Το αυγό του Θεού

by Σουζάνα Χατζηνικολάου

Στη θεοκρατική κοινωνία της Νεβάντε και της πρωτεύουσάς της, Βαγιαμόρεν, η αμφισβήτηση του Αρχιερέα και του ιερατείου ισοδυναμεί με θανάσιμη αμαρτία. Οι αμαρτωλοί θεωρούνται καταραμένοι από τον Θεό Γκνοφόσιρ και εξορίζονται σημαδεμένοι με τη Σφραγίδα, το σύμβολο των δαιμόνων. Η ποινή ισοδυναμεί με καταδίκη σε θάνατο, καθώς οι εξόριστοι έρχονται αντιμέτωποι με τον ακραίο φανατισμό και την προκατάληψη της Νεβάντε, και ελάχιστοι από αυτούς επιβιώνουν πάνω από δώδεκα μήνες. Ύστερα από τέσσερα σκληρά χρόνια εξορίας και βαριά άρρωστος, ο Φίλκε επιστρέφει στη Βαγιαμόρεν. Συναντά τον παλιό του φίλο Σίντρο κι εκείνος πηγαίνει μαζί του. Παρέα με τον Ίλυ και τον Άνικ, δυο αδέρφια από εξόριστη μητέρα, θα ξεκινήσουν ένα ταξίδι για κάποιο μοναστήρι στο Βορρά. Η πίστη όλων στον Θεό έχει κλονιστεί, και το μίσος για τον τύραννο Αρχιερέα Ζεσπίλκα είναι κοινό. Όμως κάποια στιγμή οι αληθινοί δαίμονες θα ξυπνήσουν και θα ψάξουν για συμμάχους ανάμεσα στους εξορίστους. Και τότε ο Φίλκε θα πρέπει να διαλέξει ανάμεσα στη συγχώρεση και στην εκδίκηση. Και θα ανακαλύψει ότι η Σφραγίδα στον κρόταφό του είναι κάτι περισσότερο από μια απλή ζωγραφιά.

Genres: Fantasy

872 pages, Paperback

First published January 1, 2015

About the author

Η Σουζάνα Χατζηνικολάου μεγάλωσε στο Χαλάνδρι και μένει στην Παλλήνη Αττικής. Γράφει παραμύθια και ιστορίες φαντασίας από μικρή. Είναι παιδίατρος στο Νοσοκομείο Παίδων Πεντέλης. Έχει μια κόρη, τη Νεφέλη.

Reviews

[Thanos · Rating 5 out of 5]

Θέλω να ξεκινήσω λέγοντας πως αν αυτό το βιβλίο αντί για το όνομα Σουζάνα Χατζηνικολάου, είχε στον τίτλο του κάποιο από το ονόματα Guy Gavriel Kay, Tolkien, Rowling κτλ, αυτή τη στιγμή θα μιλούσαμε για μία από τις πιο εντυπωσιακές ιστορίες φαντασίας! Οι κριτικές δεν θα ήταν μόνο 36 αλλά θα είχαν ξεπεράσει το 1.000.000 και ήδη θα είχε γίνει η πρώτη από τις πολλές ταινίες, σειρές, διασκευές κτλ κτλ.

Εκεί που θέλω να καταλήξω είναι ότι μιλάμε για ένα αριστούργημα. Ήθελα να το διαβάσω από την πρώτη στιγμή που βγήκε στα ράφια των βιβλιοπωλείων και χαίρομαι που τελικά τα κατάφερα και δικαιώθηκα. Η συγγραφέας έχει πλάσει έναν απόλυτα θεοκρατικό κόσμο και μέσα από τις σελίδες κριτικάρει έντονα κάθε θρησκόληπτο, κάθε φανατισμένο άνθρωπο, κάθε έναν που υπακούει άβουλα οποιονδήποτε θεό ή «εκπρόσωπο» του θεού στη γη.

Κάθε χαρακτήρας που έχει δημιουργήσει είναι ξεχωριστός και ιδιαίτερος και καθένας τους προκαλεί ανάμεικτα αλλά δυνατά συναισθήματα. Δεν γίνεται να μην συμπαθήσεις/συμπάσχεις/συμπονέσεις/αγαπήσεις/μισήσεις/σιχαθείς κάποιον από όλους εκείνους που συμμετέχουν.

Η ιστορία είναι απολαυστική και κυλάει πολύ γρήγορα, χωρίς να κουράζει καθόλου παρά τον μεγάλο όγκο του βιβλίου. Σε κάνει να θέλεις συνεχώς να γυρίσεις σελίδα και να μάθεις τι γίνεται στη συνέχεια. Διαβάζοντας θα συναντήσεις απλούς ανθρώπους, θεούς, ιερείς, ήρωες, εξόριστους, δαίμονες, μαγεία, φανατισμό, μίσος, αδικία αλλά και αγάπη. Ερωτική, σαρκική αλλά κυρίως αληθινή…

Το μόνο αρνητικό που θα μπορούσα να πω είναι ότι κάποιες φορές οι πρωταγωνιστές ευνοούνται πολύ και τους έρχονται οι λύσεις πολύ εύκολα αλλά αυτό είναι σχεδόν ασήμαντο μπροστά σε όλα τα θετικά του βιβλίου.
Όπως μπορεί κανείς να καταλάβει, είμαι πολύ ενθουσιασμένος και συνεπαρμένος από αυτό το βιβλίο.

Φυσικά και το προτείνω σε όσους αρέσει η λογοτεχνία του φανταστικού και όχι μόνο αλλά θα πρέπει να είστε προετοιμασμένοι γιατί είναι ένα βαρύ βιβλίο (και όχι, δεν μιλάω μεταφορικά… είναι όντως βαρύ!!!).

Είναι πολύ απλά ένα must-read!!! Βρείτε το και διαβάστε το!

[Nasia · Rating 3 out of 5]

Το βιβλίο αυτό το ξεκίνησα με μεγάλη λαχτάρα, μιας και το θέμα του μου φαινόταν άκρως ενδιαφέρον και η αλήθεια είναι πως η πλοκή του είναι όντως πολύ καλοδουλεμένη και δεν απογοητεύει. Όμως είχα διάφορα θέματα με την επιμέλεια του βιβλίου. Ενώ το βιβλίο ξεκίνησε πολύ δυναμικά, σε έκανε να δεθείς με τον πρωταγωνιστή και να τσαντιστείς με την θέση στην οποία τον έφεραν, κάπου στην μέση οι συνεχόμενα επαναλμαβανόμενοι διάλογοι με έκαναν να χάσω αυτή τη σύνδεση, με αποτέλεσμα στο τέλος να μην με ενδιαφέρει πολύ η μοίρα του. Και εδώ έρχεται το θέμα μου με την επιμέλεια. Θεωρώ πως θα μπορούσε να σταθεί το βιβλίο με 200(+) σελίδες λιγότερες και να είναι πολύ πιο μεστό και απολαυστικό. Από ένα σημείο και έπειτα με έκανε να νοιώσω σαν η συγγραφέας να μην μου είχε εμπιστοσύνη σαν αναγνώστρια να θυμάμαι τι έγινε προηγουμένως και για αυτό να μου υπενθυμίζει συνεχώς προηγούμενα συμβάντα. Επίσης, οι τρεις τελίτσες στους διαλόγους μπορούν να με τρελάνουν. Όλα αυτά είναι προσωπικά μου ζητήματα, απλά ειλικρινά για τις συνεχόμενες επαναλήψεις πιστεύω πως ήταν ένας από τους λόγους που με κρατούσαν πίσω στο να απολαύσω περισσότερο το βιβλίο. Άλλο ένα παράπονο που έχω είναι πως ενώ στην αρχή του βιβλίου βλέπουμε παράλληλα κάποιες ιστορίες, από ένα σημείο και έπειτα τις δευτερεύουσες ιστορίες δεν τις βλέπουμε σχεδόν καθόλου και απλά αναφέρεται σε 2-3 γραμμές η μοίρα των πρωταγωνιστών τους.

Από την άλλη, η πλοκή έχει όλα όσα χρειάζεται ένα fantasy βιβλίο για να είναι επιτυχημένο, είναι πολυδιάστατο, οι χαρακτήρες δεν είναι χάρτινοι, έχει δεύτερες αναγνώσεις σε θέματα που θίγει και οι περιγραφές των μαχών είναι σωστά δουλεμένες. Συνολικά μου άφησε καλές εντυπώσεις, απλά στεναχωρέθηκα γιατί θα μπορούσε να μου είχε αφήσει πολύ καλύτερες εντυπώσεις. Παρόλα αυτά θέλω να διαβάσω και το πρωτόλειο της συγγραφέως.

[Nikoleta · Rating 3 out of 5]

Καλό αλλά το περίμενα καλύτερο. Καταναλώνεται σε πολύ ανώφελο μπλα μπλα και οι χαρακτήρες ειναι αρκετά αφελείς γεγονός που με έκανε να μην αντέχω τις συνομιλίες τους. Ο κόσμος που εχτισε η συγγραφέας ειναι ωραίος, όπως εξίσου πολύ καλή υπόθεση και τα βαθύτερα νοήματα της ιστορίας.

[Γιώργος Δάμτσιος · Rating 5 out of 5]

“Το Αυγό του Θεού” είναι το δεύτερο μυθιστόρημα φαντασίας της Σουζάνας Χατζηνικολάου και έρχεται τρία χρόνια μετά το –κατά γενική ομολογία– εξαιρετικό της ντεμπούτο. (“Ίριδα, η πόλη της ψυχής μας”, εκδόσεις Πατάκης 2012).
​
Πρόκειται για μια περιπέτεια φαντασίας που καταφέρνει να καθηλώσει τον αναγνώστη από το πρώτο κεφάλαιο και να τον οδηγήσει με σιγουριά μέχρι το τελευταίο. Και παρότι είναι επικών διαστάσεων, η ιστορία κυλάει πανεύκολα αφού ο ρυθμός είναι εξαιρετικός. Εκτός αυτού, τα σημεία που εξελίσσεται η πλοκή είναι ούτως ή άλλως πολλά ενώ σε κάθε ένα από αυτά υπάρχει και κάτι καινούργιο. Οι ανατροπές της είναι συχνές, ενώ ακόμη συχνότερα είναι και τόσο δραστικές που αναγκάζουν τον αναγνώστη να συνεχίσει μανιωδώς την ανάγνωσή του.

Μιας και μιλάμε για βιβλίο φαντασίας, θα ξεφύγω λίγο από την πεπατημένη μου, (να μην εστιάζω σε λεπτομέρειες πλοκής υπό τον φόβο πιθανού spoil), και να σταθώ λίγο παραπάνω στην κοσμοπλασία:

Η ήπειρος Νεβάντε λοιπόν, είναι τόσο αληθινή που για λίγο ταξίδεψα μέσα της. Ένιωσα τη διαφορά των αγροτικών περιοχών σε σχέση με την εντυπωσιακή πρωτεύουσα Βαγιαμόρεν, καθώς και τη διαφορετικότητα των ανθρώπων της. “Είδα” για τα καλά την προκατάληψη των πρωτευουσιάνων απέναντι στους εξόριστους, όπως και τον εναγκαλισμό που εκείνοι απολάμβαναν στην “αγροτική” Μοτιάνα. Και παρότι όλη η Νεβάντε είναι ξεκάθαρη στα μάτια μου, δεν κατάφερα παρά να μείνω άφωνος όσο η πλοκή εξελισσόταν στη Βαγιαμόρεν. Εκεί τα πάντα έμοιαζαν ανατριχιαστικά αληθινά…

Η ιστορία τέλος, αν και πολυδιάστατη, καταπιάνεται κυρίως με θρησκευτικά ζητήματα. Και το κάνει εντυπωσιακά. Οι θεοί είναι προϊόν φαντασίας της συγγραφέως, αλλά η θρησκοληψία που διακατέχει τους πιστούς, –και κυρίως δε τους ιερείς αυτών–, είναι τόσο αληθινή που μου έφερε στο μυαλό εικόνες από ματωμένες περιόδους του παρελθόντος, ιδίως του δωδέκατου με δέκατου τέταρτου αιώνα. Από την άλλη πάλι, πολλά από τα όσα συμβαίνουν στη Νεβάντε αντικατοπτρίζουν και εικόνες της παρούσας εποχής σε μερικές θρησκείες. Κάτι που αναμφίβολα ταιριάζει και με τις αθρόες τάσεις φυγής ανθρώπων σε κάποια άλλα σημεία του βιβλίου. Αυτές, πραγματικά, είναι βγαλμένες από τις μέρες μας. (Kαι αν δε σχολιάζω κάτι περισσότερο επί τούτου είναι και πάλι υπό τον φόβο πιθανού spoil).

Κλείνω λέγοντας ότι τούτο το εξαιρετικό βιβλίο είχε ακριβώς το επικό τέλος που του άρμοζε…

[Nicoleta Balopitou · Rating 5 out of 5]

Η Σουζάνα Χατζηνικολάου μετά το επικό ηρωϊκό παραμύθι “Ίριδα, η πόλη της ψυχής μας”, που με είχε αφήσει πριν λίγα χρόνια με τις καλύτερες εντυπώσεις, επέστρεψε με ένα ακόμη βιβλίο που ανήκει στο είδος της φανταστικής λογοτεχνίας, επικών διαστάσεων κι αυτό, αλλά που κατορθώνει εντέλει να είναι και πολλά περισσότερα.
Η συνέχεια στο : http://spoileralert.gr/to-avgo-tou-th...

[Mary-jane · Rating 5 out of 5]

Μόλις πριν από 5 λεπτά τελείωσα το βιβλίο και πραγματικά έχω μείνει άφωνη!!!!!
Ένα έχω να σας πω: ''Το Αυγό του Θεού'' κατατάσσεται επίσημα στα 10 καλύτερα βιβλία που έχω διαβάσει ποτέ. Ναι τόσο καλό ήταν.
Λοιπόν...Στην κριτική μου θα προσπαθήσω όσο γίνεται να αποφύγω τα spoilers, εντωμεταξύ θα κάνω και μία (αναπόφευκτη) σύγκριση με τα αντίστοιχα fantasy βιβλία του εξωτερικού.
ΠΛΟΚΗ
Το πιο δυνατό κομμάτι αυτού του βιβλίου είναι αναμφισβήτητα η πλοκή του. Η Χατζηνικολάου αφιέρωσε σίγουρα 3+ χρόνια γράφοντας το βιβλίο της και το αποτέλεσμα τη δικαίωσε. Είναι δύσκολο ένα βιβλίο να είναι καλό όταν ο συγγραφέας του αφιερώνει λιγότερο από ένα χρόνο για να το γράψει. Αναφέρομαι κυρ��ως στα πρόχειρα sequels δημοφιλών σειρών φαντατασίας του εξωτερικού, όπως Throne of Glass, Red Queen, Immortals κ.α.Αντίθετα εδώ εχουμε μια άριστα δομημένη πλοκή η οποία ξετυλίγεται με εξίσου άριστο ρυθμό, οπού καμία σελίδα δεν λειτουργεί ως ''γέμισμα''. Ούτε στιγμή δεν βαριέται ο αναγνώστης και αυτό είναι πολύ σημαντικό για ένα βιβλίο τέτοιων διαστάσεων. Βασικά είναι πολύ σημαντικό για οποιοδήποτε βιβλίο εδώ που τα λέμε γιατί κακά τα ψέματα αν ένα βιβλίο σε κάνει να βαριέσαι δεν μπα να 'ναι και 200 σελίδες δύσκολα το τελειώνεις. Αναβάλεις την ανάγνωσή του συνεχώς.
Εδώ, λοιπόν, παρακολουθούμε την ιστορία ενός νεαρού εξόριστου, του Φίλκε, η οποία διαμορφώνεται in medias res. Οι πληροφορίες για το παρελθόν του ήρωα αποκαλύπτονται με πολύ έξυπνο τρόπο την κατάλληλη στιγμή, βοηθώντας τον αναγνώστη σιγά σιγά να διαμορφώσει μία εικόνα για τον ήρωα. Η ιστορία αρχίζει όταν ο Φίλκε επιστρέφει στη γενέτειρα του,η οποία μαστίζεται από το θρησκευτικό φανατισμό, κυνηγημένος από όλους και βαριά άρρωστος. Στην πλοκή διέκρινα επιρροές από την κλασσική λογοτεχνία(Οι Άθλιοι, Κόμης Μοντεχρίστο, Ο Άρχοντας τον Δαχτυλιδιών) και την αρχαία ελληνική γραμματεία κάτι το οποίο με εξέπληξε ευχάριστα. Επίσης, πέρα από την πλοκή βλέπουμε και τον φιλοσοφικό προβληματισμό,ιδίως στο τέλος που προσέδωσε στο έργο βάθος και νόημα.
ΧΑΡΑΚΤΗΡΕΣ
Ήταν πέρα για πέρα αληθινοί και ο αναγνώστης μπορούσε να δεθεί μαζί τους. Κανένας δεν ήταν μονοδιάστατος και ολονών η συμπεριφορά είχε κίνητρα. Επίσης, η αλληλεπίδραση των χαρακτήρων ήταν εξαιρετική. Από τις αγαπημένες μου σκηνές ήταν εκείνες με τον Φίλκε και τους γονείς του.
ΜΥΘΟΠΛΑΣΙΑ
Απλα υπέροχη. Ο κόσμος της Χατχηνικολάου ζωντανεύει στα μάτια του αναγνώστη. Η μυθολογία του βιβλίου, μολονότι φανταστική είναι καθηλωτική. Πρωτή φορά με ενδιέφερε τόσο πολύ σε βιβλίο φαντασίας η γεωγραφία ενός φανταστικού τόπου και η θεολογία μίας φανταστικής θρησκείας. Παρεπιπτόντως, το τέλος του βιβλίο ήταν επικό!!!!

Γενικά ό,τι και και να πω για αυτό το βιβλίο είναι λίγο. Απλά σας προτρέπω να το διαβάσετε ακόμη και αν δεν σας αρέσουν τα βιβλία φαντασίας. Με αυτό σίγουρα θα αλλάξετε γνώμη. Εν τω μεταξύ,εγώ θα περιμένω με αγωνία το επόμενο βιβλίο της συγγραφέα!

[Μανώλης Σιμιτσάκης · Rating 5 out of 5]

Η Σουζάνα Χατζηνικολάου με “Το αυγό του Θεού” κατάφερε να εστιάσει στην πληγή που πολλοί αγνοούν για χιλιετίες.



Γιατί θεωρώ πως τα αγνοούν; Επειδή όσα περιγράφονται στο βιβλίο “Το αυγό του Θεού“, μέσω μιας επικής ιστορίας 872 πλούσιων σελίδων από τις εκδόσεις Κέδρος, είναι τόσο εμφανή στην κοινωνία μας που δεν μπορώ να αποδεχτώ πως οι πολίτες τα στηρίζουν συνειδητά. Θέλω να πιστεύω πως απλά αγνοούν την ύπαρξη τους, επειδή έτσι έμαθαν. Επειδή στο πλαίσιο της παράδοσης μεταφέρονται υπολείμματα και κακές συνήθειες.

Θα μπορούσαμε να μιλάμε επί μέρες για το συγκεκριμένο θέμα, αλλά μάλλον πρέπει πρώτα να σας το παρουσιάσω.

Όλα ξεκινούν με τον Φίλκε σε ένα επικό πλαίσιο, ο οποίος είναι εξόριστος και φέρει πάνω του τη σφραγίδα του ανυπάκουου, του προδότη προς τον Θεό Γκνοφόσιρ. Διωγμένος από την πόλη του, την θεοκρατική Βαγιαμόρεν, από τους ίδιους του τους γονείς που δεν ανέχονται ο υιός τους να είναι ένας δαιμονισμένος, περιφέρεται ως ένας καταραμένος έφηβος στον κόσμο της Νεβάντε. Κανείς δεν πρόκειται να τον φιλοξενήσει ή να του προσφέρει το ελάχιστο ώστε να καλύψει τις βασικές του ανάγκες. Αντιθέτως, είναι πάντα κυνηγημένος από τον φόβο των ανθρώπων προς αυτό που έχει οριστεί ως διαφορετικό, τον φόβο της τιμωρίας του Θεού, τη θέα της σφραγίδας στο μέτωπό του.

Η αλήθεια όμως που κρύβεται πίσω από την εξορία του εκμεταλλευόμενη τη θρησκόληπτη κοινωνία δεν είναι τόσο ρηχή όσο δείχνει.

Το ιερατείο κρύβει πολλά γεγονότα που δεν ταιριάζουν για χάριν της εξουσίας που λαμβάνει και τέσσερα χρόνια αργότερα, ύστερα από τεράστιες κακουχίες και αριστοτεχνικές μεθόδους εξαθλίωσης και ταπείνωσης από τους πιστούς του θεού που τύχαινε να τον συναντήσουν, ο Φίλκε επιστρέφει και προσπαθεί να μπει κρυφά στην πόλη Βαγιαμόρεν ώστε να να συναντήσει ξανά του γονείς του, διατηρώντας μια πολύ μικρή ελπίδα πως θα βγουν από την πλάνη του ιερατείου και θα καταλάβουν για ποιους λόγους τον εξόρισαν. Επιστρέφει όμως και για να πάρει εκδίκηση από όσους τον πρόδωσαν και τον εξευτέλισαν εκείνη τη μέρα που σκάλισαν τη σφραγίδα στο μέτωπό του. Ένας από αυτούς ήταν κάποτε ο καλύτερος και από πάντα φίλος.

Τη συνέχεια δεν θα σας την αποκαλύψω, θα δηλώσω μόνο πως από τον τίτλο και μόνο το βιβλίο αυτό μου έκανε ένα τεράστιο κλικ, όχι μόνο επειδή με βρίσκει σύμφωνο σε όλα, αλλά γιατί είναι είναι κάτι που σπάνια συναντάμε στο πλαίσιο της φανταστικής λογοτεχνίας. Φάνηκε εξ αρχής πως είναι ένα βιβλίο που έχει τη δικιά του φωνή, πρωτότυπη και θαρραλέα, να μας δώσει όχι μόνο κάτι περισσότερο από τα συνηθισμένα, αλλά μια ολοκληρωμένη αίσθηση δικαιοσύνης και ανθρώπινου προσανατολισμού. Και μου αρέσει να έχω δίκιο όταν μυρίζομαι κάτι τέτοια.

Η Σουζάνα Χατζηνικολάου κατάφερε να μας δώσει ένα επικό μεγαθήριο με αρχαίους και, δυστυχώς, σύγχρονους λόξυγγες στην κοινωνική εξέλιξη του ανθρώπου.

Και θα επιστρέψω στην αρχική μου φράση: Θα μπορούσα να μιλάω για το θέμα που θίγει “Το αυγό του Θεού” για μέρες. Είναι κάτι για το οποίο παλεύω κι εγώ όσο μπορώ μέσα από τις εκφράσεις του πολιτισμού και των τεχνών: Την πνευματική εξέλιξη του ανθρώπινου είδους και τον σεβασμό. Είναι πολλές φορές που νιώθω μέσα μου να σχίζομαι και να πλάθομαι από ρωγμές όταν συναντώ συμπεριφορές πέραν κάθε λογικής και στηριζόμενες μόνο σε μια δεισιδαιμονία, θρησκευτικής πεποίθησης ή/και κατ’ επέκτασιν εθνικής ταυτότητας. Το αυγό του Θεού εύστοχα υψώνεται για να υπερασπίσει την ανθρώπινη ύπαρξη από κάθε μορφή φανατισμού, αυτής της αρρώστιας που σε κάνει να ξεχνάς τι σημαίνει ισότητα, δικαιοσύνη, σεβασμός, και το κάνει με τρόπο που γλυκά θα πλάσει και θα αποψιλώσει, από έφηβους και ενήλικες, ότι μας έχει φυτέψει η παιδεία, η χώρα, η θρησκεία, το σπίτι στο οποία εντελώς τυχαία γεννηθήκαμε. Συγχαρητήρια για το επίτευγμά του.

Διαβάζοντάς το: Από την αρχή του βιβλίου η δράση είναι άμεση στα στενά πέτρινα σοκάκια της Βαγιαμόρεν και το ημίφως των φαναριών της, ενώ το Αυγό του θεού δεν αργεί καθόλου να ξετυλίξει το κουβάρι των αποκαλύψεων, να φέρει σε σύγκρουση ξεχασμένους και σύγχρονους θεούς. Οι πιστές στην εποχή επικές περιγραφές προσφέρουν ένα ακέραιο ταξίδι με όλες τις αισθήσεις και θα είστε ικανοί να μυρίσετε τα λιβάδια με τις λεβάντες, να νιώσετε τον τρόμο του διωγμού και την ανακούφιση της δικαίωσης. Θα πονέσετε μαζί με τον Φίλκε, θα ψυχορραγήσετε σε κάθε του προσπάθεια του στην αναζήτηση της αλήθειας, σε κάθε εμπόδιο που συναντά, θα προσπαθούσατε να ανατρέψετε την κατάσταση εάν ήσασταν σε θέση. Θαύμασα πολλές φορές το βάθος στους χαρακτήρες της Χατζηνικολάου και τη γλαφυρότητα των περιγραφών της, τους γρίφους των προφητειών και τον λυρισμό που ξεπηδούσε όποτε χρειαζόταν.

Η κριτική αναρτήθηκε και στο Frapress.gr

[Michael Kotsarinis]

Ένα πολύ ωραίο βιβλίο κλασσικής φαντασίας που παρά την έκτασή του διαβάζεται εύκολα και γρήγορα. Γραμμένο στο στυλ φανταστικής περιπέτειας με γραμμική πλοκή θυμίζει σε αρκετά σημεία κινηματογραφικό έργο. Υπάρχουν αρκετά "σταθερά" της λογοτεχνίας του φανταστικού και η πλοκή και εξέλιξη της περιπέτειας είναι αρκετά πλούσια και ικανοποιητική.

Εντόπισα και λίγες μικρές αβλεψίες σε επιμέρους σημεία αλλά χωρίς να χαλάνε την καλή εικόνα. Εκείνο που με ενόχλησε είναι το λίγο πιο γλαφυρό, από το επιθυμητό, ύφος που υπάρχει σε αρκετά σημεία αλλά και πιο σημαντικό οι "εύκολες" μεταπτώσεις κάποιων χαρακτήρων. Δεν είναι κάτι που δεν γίνεται ή δεν έχουμε ξαναδεί αλλά αυτά τα σημεία ήθελαν καλύτερο "χτίσιμο" και περισσότερη έκταση κατά τη γνώμη μου.

Στους πιο έμπειρους αναγνώστες της λογοτεχνίας του φανταστικού μπορεί να μην κάνει μεγάλη εντύπωση αλλά θα το σύστηνα με ευχαρίστηση ως εισαγωγικό βιβλίο σε όσους κάνουν τα πρώτα τους βήματα. Επίσης όσοι ασχολείστε με τα παιχνίδια ρόλων (ειδικά όσοι παίζετε cleric) θα βρείτε πολλές καλές ιδέες.

[Άρτεμις Βελούδου-Αποκότου · Rating 5 out of 5]

Σβήνω και γράφω ώρα τώρα, αδυνατώντας να βρω τις λέξεις που θα εκφράσουν την άποψη μου. Αυτό γιατί δεν μπορεί μια τέτοια εμπειρία να αποτυπωθεί εύκο��α με λόγια...
Η κοσμογονία και θεογονία που έπλασε η Σουζάνα Χατζηνικολάου είναι κάτι το εκπληκτικό. Το μυθιστόρημα είναι αριστοτεχνικά γραμμένο, μ'έναν λυρισμό στην αφήγηση που όμως τίποτε δεν αφαιρεί από την αγωνιώδη εξέλιξη της πλοκής. Τα ψυχογραφήματα κάτι παραπάνω από σωστά ανεπτυγμένα -ειδικά όταν αφορούν χαρακτήρες που ζουν σε μια θεοκρατική κοινωνία- και η συναισθηματική μεταδοτικότητα πολύ δυνατή. Η ιστορία ξεδιπλώνεται δεξιοτεχνικά, με προσοχή στη λεπτομέρεια και αξιοθαύμαστη συνέπεια για το μέγεθος του βιβλίου.

Είμαι πολύ περήφανη που το βιβλίο αυτό το έγραψε Ελληνίδα συγγραφέας του φανταστικού!

[Fani · Rating 4 out of 5]

«Το αυγό του θεού» είναι ένα βιβλίο φαντασίας που μας μεταφέρει στον θεοκρατικό κοσμό της Νεβάντε, έναν κόσμο πολύ διαφορετικό από τον δικό μας καθώς η πίστη των ανθρώπων στο θέο Γκνοφοσίρ είναι απόλυτη και ο λόγος του είναι νόμος για τους κατοίκους της.

Χιλιάδες μοναστήρια έχουν εξαπλωθεί σε κάθε ακρη της γής, από τα πιο απομέρα όρη μέχρι τις ακτές στην άκρη της πολιτείας. Αλλά,ο περισσότερος πλούτος , η ευφορία και οι πιο μεγαλοπρεπείς ναοί είναι συγκεντρωμένοι στην πρωτεύουσα της πολιτείας της Νεβάντε, την τρομερή Βαγιαμορέν με τα πελώρια τείχη της και τις 20 πύλες που είναι φτιαγμένες έτσι ώστε να έχουν το σχήμα του προσώπου του θεού Γκνοφοσίρ.

… τα τείχη κατέβαιναν, φανερώνοντας το κολοσσιαίο μέγεθός τους,σκιάζοντας τον ήλιο πάνωθέ του- καθόλου τυχαίο αφού τα είχε φτιάξει με το άγιο χέρι του ο ίδιος ο Θεός. Δε θα μπορούσαν να επιδεικνύουν τίποτα λιγότερο από την απόλυτη κυριαρχία.

Στην Βάγιαμορεν εξουσία δεν έχει κάποιος βασιλιάς ή άρχοντας όπως θα περίμενε κανείς. Ολόκληρη η πολιτεία της Νεβάντε και κυρίως η πρωτεύουσα βρίσκεται κάτω από την απολύτη κυριαρχεία του ιερατείου και συγκεκριμένα του αρχιερέα Ζεσπίλκα ο οποίος έχει καταφέρει, έπειτα από πολλά χρονια, βασισμένος στην απόλυτη πίστη των ανθρώπων, να συγκεντρώσει όλη την δύναμη στα χέρια του. Κάθε ναός της Βάγιαμορέν είναι φτιαγμένος από τα πιο πολύτιμα υλίκα, δέκαδες ευγένεις και άρχοντες δίνουν καθημέρινα δωρεές , χρυσάφι, διαμάντια και μαργαριτάρια συναγωνιζόμενοι ο ένας τον άλλον για το ποίος θα έχει το όνομά του τυπωμένο στον ναό ως ο καλύτερός ευεργέτης του ιερατείου με αποτέλεσμα τα αγαθά να ξεχειλίζουν από τους ναους της πρωτεύουσας.

Η ολοκληρωτική κυριαρχία μιας τεράστιας πολιτείας είναι σίγουρα ένα σημαντικο κατόρθωμα για κάποιον, πως όμως μπόρεσε ο αρχιερέας Ζεσπίλκα να φτάσει ως εδώ; Πως μπόρεσε να πείσει τους κατοίκους πως είχαν ανάγκη την προστασία του ιερατείου ενώ παράλληλα κατόρθωσε να αφανήσει αυτούς που τον αμφισβήτουσαν; Δημιουργώντας τους εξόριστους. Οποιοσδήποτε αμφισβητούσε τους ιερούς νόμους που όρισε ο αρχιερέας θεωρούνταν δαιμονισμένος και τιμωρούνταν από το ιερατείο με εξόρια ενώ στο μέτωπο του χαραζόταν μια σφραγιδα ετσί ώστε οι πιστοί του Γκνοφοσίρ να τον αποφεύγουν και να καταφεύγουν στο ιερατείο για την προστασία των ψυχών τους από τους δαίμονες. Τόσο μέγάλο ήταν το στίγμα της σφραγίδας που οι κάτοικοι των περιοχών κυνηγούσαν τους εξόριστους με σκόπό τον αφανισμό τους.

Ουρλιάζοντας προσευχές και προστατευτικά ξόρκια κατά της Σφραγίδας και της αμαρτίας, εκσφενδόνιζαν πάνω του πέτρες χωρίς κανένα οίκτο, αποφασισμένοι να τον σκοτώσουν- σωριάτηκε κάτω μισολιπόθυμος , τα ρούχα του μουσκεύτηκαν στο αίμα.

Ένας από τους εξόριστους αυτούς είναι και ο Φίλκε, ο πρωταγωνιστής του βιβλίου, ο οποίος μετα από τέσσερα χρόνια εξορίας αποφασίζει να επιστέψει στην Βάγιαμορεν. Ακολουθώντας τον ξεδιπλώνεται σιγά σίγα η ιστορία του και ανακαλύπτουμε πως κατέλυξε από αγαπητό μέλος της κοινωνίας σε εξόριστο, το μίσος και την προδωσία που γνώρισε επι 4 χρόνια τοσο από αγνώστους όσο και από δικούς του ανθρώπους και τελικά ανακαλύπτουμε το λόγο που το οδήγησε στο να επιστρέψει στην πρωτεύουσα.

Το ταξίδι του Φίλκε ήταν αρκετά ενδιαφέρον, έπειτα απ’όλο το μίσος και την δεισιδαιμονία που αντιμετώπισε, οι άνθρωποί που επέλεξαν να τον ακολουθήσουν στο ταξίδι είναι πραγματικα ξεχωριστοί χαρακτήρες ο καθ’ένα τους καθως ήρθαν αντιμετωποι όχι μονο με το ιερατείο αλλα και ολόκληρο τον κόσμο. Ολόκληρη η ιστοριάς τους είναι ένα οδοιπορικό σε κάθε άκρη της Νεβάντε ενώ η δράση κορυφώνεται όταν δαίμονες αναζητώντας την συμμαχία των εξόριστων ενάντια στην Βαγιαμορέν, θέτουν στο Φίλκε ένα δίλημμα: Την εκδίκηση η την συγχώτεση για όλους αυτούς που τον αδίκησαν;

Η ιστορία επιφυλάσει πόλλες εκπλήξεις στον αναγνώστη, οι διαφορετικοί χαρακτήρες της ιστορίας τόσο με τα ελαττώματα τους όσο και με τα προτερήματά τους μας δείχνουν πως μέσα από τις αποφάσεις που παίρνει κάποιος μπορεί πολύ εύκολα να οδηγηθεί είτε προς την πλευρά του κακού είτε πως την πλευρά του καλού. Το αγαπημένο μου σημείο της ιστορία ήταν το τελευταίο κομμάτι όπου οι εξελίξεις ήταν γρήγορες και η δράση είχε φτάσει στο αποκορύφωμά της καθώς και η περιγραφή της πολιτείας της Νεβάντε αφου κατά την γνώμη μου η συγγραφέας έβαλε όλη την δημιουργηκότητά της στην κατασκεύη αυτού του κόσμου.

Ένα στοιχείο που πιστεύω ότι ίσως θα ήθελε περισσότερη δουλειά είναι η επικοινωνία μεταξύ των χαρακτήρων και ειδικότερα οι διάλογοι μεταξύ της Μυράνιας και του Φίλκε. Παρ’όλα αυτά η πλοκή κυλούσε πολύ ευκολα και το συστήνω ανεπιφύλακτα σε κάποιον που ενδιαφέρεται για βιβλία φαντασίας.

[Έλσα · Rating 4 out of 5]

«Το αυγό του θεού»

Η αναγνωστική μου χρονιά κλείνει με ένα παραμύθι το οποίο δεν ήθελα να τελειώσει! Μπήκα σε ένα κόσμο παραμυθιού - φαντασίας, ξεχνώντας όλες τις άσχημες εικόνες της καθημερινότητας που παρακολουθούμε. Να τονίσω πως με τους Έλληνες συγγραφείς της νέας γενιάς δεν τα πηγαίνω πολύ καλά! Είμαι αρκετά επιλεκτική. Τη συγγραφέα τη γνώρισα με το πρώτο της βιβλίο «Ίριδα» το οποίο μου είχε αρέσει πολύ! Εδώ όμως, η συγγραφέας με μάγεψε! Αν ήταν ξένη είμαι σίγουρη πως το έργο της θα είχε μεταφερθεί στη μεγάλη οθόνη κ θα γνώριζε τεράστια επιτυχία!

Γρήγορη πλοκή, τέρατα και δαίμονες, δράκοι κ επικές οι τελευταίες σκηνές της μάχης. Ήταν τόσο περιγραφικές που μου θύμισαν κινηματογραφικές ταινίες αλλά και σειρές.

Αυτό που παρατήρησα είναι πως πέρα από την ευανάγνωστη ιστορία περιπέτειας η συγγραφέας προσπάθησε να υφάνει κ προσωπικότητες κ να παρουσιάσει αντιλήψεις κ προκαταλήψεις της ελληνικής οικογένειας και κοινωνίας.

[Ευθυμία Δεσποτάκη · Rating 4 out of 5]

Μάλλον 3,5. Αλλά υπάρχει λόγος που το μισό πάει υπέρ του μαθητού.

Ξεκίνησα το βιβλίο με μεγάλη χαρά, και τολμώ να πω χωρίς να περιμένω πολλά. Τα πρώτα κεφάλαια ήταν υπέροχα, που έταξαν μια καταπληκτική συνέχεια. Ο πρωταγωνιστής Φίλκε είχε όλα όσα ήθελα: δράμα, παρελθόν, χαρακτήρα και εσωτερική φωνή, αντιδράσεις ανθρώπινες (όπως το να κρύβει την αρρώστια του από τους δικούς του). Η ιδέα, η πλοκή και η κοσμοπλασία είναι μια χαρά, υποστηρίζουν η μία την άλλη και παρέχουν βάση για το μήνυμα που θέλει να περάσει η συγγραφέας. Χάρηκα απίστευτα με τα στόματα του Γκνοφόσιρ, με τη Χρυσή Αλεπού και το Διαμαντένιο Δόρυ, με την ιδέα του Αυγού του Θεού, με τη χρήση της λεβάντας και της μανόλιας.

Το κακό είναι ότι από ένα σημείο κι ύστερα η γραφή βαραίνει αδικαιολόγητα. Οι διάλογοι αποτελούνται από διπλές και τριπλές επαναλήψεις του ίδιου θέματος και ως έναν βαθμό όλοι μιλάνε με τον ίδιο τρόπο. Μου δίνει την εντύπωση πως θα μπορούσε να είχε 200 ή και 300 λιγότερες σελίδες και να μην του λείπει κάτι ουσιαστικό, ούτε καν το χρώμα. Από τη μέση και μετά αυτό γίνεται πιο έντονο, κυρίως γιατί περιμένεις την κορύφωση και τη λύση του δράματος κι αυτή πλέει σε πελάγη επαναλήψεων περιγραφών και μακροσκελών διαλόγων. Κι είναι κρίμα, γιατί η ιστορία είναι δυνατή.

[Κεσκίνης Χρήστος · Rating 4 out of 5]

Ένα Έπος, που παρά τις 900 σελίδες του όταν τελείωνει νοιώθεις να θέλεις ακόμη περισσότερο. Ο παραλογισμός της θρησκοληψίας οδηγεί μια χώρα σε αντίθετα αποτελέσμα από αυτά που έχε διδάξει ο Θεός. Μπορεί το βιβλίο να αφορά έναν φανταστικό κόσμο, μα είναι τόσο καλόγραμμένο που όποιος το διαβάζει νοιώθει σαν να ζει σε αυτόν τον κόσμο. Σαν να έχει διδαχτεί τους μύθους τους οποίους περιγράφει.
Ξεκάθαρα μου αρέσουν οι μάχες στα βιβλία φαντασίας που διαβαζω. Σε αυτό το βιβλίο η πρώτη(και μοναδική) μάχη του βιβλίου ξεκινάει στις τελευταιες σελίδες. Και όμως, δεν μου έλειψε σε κανένα σημείο. Ένοιωθα πως όλο το βιβλίο οδηγεί σε αυτή τη μάχη και η αγωνία ξεχείλιζε σε κάθε σελίδα.

[Δημήτρης Αργασταράς · Rating 4 out of 5]

«Το Αυγό του Θεού» είναι το δεύτερο μυθιστόρημα φαντασίας της Σουζάνας Χατζηνικολάου, τρία χρόνια μετά το εντυπωσιακό της ντεμπούτο με την «Ίριδα, η πόλη της ψυχής μας» (Πατάκης, 2012). Πιο απελευθερωμένη εκφραστικά και με περισσότερη πίστη στις ικανότητές της, κατοχυρώνει πλέον τη θέση της ως μία συγγραφέας εκτενών αφηγήσεων όπου η επική φαντασία συμπλέκεται με το παραμύθι, ενώ τα ηθικά διλήμματα και τα προσωπικά πάθη συναντούν τους αρχαϊκούς μύθους και τις αρχετυπικές δυνάμεις.

Στον κόσμο της Νεβάντε, λοιπόν, αυτή τη φορά, ξεχωρίζει η περιβόητη πρωτεύουσα Βαγιαμόρεν, που περιβάλλεται από ψηλά συμπαγή τείχη με είκοσι πύλες, δέκα εισόδους και δέκα εξόδους, για τους εμπόρους και τους προσκυνητές. Το εσωτερικό της είναι περισσότερο ένα σύμπλεγμα ναών και ιερών που οδηγούν τελικά στον μεγάλο ναό Σελέτικ, στον λόφο της πόλης, εκεί όπου δοξάζεται ο θεός Γκνοφόσιρ. Η δύναμη του ιερατείου, και συγκεκριμένα του Μεγάλου Αρχιερέα Ζεσπίκα, έχει φτάσει σε τέτοια ισχύ ώστε η Βαγιαμόρεν είναι πλέον μια ακραία θεοκρατική κοινωνία, οι Ιεροί Νόμοι είναι απαράβατοι και ρυθμίζουν σε απόλυτο βαθμό τη ζωή των κατοίκων. Έτσι, οποιαδήποτε αμφισβήτηση θεωρείται τρομερό έγκλημα και οι ένοχοι καταδικάζονται ως δαιμονισμένοι. H τιμωρία τους είναι να σημαδευτούν στο μέτωπο με τη Σφραγίδα της οργής του θεού και να εξοριστούν από την πόλη, στιγματισμένοι και απόκληροι.

Ένας τέτοιος εξόριστος είναι κι ο Φίλκε που ύστερα από τέσσερα χρόνια αποφασίζει να επιστρέψει πίσω – είναι το τελευταίο πράγμα που του έχει μείνει πλέον να κάνει. Μετά την πρώτη του αποτυχημένη προσπάθεια να περάσει μία από τις πύλες, θα συναντήσει δύο νεαρά αδέρφια, τον Ίλυ και τον Άνικ, εμπόρους κρασιού από τη Μοτιάνα και γιους εξόριστης μητέρας, που θα θελήσουν να τον βοηθήσουν. Έτσι ο Φίλκε θα διαβεί πάλι τους γνώριμους δρόμους, θα επιχειρήσει να επισκεφτεί το πατρικό του, θα συναντηθεί με την αδερφή του Σιντιάνα, θα βρει τον παλιό του φίλο Σίντρο και θα λύσουν την παρεξήγηση που δημιουργήθηκε μεταξύ τους με την καταδίκη του. Όμως τα πράγματα κάθε άλλο παρά ιδανικά είναι, όπως αναμένεται άλλωστε για έναν εξόριστο. Τι έχει συμβεί τελικά με τη Μυριάννα, τον μεγάλο έρωτα του Φίλκε; Και ποιο είναι το νόημα από το παραμιλητό του ετοιμοθάνατου ιερέα που η παρέα θα συναντήσει αιμόφυρτο σε ένα σοκάκι της πόλης;

Σταδιακά αποκαλύπτεται πως μακριά από τη Βαγιαμόρεν, πέρα από τις παροδικές αντιπαλότητες και αντιδικίες των ανθρώπων, ένα πιο τρομερό κακό καραδοκεί. Οι θεοί και οι δαίμονες έχουν να δώσουν τη δική τους μάχη για την επικράτηση στον κόσμο. Φοβεροί δράκοι θα ξεχυθούν πάνω από τη Νεβάντε. Κρυπτογραφημένα μηνύματα και αρχαία μυστικά θα πρέπει να λυθούν, τη στιγμή που η συντροφιά με τον τελευταίο εξόριστο θα έχει τη δική της ξεχωριστή αποστολή...

Διαβάζοντας το «Αυγό του Θεού» δεν μπορούμε να μην παρατηρήσουμε πως αποτελεί ένα από τα πιο καλογραμμένα μυθιστορήματα στο είδος του ελληνικού fantasy. Αυτό είναι το πρώτο στοιχείο που κερδίζει αμέσως τον αναγνώστη – η πλούσια, έντονα χρωματισμένη γραφή, η παραστατική δύναμη της αφήγησης, η ευχέρεια στην περιγραφή ακριβών εικόνων, οι όμορφες και εμπνευσμένες μεταφορές. Η Σουζάνα Χατζηνικολάου γνωρίζει τα χαρακτηριστικά του είδους και πετυχαίνει να μας εισάγει απόλυτα στον κόσμο που πλάθει η δημιουργική της φαντασία. Πρόκειται εμφανώς για μια συγγραφέα προικισμένη με πλούσια επινοητική ικανότητα, η οποία αποτυπώνεται πληθωρικά με αφηγηματική ευχέρεια και περιγραφική άνεση, ενώ μέσα από έναν διάλογο ζωντανό, ρεαλιστικό και ζωηρό μεταφέρονται στον αναγνώστη οι διαθέσεις των χαρακτήρων, διαγράφονται οι σχέσεις ανάμεσα στα πρόσωπα, και ζωντανεύουν γλαφυρά και ανάγλυφα περασμένα περιστατικά.

Έτσι, μαζί με τα πρόσωπα του βιβλίου, περνάμε κι εμείς από τις πύλες της ιερής πόλης, τριγυρίζουμε στους δρόμους και στις πλατείες της, βλέπουμε τα σπαρτά να ωριμάζουν στα χωράφια αλλά και νιώθουμε άμεσα την ατμόσφαιρα μιας βασιλικής αίθουσας, ενός αγροτόσπιτου, μιας υγρής κρύπτης, μιας πλούσιας βιβλιοθήκης, μιας σκοτεινής σπηλιάς ή ενός παλατιού χτισμένου στην άμμο. Παράλληλα, ζωντανεύουν μπροστά μας ορισμένοι ενδιαφέροντες ανθρώπινοι τύποι, που στη συγκεκριμένη περίπτωση κινούνται σε δύο αντίθετους πόλους: από τη μία έχουμε εκείνους που είναι τυφλωμένοι από μια πίστη αποκλεισμού και μίσους, αυτούς που ταυτίζονται με την υπέρτατη φοβία απέναντι στον Ιερό Νόμο, αλλά και εκείνους που χρησιμοποιούν τους μηχανισμούς της εξουσίας με κίνητρα καθαρά προσωπικά και για ίδιον όφελος, ενώ από την άλλη έχουμε όσους υπακούν στην «ανθρώπινη καρδιά», στα ευγενή αισθήματα, στην ανθρώπινη καλοσύνη και αλληλεγγύη.

Επίσης, καθώς στο επίκεντρο της ιστορίας βρίσκεται ο θρησκευτικός φανατισμός και η μισαλλαδοξία, κάτω από το πρώτο επίπεδο της πλοκής νιώθουμε να θίγονται ορισμένα σημαντικά θέματα όπως η δυνατότητα εμπιστοσύνης ή εξαπάτησης των άλλων, η ανάληψη των ευθυνών μας και η διαχείριση των αδυναμιών, η θέληση για επιβίωση και οι ηθικές επιλογές που μπορούν να γίνουν υπό ακραίες συνθήκες...

Εν τέλει, στο «Αυγό του Θεού» αναζητήσαμε και βρήκαμε την απόλαυση που μπορεί να αντλήσει κανείς από ένα πολυσέλιδο μυθιστόρημα, την πολυήμερη παραμονή σε έναν κόσμο γοητευτικό, όπου οι ήρωες έχουν τον απαραίτητο χρόνο και χώρο για να εμπλέξουν τον αναγνώστη στον δικό τους κόσμο και στις δικές τους περιπέτειες. Ένα βιβλίο που απαιτεί, όπως και από τους κατοίκους της Βαγιαμόρεν, προσωπική αφοσίωση για να σε ταξιδέψει...

(Πρώτη δημοσίευση στο diavasame.gr)

[Maria Tsiakalou · Rating 5 out of 5]

« 'Ολα γίνονται για κάποιο λόγο »

Στην ήπειρο της Νεβάντε η πίστη τρέφεται με το φόβο!

Ένας Φρουρός ενάντια σε δαίμονες.
Μια κατάρα, μια Υπόσχεση και μια σφραγίδα έρχονται αντιμέτωποι με ιερείς, πλούτη, δόξα.

Πλανεμένος λαός παγιδευμένος από τη μεγαλομανία των αξιωματούχων.
Αιρετικές απόψεις, αμαρτίες, παράλογες συμπεριφορές, χειραγώγηση του απλού λαού.

Μια ανυπέρβλητη αγάπη, ένας ύμνος στη φιλία, θάρρος, τόλμη, πίστη, δύναμη!
Πολύ όμορφες εικόνες με πρωταγωνιστές λουλούδια, μωβ τριαντάφυλλα, μανόλιες, λεβάντα..!

Βαρβάτο βιβλίο, 870 τεράστιες σελίδες γεμάτες δράση, ενέργεια, αγωνία!

[Βασίλης Γιαννάκης · Rating 5 out of 5]

Μια εξαιρετική περιπέτεια φαντασίας που μας δείχνει τι συμβαίνει όταν ο παραλογισμός της θρησκοληψίας συνυπάρχει με την εξουσία και επηρεάζει όλες τις δομές της κοινωνίας. Η μεσαιωνική ατμόσφαιρα συνδυάζει ετερόκλητα στοιχεία όπως είναι η μαγεία, η αυστηρότητα, οι εκδικητικές συμπεριφορές, με όμορφα τοπία που γενούν όνειρα αγάπης και δυναμώνουν τα πρωτογεννημένα πάθη. Όλα αυτά πλαισιώνουν την πόλη της Βαγιαμόρεν όπου διεξάγεται σχεδόν όλο το μυθιστόρημα.

Όσο οι σελίδες προχωρούν, τα αερικά, οι δαίμονες, οι μάγισσες και τα βασανιστήρια υποχωρούν και κυριαρχεί το πείσμα, η ψυχική αντοχή, η φιλία, η αγάπη. Η γραφή είναι λογοτεχνική και η πλοκή πολυσύνθετη, γεμάτη από εκπλήξεις και ανατροπές, που γοητεύει το νου και ταξιδεύει τη φαντασία των αναγνωστών.

Ο Φίλκε, η Μυριάννα, ο Λόρι ο Άνικ, ο Ιβο κι ο Ίλυ, αρχιερείς, μοναχοί και άλλοι χαρακτήρες, είναι καλά δομημένοι, έτσι ώστε να μας βγάζουν από τη μίζερη πραγματικότητα και να μας δημιουργούν συναισθήματα που κορυφώνονται σε ένα ντελίριο από όνειρα και πάθη.

Σαν σύνολο το μυθιστόρημα είναι πολύ δυνατό –ούτε που κατάλαβα για πότε έφυγαν οι 950 σελίδες- και εύχομαι στη Σουζάνα καλή επιτυχία και στα επόμενα.

[Νεκταρία · Rating 5 out of 5]

Και άλλο ένα βιβλίο φαντασίας θα μπορούσε να σκεφτεί κάποιος. Μετά τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών και τον Χάρυ Πότερ ξαφνικά η Ελλάδα ανακάλυψε τη φανταστική λογοτεχνία. Όμως, η Σουζάνα Χατζηνικολάου κάνει την ανατροπή και κεντρίζει άμεσα το ενδιαφέρον μόνο και μόνο με τον τίτλο. «Το Αυγό του Θεού» και το ταξίδι σε μία χώρα φανταστική ξεκινά. Η ιστορία διαδραματίζεται στη χώρα της Νεβάντε και την πρωτεύουσά της, τη Βαγιαμόρεν. Μία κοινωνία θεοκρατούμενη, όπου ο Αρχιερέας είναι η απόλυτη αρχή και κάθε αμφισβήτησή του σημαίνει αμαρτία και εξορία. Ύστερα από τέσσερα χρόνια μιας τέτοιας εξορίας ο Φίλκε επιστρέφει στη Βαγιαμόρεν και μαζί με τον φίλο του Σίντρο και τα αδέρφια Ίλυ και Άνικ θα ξεκινήσουν ένα ταξίδι για κάποιο μοναστήρι στο Βορρά. Και ανάμεσα στην κλονισμένη πίστη των κατοίκων και στο μίσος για τον τύραννο Αρχιερέα Ζεσπίλκα οι αληθινοί δαίμονες θα ξυπνήσουν και θα αναζητήσουν συμμάχους ανάμεσα στους εξόριστους. Και το δίλημμα θα ξεπροβάλει μπροστά στον Φίλκε. Συγχώρεση ή εκδίκηση;
Η ιστορία ξεδιπλώνεται μοναδικά και πρωτότυπα. Η Σουζάνα Χατζηνικολάου επιτυγχάνει να μην επικεντρώνει το ενδιαφέρον του αναγνώστη στις περιπέτειες των ηρώων και να μην προσκολλάται στις εκτενείς περ��γραφές του νέου κόσμου. Σιγά – σιγά αποκαλύπτονται οι ιστορίες που πλαισιώνουν τους ήρωες και αυτό που ξεχωρίζει είναι ότι όλοι έχουν μέσα τους το καλό και το κακό. Κάτι το οποίο αυτόματα μας κάνει να σκεφτούμε ότι τελικά είμαστε αυτό που εμείς επιλέγουμε. Γιατί ουσιαστικά εμείς επιλέγουμε αν θα επικρατήσει το καλό ή το κακό.
Η Σουζάνα Χατζηνικολάου μέσα από μία ιστορία φαντασίας προσφέρει στον αναγνώστη μία ευκαιρία για σκέψη και περισυλλογή και όχι απλά ένα ωραίο παραμύθι με δράκους, μάγισσες και ξωτικά. Μέσα από τις σελίδες του ο αναγνώστης μπαίνει στη θέση των ηρώων και αναρωτιέται τι θα έκανε ο ίδιος στη θέση τους. Ένα βιβλίο γεμάτο εικόνες, συναισθήματα και μηνύματα. Ένα βιβλίο που θα πρέπει να διαβάσει κάθε λάτρης της φανταστικής λογοτεχνίας. Γιατί μέσα από αυτό θα αποκτήσει στην ουσία μία βαθύτερη γνώση του ίδιου του εαυτού του.

[Κέλλυ Θεοδωρακοπούλου · Rating 3 out of 5]

Γενικά μου άρεσε, αν και με απογοήτευσε πολύ το ότι ήταν πολύ πιο παιδικό από όσο το περίμενα. Ενδεχομένως είναι κατάλληλο για να προβληματίσει ένα παιδί σχετικά με το ρόλο της θρησκείας, της εκκλησίας, το πώς διαφέρουν αυτές οι δύο και το πώς μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τη χειραγώγηση του πληθυσμού από κάποιους εξουσιομανείς. Σε σχέση με την "Ίριδα", που τη βαρέθηκα και την άφησα στη μέση, βλέπω μια βελτίωση αρκετά μεγάλη, αλλά υπάρχει περιθώριο για μεγαλύτερη.

Το γράψιμο έχει τα εξής ελαττώματα:

α)Τα εξηγεί όλα υπερβολικά πολύ. Κάθε άλλο παρά show, don't tell. Υπάρχουν παράγραφοι που λένε το ίδιο πράγμα σε κάθε τους πρόταση, ξανά και ξανά. Σε κάποια σημεία η συγγραφέας κάνει σχεδόν ευθέως κήρυγμα στον αναγνώστη το μήνυμα του βιβλίου. Το ότι το βιβλίο απευθύνεται (προφανώς) σε παιδιά δεν το δικαιολογεί αυτό.

β)Παραείναι στολισμένο και μελό. Πήχτρα στις παρομοιώσεις, οι οποίες μερικές φορές είναι πολύ ωραίες (πχ "οι φλόγες καλοδέχτηκαν το κούτσουρο και το στόλισαν με σπίθες"), αλλά δεν παύουν να είναι υπερβολικά πολλές. Σε άπειρα σημεία κάτι περιγράφεται ως απίστευτα υπέροχο, τρομερά κακό, εξαιρετικά όμορφο κλπ κλπ.

γ)Οι χαρακτήρες μιλάνε όλοι με τον ίδιο τρόπο και μάλιστα με τρόπο πολύ σημερινό και πολύ σκέτο. Καμία αργκό, καμία χωριάτικη προφορά, καμία διαφορά στη γλώσσα είτε ο χαρακτήρας είναι νέο,ς γέρος, αρχιερέας ή αγρότης, ταβερνιάρης ή βιβλιοφάγος.

-Γίνονται κάποιες ελάχιστες προσπάθειες να μπει ο αναγνώστης στον κόσμο και στην καθημερινότητα αυτών των ανθρώπων, όπως πχ οι σκηνές όπου οι χαρακτήρες παίζουν παιχνίδια ή τραγουδάνε ή λένε αινίγματα, αλλά επειδή σε πολύ πιο σημαντικούς τομείς, πχ γλώσσα, δεν έχει γίνει καμία τέτοια προσπάθεια, οι σελίδες αυτές με τα αινίγματα εμένα μου φαίνονται έως και γελοίες και θα τις έβγαζα.

-Τα περισσότερα αντρικά ονόματα τα βρήκα πολύ άσχημα και χωρίς έμπνευση, σαν εντελώς τυχαίες συλλαβές και γράμματα ενωμένα όλα μαζί (πχ Γκνοφόσιρ, Φίλκε, Ιαρότνα). Στα γυναικεία ονόματα είναι καλύτερα τα πράγματα (πχ Μυράνια, Ελσίνα, Βοσίρα).

-Οι γυναίκες δεν παίζουν άλλους ρόλους πέρα από τις δεσποσύνες σε κίνδυνο ή τις στοργικές συγγενείς που περιθάλπουν τους πολεμιστές, άντε και μία στρίγκλα διαβόλισσα τερατομάνα για κερασάκι στην τούρτα. Εφόσον υπάρχουν ιέρειες σε αυτόν τον κόσμο, θα μπορούσε από κει να βγει καμία πιο φιλόδοξη κυρία.

-Ο λαός στο τέλος αλλάζει γνώμες πολύ εύκολα, γρήγορα και ολοκληρωτικά. Από τη μια στιγμή στην άλλη, ακούγοντας μια δήλωση (που δε γίνεται καν με μικρόφωνο 😛 ), όλος αυτός ο κόσμος των χιλιάδων ψυχών, χωρίς καμία παρεξήγηση ή παρερμηνεία, παίρνει την ίδια πληροφορία, πείθεται στη στιγμή, στη στιγμή αποφασίζει πώς να αντιδράσει και αντιδρά, όλοι με τον ίδιο τρόπο. Εντάξει, ήταν πολύ πρόβατα οι λαοί των μεσαιωνικών εποχών, που δεν ήξεραν καν να διαβάζουν ίσως κατά πλειοψηφία, αλλά δε με πείθει ότι θα αντιδρούσαν σαν ένα άτομο.

Τα καλά:

-Μου άρεσε πολύ που το υπερφυσικό στοιχείο αργεί να εμφανιστεί (πάνω από 250 σελίδες) και που η χρήση του είναι όση χρειάζεται στην ιστορία και όχι άχρηστες ατάκτως ερριμμένες ιδέες από δω κι από κει για εντυπωσιασμό. Εκτός ίσως από το χαμό στο τέλος.

-Πολύ το χάρηκα που έχει πολλές ιδέες και τις χρησιμοποιεί όλες για την εξέλιξη της πλοκής (πχ τη Σπηλιά του Τρελού) και όχι μόνο για στόλισμα στην κοσμοπλασία.

-Η μυθολογία μου άρεσε και μου θύμισε αρχαία ελληνική, βεβαίως. Αυτό με το στήθος της Βοσίρα μοιάζει λίγο με το μύθο με την Ήρα και τον Ηρακλή και τη δημιουργία του γαλαξία.

-Μια πλοκή πολύ πλούσια, γεμάτη γεγονότα, συγκρούσεις, μάχες κλπ.

-Το μήνυμα είναι μετριοπαθές. Δε λέει "όλες οι θρησκείες είναι συστήματα απάτης, ασπαστείτε την αθεΐα", αλλά το πάει στο πιο "η θρησκεία, παρά τις καλές προθέσεις με τις οποίες δημιουργήθηκε, μπορεί να χρησιμοποιηθεί και για εκμετάλλευση των μαζών". Οι θεοί αυτοί υπάρχουν στ' αλήθεια, αλλά ο αρχιερέας έχει κάνει ό,τι του κάπνιζε με τους κανόνες τις θρησκείας, αντί να ακολουθήσει τα ιερά κείμενα.

[Petros · Rating 2 out of 5]

Δε θα το κουράσω πολύ όσο αφορά τις περιγραφές και την σκιαγράφηση των χαρακτήρων μιας που όλοι συμφωνούν ότι είναι καταπληκτικά. Αν θέλετε να διαβάσετε καλογραμμένη λαογραφία σε μοντέρνο ελληνικό φάνταζι, δε μπορώ να σας προτείνω τίποτα καλύτερο, η συγγραφέας δίνει ρέστα.

Θα επικεντρωθώ πολύ περισσότερο στην πλοκή για την οποία κανείς δε φαίνεται να νοιάζεται, και που δυστυχώς όσο όμορφη κι αν είναι επιφανειακά, πάσχει σοβαρά σε ροή και σύσταση. Όσο όμορφες κι αν είναι οι περιγραφές, δεν μπορούνε να κρύψουνε το πόσο αργά προχωράει η ιστορία, όχι λόγω του ότι σπαταλιούνται πολλές σελίδες σε με τι μοιάζει κάτι ή ποια είναι η ιστορία του. Οι διάλογοι είναι απελπιστικά μεγάλοι χωρίς να είναι απαραίτητο. Νοιώθεις ότι ο κάθε χαρακτήρας επαναλαμβάνει το ίδιο πράγμα τρεις φορές ή ζητάει επιβεβαίωση πολλαπλές φορές για κάτι που μόλις άκουσε, λες και δεν προσέχει τι του λένε. Ως αποτέλεσμα, όλες οι συζητήσεις που έχουνε οι ήρωες μεταξύ τους ακούγονται κάπως έτσι:

Θα πάμε στον ναό. - Στον ναό είπες; - Ναι, στον ναό. - Τι θα κάνουμε στον ναό; - Θα προσευχηθούμε. - Θα προσευχηθούμε, τι μου λες, σοβαρολογείς; - Σοβαρολογώ, θα πάμε στον ναό να προσευχηθούμε.

Δε μπορείτε να φανταστείτε τι κουραστικό που γίνεται μετά από δέκα σειρές. Δεν προσφέρει τίποτα στην ιστορία πέρα από φτωχές δικαιολογίες μια στις τόσο για να βομβαρδίσει τον αναγνώστη με περισσότερες πληροφορίες, κάτι που θα γινόταν εξίσου εύκολα με έναν απόμακρό αφηγητή. Πρόσθεσε τώρα και τις περιπτώσεις που πολλά γεγονότα έχουνε ήδη γίνει και τα αφηγείται ένας από τους χαρακτήρες (εντός της ιστορίας, όχι απόμακρο). Η ίδια ακριβώς κατάσταση, συνεχώς να ρωτάει ο ένας τον άλλο τι μόλις συνέβη κι ας είναι ολοφάνερο.

Ένα δεύτερο πρόβλημα είναι ο πρωταγωνιστής, ουσιαστικά μια συλλογή όλων των στερεοτύπων που αφορούνε προσκοπάκια ήρωες. Αν και έχει μερικές στιγμές που φέρεται ανόητα, στην συντριπτική πλειοψηφία ότι κι αν κάνει πάει τέλεια, ενώ ο κόσμος ολάκερος κινείται έτσι ώστε να του δίνει δίκιο. Άσε που αυτό βγαίνει στην φόρα στην πορεία και προδίδει την εμπιστοσύνη του αναγνώστη. Ο Φίλκε ξεκινά σαν ένας απλός άνθρωπος που τον αδικούνε όλοι, αργοπεθαίνει από αρρώστια, και δεν έχει κανένα ιδιαίτερο ταλέντο. Έχεις λόγο να τον συμπονάς. Όσο προχωράει η πλοκή όμως όλα αναποδογυρίζουνε και γίνεται το ακριβώς αντίθετο, όχι γιατί προσπάθησε να αλλάξει την ζωή του αλλά γιατί η ίδια η πλοκή τον μεταμορφώνει σε μεσσία που συγχωρεί τους πάντες χωρίς λόγο, κάνει πάντα το σωστό χωρίς να έχει ιδέα πως, και όλες οι θεότητες κρέμονται από αυτόν, σαν τον έναν και μόνο που μπορεί να τους βοηθήσει. Που πήγε ο συμπαθητικός κακομοίρης που γνώρισα στην αρχή της ιστορίας; Αυτός είναι ένας βαρετός Χίμαν.

Θα μου πεις τώρα, δεν είναι και τόσο μεγάλο το κακό αν είναι μόνο αυτός έτσι ενώ όλοι οι υπόλοιποι χαρακτήρες είναι μια χαρά. Δυστυχώς όχι, όλο το ρόστερ ποδοπατιέται με τον ίδιο τρόπο. Χωρίς να μπω σε λεπτομέρειες, όλα στην αρχή ξεκινάνε τρισδιάστατα, με τον κάθε χαρακτήρα να έχει τα πάνω και τα κάτω του. Ήταν γκρίζος, ισορροπημένος, κατανοητός. Προς το τέλος όμως, όλοι γίνονται δισδιάστατοι, ψεύτικοι, και διπολικοί σε τέτοιο βαθμό που τους φαντάζεσαι πλέον σαν καρτούν αντί για τους κάπως ρεαλιστικά σκιαγραφημένους ανθρώπους που ήταν στην αρχή. Πάρε τον αντίζηλο του Φίλκε για παράδειγμα και δες με τι κλισέ η συγγραφέας τον μετατρέπει σταδιακά στην ενσάρκωση του κακού, ώστε να εύχεσαι να τον δεις να βασανίζεται και να πεθαίνει. Είχε καταντήσει αηδία.

Εν κατακλείδι, το βιβλίο ξεκινά αριστουργηματικά σαν λαογραφία και κοινωνικό δράμα, και καταλήγει σαν μια χαζομάρα χολιγουντιανή ταινία δράσης με χάρτινους χαρακτήρες και ανούσιες εκρήξεις. Η συγγραφέας δεν άντεξε να μην μετατρέψει κάτι ιδιαίτερο σε μια από τα ίδια που προδίδει όλα όσα υπόσχεται αρχικά. Απογοητευτική ανάγνωση, πάρτε πολύ μικρό καλάθι.

[Fofini Zafiriou · Rating 5 out of 5]

άψογο!!! τέλεια ιστορία, φαντασία, ανατροπές, πάθος...εξαιρετικό ;-)

[Seashelly · Rating 2 out of 5]

2.5

Γιατί το βιβλίο, για όνομα του θεού (χα), ειναι 850+ σελιδες; Αν αφαιρεθεί όλος ο ανούσιος διάλογος θα έπεφτε κάτω από τις 400. Κι αν έφτανε τόσες.
Δεν ξέρω ποιο ακριβώς ήταν το κοινό στο οποίο απευθύνεται, αλλα αν είναι για άτομα άνω των 15, δεν τα καταφέρνει καλά. Οι χαρακτήρες είναι αφελείς μέχρι θανάτου και η συγγραφέας νιώθει την ανάγκη να μας εξηγεί κάθε τι που συμβαίνει στο κείμενο, λες και οι αναγνώστες δεν έχουν μυαλό να συνδέσουν γεγονότα μόνοι τους.

Τα κεφάλαια στα οποία δεν αναφέρονταν καθόλου ο Φίλκε και η παρέα ήταν τα μοναδικά που διαβάζονταν χωρίς να με κάνουν να βγάλω τα μάτια μου, το οποίο μου λέει πως η πλοκή ήταν μια χαρά, και θα μπορούσα να είχα ευχαριστηθεί αυτο το βιβλίο υπερβολικά περισσότερο αν δεν είχε τους πρωταγονιστές που έχει. Πρωταγονιστές των οποίων τα μισά προβλήματα θα μπορούσαν να ειχαν λυθεί πριν ΧΡΟΝΙΑ, αν ήξεραν να χρησιμοποιήσουν κάτι τόσο περίεργο, τόσο μαγικό, το να κάθεσαι κάτω και να ακούς τι έχουν να σου πουν οι άλλοι.

Ωραίο το βαθύτερο νόημα και το υποστηρίζω με όλη μου την καρδιά, αλλά τα υπόλοιπα κομμάτια του βιβλίου το επισκιάζουν για τα καλά.

[Mania · Rating 3 out of 5]

Θα μου άρεσε περισσότερο χωρίς αυτούς τους χαζούς και τεράστιους χωρίς λόγο διαλόγους. Κατά τα άλλα φανταστικό! Μου προκαλούσε δέος όσο διάβαζα και μετά έρχονταν οι διάλογοι για να με προσγειώσουν.
3,5 αστέρια

[Allodapos Sambar · Rating 3 out of 5]

Το βιβλίο είναι αισιόδοξο. Κρύβει πολλά σκοτεινά σημεία κι αυτά θα έλεγα ότι είναι και τα δυνατότερα του. Η Σουζάνα έγραψε μερικά πολύ dark πράγματα που με έφεραν κοντά στο να βουρκώσω και ήταν τόσο δυνατά στοιχεία αυτά που ανέβασαν τον πήχη ψηλά. Εκεί θα ήθελα το βιβλίο να φτάσει προς την μεριά του Martin. Όταν συναντιέται επιτέλους το πρωταγωνιστικό ζευγάρι, μετά από όλα αυτά που πέρασε δεν γίνεται να είναι όλα καλά. Εμπειρίες όπως η “καλύβα” ή οι εκτρώσεις χαράσσονται βαθιά στην καρδιά. Όταν βγαίνεις από αυτές δεν μπορείς να είσαι ο ίδιος…

Το worldbuilding ήταν ικανοποιητικότατο, το μεταφυσικό αρκετά καλό αν και σε μερικά σημεία too much ανθρώπινο και η αφήγηση βοηθούσε να δεις τα χρώματα του κόσμου, να τον μυρίσεις. Στο κομμάτι της τεχνικής αντιμετώπισα ένα πρόβλημα, που ήταν και το μεγαλύτερο πρόβλημα αυτού του βιβλίου, για κάποιο λόγο η συγγραφέας επιλέγει να επαναλαμβάνεται σε τρομερό βαθμό και συγκεκριμένα στους διαλόγους. Το συγκεκριμένο θέμα ήταν το μόνο που με δυσκόλεψε στο να απολαύσω το βιβλίο και να το κατατάξω ως ένα από τα καλύτερα ελληνικά fantasy βιβλία που έχω διαβάσει.

more: monkeybros.gr

[Margarita · Rating 2 out of 5]

Το βιβλίο έχει κάποιο ενδιαφέρον αρχικά και το συστινώ σε όσα άτομα μπορούν να παραβλέψουν τους ανούσιους διαλόγους, και τους δισδιάστατους χαρακτήρες, χωρίς εξέλιξη.

[Ηλίας Κατραμάτος · Rating 5 out of 5]

ΤΟ ΑΥΓΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ - Σουζάνα Ζατζηνικολάου.

Στη θεοκρατική κοινωνία της Νεβάντε ... και κάπως έτσι ξεκινά η περίληψη της ιστορίας που θα διαβάσουμε στον δεύτερο βιβλίο της Σουζάνα Χατζηνικολάου. Όταν ακούμε για θεοκρατική κοινωνία αμέσως μας έρχονται στο μυαλό θεοφοβούμενοι άνθρωποι, πιστοί ναι αλλά στα όρια του ακραίου, που δυστυχώς ο τρόπος που ζούνε εξαρτάται από έναν άνθρωπό, το αρχιερέα τους.
Στον φανταστικό (φανταστικό;) κόσμο που έπλασε η συγγραφέας θα δούμε μια τέτοια κοινωνία, που ο αρχιερέας της κρατά τους πάντες (με ελάχιστες εξαιρέσεις) κάτω από θρησκευτικό τρόμο, έχοντας ιδρύσει δικούς του νόμους, μακριά από αυτούς της θρησκείας τους, νόμους που όποιος τολμήσει να αμφισβητήσει θεωρείτε αυτόματα ότι καταλείφθηκε από δαίμονες, είναι αμαρτωλός και εξορίζεται από την πόλη του. Αυτοί οι νόμοι έχουν σαν αποτέλεσμα παντού να επικρατεί ακραίος φανατισμός και οι εξόριστοί τις περισσότερες φορές δεν έχουν παραπάνω από μερικές εβδομάδες ζωής . Κανείς δεν τους μιλάει, δεν τους βοηθάει, οι ίδιες οι οικογένειες τους τους πετούν έξω από τα σπίτια τους και ομάδες φανατικών τους κυνηγούν για να τους σκοτώσουν.
Ο ήρωας του βιβλίου, ο Φίλκε, είναι ένας από τους πιστούς της πρωτεύουσας της Νεβάντε, μέχρι που ένα ύπουλο σχέδιο του αρχιερέα του καταστρέφει τη ζωή και τον αναγκάζει να κάνει κάτι που θα τον χαρακτηρίσει αμαρτωλό και με βάση τους νόμους της πόλης θα εξοριστεί. Από εκεί και μετά θα ξεκινήσει μια επική περιπέτεια που την εξέλιξη αλλά και το τέλος της δεν μπορείς να το φανταστείς. Υπέροχος κόσμος (με χάρτη!) με ολοζώντανες περιγραφές, ανθρώπινοι χαρακτήρες που εξελίσσονται, ανατροπές, προδοσίες και μάχες, υπέροχες μάχες τόσο καλά ειπωμένες που νομίζεις ότι βρίσκεσαι μέσα τους.
Το βιβλίο έχει 877 σελ. που όμως μόνο σε ελάχιστα σημεία σε κουράζουν, ειδικά μετά το 1/3 δεν θες να το αφήσεις και τα σημεία που θα συγκινηθείς πολλά και μέσα σε όλα αυτά το θέμα της θρησκείας. Πολλοί από εμάς είχαμε την τύχη να μεγαλώσουμε γνωρίζοντας την θρησκεία μας με τον σωστό τρόπο μέσα από τον παππά της ενορίας μας, τι γίνεται όμως όταν αυτοί που θα σου μάθουν τους νόμους του Θεού νοιάζονται μόνο για το δικό τους συμφέρον; Τότε όλα είναι στραβά, όλα είναι λάθος, γιατί δεν υπάρχει χειρότερο πλάσμα από τον φανατισμένο πιστό που πιστεύει σε λάθος νόμους, που έχει μεγαλώσει με λάθος αρχές, και για όλα αυτά δεν φταίει η θρησκεία, ούτε ο Θεός, αλλά ένας άνθρωπος που του δόθηκε η εξουσία να παρουσιάσει τον εαυτό του σαν εκπρόσωπο του Θεού.
Πόσο διαχρονικό θέμα! Θα μπορούσαμε να μιλάμε για μέρες αλλά δεν θα πω τίποτα άλλο, γιατί τα πάντα θα τα βρείτε μέσα σε αυτό το βιβλίο. Απλά υπέροχο, διαβάστε το!!!




ΥΓ. Δεν ξέρω αν έγινε εσκεμμένα ή από λάθος αλλά μέχρι την σελ. 318 η ιστορία προχωρά μπροστά ενώ από την σελ. 319 έως και την 361 μας πάει πίσω και μας εξηγεί κάποια γεγονότα που έχουν συμβεί το κεφάλαιο ''Σχεδιάσματα άνωθεν''.

[Νάνσυ Γραμμένου · Rating 5 out of 5]

ΣΟΥΖΑΝΑ ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΟΥ

ΤΟ ΑΥΓΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΕΔΡΟΣ


Το Αυγό του Θεού είναι το δεύτερο βιβλίο της κυρίας Χατζηνικολάου που αν και έχω διαβάσει και λατρέψει το πρώτο της (Ίριδα η πόλη της ψυχής μας) ομολογώ ότι αυτό δεν το ήξερα αν δεν μου το σύστηνε η Ελισάβετ Κόλλια.

Δυστυχώς ή ευτυχώς στο οπισθόφυλλο δεν αποκαλύπτει πολλά για την ιστορία, οπότε και εγώ δεν μπορώ να αποκαλύψω και να πω όσα θα ήθελα. 

Στη θεοκρατική κοινωνία Βαγιαμόρεν, πρωτεύουσα της Νεβάντε,

αυτός που ελέγχει τους πάντες και τα πάντα είναι ο Αρχιερέας Ζεσπίλκα.

Όποιος αμφισβητεί αυτόν και το ιερατείο του θεωρείται αμαρτωλός. Και αμαρτωλός σύμφωνα με τα λεγόμενα του είναι και καταραμένος από τον Θεό Γκνοφόσιρ.

Εξορίζονται από την πόλη σημαδεμένοι, με τη Σφραγίδα το σύμβολο των δαιμόνων ,στο σώμα αλλά κυρίως στην ψυχή.

Και αυτό είναι μόνο η αρχή, γιατί από την στιγμή που το έχουν πάνω τους όπου και να πάνε τους κυνηγάνε ακόμα και απλοί πολίτες με απίστευτο μίσος. 

Ύστερα από τέσσερα χρόνια της εξορίας του ο Φίλκε αν και βαριά άρρωστος γυρνάει πίσω, στην πόλη όπου πληγώθηκε και έχασε τόσα πολλά...

Η κακοτυχία δεν σταματάει να τον κυνηγάει, ώσπου στον δρόμο του θα βρεθούν δυο αδέρφια, ο Άνικ και ο Ίλυ από εξόριστη μητέρα, που τον βοηθούν να περάσει κρυφά στην πόλη. 

Από εκεί και μετά όλη η ζωή του αλλάζει τροπή χωρίς όμως να το συνειδητοποεί και να το γνωρίζει ο ίδιος, από ένα τυχαίο γεγονός που έμελλε να είναι μπροστά αυτός και ο παλιός του φίλος Σίντρο. 

Αυτοί οι τέσσερις θα ξεκινήσουν ένα ταξίδι για αναζήτηση πληροφοριών και για καταφύγιο σε ένα μοναστήρι στον Βορρά. 

Μέσα από πολλές περιπέτειες και κακουχίες και με απίστευτους και απροσδόκητους συμμάχους θα ανακαλύψουν ότι η Σφραγίδα που έχει στο κρόταφο του ο Φίλκε είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια απλή ζωγραφιά και ανεξίτηλο σημάδι. 

Πόσο και πώς όμως μπορεί να αντέξει μια ανθρώπινη ψυχή όταν έχει υποστεί τόσο μίσος, τόση αδικία και τόση προδοσία; 

Ποιο δρόμο άραγε θα ακολουθήσει ο Φίλκε; 

Την εκδίκηση ή την συγχώρεση; 

Είναι ένα βιβλίο φαντασίας, που κατά την ταπεινή μου γνώμη δεν απέχει και πολύ από την πραγματικότητα ..

Η αλήθεια είναι ότι λάτρεψα και αυτό το βιβλίο της συγγραφέως, που το απόλαυσα από την αρχή μέχρι το τέλος παρά τον όγκο του.

Θύμωσα πολύ με καταστάσεις και ανθρώπους, αγάπησα τους τέσσερις φίλους-αδερφούς και έκλαψα πολύ. 

Σπάνια γίνεται αυτό, να με αγγίξει τόσο πολύ μια ιστορία. 

Σας το προτείνω με κλειστά μάτια!

[Μάριος Μητσόπουλος · Rating 4 out of 5]

Το αυγό του θεού είναι ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον βιβλίο που καταπιάνεται με το θέμα του θρησκευτικού φανατισμού (με μεγάλη επιτυχία θα έλεγα). Αν και δεν βρήκα τον κόσμο εντυπωσιακό, έχει κάποια πολύ ωραία στοιχεία και υπάρχουν στέρεες βάσεις για να αναπτυχθεί η ιστορία. Πολύ καλή και η αποτύπωση των θεών με τα μυστικά τους, τα άγια βιβλία που είναι αφιερωμένα σε αυτούς, τους γρίφους που αφορούν τη δράση τους και πάει λέγοντας. Αν κάτι δεν μου άρεσε τόσο, αυτό είναι οι διάλογοι στους οποίους υπάρχει μια τάση να επαναλαμβάνεται το ίδιο πράγμα. Αλλά με μπόλικη δράση, μυστικά και έναν πολύ συμπαθή κεντρικό ήρωα, μπορεί κάποιος να το παραβλέψει αυτό το ελάττωμα. Επίσης, μου φάνηκε πως μερικές σκηνές ήταν τραβηγμένες από τα μαλλιά, αλλά η συγγραφέας είχε ένα σχέδιο στο μυαλό της, όπως μπόρεσα να καταλάβω αφού διάβασα και την τελευταία σελίδα, και έτσι πολλά μπήκαν στη θέση τους με όμορφο τρόπο. Το βιβλίο θα μπορούσε να είναι λίγο πιο σύντομο και κάποια γεγονότα να μην απλωθούν τόσο πολύ, αλλά σε γενικές γραμμές μιλάμε για μια πολύ δυνατή προσπάθεια, καλά δομημένη, που καταφέρνει να σε βυθίσει στον κόσμο του Νεβάντε και να κρατήσει το ενδιαφέρον αμείωτο μέχρι το τέλος.

[Spyros · Rating 5 out of 5]

Α fantasy literature adventure that attracts the reader almost immediately. Leaving many questions at the beginning for the characters and the fantasy world they leave in, the author builds with incredible description, the landscape, the people and the story. A story that unfolds slowly it's character as more and more pages as spin, creating intense feelings of surprise, joy, sadness, unhappiness, satisfaction. The author balances between the real and the divine, creating a story of love, hate, horror with intense realism, but also quite a few "dark" elements, all of which astonish the reader. A worthy title among the panel of the top Greek (and not only) fantasy literature stories. In the hands of a great director (Peter Jackson, Christopher Nolan) has the potential to stand comfortably on the big screens as an impressive production.

[Κωνσταντίνος Τσουρέκης · Rating 4 out of 5]

Συγχαρητήρια στη Σουζάνα για αυτό το έργο. Είναι πάνω από τον μέσο όρο των ελληνικών βιβλίων φαντασίας και σίγουρα αξίζει να διαβαστεί. Το βιβλίο είναι εφηβική λογοτεχνία. Έχει δράκους, μαγεία, έναν μεσαιωνικό κόσμο στον οποίο παρεμβαίνουν και θεϊκές δυνάμεις. Περνά μηνύματα. Η γραφή και η τεχνική πολύ καλή και πάνω από το μέσο όρο. Στα αρνητικά ήταν το διαλογικό κομμάτι, αλλά όχι σε ολόκληρο το μέρος του. Η ιστορία ήταν καλά δομημένη και φάνηκε έως το τέλος. Θα μπορούσε να ήταν και μικρότερο αν δεν υπήρχαν οι συχνές επαναλήψεις στο διαλογικό μέρος. Μου άρεσε πολύ και μου κράτησε καλή συντροφιά το καλοκαίρι.

[Ιωάννα Τσιάκαλου · Rating 5 out of 5]

Από τα πλέον αγαπημένα μου. Επική φαντασία στο έπακρο, μυθοπλασία που θα ζήλευε και η J K Rowling. Όσο για την γραφή της Σουζάνας Χατζηνικολάου, εξαιρετική. Έχει την δική της ταυτότητα, πράγμα που φαίνεται ήδη από το πρώτο της βιβλίο (Ίριδα, η πόλη της ψυχής μας). Από τα βιβλία που διαβάζονται ξανά και ξανά!