Υπόμνηση της μοναδικής μας εξόδου στην Αρκαδία.: το γεύμα στο χάνι Κοσκινά στο Δραγούνι και ύστερα το κατέβασμα στην πηγή που ανάβλυζε χαμηλότερα μέσα στα βούρλα. Εκείνη η τεράστια σιγαλιά και εγώ από θέση υπτία, με τους μηρούς έκθετους στην ψύχρα του δειλινού να βυθομετρώ τον ατέρμονα διάφανο ουρανό.
Thanassis Valtinos (Greek: Θανάσης Βαλτινός) was born in an Arcadian village in the Peloponnesus in 1932. He first achieved national recognition with the publication of his widely read novellas The Descent of the Nine (1963) and The Book of Andreas Kordopatis (1964). In addition to his novels, novellas and short stories, he has translated classical Greek drama for the Art Theater of the late Karolos Koun, and written film scripts in collaboration with film director Theodoros Angelopoulos, most notably the award-winning Voyage to Kythira (Cannes Film Festival, 1984) His novel Data from the Decade of the Sixties won the National Book Award for Best Novel in 1990 and was short-listed for the Aristeion European Literature Prize in 1991. He was awarded the Cavafy Prize (2001), the Petros Haris Prize, conferred by the Academy of Athens for lifetime achievement (2002), and the Gold Cross of Honour of the President of the Greek Republic (2003). He served as president of the Society of Greek writers from 1990–1994, and again from 2005–2009. In 2008 he was elected a member of the Greek Academy.
Έχουν κάτι τα βιβλία του, δεν ξέρω τι είναι αυτό, αλλά έχουν κάτι που με συγκλονίζει, μιλάνε μέσα μου. Νομίζω ή τον αγαπάς ή δεν τον αντέχεις. Απέριττη αφήγηση, κοφτή. Καθόλου αντικειμενικά, λοιπόν, μου αρέσει πολύ ο Βαλτινός.
Απλός λόγος, που αρκείται στην αφήγηση του στιγμιότυπου και στην απόδοση της αίσθησης στον αναγνώστη. Μικρές ιστορίες που όμως έχουν ένα βάθος στο νόημα. Βραχυπερίοδος λόγος, λιτός και μέσα στο όριο της ελληνικής πραγματικότητας. Δεν πλατιαζει και δεν αναλώνεται σε περιττές λεπτομέρειες. Μερικές φορές θα λέγαμε ότι ίσως είναι και επιθετική η προσέγγισή του στη γραφή.
Τα διηγήματα έχουν μια χαλαρή νοηματική συνοχή, αλλά με κάποιον τρόπο νιώθεις ότι βρίσκονται στην ίδια όχθη. Η λεπτή γραμμή που διαπερνά τα διηγήματα είναι η διάψευση των προσδοκιών, η προσωπική ήττα και η πίκρα ότι τα πράγματα εξελίχθηκαν διαφορετικά. Οι χαρακτήρες είναι ρεαλιστικοί, άνθρωποι καθημερινοί, με τις αντιφάσεις τους και την οπτική της. Αλλά μπορούν να λάβουν αρχετυπικά χαρακτηριστικά, αφού δεν είναι ένας ορισμένος άνθρωπος, αλλά μια ανθρωπολογική ταυτότητα.
Στη συγκεκριμένη συλλογή ξεχωρίζουν το Φουραντάν, η Κάσια Φράγκου και το MV Myrina, cargo ship. Σε κάθε περίπτωση, είναι αξιοσημείωτο το γεγονός ότι ο Βαλτινός καταφέρνει να αφηγηθεί ιστορίες με πολλές διαστάσεις σε μικρή φόρμα. Τα (συντριπτικά) περισσότερα διηγήματα εκτείνονται δυο-τρεις σελίδες, ενώ κάποια (π.χ. Ειδύλλιο) είναι ουσιαστικά μικροδιηγήματα ή bonsai stories (π.χ. Σκεύος Αργίλου). Παρόλα αυτά, τα ολοκληρώνεις χωρίς να αισθάνεσαι ότι υπάρχει κάτι περισσότερο που πρέπει να ειπωθεί.