"Η μνησικακία είναι μια δύσκολη τέχνη, είπε ο δάσκαλος. Αν με αφήσετε να σας μιλήσω, αν μου δώσετε λίγο ακόμη χρόνο, ναι λίγα ακόμη λεπτά σε αυτό εδώ το παγκάκι, ανάμεσα στο Μουσείο και την Πολυτεχνική Σχολή, ναι στο βρωμισμένο δρομάκι ανάμεσα στο Μουσείο και την Πολυτεχνική Σχολή, τότε θα μπορέσω να σας εξηγήσω ίσως γιατί η μνησικακία είναι μια δύσκολη τέχνη, είπε ο δάσκαλος.»
Ο μονόλογος ενός δασκάλου που με αφορμή το γκράφιτι στο Πολυτεχνείο στοχάζεται τη νεοελληνική ταυτότητα και τη σχέση της με τη Δύση, καθώς και την καλλιτεχνική δημιουργία και τη συνομιλία με το παρελθόν.
Ο Δημήτρης Ελευθεράκης έχει εκδώσει πέντε ποιητικές συλλογές. Για τα Εγκώμια (Πατάκης 2013) βραβεύτηκε από το περιοδικό «Ο Αναγνώστης».
Τι είναι η τέχνη τελικά;; Η αισθητική, η ιστορία, η αρχιτεκτονική, η δημοκρατία ή η ελευθερία;; Υπήρξε τέχνη στην αρχαιότητα, στην αναγέννηση ή στον 20ο και 21ο αιώνα; Τι χρώμα έχει η τέχνη;; Είναι τελικά δύσκολη η τέχνη;; Μια βόλτα στο κέντρο της Αθήνας με τόσες διαφορετικές εκφάνσεις της τέχνης.
Το να διαβάσεις αυτό το βιβλίο είναι μια αρκετά δύσκολη τέχνη. Αλλά, όπως οι περισσότερες δύσκολες τέχνες, σε αποζημιώνει. Παραθέτω τη φράση "Έχουμε μια κεφαλή Μέδουσας, να κρέμεται μονίμως, ναι αιωνίως πάνω από το κεφάλι μας" και χαιρετώ τον κύριο Ελευθεράκη που δυστυχώς έφυγε πολύ νωρίς. Άφησε κάτι αξιόλογο πίσω.