Seekrank in München

by Hallgrímur Helgason

Von einer märchenhaften Insel im Norden kommt ein junger Mann, um in München Malerei zu studieren. Er kennt weder Lokale noch Bier, aber er weiß genau, was er werden möchte: Künstler. Fast krank vor Schüchternheit muss sich der Student, ohne ein Wort Deutsch zu können, durchschlagen. Auch an der Kunstakademie bleibt er zunächst ein Außenseiter, denn mit den neuen Wilden kann er wenig anfangen. Und auch die Welt draußen ist viel kälter, als es auf Island je werden kann. Der Kalte Krieg ist auf seinem Höhepunkt, und so wacht er jeden Morgen mit der Sorge auf, dass der dritte Weltkrieg bereits begonnen hat. Und dann stellt sich auch noch heraus, dass er eine überaus seltsame Gabe hat, die ihn nicht gerade appetitlich macht. Helgasons Held ist so wie sein Autor: schräg, voller Witz und wunderbar unangepasst.

Genres: Fiction

416 pages, Hardcover

First published January 1, 2015

About the author

Hallgrímur Helgason is an Icelandic author, painter, translator, cartoonist and essayist. He has studied at the School of Visual Arts and Crafts in Reykjavík and the Academy of Fine Arts in Munich.

His most famous works are 101 Reykjavík, which was made into a popular film, and Höfundur Íslands (Iceland's Author), which won the Icelandic Literary Prize in 2001. He was nominated for the prize again in 2005 for the novel Rokland (Stormland), along with the Nordic Council's Literature Prize for 101 Reykjavík and Rokland.

Reviews

[Magnús · Rating 4 out of 5]

Ég tek það fram að ég skulda Hallgrími ennþá nokkurn lestur, en ég er ekki frá því nema þessi bók hafi kveikt löngunina til að sökkva mér í það sem ég á inni og lesa.
Sjóveikur... er virkilega vel skrifuð bók sem greip mig nánast frá upphafi. Hallgrímur Helgason hefur lengi verið þekktur fyrir sitt frábæra ímyndunarafl, en hans helsti galli hefur stundum verið að hugmyndirnar vilja stundum spretta fram ómstrítt og linnulaust. Honum hættir til sem sagt til að vaða úr einu í annað. Hann tekur vissulega nokkrar beygjur hér og þar í frásögninni, en mér finnst hún samt flæða betur en oft áður. Hann fjallar um tímabil sem var honum ákaflega erfitt á hreinskilinn og opinn hátt, þó vissulega sé fært ofurlítið í stílinn. Góð frásögn ætti ekki að líða fyrir sannleiksgildið.
Hér gerir hann góðlátlega grín að sjálfum sér, sem ungum manni en aðal söguhetja bókarinnar gengur undir nafninu Ungur Maður. Ég velti því fyrir mér hvort Hallgrímur sé að kinka kolli til Nóbelsskáldsins með þessu nafni, en ég las oftar en einu sinni nafnið sem Úngur, saman ber Úngur ég var. Íslenski smáborgarinn fær líka sínar sneiðar.
Ég þreytist ekki á góðum orðaleikjum og maður kemur ekki að tómum kofanum hér. Á nánast hverri opnu er einhverskonar orðagrín og mis dýrir, já eða djúpir, fimmaurar. En frásögnin er ekki bara hopp og hí og gamanmál, það eru hlutar af sögunni sem eru erfiðir höfundi og lesanda.

Frábær bók.

[Skuli Saeland · Rating 4 out of 5]

Hallgrímur segir hér frá mótunarári í lífi sínu þegar hann ákvað að helga sig myndlist og skráði sig í myndlistarskóla í Þýskalandi. Hann fer mjög háðulegum orðum um sig og gerir stöðugt lítið úr sér og hve uppburðarlítill aumingi hann hafi verið.
Um leið og Hallgrímur hæðist að sér á yngri árum þá les maður um svarta eldfima ælu sögupersónunnar og aðra torkennilega hluti sem eru skáldaðir en þrungnir dýpri merkingu.
Merk saga en stundum nokkuð langdregin.

[Maria Bache · Rating 4 out of 5]

Er det en generel tilstand at være ung, eller er det individuelt? I betragtning af, at Ung, hovedpersonen i romanen, med ujævne mellemrum brækker størknet blæk / lava / glas/ ? op, må man ikke håbe det. Ikke desto mindre forbliver Ung navnløs og blot Ung til og med sidste side. På den anden side: Flugten fra lillebyen, fra at alle kender ham, til anonymitet i en storby, at blive genkendt alligevel, debutere udi de vandrette glæder, bo usselt og vandre hvileløst om i en fremmed by samt forelske sig umuligt ER måske generelt. Og alt det sker for Ung.

[Albina · Rating 3 out of 5]

Það er margt skemmtilegt við þessa bók og hún er þess virði að lesa. Fær samt bara þrjár stjörnur frá mér því mér finnst þetta sísta bókin sem ég hef lesið eftir Hallgrím til þessa. Ég hafði meira gaman að Hellu, Kona við 1000° gráður og Höfundur Íslands.
Það er skemmtilegt hvernig Hallgrímur lýsir því hvernig það er fyrir ungan Íslending að kynnast hinum stóra heimi og hvernig hann er að reyna að finna sig sem listamann.

[Guðmundur · Rating 3 out of 5]

Meistaralega skrifuð. Hallgrímur er orðheppnasti og frumlegasti núlifandi rithöfundurinn.

Tengdi vel við þessa sögu þar sem ég var sjálfur týndur námsmaður einn í Þýskalandi á árum áður. Gerði söguna áhugaverðari.

En heilt yfir var hún frekar tíðindalítil og lágstemmd. Fannst of miklu púðri eytt í ælulýsingar sem að voru frekar óþægilegar.

[Helga Guðrún Loftsdóttir]

Mjög skemmtileg bók. Vandræði heimakærs unglings við að fóta sig á erlendri grundu í heimi fullorðinna.

[Carla · Rating 3 out of 5]

Es gab so viele herausragende Passagen, dass das Buch, hätte ich sie alle unterstrichen, wahrscheinlich unleserlich geworden wäre. Die Geschichte des "jungen Mannes" (dass er keinen Namen hat, hat mich oft ein bisschen genervt, aber Kunstgriff und so) triffft für mich ziemlich genau den - na ja, Zeitgeist kann ich wohl schlecht sagen, ich war in den Achtzigern ja noch nicht geboren, aber es beschreibt so gut die Ruhelosigkeit und das Ennui, das man Anfang zwanzig so verspürt. Alles ist schon gesagt, geschaffen worden, was soll man eigentlich noch hier.
Allein für die tolle Sprache will ich noch mehr von Hallgrímur Helgason lesen. Obwohl es teilweise sehr anstrengend, und ich würde sogar sagen, unnötig anstrengend zu lesen war.
Super fand ich natürlich auch das Setting von München, wo ich wohne, und Island, wo ich bald endlich hinfahre. Mit meinen zwei Semestern Isländisch hätte ich das Buch nicht im Original geschafft, aber das ist wegen der tollen Übersetzung ja zum Glück nicht nötig.
Trotz der ganzen Begeisterung ist es für mich nur ein drei-Sterne-Buch. Mir hat einfach irgendwas gefehlt. Dass es keine Auflösung geben wird, was das schwarze Zeug ist, das der junge Isländer da immer munter auskotzt, hatte ich mir schon gedacht, aber irgendwie läuft die Handlung ins Leere, und das fand ich echt schade.
Trotzdem: tolles Buch, absolut lesenwert.

[Kristín · Rating 4 out of 5]

Það sem mér finnst best við Hallgrím er hversu magnaður stílisti hann er. Hann er oft svolítið orðljótur en ég eiginlega fyrirgef honum það því hann skrifar svo lifandi texta. Og ekki var verra að ég hlustaði á upplestur Hallgríms sjálfs á hljóðbók. Ég hló ekki eins mikið og af Konunni við 1000 gráður og stundum var ég svolítið óviss um hvert Hallgrímur væri að fara með mig en oftast nær naut ég þó lestrarins. Ég hefði samt viljað fá aðeins meira um samskipti Íslendinga í Munchen því Íslendingar erlendis er alveg stórmerkilegt fyrirbæri. Ég sá einu sinni uppistand með Hallgrími þar sem hann náði andanum á Íslendingasamkomum vel. Hann hefði mátt færa meira af því inn í bókina. Í heildina var þetta ákaflega ánægjulegur lestur. Mér finnst hún kannski ekki alveg ná fjórum stjörnum — er meira svona þrjár og hálf — en hún fær samt fjórar hjá mér því hún er nær fjórum en þremur.

[Sonja · Rating 5 out of 5]

Ég naut þessarar bókar í ystu æsar. Þó ég hafi verið lengi að lesa hana þá var það frekar af því að þetta var rafbókarform sem ég les sjaldnar en t.d. hljóðbækur.

Ég naut myndlistapælingana mikið, orðaleikjana sem Hallgrímur er svo mikill snillingur í líka. Það er dýpt í þessari bók að auki, jafnvel í húmornum.

Þetta er þroskasaga listamannsins, hvernig hann breytist úr skólastrák og finnur sína hillu sem listamaður. Þetta er heillandi ferðalag og gaman að fylgjast með honum brjótast út úr rammanum. Á sama tíma er hann líka að þroskast sem manneskja, karlmaður.

[Thorunn · Rating 3 out of 5]

Ég hef aldrei hlegið jafnmikið að jafnleiðinlegri bók. Hún var sem sagt almennt frekar leiðinleg en einstaka setningar, málsgreinar eða hugmyndir voru mjög fyndnar. Hallgrímur skrifar líka mjög vel og margar góðar hugmyndir sem hann er að fjalla um. En allir listaverkakaflarnir voru hundleiðinlegir og almennt séð var bókin allt of löng.