What do you think?
Rate this book
In het spoor van de eclips
nan
- GenresYoung AdultContemporary
256 pages, Paperback
First published January 1, 2015
2 people are currently reading
76 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 43 reviews
May 7, 2016
Dat was goed! Ik heb er wel wat commentaar op, waar ik in mijn recensie dieper op in zal gaan, maar dit boek is zeker een aanrader. En het einde, vooral de laatste paar pagina's, was heel bevredigens.
April 6, 2016
Ontzettend lief en hartenbrekerig.
August 7, 2016
Ik huil nu nog steeds..
August 13, 2016
Dit boek wad echt bijzonder! Want ik had het helemaal niet verwacht, en ik voel me echt stil erover. Bijzonder. Een boek wat me bij zal blijven. Het heeft mijn hart geraakt...
December 21, 2018
4,5/5*
Ik weet even niet wat ik moet zeggen. Jee, wat een bijzonder boek was dit. De meeste dingen had ik niet aan zien komen
Een volledige recensie verschijnt over een paar weken op mijn blog!
Ik weet even niet wat ik moet zeggen. Jee, wat een bijzonder boek was dit. De meeste dingen had ik niet aan zien komen
Een volledige recensie verschijnt over een paar weken op mijn blog!
April 9, 2016
In het spoor van de eclips ~ Bronagh Curran
In het spoor van de eclips gaat over Nat Dobs. Nat Dobs is een 15 jarige jongen, die het niet zo makkelijk heeft. Eerst ziet iedereen zijn geslachtsdeel op school. En dan verhuisd hij en wordt hij als nog herkend door deze stunt. Toch probeert hij vrienden te maken. En het werkt, maar dan moet hij wel even een bal gaan halen. De bal gaan halen bij 'pedo' Milo Quincy. Natuurlijk is Nat degene die dat ook werkelijk doet. Alleen zonder succes, want meneer vergeet de bal. Maar toch heeft hij er iets aan overgehouden. Namelijk een vriendschap Milo Quincy, die geen pedo blijkt te zijn. Milo Quincy die gek is op sterrenkunde heeft ALS en wil maar 1 ding. Naar de eclips in Kentucky. En raad maar wie het voor hem gaat fixen. Nat!! Gelukkig krijgt Nat hulp van een chickie. En dan niet zomaar een chickie, het knapste chickie van school. Namelijk Celeste. Samen gaan Quincy, Celeste en Natt naar Kentucky voor de eclips.
Bronagh Curran is een best wel onbekende schrijver. Op dit moment woont ze in Ierland. In het spoor van de eclips is haar debuut. En hopelijk nog niet haar laatste boek! In het spoor van de eclips is haar eerst vertaalde boek. Wat natuurlijk heel spannend is!
Ik vind In het spoor van de eclips een bijzonder verhaal. Ik vind het sowieso al heel mooi dat een jonge jongen een vriendschap aan gaat met een oude wat gemene man. Terwijl als hij een beetje cool was gaan doen hij vrienden van z'n eigen leeftijd had kunnen krijgen. Maar toch kiest hij voor Quincy. Wat best wel een mooi gebaar is. Ik vind het verhaal haal gewoon iets hebben wat vele verhalen niet hebben. Je leest er lekker doorheen. Het is geen moeilijk boek. Als je wilt kan je het binnen 1 dag uit lezen wat wel lekker aantikt bij de reading challenge. Ook leuk is dat het wel wat heeft van de boeken van John Green wat ik wel leuk vind. En het is best wel een onbekend boek wat wel leuk is. In plaats van steeds te lezen over boeken die iedereen al heeft gelezen. En iedereen weer een andere mening over heeft. Dat heb je op dit moment niet. Je kan echt je eigen mening op bouwen.
Ik zou In het spoor van de eclips echt aanraden. Ik heb echt genoten van het boek. Ik hoop dat er nog veel meer boeken komen. Want ik kan niet wachten tot dat ze uitkomen en ze door mij gekocht worden!
In het spoor van de eclips gaat over Nat Dobs. Nat Dobs is een 15 jarige jongen, die het niet zo makkelijk heeft. Eerst ziet iedereen zijn geslachtsdeel op school. En dan verhuisd hij en wordt hij als nog herkend door deze stunt. Toch probeert hij vrienden te maken. En het werkt, maar dan moet hij wel even een bal gaan halen. De bal gaan halen bij 'pedo' Milo Quincy. Natuurlijk is Nat degene die dat ook werkelijk doet. Alleen zonder succes, want meneer vergeet de bal. Maar toch heeft hij er iets aan overgehouden. Namelijk een vriendschap Milo Quincy, die geen pedo blijkt te zijn. Milo Quincy die gek is op sterrenkunde heeft ALS en wil maar 1 ding. Naar de eclips in Kentucky. En raad maar wie het voor hem gaat fixen. Nat!! Gelukkig krijgt Nat hulp van een chickie. En dan niet zomaar een chickie, het knapste chickie van school. Namelijk Celeste. Samen gaan Quincy, Celeste en Natt naar Kentucky voor de eclips.
Bronagh Curran is een best wel onbekende schrijver. Op dit moment woont ze in Ierland. In het spoor van de eclips is haar debuut. En hopelijk nog niet haar laatste boek! In het spoor van de eclips is haar eerst vertaalde boek. Wat natuurlijk heel spannend is!
Ik vind In het spoor van de eclips een bijzonder verhaal. Ik vind het sowieso al heel mooi dat een jonge jongen een vriendschap aan gaat met een oude wat gemene man. Terwijl als hij een beetje cool was gaan doen hij vrienden van z'n eigen leeftijd had kunnen krijgen. Maar toch kiest hij voor Quincy. Wat best wel een mooi gebaar is. Ik vind het verhaal haal gewoon iets hebben wat vele verhalen niet hebben. Je leest er lekker doorheen. Het is geen moeilijk boek. Als je wilt kan je het binnen 1 dag uit lezen wat wel lekker aantikt bij de reading challenge. Ook leuk is dat het wel wat heeft van de boeken van John Green wat ik wel leuk vind. En het is best wel een onbekend boek wat wel leuk is. In plaats van steeds te lezen over boeken die iedereen al heeft gelezen. En iedereen weer een andere mening over heeft. Dat heb je op dit moment niet. Je kan echt je eigen mening op bouwen.
Ik zou In het spoor van de eclips echt aanraden. Ik heb echt genoten van het boek. Ik hoop dat er nog veel meer boeken komen. Want ik kan niet wachten tot dat ze uitkomen en ze door mij gekocht worden!
May 6, 2016
Ik had het van te voren niet echt verwacht, maar dit is echt zo'n mooi boek! Laat echt zien hoe bijzonder vriendschap kan zijn. Ik heb wel 20 van die mark-briefjes in dit boek gestopt.
June 12, 2016
4,5/5. Ontzettend mooi boek, maar het mocht wel nog wat langer zijn, dan was het zeker 5 ⭐️ waard.
August 22, 2018
Misschien 3.5/5 sterren?
Eerlijk gezegd weet ik niet zo goed wat ik van dit boek moet vinden. Ja, het verhaal is wel interessant en kan als origineel gezien worden, maar tegelijkertijd is het zo cliché als wat.
De personages waren, met name in het begin, heel erge stereotypes. Ik weet niet of ik er overheen heb gelezen, maar werd er nou wel of niet gezegd waarom Celeste zit bij haar schoolgenoten zich zo gedroeg?
Het verhaal wijst erop dat het een roadtrip is, maar dit was maar de helft van het boek en In het Spoor van de Eclips is niet bepaald dik, dus je moet wel even doorlezen totdat je bij de roadtrip zelf bent aangekomen.
Eerlijk gezegd weet ik niet zo goed wat ik van dit boek moet vinden. Ja, het verhaal is wel interessant en kan als origineel gezien worden, maar tegelijkertijd is het zo cliché als wat.
De personages waren, met name in het begin, heel erge stereotypes. Ik weet niet of ik er overheen heb gelezen, maar werd er nou wel of niet gezegd waarom Celeste zit bij haar schoolgenoten zich zo gedroeg?
Het verhaal wijst erop dat het een roadtrip is, maar dit was maar de helft van het boek en In het Spoor van de Eclips is niet bepaald dik, dus je moet wel even doorlezen totdat je bij de roadtrip zelf bent aangekomen.
June 5, 2022
Ik had dit boek gelezen nog voor het uitkwam in 2017, ik vond het zo mooi, maar ik had het niet nog een keer gelezen. Vandaag keek ik een video die me inspireerde dit boek nog een keer te lezen en wat ben ik blij dat ik dat heb gedaan.
Ik had het boek in een ruk uit, het is zo zo mooi.
Ik wil niet spoileren, dus ik kan niet teveel vertellen.
De verbindende rol die Quincy heeft is wonderlijk, net als zijn algehele personaliteit overigens. Hij is een grote inspiratiebron. De woorden die een gevoel beschrijven uit andere talen waren zo mooi. Nat en Celeste worden echt vrienden, iets wat je je niet kan voorstellen aan het begin behalve dat het dan al op de achterkant van het boek staat gehint. Het is zo mooi hoe Nat leert voor zichzelf te denken en dat je er niet bij hoeft te horen, dat je ook je eigen plan kunt trekken, als het ware.
Ik kan er nog zoveel meer over zeggen, maar ik zou het niet goed kunnen verwoorden, maar bereid je voor op tranen van verdriet en blijheid en een warm hart. De symboliek van de zonsverduistering is zo mooi en het is extra mooi hoe deze gedurende het boek steeds duidelijker wordt.
Buitengewoon majestueus.
Ik had het boek in een ruk uit, het is zo zo mooi.
Ik wil niet spoileren, dus ik kan niet teveel vertellen.
De verbindende rol die Quincy heeft is wonderlijk, net als zijn algehele personaliteit overigens. Hij is een grote inspiratiebron. De woorden die een gevoel beschrijven uit andere talen waren zo mooi. Nat en Celeste worden echt vrienden, iets wat je je niet kan voorstellen aan het begin behalve dat het dan al op de achterkant van het boek staat gehint. Het is zo mooi hoe Nat leert voor zichzelf te denken en dat je er niet bij hoeft te horen, dat je ook je eigen plan kunt trekken, als het ware.
Ik kan er nog zoveel meer over zeggen, maar ik zou het niet goed kunnen verwoorden, maar bereid je voor op tranen van verdriet en blijheid en een warm hart. De symboliek van de zonsverduistering is zo mooi en het is extra mooi hoe deze gedurende het boek steeds duidelijker wordt.
Buitengewoon majestueus.
March 30, 2016
'In het Spoor van de Eclips' wordt vergeleken met de boeken van John Green. Dit schept meteen hoge verwachtingen, die Bronagh Curran ook waarmaakt.
Het boek gaat over Nat, een buitenbeentje die al 7 keer van school is verandert. Op zijn nieuwe school probeert hij bevriend te raken met 'populaire', gemene jongens. Hij wordt door hen uitgedaagd een bal te gaan halen bij Pedo Quincy. Na de bizarre ontmoeting blijft Nat terugkeren naar Quincy. Er ontstaat een hechte vriendschap tussen hen. Quincy heeft ALS, en hij wil ontzettend graag de eclipse ooit gezien hebben. Ze besluiten, samen met Celeste als chaffeur, een roadtrip naar de eclipse te maken.
Het boek had geen spetterend begin. De eerste paar hoofdstukken waren een algemene introductie, en voor mij leek het alsof de auteur medelijden voor een gepeste jongen probeerde op te wekken. Toch snap ik dat ze hiervoor gekozen heeft, omdat het het inzicht in de karakterontwikkeling groter maakt.
Het boek zit vol ontzettend grappig passages en gesprekken tussen de hoofdpersonen. Ik heb vaak hardop moeten lachen. Ook zit er een mooie boodschap in dit boek. Je moet mensen een kans geven en niet meteen beoordelen op hun uiterlijk. Natuurlijk gebeurt dat vaak en zelfs niet altijd expres, maar het is belangrijk mensen beter te leren kennen voordat je een oordeel over ze uitspreekt. Curran weet dit op een bijzondere manier over te brengen. Ook zijn de vriendschappen die langzaam worden opgebouwd erg vernieuwend. Een jongen met een wat oudere man, en een buitenbeentje met een populair meisje.
Dit boek vond ik veel overeenstemmen met het boek Paper Towns van John Green; een gezellige roadtrip met bijzondere mensen, opzoek naar een wonder. Een leuk boek om te lezen om even te ontsnappen uit de werkelijkheid, niet te heftig maar wees bereid om soms een traantje weg te moeten pinken.
Het boek gaat over Nat, een buitenbeentje die al 7 keer van school is verandert. Op zijn nieuwe school probeert hij bevriend te raken met 'populaire', gemene jongens. Hij wordt door hen uitgedaagd een bal te gaan halen bij Pedo Quincy. Na de bizarre ontmoeting blijft Nat terugkeren naar Quincy. Er ontstaat een hechte vriendschap tussen hen. Quincy heeft ALS, en hij wil ontzettend graag de eclipse ooit gezien hebben. Ze besluiten, samen met Celeste als chaffeur, een roadtrip naar de eclipse te maken.
Het boek had geen spetterend begin. De eerste paar hoofdstukken waren een algemene introductie, en voor mij leek het alsof de auteur medelijden voor een gepeste jongen probeerde op te wekken. Toch snap ik dat ze hiervoor gekozen heeft, omdat het het inzicht in de karakterontwikkeling groter maakt.
Het boek zit vol ontzettend grappig passages en gesprekken tussen de hoofdpersonen. Ik heb vaak hardop moeten lachen. Ook zit er een mooie boodschap in dit boek. Je moet mensen een kans geven en niet meteen beoordelen op hun uiterlijk. Natuurlijk gebeurt dat vaak en zelfs niet altijd expres, maar het is belangrijk mensen beter te leren kennen voordat je een oordeel over ze uitspreekt. Curran weet dit op een bijzondere manier over te brengen. Ook zijn de vriendschappen die langzaam worden opgebouwd erg vernieuwend. Een jongen met een wat oudere man, en een buitenbeentje met een populair meisje.
Dit boek vond ik veel overeenstemmen met het boek Paper Towns van John Green; een gezellige roadtrip met bijzondere mensen, opzoek naar een wonder. Een leuk boek om te lezen om even te ontsnappen uit de werkelijkheid, niet te heftig maar wees bereid om soms een traantje weg te moeten pinken.
June 11, 2016
WAUW WAUW WAUW!
4.5/5
In het begin dacht ik dat het weer zo'n 'standaard' boek zou worden. Ik kwam er de eerste 100 pagina's ongeveer ook niet echt in. Vanaf daar werd het alleen maar beter en beter!
Vanaf pagina 200 ongeveer gebeurde er iets wat ik totaal niet zag aankomen.. Zo mooi einde wat het boek toch weer echt goed maakt.
Ik heb het 4 sterren gegeven omdat ik er in het begin helaas moeilijk in kwam.
4.5/5
In het begin dacht ik dat het weer zo'n 'standaard' boek zou worden. Ik kwam er de eerste 100 pagina's ongeveer ook niet echt in. Vanaf daar werd het alleen maar beter en beter!
Vanaf pagina 200 ongeveer gebeurde er iets wat ik totaal niet zag aankomen.. Zo mooi einde wat het boek toch weer echt goed maakt.
Ik heb het 4 sterren gegeven omdat ik er in het begin helaas moeilijk in kwam.
March 21, 2016
Wat een geweldig boek, wauw. <3 Mijn recensie is snel te lezen op adorablebooks.nl
July 31, 2017
3,5 sterren
Het duurde even voordat ik er in kwam, maar toen ik eenmaal over de helft was ging het vlot.
Het duurde even voordat ik er in kwam, maar toen ik eenmaal over de helft was ging het vlot.
January 2, 2022
Wow best goed boek. Ik had mn al ff, maar nooit de zin om t te lezen ofz. Maar echt een goed boek!😁
October 7, 2023
Het duurde even voordat ik erin kwam en het boek heeft lang onaangeraakt op m'n nachtkastje gelegen. Toch raakte ik vanaf halverwege gehecht aan de hoofdpersonen en aan het avontuur dat ze beleefden. Ik ga ze zelfs een beetje missen. Overall een prima vondst uit de minibieb :)
May 3, 2016
Een road trip vol vooroordelen en vriendschap
Bronagh Curran had nooit gedacht dat haar debuut zou uitkomen in een ander land dan waar zij woonde, maar toch is het zo gelopen met In het spoor van de eclips. Deze Young Adult-roman is recentelijk uitgegeven in Nederland, aldus Curran: “in een taal die ik niet spreek en een land dat ik nog nooit heb bezocht.”
In het spoor van de eclips is veel vergeleken met de YA-romans van John Green, en dat is niet gek. Niet alleen is er sprake van een road trip (iets waar Green ook vaak over schrijft), ook wordt er een onorthodoxe vriendschap gesloten tussen een jongen die socially awkard is en het coolste meisje van school dat het voor hem opneemt. Ondanks dat deze elementen niet erg origineel zijn, is In het spoor van de eclips een leuk boek.
De stotterende Nat Dobbs wordt gepest op school en als hij na de zoveelste poging om erbij te horen op de lokale televisie belandt met zijn broek op zijn enkels, wil hij weer een nieuwe start maken op een andere school. Op Manhattan High lijkt het anders te lopen: hij wordt opgenomen in de groep van de ‘coole’ jongens. Maar ook hier lijken ze hem in de maling te nemen. Nat moet inbreken bij de gevaarlijke pedofiel in de buurt: Milo Quincy. Maar na de wat vreemde start worden deze twee tegenpolen toch goede vrienden.
Quincy is ongeneeslijk ziek en heeft nog één wens: een eclips zien. Deze totale zonsverduistering zal plaatsvinden op 21 augustus 2017 en Nat wil hem meenemen naar de perfecte plaats om de eclips te bekijken. Er is alleen een probleem: Nat heeft geen rijbewijs. Nat en Quincy weten samen de stoere Celeste te overtuigen om hun chauffeur te zijn, en dit is het begin van een bijzondere road trip.
Vriendschap is een van de belangrijkste thema’s in In het spoor van de eclips. De vriendschappen tussen het onwaarschijnlijke trio zijn ontroerend en niet gebonden aan leeftijd en status. De vooroordelen die ze over elkaar hadden verdwijnen als sneeuw voor de zon en de ontwikkelingen van de vriendschap zijn ontroerend. Zelfs Celeste en Quincy blijken meer gemeen te hebben dan op het eerste gezicht duidelijk is.
Vooroordelen spelen een grote rol in de YA-roman. Wanneer Nat meer wilt weten over Celeste, vertelt een van zijn klasgenoten hem dat “ze een enorme slet is”. Als Celeste en Nat vrienden worden, blijkt dat haar gedrag vooral een verdedigingsmechanisme is om mensen op afstand te houden. Ook Quincy heeft last van vooroordelen: in de buurt denkt men dat hij een pedofiel is, en dat hij zijn telescoop gebruikt om kinderen te bespioneren. In werkelijkheid gebruikt hij deze om hemellichamen te bekijken – dit is namelijk zijn grote passie.
Een grappig detail aan In het spoor van de eclips is Quincy’s kennis van onvertaalbare woorden. Bijvoorbeeld tsundoku: een Japans woord dat wordt gebruikt om aan te geven dat iemand boeken verzamelt zonder ze te lezen en dan op de grond en overal stapeltjes maakt. Humor en subtiele woordgrappen maken het verhaal nog leuker, bijvoorbeeld wanneer Nat de eerste keer zoenen vergelijkt met de eerste keer bij de orthodontist.
De ontroerende road trip komt tot een verrassend einde. Met de race tegen de klok proberen Nat en Celeste hun vriend Quincy voor de laatste keer in het zonnetje te zetten. In het spoor van de eclips is een ontroerend YA-debuut en schept hoge verwachtingen voor meer werk van Curran.
Recensie eerst verschenen op:
https://www.hebban.nl/recensies/iris-...
Bronagh Curran had nooit gedacht dat haar debuut zou uitkomen in een ander land dan waar zij woonde, maar toch is het zo gelopen met In het spoor van de eclips. Deze Young Adult-roman is recentelijk uitgegeven in Nederland, aldus Curran: “in een taal die ik niet spreek en een land dat ik nog nooit heb bezocht.”
In het spoor van de eclips is veel vergeleken met de YA-romans van John Green, en dat is niet gek. Niet alleen is er sprake van een road trip (iets waar Green ook vaak over schrijft), ook wordt er een onorthodoxe vriendschap gesloten tussen een jongen die socially awkard is en het coolste meisje van school dat het voor hem opneemt. Ondanks dat deze elementen niet erg origineel zijn, is In het spoor van de eclips een leuk boek.
De stotterende Nat Dobbs wordt gepest op school en als hij na de zoveelste poging om erbij te horen op de lokale televisie belandt met zijn broek op zijn enkels, wil hij weer een nieuwe start maken op een andere school. Op Manhattan High lijkt het anders te lopen: hij wordt opgenomen in de groep van de ‘coole’ jongens. Maar ook hier lijken ze hem in de maling te nemen. Nat moet inbreken bij de gevaarlijke pedofiel in de buurt: Milo Quincy. Maar na de wat vreemde start worden deze twee tegenpolen toch goede vrienden.
Quincy is ongeneeslijk ziek en heeft nog één wens: een eclips zien. Deze totale zonsverduistering zal plaatsvinden op 21 augustus 2017 en Nat wil hem meenemen naar de perfecte plaats om de eclips te bekijken. Er is alleen een probleem: Nat heeft geen rijbewijs. Nat en Quincy weten samen de stoere Celeste te overtuigen om hun chauffeur te zijn, en dit is het begin van een bijzondere road trip.
Vriendschap is een van de belangrijkste thema’s in In het spoor van de eclips. De vriendschappen tussen het onwaarschijnlijke trio zijn ontroerend en niet gebonden aan leeftijd en status. De vooroordelen die ze over elkaar hadden verdwijnen als sneeuw voor de zon en de ontwikkelingen van de vriendschap zijn ontroerend. Zelfs Celeste en Quincy blijken meer gemeen te hebben dan op het eerste gezicht duidelijk is.
Vooroordelen spelen een grote rol in de YA-roman. Wanneer Nat meer wilt weten over Celeste, vertelt een van zijn klasgenoten hem dat “ze een enorme slet is”. Als Celeste en Nat vrienden worden, blijkt dat haar gedrag vooral een verdedigingsmechanisme is om mensen op afstand te houden. Ook Quincy heeft last van vooroordelen: in de buurt denkt men dat hij een pedofiel is, en dat hij zijn telescoop gebruikt om kinderen te bespioneren. In werkelijkheid gebruikt hij deze om hemellichamen te bekijken – dit is namelijk zijn grote passie.
Een grappig detail aan In het spoor van de eclips is Quincy’s kennis van onvertaalbare woorden. Bijvoorbeeld tsundoku: een Japans woord dat wordt gebruikt om aan te geven dat iemand boeken verzamelt zonder ze te lezen en dan op de grond en overal stapeltjes maakt. Humor en subtiele woordgrappen maken het verhaal nog leuker, bijvoorbeeld wanneer Nat de eerste keer zoenen vergelijkt met de eerste keer bij de orthodontist.
De ontroerende road trip komt tot een verrassend einde. Met de race tegen de klok proberen Nat en Celeste hun vriend Quincy voor de laatste keer in het zonnetje te zetten. In het spoor van de eclips is een ontroerend YA-debuut en schept hoge verwachtingen voor meer werk van Curran.
Recensie eerst verschenen op:
https://www.hebban.nl/recensies/iris-...
Read
March 18, 2016Op het kaft van In het spoor naar de Eclips, staat een mooie maansverduistering, omringt door sterren in het heelal. Met daarbij een soort hobbelig routepad. En zo gaat het verhaal eigenlijk ook, een pad met pieken en dalen. Nat woont met zn vader en moeder en broer in het plaatsje Butte. Hij heeft het niet zo makkelijk thuis met zn vader en broer, die als 2 handen op 1 buik zijn. Omdat Nat stottert, mager is en een onhandige houding heeft, is hij veel gepest op school. Door een recent incident, waarbij hij zijn broek laat zakken bij een voetbalwedstrijd voor camera van de lokale tv, zijn ze genoodzaakt te verhuizen en moet hij nu dan naar zn 7e school, dit keer in Montana, Manhatten.
Op de nieuwe school wordt hij opgevangen door Chet de leider van een jongensgroepje. In een ontgroeningspoging, moet hij een bal gaan halen bij het huis van de oude man Quincy. Er wordt van hem gezegd dat hij naar kinderen kijkt, via zijn sterrenkijker. Nat gaat het huis binnen, Quincy is hier niet op gesteld en bezorgd hem een blauw oog. De kijker valt kapot. Na 2 weken komt Nat terug, bij Quincy om zijn excuus aan te bieden en een vriendschap ontstaat. Hij leert Quincy kennen, een 65 jarige kluizenaar, die vroeger als onderzoeker werkte aan de universiteit en nu A.L.S. heeft. (En zeker geen pedo is, zoals wordt gezegd) Nat heeft thuis niet echt een “warm thuis” en gaat veel naar Quincy voor een potje dammen of om kennis te delen. Quincy heeft een stille wens de Eclips te gaan zien en ze maken een plan om deze Eclips in Hopkinsville te gaan zien. Quincy heeft hier 35 jaar op gewacht. Nat ziet een kans om de rode Mustang van zijn vader hiervoor mee te nemen, en Celeste weet hij over te halen om in deze auto te gaan rijden. De roadtrip kan beginnen. Na enkele dagen via motels en hotels, komen ze op de plek aan. Maar dan gebeurt er iets tragisch…
Bronnagh Curran heeft hiermee een mooi verhaal geschreven, in vlot taalgebruik, mooie zinnen met vele thema’s ( pesten, vriendschap), en een lach een traan. Een van de thema’s is vriendschap. Nat wordt gepest, hij stottert, is niet een van populaire jongens. En kan ook geen echte steun vinden bij zn ouders, die ook druk zijn. De ontgroeningstest, om bij “pedo Quincy”een bal te gaan halen, levert hem iets moois op: een mooie vriendschap met Quincy en Celeste. Met Quincy, een oude man met A.L.S., heeft hij lange gesprekken, over nieuwe dingen, over dammen en andere zaken. Quincy neemt hem zoals hij is. En dat is echt heel mooi, voor zulke verschillende hoofdpersonen. Nat bepraat Celeste om mee te gaan, ze gaan op reis en houden echt rekening met elkaar.
Bronagh Curran is een Ierse schrijfster die in 2015 debuteerde met The path of Totality, wat in 2016 in Nederland werd uitgegeven als Het spoor van de Eclipse. Ze heeft met dit boek een mooi verhaal neergezet, goede verhaallijn, die op sommige momenten zeker een aantal lezers zal verbazen of ontroeren. De personages worden goed beschreven, zodat je echt meegaat op de roadtrip. Nat En celeste doen er alles aan om zo de wens van Quincy te vervullen en de lezer gaat ook echt mee naar de Eclips.
Het spoor van de Eclipse is een zeer geslaagd verhaal, met actuele thema’s, goed verwerkt in deze vlot te lezen YA-roman. Het verhaal blijft boeien, tot het laatste blad.
Een echte aanrader.
(gelezen, voor recensie op Hebban.)
Op de nieuwe school wordt hij opgevangen door Chet de leider van een jongensgroepje. In een ontgroeningspoging, moet hij een bal gaan halen bij het huis van de oude man Quincy. Er wordt van hem gezegd dat hij naar kinderen kijkt, via zijn sterrenkijker. Nat gaat het huis binnen, Quincy is hier niet op gesteld en bezorgd hem een blauw oog. De kijker valt kapot. Na 2 weken komt Nat terug, bij Quincy om zijn excuus aan te bieden en een vriendschap ontstaat. Hij leert Quincy kennen, een 65 jarige kluizenaar, die vroeger als onderzoeker werkte aan de universiteit en nu A.L.S. heeft. (En zeker geen pedo is, zoals wordt gezegd) Nat heeft thuis niet echt een “warm thuis” en gaat veel naar Quincy voor een potje dammen of om kennis te delen. Quincy heeft een stille wens de Eclips te gaan zien en ze maken een plan om deze Eclips in Hopkinsville te gaan zien. Quincy heeft hier 35 jaar op gewacht. Nat ziet een kans om de rode Mustang van zijn vader hiervoor mee te nemen, en Celeste weet hij over te halen om in deze auto te gaan rijden. De roadtrip kan beginnen. Na enkele dagen via motels en hotels, komen ze op de plek aan. Maar dan gebeurt er iets tragisch…
Bronnagh Curran heeft hiermee een mooi verhaal geschreven, in vlot taalgebruik, mooie zinnen met vele thema’s ( pesten, vriendschap), en een lach een traan. Een van de thema’s is vriendschap. Nat wordt gepest, hij stottert, is niet een van populaire jongens. En kan ook geen echte steun vinden bij zn ouders, die ook druk zijn. De ontgroeningstest, om bij “pedo Quincy”een bal te gaan halen, levert hem iets moois op: een mooie vriendschap met Quincy en Celeste. Met Quincy, een oude man met A.L.S., heeft hij lange gesprekken, over nieuwe dingen, over dammen en andere zaken. Quincy neemt hem zoals hij is. En dat is echt heel mooi, voor zulke verschillende hoofdpersonen. Nat bepraat Celeste om mee te gaan, ze gaan op reis en houden echt rekening met elkaar.
Bronagh Curran is een Ierse schrijfster die in 2015 debuteerde met The path of Totality, wat in 2016 in Nederland werd uitgegeven als Het spoor van de Eclipse. Ze heeft met dit boek een mooi verhaal neergezet, goede verhaallijn, die op sommige momenten zeker een aantal lezers zal verbazen of ontroeren. De personages worden goed beschreven, zodat je echt meegaat op de roadtrip. Nat En celeste doen er alles aan om zo de wens van Quincy te vervullen en de lezer gaat ook echt mee naar de Eclips.
Het spoor van de Eclipse is een zeer geslaagd verhaal, met actuele thema’s, goed verwerkt in deze vlot te lezen YA-roman. Het verhaal blijft boeien, tot het laatste blad.
Een echte aanrader.
(gelezen, voor recensie op Hebban.)
July 17, 2016
Het zit Nat Dobbs allemaal niet mee. Nadat hij met zijn broek, en onderbroek, op zijn enkels te zien was op lokale televisie moet hij gedwongen weer verhuizen. Het is niet de eerste keer dat er een incident als dit gebeurt. Nat wordt keer op keer gedwongen om te verhuizen en van school te verwisselen door onhandige incidenten. In zijn nieuwe drop leert Nat de kluizenaar Milo Quincy kennen. Quincy is 65 jaar, heeft ALS en wordt door de buurt de Pedo genoemd. De twee bouwen een bijzondere vriendschap op. Quincy heeft echter niet lang meer te leven en als laatste wens zou hij graag de volledige zonsverduistering zien, die over een maand plaats vindt. De trip kost wel drie dagen om te reizen en geen van beide rijdt auto. Hulp komt uit onverwachte hoek.
Dit boek laat heel mooi zien dat je mensen niet moet beoordelen op de verhalen die anderen je vertellen, maar je eigen beeld creëren en mening vormen. Mensen zijn heel goed in het verzinnen van verhalen die hun het meest aanstaan. Helaas zijn die verhalen vaak ver van de waarheid. Ondanks alle verhalen die hij heeft gehoord besluit Milo zijn eigen mening over Quincy te vormen en de twee worden al snel vrienden.
Quincy heeft een boek vol vreemde woorden uit verschillende talen. Deze komen op verschillende punten terug in het verhaal en geeft een leuke toevoeging aan het verhaal.
Kortom, een leuk boek over vriendschap en het vormen van een eigen mening over een ander.
Dit boek laat heel mooi zien dat je mensen niet moet beoordelen op de verhalen die anderen je vertellen, maar je eigen beeld creëren en mening vormen. Mensen zijn heel goed in het verzinnen van verhalen die hun het meest aanstaan. Helaas zijn die verhalen vaak ver van de waarheid. Ondanks alle verhalen die hij heeft gehoord besluit Milo zijn eigen mening over Quincy te vormen en de twee worden al snel vrienden.
Quincy heeft een boek vol vreemde woorden uit verschillende talen. Deze komen op verschillende punten terug in het verhaal en geeft een leuke toevoeging aan het verhaal.
Kortom, een leuk boek over vriendschap en het vormen van een eigen mening over een ander.
July 26, 2016
Nathaniel, kortweg Nat, is zijn hele leven lang al gepest. Als hij naar Manhattan verhuist heeft hij dan ook geen hoop dat het beter gaat op zijn nieuwe school. Per toeval ontmoet hij Milo Quincy een oude professor die zich interesseert voor astronomie en de ziekte van ALS heeft. Om Quincy's laatste wens te vervullen bedenkt Nathan een ongelofelijk flitsend plan waarbij hij zijn vaders' Mustang en een meisje met felblauw haar bij betrekt. Nat beleeft een reis waarvan hij nog nooit had durven dromen.
Niet onterecht wordt het verhaal vergeleken met de verhalen van John Green. Ook dit is een Young Adult book over het leven van een op het oog schijnbare normale tiener die beleeft wat hij niet voorzien had. Persoonlijk vind ik dat er in boeken van John Green meer passages zitten met diep doorgedachte hoofdspinsels of dialogen. Niets van dat in dit boek, maar toch vallen er mooie en soms grappige citaten uit te halen.
Het boek leest heel vlot door de grappige gesprekken en interessante personages. Ik heb het dan ook in een ruk uitgelezen. Gulzig las ik door de regels, ik kon er niet mee stoppen! Het einde was wel een beetje voorspelbaar, maar dat maakte niet uit voor mijn beoordeling. Ik geef 5 sterren. Toepasselijk...die sterren, maar als ik kon had ik het boek een eclips gegeven.
Niet onterecht wordt het verhaal vergeleken met de verhalen van John Green. Ook dit is een Young Adult book over het leven van een op het oog schijnbare normale tiener die beleeft wat hij niet voorzien had. Persoonlijk vind ik dat er in boeken van John Green meer passages zitten met diep doorgedachte hoofdspinsels of dialogen. Niets van dat in dit boek, maar toch vallen er mooie en soms grappige citaten uit te halen.
Het boek leest heel vlot door de grappige gesprekken en interessante personages. Ik heb het dan ook in een ruk uitgelezen. Gulzig las ik door de regels, ik kon er niet mee stoppen! Het einde was wel een beetje voorspelbaar, maar dat maakte niet uit voor mijn beoordeling. Ik geef 5 sterren. Toepasselijk...die sterren, maar als ik kon had ik het boek een eclips gegeven.
August 3, 2016
Ik moest even inkomen in dit boek, maar dat kan ook komen doordat het vakantie is en ik minder aan het lezen was. Even loskomen van werk en lezen voor werk. Toch heeft dit verhaal mij aangenaam verrast. Een bijzonder verloop van de plot, de motivatie van de verschillende personages om de reis te gaan maken en de ontknoping. Het raakte mij.
April 13, 2015
One of the best characterisation I ever read.
A book full of feelings and love. Definitely a "must read" for younger readers.
(Though I have to admit that the first 7 chapters weren't that endearing. But I'm happy I kept on reading. Really.
A book full of feelings and love. Definitely a "must read" for younger readers.
(Though I have to admit that the first 7 chapters weren't that endearing. But I'm happy I kept on reading. Really.
January 5, 2017
Beautiful! 'The Universe Versus Alex Woods' meets John Green's road trip novels. Full of humour, wit and warmth. The first few chapters are a little harsh, but it gets a lot better when you keep reading. Takes some time to get used to Nat's voice, I suppose. Would definitely recommend this.
July 27, 2018
Ik vond het tot nu toe het mooiste boek wat ik ooit heb gelezen en ook het eerste boek waar ik echt heel erg van huilde ik vond het echt heel zielig en ook wel weer mooi dat Quincy op de zonsverduistering dood ging ik huil nog steeds
This entire review has been hidden because of spoilers.
April 15, 2016
Zo mooi.
April 21, 2016
4.5e ster. Dit is echt mooi. En de cover ook.
June 9, 2016
Een prachtig, mooi boek over dromen, het leven, en vriendschap.
April 21, 2016
wat een heerlijk boek, in één ruk uitgelezen.
Displaying 1 - 30 of 43 reviews