. El libro llega tarde a los nudos de todas las historias que aborda, se instala más allá de sus tramas, las deja para después, no las desarrolla, no las cierra. Así, se limita a retratar el transitar citadino del protagonista, entre sus devaneos por la ciudad y por la memoria, que en Modiano son lo mismo. Y está la mujer que amó cuando tenía 20 años. Y la hija de esta, a quien cuidó en aquella época. Y está la sospecha de que, 20 años después, se ha reencontrado con esa misma niña, convertida ahora en una dama de compañía enigmática, a quien, también como entones hizo con su madre, persigue, cuida y añora en silencio.
A mí me ha encantado el libro.
A mí me ha encantado el libro.
January 13, 2018
Vestiaire de l'enfance est, somme toute, cette brise qui vous effleure suffisamment pour que vous la remarquiez mais pas assez toutefois pour vous impacter. Modiano retranscrit avec une remarquable précision l'expérience du déracinement, de l'absence et plus largement le sentiment d'être « hors de ». Reste que cette madeleine de Proust s'avère trop volatile, épurée et fragmentaire pour moi.
May 30, 2019
El presente y el pasado se superponen y se confunden. Las personas de hoy con las de ayer, con la fragilidad de nuestra memoria, pierden su identidad y se entremezclan, ya no podemos estar seguro de casi nada. Los temas recurrentes de todas las novelas de Modiano, en esta variación que cambia un poco los escenarios.
April 23, 2015
Although it is well written, I think it is a little boring and I didn't like the ending. I expected more and I didn't get the answers I was looking for. I guess this si not the best book by Patrick Modiano, I guess he has written other books that I may enjoy.
November 2, 2021
3,5⭐️ In z'n gebruikelijke stijl neemt Modiano je mee langs herinneringen in een ver verleden. Slenteren in het geheugen en dromen in het heden, niet elk mysterie hoeft een oplossing. Ik blijf een trouwe fan van deze auteur, dat spreekt vanzelf.
March 15, 2018
Il se passait juste rien...
July 13, 2020
Lo siento, pero estamos ante la peor lectura de verano. No ha sido un problema de expectativas, ha sido un problema de no saber cuál es el argumento, qué moraleja pretende enseñar y qué historia quiere contar. Una novela corta de este Nobel de Literatura francés, protagonizada por un escritor en plena decadencia, exiliado voluntariamente de Francia, que un día se topa con Marie, una parisina veinteañera en busca de mejor vida. A raíz de encuentros fugaces y raros – no sabes muy bien si es amistad o qué – el protagonista va contando su vida. Jean Moreno es un escritor que se ve obligado a huir de Francia por algo que el lector nunca descubre, cambia de identidad, se topa con Marie por su nueva ciudad al norte de África y comienzan una relación que ni ellos mismos entienden. Me he visto metido en un libro raro y no he llegado a entender ni el fin ni el final. ¿Qué quería contar el autor? A Jean, Marie le suena mucho y aquí es donde la novela empieza a intrigarme y, sin embargo, pierde el sentido. Jean empieza a recorrer calles, bares y hoteles de su nuevo hogar comparándolos con París y su realidad se mezcla con sus recuerdos de sus 20 años, entre cabarets, actrices venidas a menos y una niña a la que cuida. Se mezclan los recuerdos del pasado con algunas suposiciones del presente; el protagonista divaga; el lector se pierde. Me han fallado algunas cosas: el autor deja ciertos secretos al aire, dándole migajas al lector y dejándolos sin resolver. Además, aparecen ciertos personajes (mucho nombre, poca memoria la mía) cuya presencia no se entiende y no aportan realmente. En fin, un argumento que no he comprendido, personajes nada profundos con un pasado supuestamente tormentoso que no llegamos a conocer, una relación que no queda bien explicada, un final demasiado precipitado y un lector que se queda a medias. No la recomiendo para nada.
April 4, 2024
تعودت أن أكتب خلف كتاب أنهيه مُلخص/تقييم للكتاب، وتاريخ انتهائي من قراءته؛ وبالمصادقة وجدت أنني سبق أن قرأت الكتاب منذ أكثر من خمس سنوات، وكان التعليق الذي تركته "رواية فظيعة لم أفهم قصد الكاتب ولا عن ماذا يكتب، ومالذي يريد إيصاله من الكتاب!"
واليوم بعد مرور سنواتٍ خمس وإعادة قراءتي للكتاب -لظني أنه أحد الكتب التي نسيتها في الرف- أكرر تعليقي القديم.
لا أعرف إن كان الخلل مني، من الكاتب، من الترجمة ولكن كل ما أعرفه بأنها قصة لشخص هارب من الماضي وتطارده الذكريات على هيئة أشخاص، أماكن، وقصص رغم إنكاره لها.
واليوم بعد مرور سنواتٍ خمس وإعادة قراءتي للكتاب -لظني أنه أحد الكتب التي نسيتها في الرف- أكرر تعليقي القديم.
لا أعرف إن كان الخلل مني، من الكاتب، من الترجمة ولكن كل ما أعرفه بأنها قصة لشخص هارب من الماضي وتطارده الذكريات على هيئة أشخاص، أماكن، وقصص رغم إنكاره لها.
November 24, 2025
Peut-être le roman de Modiano que j'ai plus aimé. Avec le style traditionnel de cet auteur, le livre réfléchit aux mémoires éloignées, à l'influence de l'enfance sur notre personnalité, et à la difficulté d'établir liens émotionnelles et de devenir vulnérables face aux autres même quand on en a envie. La façon d'écrire est souvent ambiguë, froide, et triste, le style caractéristique de Modiano, mais même si dans d'autres romans j'ai pensé que c'était le style au détriment du fond, dans ce cas ce n'était pas un problème.
February 25, 2024
Another dreamy, lyrical description of searching for the past, while trying to ignore it, forget it and leave it completely behind one (which never works). This one of Modiano's novels seems particularly personal as if his aim is to smother his own youth but, as usual, he remains secretive about what actually happened and the reader has to draw his/her own conclusions from the vague and enigmatic clues given.
April 18, 2024
Prosa pobre. Bastante pobre. Una historia que no conmueve en lo absoluto no puede ser una historia sobre la infancia. Un par de guiños curiosos no es suficiente para hacer de un libro aceptable. La peor lectura del año hasta ahora.
February 10, 2020
التخفي وراء الاقنعة لا يفيد حين يلاحقك ماضيك كالظل.
February 29, 2020
El misterio persiste.
April 27, 2021
Roman brumeux, reste des mystères après lecture
Displaying 1 - 30 of 44 reviews