Ik kende hem niet als schrijver van boeken over sport maar ben via de TV quiz “De Slimste Mens” bij de schrijver Frank Heinen uitgekomen en dit is zijn eerste sportboek uit 2014. Het behandelt met korte verhaaltjes de levens van een groot aantal wielrenners, waarvan de meeste de top net niet of helemaal niet gehaald hebben. Daarbij begint hij bij wielrenners die nog in de 19e eeuw geboren zijn tot het heden, dus het is ook een reis door de tijd. Het merendeel van de verhalen is vrij triest, een worsteling om de top te halen, wat dan vaak niet blijkt te lukken en dan voor velen een leven na het wielrennen dat ook mislukt. Vooral de verhalen van renners die in de periode 1985 tot 2005 hebben gefietst geven een bittere nasmaak door het structureel gebruik van doping in die periode. Het aantal zelfmoorden en totaal mislukte levens is wel erg hoog in dit boekje waardoor in mijn optiek de balans een beetje zoek is. Natuurlijk verliezen de meeste wielrenners meer wedstrijden dan ze winnen, maar er zijn denk ik best wel verhalen die op een goede manier aflopen en toch de moeite waard zijn te vertellen. Zelf zegt de schrijver in zijn voorwoord: “geluk is een saai verhaal”. Ik zou daar tegenover willen stellen dat alleen maar ellende afstompt. Nu geeft het boekje wel een heel duister beeld van het wielrennen en dat gaat na 300 pagina’s wat tegenstaan. Wat ook opvalt is dat hij geen Nederlands wielrenners bespreekt, waarschijnlijk omdat die verhalen voor zijn, Nederlandse, publiek al veel te bekend zijn en hij wil zich niet bezondigen aan “zaaf” verhalen, wielerclichés.