I know this is supposed to be a classic. But I hated it. To me it just felt like one of those typically Dutch "Let's put in a some shocking sex and a suicide or two and call it literature" kind of books.
To be honest, if it wasn't on "Boxall's 1001 books you must read before you die" list, and I wanted to be able to tick it off, I probably wouldn't have finished it.
Zo interessant. Zinnen die ik niet vaak meer tegenkom, bijna geborduurde zinnen, en die lezen in een tijd waarin alle tekst kreukloos is. Ik vind het vreemd dat dit boek in 1980 geschreven is, het voelt zo oud, als iets van Couperus, maar dan moderner van verhaal.
Het verhaal beschrijft de levens van een aantal mensen die op de eerste bladzijde rondom de wieg van een meisjesbaby staan, van hun tienerleeftijd tot ze zestigers zijn, van in de jaren '30 tot in de jaren '70. Sommige mensen uitgebreider dan andere, sommigen vallen weg middenin het verhaal, aan de dood of uit het oog. Sommigen komen later in het verhaal beter op hun pootjes terecht dan aan het begin, anderen gaan onherroepelijk achteruit. En weer anderen blijven onverschillig, niet bij machte echt zelf het leven aan te pakken, van begin tot eind.
Het leven overkomt je, bestaat uit uren die aan je voorbijgaan, niet uit gebeurtenissen die je werkelijk kunt beleven. Een roman over een leven lezen geeft meer voldoening, meer begrip en inzicht over levend zijn, dan een leven leiden. Dat haalde ik uit dit boek. Gelukkig zijn er genoeg aardbewoners die het tegendeel bewijzen, anders zou een boek als dit deprimerend echt zijn, echte geur der droefenis.
Is al weer een hele tijd geleden dat ik dit gelezen heb, maar ik weet dat ik het héél mooi geschreven vond en de personages heel fraai gekarakteriseerd.