La colère du Marsupilami

Spirou et Fantasio #55

by Fabien Vehlmann, Yoann

Le grand retour du Marsupilami dans la série qui l'a vu naître après plus de quatre décennies d'absence !

Spirou doit se rendre à l'évidence devant les photos du Marsupilami offertes par Don Contralto (à la fin du tome 54) : il n'a aucun souvenir de cette aventure. Et Fantasio pas plus que lui. Quant au comte de Champignac, il entre dans de terribles colères dès qu'on évoque le petit animal à queue préhensile et contondante. Tout ça ne peut avoir qu'une explication : ils ont été zorglondisés pour leur faire oublier qu'ils ont été un jour les amis du Marsupilami.

Après une courte enquête, Spirou et Fantasio retrouvent Zantafio, exilé au Canada, et lui font cracher le morceau. Le cousin maléfique de Fantasio avoue son forfait : il a utilisé la zorglonde pour pouvoir approcher sans risques le Marsupilami... et le vendre à un riche collectionneur ! Spirou et Fantasio (et Spip) décident de partir en Palombie pour le retrouver. Mais avec les Indiens awaks, un Marsupilami furieux de cette trahison et un guide aussi machiavélique que Zantafio, le voyage risque d'être mouvementé.

Genres: Comics, Bande Dessinée, Adventure, Graphic Novels, Comic Book

64 pages, Hardcover

First published March 4, 2016

About the author

Usually uses the pseudonym Vehlmann

Fabien Vehlmann est comme son héros : pétillant, engagé et plein d'humour.

Après avoir patiemment suivi les cours d'une école de commerce nantaise, Fabien Vehlmann réalise que sa voie est ailleurs. Bien décidé à se lancer dans la bande dessinée, il se consacre à l'écriture de manière intensive durant une année entière. Il empile les projets et inonde scrupuleusement la rédaction du journal Spirou. Sa ténacité est récompensée : il y fait ses débuts dans le courant de l'année 1998. Dans les pages du beau journal, il apprend son métier en scénarisant des animations, puis ses premières séries dont le fameux "Green Manor" avec Denis Bodart.

Curieux et enthousiaste, Vehlmann touche à tous les genres : humour, science-fiction, aventure, conte,... Il multiplie les collaborations avec des dessinateurs aux styles aussi divers que Matthieu Bonhomme ("Le Marquis d'Anaon"), Frantz Duchazeau ("Les Cinq conteurs de Bagdad") ou Bruno Gazzotti ("Seuls"). En 2006, il réalise une première aventure de Spirou et Fantasio avec Yoann : "Les Géants Pétrifiés". Quatre ans plus tard, les deux compères reprennent en main la destinée du plus célèbre héros des Editions Dupuis...

Les albums de Spirou qu'il emmènerait sur une île déserte : Le Nid des Marsupilamis, Le Voyageur du Mésozoïque et Virus.

Source: http://www.dupuis.com/catalogue/FR/au...

Reviews

[Markku Kesti]

Eihän tämä nyt vain ole sitä mitä Z niin kuin Zorbul tai muut suuret P & F tarinat. Yhdentekevää koohotusta ja tyhmiä juonenkäänteitä. Silti <3 Marsupilami.

[Tim]

[Recensie van Albums 45-55 (Luna Fatale - De Marsipulami Is Woest)]

In deze selectie van elf albums is het, dat mag wel gezegd worden, echt een zootje.

Het eerste album, Luna Fatale (nummer 45), is wat mij betreft de absolute topper in de hele reeks, altijd geweest ook. De Italianen in Robbedoes en Kwabbernoot hebben mij altijd erg aangesproken, en de toevoeging van Luna in dit album is erg leuk! Dit is ongetwijfeld het hoogtepunt van Tome en Janry (de eerste is helaas in oktober 2019 overleden, hij was 62 jaar... Een groot verlies voor de stripwereld!).
Wat volgt is een album waar vast een hoop uiteenlopende en tegenstrijdige gevoelens en ideeën de ronde over doen. Album 46, Als in een Droom, is een totaal andere strip, zowel qua uiterlijk als qua inhoud. De tekenstijl van het duo blijft hetzelfde, maar ze geven hun personages wel een andere look. Robbedoes blijft wel min of meer hetzelfde, maar Kwabbernoots haar ziet er niet uit. IJzerlijm - of Sofie - lijkt opeens wel wat op Luna. Het verhaal op zich zit ingewikkeld in elkaar, met flashbacks en flashforwards allemaal door elkaar, soms korte van maar één kader, soms een plaat, soms iets ertussenin, en dat maakt het moeilijk om alles te volgen. De bedoelingen van de personages is soms ook nogal onduidelijk; ik begrijp nog steeds niet goed wat IJzerlijm/Sofie nu juist gedaan heeft en waarom ze dat (zo) deed. Tome en Janry breken trouwens een paar heilige huisjes (deels) af. Al werd het vaste idee van Robbedoes als 'verstokte vrijgezel' in Luna Fatale ook al deels overboord gegooid, nu wordt er helemaal romantiek in het verhaal toegevoegd. Het is ook maar de vraag hoe dat nu zit met die namen. Tot op heden is er bij de lezers volgens mij - bij mij in elk geval wel - altijd wel een vaag begrip geweest, zo op de achtergrond, dat 'Robbedoes', 'Kwabbernoot' en 'IJzerlijm' niet hun echte namen zijn maar bijnamen. Hoe ze die ooit gekregen hebben, daar hebben we ook het raden naar. Maar in dit album wordt ook dat concept opeens overboord gegooid. Vanuit het niets - alsof het al eerder gezegd was - blijkt opeens dat IJzerlijms echte naam Sofie is en wil ze ook zo genoemd worden. Robbedoes en Kwabbernoot hebben het ook over hun echte naam, maar het gesprek is zo vreemd dat je je afvraagt of ze nu een loopje met je nemen of serieus zijn. Ik weet nog steeds niet wat hun echte namen nu zijn. In elk geval is dat een element dat na de heropstart van de reeks (zie verder) nooit meer aangekaart is. Met reden, lijkt me. Bovendien biedt Als in een droom een nogal negatieve kijk op het leven. Ik ben zelf een pessimist, dus ik kan dat wel begrijpen, maar meestal bevatten strips toch een soort humoristische en YOLO-insteek. Het album geeft een nogal negatieve boodschap mee, en dat gecombineerd met alle verwarrende, ongewone elementen zorgen in elk geval voor een... opvallend album. En dat als laatste van het vorige millennium, en om de twee scenaristen en tekenaars uit te zwaaien. Ze wisten wel wat ze moesten doen om op te vallen. Ik weet nog steeds niet of ik nu onder de indruk ben van dit album of niet, en of ik het nu goed vind of niet. Volgens mij zitten er een aantal goede elementen in, maar ook een aantal slechte. Misschien kijken we over een aantal jaar wel terug en zien we dat Album 46 een grote impact heeft gehad op het genre, dat het bestempeld wordt als 'ver zijn tijd vooruit', zoals zoveel zaken die een breuk maakten met het verleden en later, op lange termijn, onthaald zouden worden op gejuig.

Na dat spraakmakende einde stapte het duo op en werkten ze verder aan De Kleine Robbe, die populairder is geworden dan R&K zelf. Daarop volgden een aantal jaren Robbedoes-stilte, tot een nieuw groepje de helden uit de as deed herrijzen: Munuera en Morvan. Ze gingen voor een radicaal andere stijl, die veel moderner was, minder Dupuis-achtig en meer aanleunde bij manga. Je moet ervoor te vinden zijn. De kwaliteit van de plots wisselt ook nogal. Album 47 (Parijs onder de Seine) vond ik maar niks, maar 48 (De Man Die Niet Wil Sterven) is dan weer een van de toppers van de reeks. Daarna volgt R&K in Tokio, waarbij de Japanse stijl dan natuurlijk weer mooi bij past. Het verhaal op zich overtuigt niet. En daarna volgde het absoluut dieptepunt in de reeks. En dat op een rond getal... Ik wil het er niet over hebben.

Met Album 51 kwam er weer een nieuw duo tevoorschijn, die opnieuw van stijl veranderden. (Ik zei toch dat het een zootje was.) Yoann en Vehlmann ('dubbele N's zijn in', volgens Stripspeciaalzaak) vereenvoudigen de plots wat, maken ze iets minder sf-achtig en maken een draai van 180 graden door weer meer naar de traditionele Dupuis-stijl terug te keren. In Album 51 en 52 zochten ze nog wat naar hun plek en stijl binnen de reeks, maar vanaf nummer 53 lijken ze die wel gevonden te hebben. Bovendien herintroduceerden zij uiteindelijk - na bijna twintig jaar afwezigheid - in Albums 53/54 (Vip, Viper, Vipst en Een Piccolo in Sniper Alley) Vito weer. Jammer alleen dat Luna er niet bij was, maar ja, een mens kan niet alles hebben... Ze steken in hun albums bovendien een hoop verwijzingen naar vroeger, wat running gags, een hoop meta, en bovendien is ook de Marsupilami teruggekeerd (!) nu Dupuis weer de rechten voor dat beestje in handen heeft. Bovendien waait er op de redactie van Robbedoes een nieuwe wind door de gangen: de jonge Nina. Ja, zij mag zeker een (min of meer) vaste rol krijgen. Als we kijken naar de geschiedenis van de reeks is het echter zeer de vraag of dat op lange termijn het geval zal zijn... En hun eerste albums volgden elkaar met een redelijk tempo op, ondertussen is het weer even geleden sinds Album 55 verschenen is...

De kwaliteit van de (momenteel) laatste elf albums in de reguliere reeks varieert heel erg, van absolute dieptepunten (50 - Terug naar Z) tot scheren over de hoogste toppen (nogmaals: 45 - Luna Fatale). Als je deze leest, zul je zelf ook wel een heel verschil in kwaliteit merken tussen de albums - om nog niet te spreken van de vier verschillende stijlen in tien albums - maar dat is geen reden om de hele reeks gewoon links te laten liggen. Er zitten pareltjes tussen, je moet alleen even moeite doen om ze eruit te halen. Het gaat de moeite waard zijn.

[Ángel Javier]

Con el marsupilami, todo es mejor siempre. Cualquier aventura de Spirou y Fantasio adquiere ese algo especial que solo le puede proporcionar esta gran creación, este animalito adorable, esta máquina de destruir y de abrazar. No tengo muy claro dónde encaja en continuidad esta historia (admito que hay varios álbumes de la serie que me he perdido, pero aun así, me parece raro eso de que nuestros héroes perdieran la memoria y dejaran al marsu en Palombia así por las buenas... quiero decir, algo semejante ya ha pasado antes, en la etapa de Franquin, si no recuerdo mal, pero Spirou y Fantasio lo hacían por el bien de su amigo manchado; en fin, que no me encaja, pero bueno), pero tampoco importa demasiado. Zantafio resurge de sus cenizas transformado en yonqui, el pobre, tras tantas y tantas derrotas, pero con su megalomanía prácticamente intacta, dispuesto a sacar petróleo de las piedras si fuera necesario. Hasta aparece el señor De Mesmaeker en un glorioso cameo en el que, por supuesto, tampoco firma absolutamente nada.

Y, cuando parecía que Yoann y Vehlmann le habían cogido por fin el truco a nuestros queridos personajes... ¡bam! Al cuerno, nuevo equipo creativo (con solo dos álbumes desde el 2022 aparecidos en Francia, y ninguno en España) y a empezar de nuevo. Pero qué pereza...

[ken]

seit einem jahr hab ich total vergessen dass ich lese diesen band war….vielleicht erklärt das, wie schrecklich er war. bei das ende des bands war der aktion zu schnell und ganz verwirrend??? ich verstande, dass die autoren nur ~50 seiten haben, aber ich habe noch viele fragen....zum beispiel was HAT mit zantafio passiert. jedenfalls gibt es noch die kleine spannende momente, die gewöhnlich für spirou und fanta sind !

[Frans Kempe]

En riktig nostalgitripp där vi får veta varför Marsupilami inte har varit med på ett tag. Riktigt roligt äventyr.

[Aurelio]

Aventuras y acción, buen dibujo

[Timo]

Kyllä tästä aika kaukana on ne ajat, jolloin Piko ja Fantasio olivat hyviä. Sekava, typerä eikä kuvituskaan saa taputuksia.

[Daniel]

J’aime bien le survol de tout les épisodes avec le marsu. Tout les personnages favoris sont là incluant zantafio. Et le marsu sauve nos héros et s’amuse bien en riant. Houba!!

[Matti Karjalainen]

Fabien Vehlmannin tekemät tarinat eivät ole olleet aiemminkaan kunniaksi Pikolle ja Fantasiolle, mutta tämä "Marsupilamin raivo" (Egmont, 2016) -nimeä kantava albumihan on hölmöydessään ihan omaa luokkaansa. Ei näin.

[Fredrik Strömberg]

Det senaste Spirou-albumet på svenska är en veritabel nostalgitripp för oss som följt serien länge.

Som ni säkert vet tog Franquin med sig figuren Marsupilami när han lämnade serien en gång i tiden, till följd att serien Spirou blev en aning fattigare (OK, mest för att geniet Franquin ersattes av hantverkaren Fournier, men i alla fall ...) samt att figuren Marsupilami fick en egen albumserie som, trots ok manus och teckningar, aldrig riktigt lyckades lyfta.

Av olika förlags- och upphovsrättsliga anledningar fanns det nu, möjlighet att återinföra Marsupilami i Spirous äventyr, och det är precis vad Vehlmann och Yoann gör här. De gör en så kallad retcon och förklara alla dessa år som Marsupilami varit försvunnen utan att våra hjältar verkar ha brytt sig, och det fungerar förvånansvärt väl. OK, det är lite som när Bobby klev ur duschen i Dallas (Googla, ni som är för unga för den referensen ...) men det är njutbart och håller någorlunda, rent narrativt.

Det eviga barnet i mig jublade naturligtvis, men jag undrar vad en faktisk ung läsare förstår av detta lätt kryptiska album. Som tur är har förlaget lagt in en genomgång av figuren Marsupilamis historia i slutet av boken, vilket förhoppningsvis skickar hen ut att upptäcka en skatt av olästa äventyr.

Jag har varit tveksamt positiv till Vehlman och Yoanns framfart med serien Spirors äventyr. Det här är helt klart ett av de bättre av deras insatser, även om jag tycker att de mest intressanta Spirou-serierna numera görs i den alternativa bokserien Extraordinära äventyr med Spirou och Nicke.

English:
The latest Spirou and Fantasio album is a veritable trip down memory lane for us who have followed this series for a long time.

As you probably know, Franquin took the character Marsupilami with him when he left the Spirou and Fantasia series, and due to this it lost some of its shine (OK, mostly due to the genius of Franquin being replaced by the craftsman Fournier, but I digress...) and the character Marsupilami got its own album series that, despite well-made script and drawings, never really managed to take off.

For various publishing and copyright reasons, there was now a possibility to reintroduce Marsupilami in Spirou and Fantasio again, and that's exactly what Vehlmann and Yoann are doing here. They make a so-called retcon and explain all these years Marsupilami have been lost without our heroes seemingly being bothered, and this works surprisingly well. OK, it's a bit like when Bobby stepped out of the shower in Dallas (Google it, those you who are too young for that reference...) but it is enjoyable and the narrative is reasonably believable (for a humorous adventure comic featuring a mythical creatures that is).

The eternal child in me rejoiced when reading this of course, but I wonder what a real young reader understands of this cryptic album. Fortunately, the publisher added a history of the character Marsupilami's history at the end of the book, which will hopefully send out the young person to discover a treasure of unread adventures.

I have been hesitantly positive towards Vehlmann's and Yoann's work on Spirou and Fantasio so far. This is clearly one of the better of their efforts, although I still think that the most interesting Spirou comics are nowadays created in the alternative book series Une aventure de Spirou et Fantasio par...

[Bert]

Dit is bedoeld als een eerbetoon van Vehlmann en Yoann aan Franquin, maar het is een totale mislukking. In een bui van generositeit zou ik het beschrijven als een slechte pastiche, maar dat is teveel eer voor dit ratjetoe aan goedkope verwijzingen (inclusief een grap over Demesmaeker en contracten). Op geen enkel moment komt dit misbaksel ook maar in de buurt van de echte spirit van Robbedoes en Kwabbernoot.

Ook het tekenwerk is een dikke tegenvaller. Yoann lijkt de personages niet in de vingers te hebben; soms voelt het alsof hij een stijl probeert te imiteren terwijl het hem niet ligt. De cover is helemaal hopeloos.

Absoluut te vermijden. Spendeer je geld aan de net gestarte heruitgaven/bundelingen van de klassiekers van Franquin in deze reeks.

[Magnús]

Ég var búinn að bíða lengi eftir að fá að sjá Gorm aftur. Vehlmann og Yoann hafa sótt í sig veðrið síðustu misseri eftir að hafa farið hreint hræðilega af stað með Sval og Val. Teikningarnar eru betri og sögurnar eru, jú að skána.
Hér er boðið upp á heilmikinn hasar og höfundum tekst mjög vel upp að koma með skýringu á fjarveru Gormsins í öll þessi ár. Botninn dettur þó aðeins úr söguþræðinum þegar á líður, en ég fyrirgef allt því eins og ég sagði þá var ég búinn að bíða lengi eftir þessu.
Ég reikna fastlega með því að Froskur Útgáfa haldi áfram að gefa út Sval á íslensku og hendi þessari út fyrir jólin. Þá mun ég kaupa mér annað eintak.
Skyldulesning fyrir alla teiknónörda.

[Giekes]

Een feest van nostalgie. Voor nieuwe lezers waarschijnlijk heel wat minder leuk. Het toffe aan de nieuwe Robbedoezen is dat ze niet aan de ziekte lijden waar vele andere langlopende reeksen aan lijden: verhalen kinderlijker maken om de jeugdige lezers te behouden. Kinderen hoeven niet alles meteen te begrijpen en mogen geprikkeld worden. De vele verwijzingen naar de hedendaagse maatschappij en de populaire cultuur zijn niet altijd even geslaagd, maar geven de reeks opnieuw een eigen karakter. Bovendien is er ook veel respect voor het verleden van Robbedoes en Kwabbernoot.

[Arto]

Hieman oli sekava, oli linkitetty edelliseen albumiin kullantekijät sekä perintö ja palombian diktaattori. Ilmeisesti nyt ovat muut tekijät saaneet sitten edellisen, alunperin 1970 ilmestyneen kullantekijät albumin, jälkeen käyttää Marsupilamia. Ehkä liikaa tukeuduttu vanhoihin ja tuttuihin tarinoihin, jolloin itse päätarina jää 56 sivun albumissa kevyeksi.