Wat betekent het om politiek vluchteling te zijn in een wereld met een andere cultuur? Toen Kader Abdolah zijn land moest ontvluchten, kwam hij naar Nederland. De verhalen in deze bekroonde bundel schreef hij rechtstreeks in het Nederlands. Abdolah vertelt over het menselijke leed in Nederlandse grenshospitia en opvangcentra, maar ook over de terreur van het regime in Iran. Zijn verhalen brengen de weemoedige poëzie van de grote Perzische dichters in herinnering.
Kader Abdolah is the penname of Hossein Sadjadi Ghaemmaghami Farahani, an Iranian writer who also writes in Dutch. Abdolah has lived in the Netherlands since 1988.
He studied physics at the Arak College of Science and fled the country as a political refugee in 1988. Today he lives in Delft (The Netherlands), writing under a pseudonym made up of the names of two murdered friends. Het huis van de moskee (The House of the Mosque), catapulted Abdolah into the Dutch bestseller lists.
Kader Abdolah heeft snel na zijn aankomst in Nederland als vluchteling uit Iran zich de Nederlandse taal eigen gemaakt. In deze verhalenbundel geeft hij weer hoe benauwd je het kunt krijgen als je essentiële dingen niet begrijpt. Hij reikt ook aan hoe moeilijk je positie kan in het eigen land (van herkomst) als je noodzakelijke dingen niet naar voren mag brengen. Dubbel vreemdeling, dat is vaak de eerste tijd het lot van de vluchteling-emigrant. De auteur heeft dat aansprekend overgebracht. JM
In korte zinnen geschreven autobiografisch getint verhalen over het leven van een Iraanse politieke vluchteling. Soms fel-realistisch, soms magisch-realistisch, soms schrijnend, maar altijd warm, ontroerend en prachtig bondig geschreven.
Literatuur op absoluut internationaal niveau, die de wereld van de vluchteling onontkoombaar ontvouwt. In één dag uitgelezen.
De laatste twee verhaaltjes zijn de beste. Ik voelt wat hij heeft precies gevoelt. Zijn relatie met zijn vader en de probleem van zijn dood broer waren zo goed geschreven maar de andere verhalen zijn niet zo goed. Jammer
Ik denk dat deze man heeft te veel geleerd en ik wil zijn andere boeken leren want ik wil zijn mening om de leven weten
Kader Abdolah, pseudoniem van Hossein Sadjadi Ghaemmaghami Farahani (Arak, 12 december 1954) is een Iraanse-Nederlandse schrijver die zich in 1988 in Nederland heeft gevestigd.
Kader Abdolah (Iran, 1954) stamt uit een familie met een lange traditie in de Perzische literatuur. Politieke redenen dwongen Abdolah uit Iran te vluchten en hij vestigde zich in 1988 met zijn gezin in Nederland. Hij ging de strijd aan met de Nederlandse taal en kreeg de woorden in korte tijd zo goed onder de knie dat hij een eigen sobere, maar beeldende schrijfstijl ontwikkelde. "De Adelaar" is zijn debuut. De verhalen in "De Adelaars" geven een indringend beel van wat het betekent politiek vluchteling te zijn in een land met een andere cultuur.
Kader Abdolah geeft zeer goed de positieve en negatieve kanten weer van hoe het is om politiek vluchteling te zijn.
In dit boek vertelt de schrijver, Kader Abdolah, in negen korte verhalen, zijn ervaringen als politiek vluchteling. In 1988 moest hij zelf vluchten om politieke redenen. Hij koos als bestemming Nederland. Op het einde van het boek neemt hij zijn vader mee naar Nederland om kennis te maken met dit land.
Ik vond het een zeer aangrijpend verhaal. Ik heb niet zo vaak een boek dat ik super graag zou willen lezen. Maar bij dit boek had ik dat wel. Interesseer je je in migratie en vluchtelingen? Dan is dit het perfecte boek.
At first it seemed mor of documentary interest than literary, but picked up in the later stories. Pretty moving stuff for a guy who had only been in the Netherlands 4-5 years when he wrote this. And who knew what he later writing was to achieve!
ik wil kader abdolah bedanken dat hij dit heeft opgeschreven , zo bijzonder en zo mooi! “…’Wie ben jij en waar kom je vandaan.’ Ik moest toen wel vertellen dat ik een buitenlander was en uit een mooi land kwam waar alles verboden was. Uit het land waar mijn grootvader met zijn geheimen onder een oude treurwilg op een heuvel was begraven.”
This book is in Dutch and hasn’t been translated to English, so for most of you, this entry probably won’t be interesting. But for those of you learning Dutch, this book is a great place to start practicing your Dutch reading skills, because the sentences are short and not too complicated. The writing style is very pleasant and slightly poetic, which just keeps you reading until you finish this short novella of around 90 pages. Kader Abdolah has the power to create real people with only a few words. It is really impressive that the author wrote this in Dutch, which isn’t his native language.
The stories are about someone who is lost in a foreign country and doesn’t know very well what to do. There is a culture clash and he is not treated respectfully by everyone he accounters. As such, the situation is hard for the refugees, but also for those helping them as there is not a perfect solution that fits everyone. Themes like loneliness, surviving, loyalty, dealing with trauma are interwoven in the stories set in the Netherlands, but also in Iran.
At the end of each story, usually the last paragraph, there is a twist, which shakes your whole understanding of the story; I loved those.
Genres : Kortverhalen;Mood: Delicaat, gevoelig Citaat : Ik keek even naar mijn vader en begon toen mijn verhaal voor te lezen. Het was een verhaal over trekvogels. Ik dacht, er staan tranen in zijn ogen. Waarom? Review : Meteen door dit debuut merkte je al dat Kader Abdolah hij niet alleen een goed schrijver is, maar ook een gedreven verteller. Die vertelkunst vind je huiveringwekkend mooi terug in het titelverhaal De adelaars.
Een vader gaat samen met de ik-persoon een graf voor zijn zoon zoeken, die door de aanhangers van de Iraanse dictators werd vermoord. Ahoewel de vader een geliefd man is, wordt in elk dorp hem de toegang ontzegd uit angst voor represailles. Het wordt een pijnlijke tocht door de diverse dorpen. Ook al hebben beide personen verdriet en rouwen ze beiden om de overledene, hun onderlinge dialoog is net zo kil als de houding van de dorpelingen. Uiteindelijk riskeert er toch iemand zijn leven om een dode te graf te schenken, een naamloos graf in de bergen. ‘In de bergen van mijn land stuit je soms op een graf. Een verlaten graf waarvan niemand weet wie daar begraven ligt’.
De adelaars was in al zijn eenvoud een zeer sterk debuut en een verrijkende kennismaking met een asielzoeker.