Mr. Moon's Last Case

by Brian Patten, Mary Moore

Mr. Moon searches for a figure that he saw jump from a bridge. While some say it was a small child or man, he believes it was a leprechaun.

Genres: Fiction

158 pages, Hardcover

First published January 1, 1975

Reviews

[Alex Sarll]

Picked up from one of London's diminished number of station book swaps, something of exactly the right style and vintage for me to have read as a kid, but which rang no bells whatsoever, even as the scuffed and shadowed pre-punk Britain of Mark Southgate's illustrations looked entirely familiar. Mr Moon is a retired copper whose life never offered the excitement he hoped for, but who still believes in magic in a very seventies, Unexplained sort of way. And when a brief press craze suggests there may be a leprechaun at large in Wales, he seizes his chance and joins the hunt. Obviously the press are talking nonsense; Nameon is a dwarf, not a leprechaun. But here we run into one of the book's many unresolved contradictions, and those aren't intrinsically a bad thing, but can be if they feel less like deliberately presented and evocative mysteries than the indication of an unreconciled first draft. Specifically, while Nameon is in fact a dwarf as in a denizen of another world lying unseen and parallel to ours, why do people automatically assume that, rather than thinking he's a dwarf as in a human with a genetic condition? Which once or twice people do, when necessary to the plot, but they are very much the minority. Similarly, Moon's detective skills and personality slide seemingly at random from those of a canny dreamer to an inept nutter drinking himself to death, like he's rolling new stats every chapter. But in amongst these tangles, there are some ambiguities of the other, fascinating sort, like the idea that our world is a legend in fairyland just as there is to us (and each thinks the other has got unicorns). And while neither of the leads is terribly engaging, or even all that convincing, it's fitting that, as a poet, Patten has more of a knack for catching the easily overlooked details of the world(s) around them. There's also at least one melancholy delight of a supporting character in Mr O'Lovelife, the tramp with a suitcase full of maps, who feels like he should have been played by a former Doctor Who.

[Bookguide · Rating 3 out of 5]

In het Nederlands gelezen: 'Avontuur in Mensenland'.
Een sprookjesachtig verhaal over een klein mannetje uit een bossenwereld, Nameon, een dwerg of een leprechaun, die onverwachts in de mensenwereld terechtkomt, en heel graag terug wil naar zijn eigen wereld. In zijn tocht wordt hij achternagezeten door een gepensioneerde politie-inspecteur en een jongen die geld van hem wil maken, en wordt geholpen door een zwerver. Omdat berichten over zijn bestaan in de krant komen, wordt er een hulpgroep van kinderen opgericht om hem te helpen, het Geheim Genootschap Tot Bescherming Van Leprechauns. Jammer dat de vertaler het niet nodig vond om de afkorting te veranderen van de oorspronkelijke Engelse BULG; ik vraag me af hoe het in het Engels heette, net zoals het Speelbot Hotel. Het was ook een zwakte dat namen zoals Meneer Moon niet in het Nederlands veranderd werden. Ook interessant is dat de oorspronkelijke Engelse titel 'Mr. Moon's Last Case' de nadruk op Meneer Moon legt terwijl de Nederlandse titel 'Avontuur in Mensenland' de nadruk op Nameon legt, en dat is dichterbij de verdeling in het boek zelf.

Deze taalfoutjes vond ik wel irritant, maar wat ik erger vond was dat de kans gemist werd om Meneer Moon en Nameon kennis met elkaar te laten worden. Zodoende werd het slot wel heel abrupt en onbevredigend. Voor de kinderen van vandaag gebeurt er misschien niet genoeg en het wordt ook niet echt spannend. Toch is het een leuk boek voor wie van een beetje weemoedig sprookjesboeken houdt.

[Pat · Rating 3 out of 5]

Nameon the dwarf was a dreamer. He believed the old fairy tales about humans and odd creatures like cows and goats and unicorns. When he accidentally stumbles through a gate to the human world, though, all he can think about is getting back home! Now if he can only find the gate that will take him home again!

Officer Moon was a dreamer. He believed the old fairy tales about elves, fairies, leprechauns and dwarves. And so was more than ready to believe in Nameon when all the other adults intelligently dismissed the very idea :-)

A charming little tale with little in the way of magic (other than the world gates) and much to say about being a stranger in a strange land, the power of belief, and the wisdom of children and the occasional old man. Easily read in an evening.