What do you think?
Rate this book
Την Κυριακή έχουμε γάμο
…Ο γάμος γίνεται την Κυριακή και προκαλεί την ανατροπή στο ταξίδι. Ταξίδι στο παρατεταμένο καλοκαίρι μιας γυναίκας στα μαύρα και του μικρού γιου της. Μάνα και παιδί πενθούν έναν άντρα χαμένο στα χρόνια του πολέμου. Πληροφορίες δεν υπάρχουν παρά μόνο υποθετικό πένθος, υποθετική ορφάνια.
Και τώρα το ταξίδι. Μακρινό καλοκαιρινό ταξίδι από την Αθήνα στον Έβρο• ταξίδι φορτωμένο δισταγμούς και επιθυμίες. Εκεί θα ’ρθουν αντιμέτωποι με όλα τα διλήμματα της ζωής τους, επώδυνα και γεμάτα από τις χαρές που τους λείπουν. Πάνω τους, μια ύπουλη συναστρία ειρωνικών αστερισμών• και μέσα σ’ όλα ο γάμος, σαν οξύμωρο περιστατικό μεταξύ τρελού πανηγυριού και τραγωδίας.
Οι ήρωες της ιστορίας αυτής θα παίξουν και θα μπλεχτούν μέσα στον χρόνο. Στο παρόν και στο μέλλον, με τις τρικλοποδιές του αορίστου… Γι’ αυτό και τα αισθήματά τους, έντονα όσο ποτέ, θα ενηλικιωθούν με επικίνδυνη ταχύτητα. Μέσα από τη ματιά του παιδιού κι ενός καλοκαιριού με συστατικά τον έρωτα, το πάθος, τον θάνατο και το γέλιο. Όπως η ίδια η ζωή. Και πίσω απ’ όλα ο γάμος, σαν πρόσχημα σοβαρό, με την αστεία αθωότητά του.
Τώρα τι σχέση μπορεί να έχει ο Ιορδάνης Μακρής με τον Ιορδάνη Λεοντίου και την κοινή τους λαχτάρα για το ταξίδι-περιπέτεια, ας το αφήσουμε σε όσους συμμερίζονται τους γρίφους και αποδέχονται την πρόσκληση στον γάμο της Κυριακής.
Και τώρα το ταξίδι. Μακρινό καλοκαιρινό ταξίδι από την Αθήνα στον Έβρο• ταξίδι φορτωμένο δισταγμούς και επιθυμίες. Εκεί θα ’ρθουν αντιμέτωποι με όλα τα διλήμματα της ζωής τους, επώδυνα και γεμάτα από τις χαρές που τους λείπουν. Πάνω τους, μια ύπουλη συναστρία ειρωνικών αστερισμών• και μέσα σ’ όλα ο γάμος, σαν οξύμωρο περιστατικό μεταξύ τρελού πανηγυριού και τραγωδίας.
Οι ήρωες της ιστορίας αυτής θα παίξουν και θα μπλεχτούν μέσα στον χρόνο. Στο παρόν και στο μέλλον, με τις τρικλοποδιές του αορίστου… Γι’ αυτό και τα αισθήματά τους, έντονα όσο ποτέ, θα ενηλικιωθούν με επικίνδυνη ταχύτητα. Μέσα από τη ματιά του παιδιού κι ενός καλοκαιριού με συστατικά τον έρωτα, το πάθος, τον θάνατο και το γέλιο. Όπως η ίδια η ζωή. Και πίσω απ’ όλα ο γάμος, σαν πρόσχημα σοβαρό, με την αστεία αθωότητά του.
Τώρα τι σχέση μπορεί να έχει ο Ιορδάνης Μακρής με τον Ιορδάνη Λεοντίου και την κοινή τους λαχτάρα για το ταξίδι-περιπέτεια, ας το αφήσουμε σε όσους συμμερίζονται τους γρίφους και αποδέχονται την πρόσκληση στον γάμο της Κυριακής.
376 pages, Paperback
First published October 14, 2015
12 people are currently reading
297 people want to read
About the author
Γιάννης Ξανθούλης
35 books197 followersΟ Γιάννης Ξανθούλης (English: Giannis Xanthoulis) είναι Έλληνας μυθιστοριογράφος, θεατρικός συγγραφέας και δημοσιογράφος. Γεννήθηκε το 1947 στην Αλεξανδρούπολη από οικογένεια προσφύγων και σπούδασε δημοσιογραφία, σχέδιο και ενδυματολογία θεάτρου. Από το 1969 εργάζεται ως δημοσιογράφος και χρονογράφος, ενώ το πρώτο του μυθιστόρημα, Μεγάλος Θανατικός, κυκλοφόρησε το 1981. Έγινε ευρύτερα γνωστός από τα χρονογραφήματά του στην Ελευθεροτυπία, καθώς και από τα σατιρικά του κείμενα και θεατρικά έργα, πολλά από τα οποία ανέβηκαν σε ελληνικές σκηνές. Έχει επίσης γράψει και εικονογραφήσει παιδικά βιβλία. Βιβλία του έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες. Είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων και της ΕΣΗΕΑ.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 66 reviews
May 11, 2017
Επειδή «αυτά που δεν ξέρουν οι άλλοι μας κάνουν αυτό που είμαστε…»
Γιατί «ποτέ δεν μπορούμε να ξέρουμε τον άλλον, δεν τον μαθαίνουμε ποτέ, ούτε και τους ίδιους μας τους γονείς».
Ο γάμος της Κυριακής ειναι λυτρωτικός και αποχαιρετιστήριος, γι'αυτό θα πρέπει να πάμε όλοι ανεξαιρέτως. Είναι γάμος ανοιχτός επιβάλλεται να έχει πολύ κόσμο. Όσοι βρεθούν σε αυτό το γάμο που περιγελάει και προσπερνάει "χώρο" και "χρόνο" θα τους συμβεί κάτι μοναδικό.
Δεν θα δώσουν αλλά θα λάβουν δώρα και μάλιστα τόσο ακριβά και πολύτιμα που δεν μπορούν να αγοραστούν με όλο το χρυσάφι του κόσμου.
Άλλοι θα χαρούν, άλλοι θα λυπηθούν, πολλοί θα γελάσουν απο άγνοια,αρκετοί θα κλάψουν λόγω ταύτισης,κάποιοι θα μάθουν την αλήθεια με χαρμολύπη,θα θρηνήσουν απο μεγάλη χαρά, θα ταξιδέψουν σε παραμύθι αληθινό,θα γελάσουν με την τραγωδία και θα καταλήξουν όλοι σίγουρα σε ενα συμπέρασμα: «Όλες οι λύπες αντέχονται αν τις βάλεις σε μια ιστορία».
Είναι ένας γάμος σύμβολο. Για το λόγο αυτό τα μόνα λουλούδια που επιτρέπονται ειναι οι παιώνιες οι "δολοφονικές". Αυτά τα λουλούδια θα ανασύρουν κρυφές μνήμες, πόνους και τραγωδίες. Θα ενώσουν τον έρωτα με το θάνατο και το γάμο συμβολικά με το πένθος και τη λύτρωση.
Θα έιναι σίγουρα ένας γάμος που δεν θα ξεχαστεί ποτέ όχι απο τις μνήμες αλλά απο τις ψυχές. Κατά την προετοιμασία, τη διάρκεια,αλλά και το τέλος του γαμήλιου ταξιδιού -το οποίο γίνεται μόνο με τρένο-θα διασχίσουμε διάφορες εποχές μέσα στην ίδια ιστορια.
Στα βαγόνια οι επιβάτες παρακολουθούν τα γεγονότα μιας ολόκληρης ζωής, αφετηρίες,σταθμούς και προορισμούς μέχρι τον τελικό αποχαιρετισμό.
Ο επίτιμος καλεσμένος και κουμπάρος σε αυτόν τον γάμο, είναι ένα αγοράκι έντεκα ετών υποθετικά ορφανό και παράλληλα ένας παππούς που ζει και υπάρχει μέσα στην παιδική ψυχή,επιμηκύνοντας τη διάρκεια της ζωής του μέσα απο αυτό το ταξίδι,μέσα σε ένα βαγόνι του τρένου που οδηγεί στην αλήθεια,αφού μόνο αυτός τη γνωρίζει.
Ο γάμος τελειώνει. Τα τραγούδια σταματούν. Έρχεται η ελπίδα παρέα με την απόλυτη απογοήτευση και η χαρά προσπαθεί να ψηλώσει περισσότερο απο τις τεράστιες λύπες της αλήθειας. Το παιδί ενηλικιώνεται βίαια και αναλαμβάνει να απαλλαγεί απο όλα τα υποθετικά που του αναθέτουν: ορφάνια,θλίψη,απόγνωση,αναμονή,άγνοια,ανασφάλεια,
νοσταλγία.
Όλα αυτά μαζί με την αλήθεια θα αποδειχτούν την Κυριακή στο γάμο.
Αποδεχτείτε την πρόσκληση.
Καλή ανάγνωση.
Πολλούς ασπασμούς.
Γιατί «ποτέ δεν μπορούμε να ξέρουμε τον άλλον, δεν τον μαθαίνουμε ποτέ, ούτε και τους ίδιους μας τους γονείς».
Ο γάμος της Κυριακής ειναι λυτρωτικός και αποχαιρετιστήριος, γι'αυτό θα πρέπει να πάμε όλοι ανεξαιρέτως. Είναι γάμος ανοιχτός επιβάλλεται να έχει πολύ κόσμο. Όσοι βρεθούν σε αυτό το γάμο που περιγελάει και προσπερνάει "χώρο" και "χρόνο" θα τους συμβεί κάτι μοναδικό.
Δεν θα δώσουν αλλά θα λάβουν δώρα και μάλιστα τόσο ακριβά και πολύτιμα που δεν μπορούν να αγοραστούν με όλο το χρυσάφι του κόσμου.
Άλλοι θα χαρούν, άλλοι θα λυπηθούν, πολλοί θα γελάσουν απο άγνοια,αρκετοί θα κλάψουν λόγω ταύτισης,κάποιοι θα μάθουν την αλήθεια με χαρμολύπη,θα θρηνήσουν απο μεγάλη χαρά, θα ταξιδέψουν σε παραμύθι αληθινό,θα γελάσουν με την τραγωδία και θα καταλήξουν όλοι σίγουρα σε ενα συμπέρασμα: «Όλες οι λύπες αντέχονται αν τις βάλεις σε μια ιστορία».
Είναι ένας γάμος σύμβολο. Για το λόγο αυτό τα μόνα λουλούδια που επιτρέπονται ειναι οι παιώνιες οι "δολοφονικές". Αυτά τα λουλούδια θα ανασύρουν κρυφές μνήμες, πόνους και τραγωδίες. Θα ενώσουν τον έρωτα με το θάνατο και το γάμο συμβολικά με το πένθος και τη λύτρωση.
Θα έιναι σίγουρα ένας γάμος που δεν θα ξεχαστεί ποτέ όχι απο τις μνήμες αλλά απο τις ψυχές. Κατά την προετοιμασία, τη διάρκεια,αλλά και το τέλος του γαμήλιου ταξιδιού -το οποίο γίνεται μόνο με τρένο-θα διασχίσουμε διάφορες εποχές μέσα στην ίδια ιστορια.
Στα βαγόνια οι επιβάτες παρακολουθούν τα γεγονότα μιας ολόκληρης ζωής, αφετηρίες,σταθμούς και προορισμούς μέχρι τον τελικό αποχαιρετισμό.
Ο επίτιμος καλεσμένος και κουμπάρος σε αυτόν τον γάμο, είναι ένα αγοράκι έντεκα ετών υποθετικά ορφανό και παράλληλα ένας παππούς που ζει και υπάρχει μέσα στην παιδική ψυχή,επιμηκύνοντας τη διάρκεια της ζωής του μέσα απο αυτό το ταξίδι,μέσα σε ένα βαγόνι του τρένου που οδηγεί στην αλήθεια,αφού μόνο αυτός τη γνωρίζει.
Ο γάμος τελειώνει. Τα τραγούδια σταματούν. Έρχεται η ελπίδα παρέα με την απόλυτη απογοήτευση και η χαρά προσπαθεί να ψηλώσει περισσότερο απο τις τεράστιες λύπες της αλήθειας. Το παιδί ενηλικιώνεται βίαια και αναλαμβάνει να απαλλαγεί απο όλα τα υποθετικά που του αναθέτουν: ορφάνια,θλίψη,απόγνωση,αναμονή,άγνοια,ανασφάλεια,
νοσταλγία.
Όλα αυτά μαζί με την αλήθεια θα αποδειχτούν την Κυριακή στο γάμο.
Αποδεχτείτε την πρόσκληση.
Καλή ανάγνωση.
Πολλούς ασπασμούς.
March 13, 2016
«Μα είναι δυνατόν να μην έχεις διαβάσει ποτέ Ξανθούλη;» μου είπε ο φίλος Δημήτρης απορημένος όταν μου πρωτομίλησε τον «Γάμο». Ε ναι λοιπόν. Όχι μόνο δεν είχα διαβάσει κανένα από τα βιβλία του, αλλά δεν είχα δει καν την κινηματογραφική μεταφορά του «Τανγκό των Χριστουγέννων» από τον Κουτελιδάκη που είχε προκαλέσει συζήτηση όταν βγήκε στα σινεμά το 2011. «Να η ευκαιρία σου», μου έκλεισε το μάτι. «Το συγκεκριμένο αποτελεί ίσως την επιτομή του ύφους, των θεμάτων και του τρόπου γραφής του• άσε που ενδεχομένως να είναι και από τα καλύτερά του βιβλία».
Είναι λίγο υποτιμημένος ο Ξανθούλης, πράγματι. Ξέρω αρκετούς που αρνούνται να θεωρήσουν τα κείμενά του «σοβαρή» λογοτεχνία και ίσως, να πω την αλήθεια, είχα επηρεαστεί κομμάτι από τα λεγόμενά τους. Για κάποιο λόγο όμως, το θέμα του «Γάμου» και η επιμονή του Δημήτρη και του Παναγιώτη («να το αρχίσεις μια μέρα που δεν θα έχεις δουλειές γιατί δεν θα μπορείς να το αφήσεις!») με έκαναν να το πάρω στα χέρια μου. Και πρέπει να πω ότι και οι δύο είχαν δίκιο :-)
«Την Κυριακή έχουμε γάμο», λέει ο παππούς Ιορδάνης στην μικρή εγγονή του Βικτωρία λίγο πριν εξαφανιστούν τα ίχνη του. Μπαίνει στο τρένο για ένα ταξίδι στη Θράκη της δεκαετίας του 1950 όπου ένα συνονόματό του παιδί, μαζί με τη μητέρα του Άννα βρίσκεται καθοδόν για διακοπές στον τόπο του πατέρα του, χαμένου από την εποχή της Κατοχής. Εκεί ο μικρός βλέπει ξαφνικά τον εαυτό του στη θέση του κουμπάρου στον επικείμενο γάμο της εγκυμονούσας ξαδέλφης που πρέπει να παντρευτεί εσπευσμένα. Και καθώς συγγενείς, συμπεθέρια, ψυχοκόρες, μουσικάντες, γείτονες, μοδίστρες και… κατοικίδια ετοιμάζονται για το μυστήριο, ανάμεσα σε κουρτίνες που μεταποιούνται σε νυφικά και κατσαρόλες με ρυζόγαλα, κάποια κρυμμένα μυστικά του παρελθόντος έρχονται «κινηματογραφικά» στο φως για να αλλάξουν για πάντα τις ζωές των ηρώων. Όλα θα οδηγήσουν σε ένα συγκινητικό φινάλε σε ένα εγκαταλελειμμένο βαγόνι στο Ρουφ.
Το καταδιασκέδασα το βιβλίο αυτό και πραγματικά δεν μπόρεσα να το αφήσω κάτω μέχρι να το τελειώσω. Ακόμη και το εξώφυλλό του –φιλοτεχνημένο από τον ίδιο τον Ξανθούλη- το λάτρεψα. Έψαχνα να αναγνωρίσω πρόσωπα στη ζωγραφιά της οικογενειακής φωτογραφίας. Όχι μόνο πρόσωπα του βιβλίου, αλλά πρόσωπα από το δικό μου οικογενειακό περιβάλλον σε κάποιον από αυτούς τους γάμους που έχουμε ζήσει όλοι :-)
Ανθρώπινος, μαγικά ρεαλιστής και απλός, τραγικός και συνάμα κωμικός, ο συγγραφέας περιγράφει τη ζωή όπως είναι, με τις καλές και με τις κακές της στιγμές· πιθανότατα επιστρέφει στις δικές του μνήμες για να διηγηθεί την ιστορία του. «Ο Ξανθούλης», έγραψε ο Δημήτρης Αλεξίου στο «Βιβλιοδρόμιο» στα ΝΕΑ πριν λίγο καιρό, «είναι από τους ελάχιστους έλληνες συγγραφείς που μπορούν να παρουσιάζουν τα μεγαλύτερα δράματα ζωής σαν μια οπερέτα. Ακόμα και οι τραγικοί του ήρωες προκαλούν τη μοίρα τους, τη θυμηδία και το γέλιο του αναγνώστη. Η ζωή είναι πολύ μικρή για να την παίρνουμε στα σοβαρά». Κλείνοντας τον «Γάμο» χαμογέλασα κατανοώντας ακριβώς τι ήθελε να πει. Διαπίστωσα πόσο επηρέασε τον ίδιο το ύφος του Ξανθούλη όταν έγραφε τα «Πικρά κεράσια» του, κάμποσα χρόνια πριν ;-)
Είναι σπουδαίος παραμυθάς ο Ξανθούλης. Τη φράση του «όλες οι λύπες αντέχονται αν τις βάλεις σε μια ιστορία» θα την θυμάμαι και θα τη μνημονεύω από εδώ και στο εξής. Έκλεισα το βιβλίο και κατέβασα αμέσως στο PC «Το Τανγκό των Χριστουγέννων». Βάζοντας το στικάκι στην τηλεόραση και πατώντας το play, είχα στο στόμα μου μια γεύση από ζεστό ρυζόγαλο, με μπόλικη κανέλα. Άραγε είναι αργά να πάω να φτιάξω μερικά μπολάκια;
Είναι λίγο υποτιμημένος ο Ξανθούλης, πράγματι. Ξέρω αρκετούς που αρνούνται να θεωρήσουν τα κείμενά του «σοβαρή» λογοτεχνία και ίσως, να πω την αλήθεια, είχα επηρεαστεί κομμάτι από τα λεγόμενά τους. Για κάποιο λόγο όμως, το θέμα του «Γάμου» και η επιμονή του Δημήτρη και του Παναγιώτη («να το αρχίσεις μια μέρα που δεν θα έχεις δουλειές γιατί δεν θα μπορείς να το αφήσεις!») με έκαναν να το πάρω στα χέρια μου. Και πρέπει να πω ότι και οι δύο είχαν δίκιο :-)
«Την Κυριακή έχουμε γάμο», λέει ο παππούς Ιορδάνης στην μικρή εγγονή του Βικτωρία λίγο πριν εξαφανιστούν τα ίχνη του. Μπαίνει στο τρένο για ένα ταξίδι στη Θράκη της δεκαετίας του 1950 όπου ένα συνονόματό του παιδί, μαζί με τη μητέρα του Άννα βρίσκεται καθοδόν για διακοπές στον τόπο του πατέρα του, χαμένου από την εποχή της Κατοχής. Εκεί ο μικρός βλέπει ξαφνικά τον εαυτό του στη θέση του κουμπάρου στον επικείμενο γάμο της εγκυμονούσας ξαδέλφης που πρέπει να παντρευτεί εσπευσμένα. Και καθώς συγγενείς, συμπεθέρια, ψυχοκόρες, μουσικάντες, γείτονες, μοδίστρες και… κατοικίδια ετοιμάζονται για το μυστήριο, ανάμεσα σε κουρτίνες που μεταποιούνται σε νυφικά και κατσαρόλες με ρυζόγαλα, κάποια κρυμμένα μυστικά του παρελθόντος έρχονται «κινηματογραφικά» στο φως για να αλλάξουν για πάντα τις ζωές των ηρώων. Όλα θα οδηγήσουν σε ένα συγκινητικό φινάλε σε ένα εγκαταλελειμμένο βαγόνι στο Ρουφ.
Το καταδιασκέδασα το βιβλίο αυτό και πραγματικά δεν μπόρεσα να το αφήσω κάτω μέχρι να το τελειώσω. Ακόμη και το εξώφυλλό του –φιλοτεχνημένο από τον ίδιο τον Ξανθούλη- το λάτρεψα. Έψαχνα να αναγνωρίσω πρόσωπα στη ζωγραφιά της οικογενειακής φωτογραφίας. Όχι μόνο πρόσωπα του βιβλίου, αλλά πρόσωπα από το δικό μου οικογενειακό περιβάλλον σε κάποιον από αυτούς τους γάμους που έχουμε ζήσει όλοι :-)
Ανθρώπινος, μαγικά ρεαλιστής και απλός, τραγικός και συνάμα κωμικός, ο συγγραφέας περιγράφει τη ζωή όπως είναι, με τις καλές και με τις κακές της στιγμές· πιθανότατα επιστρέφει στις δικές του μνήμες για να διηγηθεί την ιστορία του. «Ο Ξανθούλης», έγραψε ο Δημήτρης Αλεξίου στο «Βιβλιοδρόμιο» στα ΝΕΑ πριν λίγο καιρό, «είναι από τους ελάχιστους έλληνες συγγραφείς που μπορούν να παρουσιάζουν τα μεγαλύτερα δράματα ζωής σαν μια οπερέτα. Ακόμα και οι τραγικοί του ήρωες προκαλούν τη μοίρα τους, τη θυμηδία και το γέλιο του αναγνώστη. Η ζωή είναι πολύ μικρή για να την παίρνουμε στα σοβαρά». Κλείνοντας τον «Γάμο» χαμογέλασα κατανοώντας ακριβώς τι ήθελε να πει. Διαπίστωσα πόσο επηρέασε τον ίδιο το ύφος του Ξανθούλη όταν έγραφε τα «Πικρά κεράσια» του, κάμποσα χρόνια πριν ;-)
Είναι σπουδαίος παραμυθάς ο Ξανθούλης. Τη φράση του «όλες οι λύπες αντέχονται αν τις βάλεις σε μια ιστορία» θα την θυμάμαι και θα τη μνημονεύω από εδώ και στο εξής. Έκλεισα το βιβλίο και κατέβασα αμέσως στο PC «Το Τανγκό των Χριστουγέννων». Βάζοντας το στικάκι στην τηλεόραση και πατώντας το play, είχα στο στόμα μου μια γεύση από ζεστό ρυζόγαλο, με μπόλικη κανέλα. Άραγε είναι αργά να πάω να φτιάξω μερικά μπολάκια;
April 26, 2019
Δεν είχα διαβάσει ξανά Γιάννη Ξανθούλη και με εξέπληξε ευχάριστα ο τρόπος γραφής του.
Αφηγείται την ιστορία που θέλει να μοιραστεί με τον αναγνώστη με καταπληκτική μαεστρία. Μου κράτησε αμείωτο το ενδιαφέρον μέχρι την τελευταία σελίδα, παρά τις λεπτομερείς περιγραφές που ορισμένες φορές καταντούσαν κουραστικές. Θα αναζητήσω σίγουρα κι άλλα έργα του.
Αφηγείται την ιστορία που θέλει να μοιραστεί με τον αναγνώστη με καταπληκτική μαεστρία. Μου κράτησε αμείωτο το ενδιαφέρον μέχρι την τελευταία σελίδα, παρά τις λεπτομερείς περιγραφές που ορισμένες φορές καταντούσαν κουραστικές. Θα αναζητήσω σίγουρα κι άλλα έργα του.
February 17, 2016
Ο Γιάννης Ξανθούλης γιορτάζει τα 35α του γενέθλια στο χώρο της συγγραφής και μας καλεί σε ένα γάμο. Ραφτείτε, στολιστείτε, πάρτε τις μπομπονιέρες ανά χείρας και ετοιμαστείτε να χορέψετε μαζί του το χορό του Ησαΐα.
Ο Ιορδάνης Λεοντίου 73 ετών πλέον και ενώ πάσχει από άνοια εξαφανίζεται έχοντας την βεβαιότητα ότι πρέπει να παρευρεθεί σε ένα γάμο. Στην πραγματικότητα ο συγκεκριμένος γάμος τελέστηκε πριν πολλά χρόνια λίγο πιο έξω από την Αλεξανδρούπολη την πόλη των παιδικών χρόνων των Ξανθούλη, τηνπόλη της καρδιάς του στην οποία αποδίδει ένα μικρό φόρο τιμής μέσα από το τελευταίο του βιβλίο. Έτσι ο ήρωας μας στην πραγματικότητα ξεκινά ένα ταξίδι στο παρελθόν και μαζί με αυτόν και εμείς ως συνεπιβάτες του.. Θύμησες μιας άλλης εποχής θα ξαναζωντανέψουν μέσα από την πάντα καθάρια γραφή του Ξανθούλη. Εικόνες μιας άλλης εποχής , ιστορίες κάθε λογής με φόντο ένα γάμο.
Ένας λόγος που μου αρέσει πολύ ο Ξανθούλης και το κατάφερε και με το τελευταίο του βιβλίο είναι αυτή η γλυκιά νοσταλγία που καταφέρνει να μου δημιουργήσει πάντα με τη γραφή. Ένα όμορφο και τρυφερό πισωγύρισμα στο σεντούκι των αναμνήσεων σε στιγμές που ο καθένας από μας υπήρξε χαρούμενος και ευτυχισμένος που όσες απογοητεύσεις και αν σου πρόσφερε η ζωή πάντα θα κρατάς σαν φυλακτό όλες εκείνες τις όμορφες μέρες και αναμνήσεις. Πόσο σπουδαίο πράγμα είναι τελικά η μνήμη έτσι? . Όσο και αν αλλάζε�� ο κόσμος γύρω μας εκείνες θα ναι πάντα εκεί το ίδιο και τα συναισθήματα και αυτό είναι κάτι που ο Ξανθούλης ξέρει να προσφέρει μέσα από τα βιβλία του με εξαιρετική μαεστρία. Βιτριολικό χιούμορ, ατμόσφαιρα λες και έχει βγει από πίνακα ζωγραφικής, γλυκιά και νοσταλγική μελαγχολία. Ένα σκηνικό από το οποίο δεν πρέπει να λείψει κανείς .
Άντε και στα δικά μας!!
Ο Ιορδάνης Λεοντίου 73 ετών πλέον και ενώ πάσχει από άνοια εξαφανίζεται έχοντας την βεβαιότητα ότι πρέπει να παρευρεθεί σε ένα γάμο. Στην πραγματικότητα ο συγκεκριμένος γάμος τελέστηκε πριν πολλά χρόνια λίγο πιο έξω από την Αλεξανδρούπολη την πόλη των παιδικών χρόνων των Ξανθούλη, τηνπόλη της καρδιάς του στην οποία αποδίδει ένα μικρό φόρο τιμής μέσα από το τελευταίο του βιβλίο. Έτσι ο ήρωας μας στην πραγματικότητα ξεκινά ένα ταξίδι στο παρελθόν και μαζί με αυτόν και εμείς ως συνεπιβάτες του.. Θύμησες μιας άλλης εποχής θα ξαναζωντανέψουν μέσα από την πάντα καθάρια γραφή του Ξανθούλη. Εικόνες μιας άλλης εποχής , ιστορίες κάθε λογής με φόντο ένα γάμο.
Ένας λόγος που μου αρέσει πολύ ο Ξανθούλης και το κατάφερε και με το τελευταίο του βιβλίο είναι αυτή η γλυκιά νοσταλγία που καταφέρνει να μου δημιουργήσει πάντα με τη γραφή. Ένα όμορφο και τρυφερό πισωγύρισμα στο σεντούκι των αναμνήσεων σε στιγμές που ο καθένας από μας υπήρξε χαρούμενος και ευτυχισμένος που όσες απογοητεύσεις και αν σου πρόσφερε η ζωή πάντα θα κρατάς σαν φυλακτό όλες εκείνες τις όμορφες μέρες και αναμνήσεις. Πόσο σπουδαίο πράγμα είναι τελικά η μνήμη έτσι? . Όσο και αν αλλάζε�� ο κόσμος γύρω μας εκείνες θα ναι πάντα εκεί το ίδιο και τα συναισθήματα και αυτό είναι κάτι που ο Ξανθούλης ξέρει να προσφέρει μέσα από τα βιβλία του με εξαιρετική μαεστρία. Βιτριολικό χιούμορ, ατμόσφαιρα λες και έχει βγει από πίνακα ζωγραφικής, γλυκιά και νοσταλγική μελαγχολία. Ένα σκηνικό από το οποίο δεν πρέπει να λείψει κανείς .
Άντε και στα δικά μας!!
September 15, 2017
Όλος παραδόξως το βιβλίο αυτό αποτέλεσε την πρώτη μου επαφή με τη γραφή του κ. Ξανθούλη, οπότε δεν ήξερα τι να περιμένω.
Σε γενικές γραμμές μπορώ να πω ότι μου άρεσε σαν ιστορία, ήταν μια μικρή ματιά στον τρόπο που ζούσαν οι ευκατάστατοι της περιοχής μου τα περασμένα χρόνια. Οπωσδήποτε επίσης ήταν πολύ όμορφο να διαβάζω περιγραφές για περιοχές της πόλης μου που έχουν υποστεί πολλές αλλαγές κατά τη διάρκεια των ετών που μεσολαβούν από την εποχή που διαδραματίζεται η ιστορία μέχρι σήμερα.
Όσο για την πλοκή, μπορώ να πω ότι αν και δεν υπήρχε έντονη δράση δεν βαρέθηκα ούτε στιγμή, η ιστορία ήταν δοσμένη με τρόπο τέτοιο που μου κράτησε το ενδιαφέρον και την περιέργεια να δω τι θα γίνει στη συνέχεια. Βρήκα κάποιους χαρακτήρες του βιβλίου λίγο τραβηγμένους (όπως την Κούλα και τους συμπέθερους) αλλά όλοι οι υπόλοιποι σκιαγραφηθηκαν επαρκώς και μου ήταν πολύ συμπαθείς.
Και όσοι είστε από την ευρύτερη περιοχή Αλεξανδρούπολης ή και Κομοτηνής λύστε μου μια απορία: υπάρχει κάποια περιοχή που να λεγόταν Μακρινή ή κάποια εκκλησία "Αγίου Ελισσαίου" που εγώ τα αγνοώ; Επειδή τείνω να πιστέψω ότι άλλαξε τα ονόματα των τοποθεσιών ή είναι δημιουργήματα της φαντασίας του.
Συμπερασματικά να πω ότι το βιβλίο το διάβασα εύκολα, ευχάριστα και με άφησε με μια γλυκιά αίσθηση- ίσως νοσταλγική για εποχές που πέρασαν και δεν τις γνώρισα.
https://kiallovivlio.blogspot.gr/
Σε γενικές γραμμές μπορώ να πω ότι μου άρεσε σαν ιστορία, ήταν μια μικρή ματιά στον τρόπο που ζούσαν οι ευκατάστατοι της περιοχής μου τα περασμένα χρόνια. Οπωσδήποτε επίσης ήταν πολύ όμορφο να διαβάζω περιγραφές για περιοχές της πόλης μου που έχουν υποστεί πολλές αλλαγές κατά τη διάρκεια των ετών που μεσολαβούν από την εποχή που διαδραματίζεται η ιστορία μέχρι σήμερα.
Όσο για την πλοκή, μπορώ να πω ότι αν και δεν υπήρχε έντονη δράση δεν βαρέθηκα ούτε στιγμή, η ιστορία ήταν δοσμένη με τρόπο τέτοιο που μου κράτησε το ενδιαφέρον και την περιέργεια να δω τι θα γίνει στη συνέχεια. Βρήκα κάποιους χαρακτήρες του βιβλίου λίγο τραβηγμένους (όπως την Κούλα και τους συμπέθερους) αλλά όλοι οι υπόλοιποι σκιαγραφηθηκαν επαρκώς και μου ήταν πολύ συμπαθείς.
Και όσοι είστε από την ευρύτερη περιοχή Αλεξανδρούπολης ή και Κομοτηνής λύστε μου μια απορία: υπάρχει κάποια περιοχή που να λεγόταν Μακρινή ή κάποια εκκλησία "Αγίου Ελισσαίου" που εγώ τα αγνοώ; Επειδή τείνω να πιστέψω ότι άλλαξε τα ονόματα των τοποθεσιών ή είναι δημιουργήματα της φαντασίας του.
Συμπερασματικά να πω ότι το βιβλίο το διάβασα εύκολα, ευχάριστα και με άφησε με μια γλυκιά αίσθηση- ίσως νοσταλγική για εποχές που πέρασαν και δεν τις γνώρισα.
https://kiallovivlio.blogspot.gr/
December 23, 2016
Η δεύτερη φορά που επιχείρησα να διαβάσω Ξανθούλη πέτυχε! εξαιτίας της ατυχούς πρώτης επαφής με το συγγραφέα μπορώ να πω, πως ήμουν ιδιαιτέρως προκατειλημμένη. Η Κυριακή του όμως με κέρδισε και με το παραπάνω. Ένα ιδιαίτερα γλυκό βιβλίο, νοσταλγικό και ταξιδιάρικο, σαρκαστικό, χιουμοριστικό, ανθρώπινο. Το αγάπησα από τις πρώτες του σελίδες. Λάτρεψα τους χαρακτήρες του γιατί πραγματικά είναι οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας. Αγάπησα τη δεινότητα του Ξανθούλη στην αφήγηση.
Ο γάμος της Κυριακής είναι ένα βιβλίο που κατακτά τον αναγνώστη και του δίνει την αίσθηση ότι είναι παρών την ώρα που διαδραματίζονται τα γεγονότα. Η τελετή του γάμου είναι λυτρωτική τόσο για τους ήρωες όσο και για τον αναγνώστη.
" Όλες οι λύπες αντέχονται αν τις βάλεις σε μια ιστορία"
"αυτό που δεν ξέρουν οι άλλοι μας κάνουν αυτό που είμαστε'
Ο γάμος της Κυριακής είναι ένα βιβλίο που κατακτά τον αναγνώστη και του δίνει την αίσθηση ότι είναι παρών την ώρα που διαδραματίζονται τα γεγονότα. Η τελετή του γάμου είναι λυτρωτική τόσο για τους ήρωες όσο και για τον αναγνώστη.
" Όλες οι λύπες αντέχονται αν τις βάλεις σε μια ιστορία"
"αυτό που δεν ξέρουν οι άλλοι μας κάνουν αυτό που είμαστε'
June 10, 2018
Ακόμη ο υπέροχος Ξανθούλης που πιάνει το συναίσθημα σου απ' τα λαρύγγια και στο πάει όπου εκείνος θέλει. Κι έτσι τη μια στιγμή από κει που ακομη δεν εχεις τελειώσει να χαζογελάς, σου δίνει μία και μουλιάζεις στο κλάμα. Και στην επόμενη σελίδα σε πιάνει σπαστικό, πάνω απ τα κλάμματα - και ολος ο κοσμος του ειναι μια τρελλα και μια υστερία.
Απο αυτους τους πρωτοπορους που εχουν τοσο χαρακτηριστική γραφή, που και το εξωφυλλο να σου σκίσουν, μολις διαβασεις την πρωτη σελιδα θα πεις αυτο ειναι Ξανθουλης. Δεν θα μπορουσε να ειναι τιποτε αλλο.
Μοναδικος.
Απο αυτους τους πρωτοπορους που εχουν τοσο χαρακτηριστική γραφή, που και το εξωφυλλο να σου σκίσουν, μολις διαβασεις την πρωτη σελιδα θα πεις αυτο ειναι Ξανθουλης. Δεν θα μπορουσε να ειναι τιποτε αλλο.
Μοναδικος.
March 2, 2016
Την Κυριακή έχουμε γάμο! Ετοιμαστείτε! Νύφη, γαμπρός, σόγια, μυστικά θα παραταχτούν μπροστά στα μάτια των καλεσμένων! Και ο Ιορδάνης, ο μικρός τότε, μεγάλος σήμερα, πρωταγωνιστής θα ζήσει καταστάσεις που θα αλλάξουν ριζικά τη ζωή του και τη νοοτροπία του. Ελάτε, έχουμε γάμο! Βάλτε τον καλό σας σελιδοδείκτη και ανοίξτε το βιβλίο. Θα περάσετε υπέροχα, θα ανησυχήσετε, θα γελάσετε, θα σκεφτείτε, θα μελαγχολήσετε αλλά θα απολαύσετε τη γνήσια, αυθεντική, σαρκαστική, διεισδυτική ματιά του λατρεμένου Γιάννη Ξανθούλη.
Η ιστορία διαδραματίζεται κυρίως το 1953, οπότε ο Ιορδάνης με τη χήρα μάνα του επιστρέφουν στη Μακρινή της Αλεξανδρούπολης για διακοπές, όπου ζει η γιαγιά του παιδιού και ένα σόι διαφορετικό, πρωτότυπο, αληθινό, αυθεντικό, τρελιάρικο, με τα μειονεκτήματα και τα πλεονεκτήματά του. Αυτές τις στιγμές ζει στο σήμερα ο ηλικιωμένος πια Ιορδάνης, που εξαφανίζεται πανικοβάλλοντας την οικογένειά του. Δε θέλω να γράψω κάτι άλλο για την ιστορία, είναι τόσο υπέροχη, τρυφερή, συγκινητική.......Ειλικρινά, ένα από τα καλύτερα βιβλία ενός συγγραφέα που εξακολουθεί να γράφει ακάματα για 35 χρόνια κι όμως κάθε φορά δίνει και μια διαφορετική πρόταση στο κοινό που τον παρακολουθεί φανατικά ή τον ανακαλύπτει για πρώτη φορά.
Έχω διαβάσει σχεδόν όλα τα βιβλία του συγγραφέα κι έχω εντοπίσει αρκετά τους κύριους θεματικούς άξονές του, οι οποίοι ούτε εδώ μας εγκαταλείπουν. Δεν παύει όμως να αποδίδει τόσο διαφορετικά και πρωτότυπα κάθε μα κάθε φορά την ιστορία του, να διαλέγει πλοκή, να σκαιγραφεί χαρακτήρες που δεν τον έχω βαρεθεί ποτέ! Το μυθιστόρημα το ξεκίνησα με δισταγμό, γιατί μέχρι να μας παραθέσει τον κορμό της ιστορίας φάνηκε κάτι το μεταφυσικό στην πορεία, κάτι που το έχω διαβάσει κι αλλού μεν, δε μου άρεσε δε, με κίνδυνο, μιας και δεν είμαι φανατικός του μεταφυσικού, να μη μου αρέσει το βιβλίο. Κι όμως! Σύντομα, αυτή η ιδέα αρχίζει να λειτουργεί σα συνδετικός κρίκος μεταξύ χτες και σήμερα και από τη στιγμή που ο Ιορδάνης και η μητέρα του έφτασαν στη Μακρινή το μυθιστόρημα απογειώνεται!
Πώς φτιάχνεις σε ένα κάδρο μια οικογενειακή φωτογραφία, την οποία περιποιείσαι, φροντίζεις, αγαπάς, προσέχεις και στολίζεις; Έτσι και ο κύριος Ξανθούλης μας παρουσιάζει την οικογένεια του γάμου. Η Νανά παντρεύεται με έναν αθληταρά, νταγλαρά, και η γιαγιά Σύρμω αναλαμβάνει το γενικό πρόσταγμα: φασίνα, προικιά, μαγείρεμα, ραφτικά, λαμποκόπημα των πάντων, μέχρι και του τράγου Πρίτσου! Οι σχέσεις και τα νεύρα των καλεσμένων και των σογιών δοκιμάζονται. Τα συμπεθέρια και τα ξαδέρφια του γαμπρού θα μείνουν στης γιαγιάς και στης γειτόνισσας. Και κάνει και ζέστη. Και πού θα χωρέσουν κι όλοι αυτοί; Γεμίζει η αυλή και η γειτονιά ξέστηθους άντρες, πασουμάτες κοπέλες, έρωτα και χάδια, γιατί ο γάμος δίνει την αφορμή να αναψουν σπίθες παράνομες και τόσο γλυκές! Επίσης, ο Ιορδάνης κατά λάθος ξετρυπώνει ένα σημαντικό οικογενειακό μυστικό που θα αλλάξει για πάντα τη ζωή της μητέρας του και τη δική του!
Η κατωτέρω περιγραφή νομίζω δίνει ακριβώς το στίγμα, τόσο έντονα που ειλικρινά ζήλεψα, ήθελα να ήμουν κι εγώ σε αυτόν τον γάμο: «Οι νοσοκόμες, βλέποντας την έγκυο νύφη με νυφικό, τον ωραίο σύζυγό της με μαγιό, τον Βελισαρίου με στρατιωτικά, τη Διοτίμα ντυμένη σπανιόλα, τον Λαλάκο μισόγυμνο, την κυρία Τασούλα με την κιθάρα και τον Φιλοκτήτη Φιλιόπουλο που έφερνε σε κωμικό ηθοποιό βήτα διαλογής, διέδωσαν παντού ότι ένας θίασος έπεσε σε ναρκοπέδιο και όσοι διασώθηκαν νοσηλεύονται. Όταν μάλιστα πιο αργά πέρασε για να μάθει νέα και το Τρίο λος Πύργος, το θέμα «θίασος» κλείδωσε» (σελ. 321).
Δεν μπορώ να περιγράψω με ακρίβεια όσα ένιωσα διαβάζοντας αυτό το υπέροχο μυθιστόρημα! Είναι γλυκό σαν κουφέτο, πικρό σαν τα δάκρυα της πεθεράς, τρυφερό σαν το πέπλο του νυφικού, νοσταλγικό σα γαμήλιο άλμπουμ με φωτογραφίες, κωμικό σαν τα χιλιάδες gags που ζει κάποιος κατά την ετοιμασία. Και κουμπώνει το τέλος με έναν τόσο ευρηματικό τρόπο που με συγκίνησε! Τρεχάτε στα βιβλιοπωλεία και μην περιμένετε την Κυριακή!
Η ιστορία διαδραματίζεται κυρίως το 1953, οπότε ο Ιορδάνης με τη χήρα μάνα του επιστρέφουν στη Μακρινή της Αλεξανδρούπολης για διακοπές, όπου ζει η γιαγιά του παιδιού και ένα σόι διαφορετικό, πρωτότυπο, αληθινό, αυθεντικό, τρελιάρικο, με τα μειονεκτήματα και τα πλεονεκτήματά του. Αυτές τις στιγμές ζει στο σήμερα ο ηλικιωμένος πια Ιορδάνης, που εξαφανίζεται πανικοβάλλοντας την οικογένειά του. Δε θέλω να γράψω κάτι άλλο για την ιστορία, είναι τόσο υπέροχη, τρυφερή, συγκινητική.......Ειλικρινά, ένα από τα καλύτερα βιβλία ενός συγγραφέα που εξακολουθεί να γράφει ακάματα για 35 χρόνια κι όμως κάθε φορά δίνει και μια διαφορετική πρόταση στο κοινό που τον παρακολουθεί φανατικά ή τον ανακαλύπτει για πρώτη φορά.
Έχω διαβάσει σχεδόν όλα τα βιβλία του συγγραφέα κι έχω εντοπίσει αρκετά τους κύριους θεματικούς άξονές του, οι οποίοι ούτε εδώ μας εγκαταλείπουν. Δεν παύει όμως να αποδίδει τόσο διαφορετικά και πρωτότυπα κάθε μα κάθε φορά την ιστορία του, να διαλέγει πλοκή, να σκαιγραφεί χαρακτήρες που δεν τον έχω βαρεθεί ποτέ! Το μυθιστόρημα το ξεκίνησα με δισταγμό, γιατί μέχρι να μας παραθέσει τον κορμό της ιστορίας φάνηκε κάτι το μεταφυσικό στην πορεία, κάτι που το έχω διαβάσει κι αλλού μεν, δε μου άρεσε δε, με κίνδυνο, μιας και δεν είμαι φανατικός του μεταφυσικού, να μη μου αρέσει το βιβλίο. Κι όμως! Σύντομα, αυτή η ιδέα αρχίζει να λειτουργεί σα συνδετικός κρίκος μεταξύ χτες και σήμερα και από τη στιγμή που ο Ιορδάνης και η μητέρα του έφτασαν στη Μακρινή το μυθιστόρημα απογειώνεται!
Πώς φτιάχνεις σε ένα κάδρο μια οικογενειακή φωτογραφία, την οποία περιποιείσαι, φροντίζεις, αγαπάς, προσέχεις και στολίζεις; Έτσι και ο κύριος Ξανθούλης μας παρουσιάζει την οικογένεια του γάμου. Η Νανά παντρεύεται με έναν αθληταρά, νταγλαρά, και η γιαγιά Σύρμω αναλαμβάνει το γενικό πρόσταγμα: φασίνα, προικιά, μαγείρεμα, ραφτικά, λαμποκόπημα των πάντων, μέχρι και του τράγου Πρίτσου! Οι σχέσεις και τα νεύρα των καλεσμένων και των σογιών δοκιμάζονται. Τα συμπεθέρια και τα ξαδέρφια του γαμπρού θα μείνουν στης γιαγιάς και στης γειτόνισσας. Και κάνει και ζέστη. Και πού θα χωρέσουν κι όλοι αυτοί; Γεμίζει η αυλή και η γειτονιά ξέστηθους άντρες, πασουμάτες κοπέλες, έρωτα και χάδια, γιατί ο γάμος δίνει την αφορμή να αναψουν σπίθες παράνομες και τόσο γλυκές! Επίσης, ο Ιορδάνης κατά λάθος ξετρυπώνει ένα σημαντικό οικογενειακό μυστικό που θα αλλάξει για πάντα τη ζωή της μητέρας του και τη δική του!
Η κατωτέρω περιγραφή νομίζω δίνει ακριβώς το στίγμα, τόσο έντονα που ειλικρινά ζήλεψα, ήθελα να ήμουν κι εγώ σε αυτόν τον γάμο: «Οι νοσοκόμες, βλέποντας την έγκυο νύφη με νυφικό, τον ωραίο σύζυγό της με μαγιό, τον Βελισαρίου με στρατιωτικά, τη Διοτίμα ντυμένη σπανιόλα, τον Λαλάκο μισόγυμνο, την κυρία Τασούλα με την κιθάρα και τον Φιλοκτήτη Φιλιόπουλο που έφερνε σε κωμικό ηθοποιό βήτα διαλογής, διέδωσαν παντού ότι ένας θίασος έπεσε σε ναρκοπέδιο και όσοι διασώθηκαν νοσηλεύονται. Όταν μάλιστα πιο αργά πέρασε για να μάθει νέα και το Τρίο λος Πύργος, το θέμα «θίασος» κλείδωσε» (σελ. 321).
Δεν μπορώ να περιγράψω με ακρίβεια όσα ένιωσα διαβάζοντας αυτό το υπέροχο μυθιστόρημα! Είναι γλυκό σαν κουφέτο, πικρό σαν τα δάκρυα της πεθεράς, τρυφερό σαν το πέπλο του νυφικού, νοσταλγικό σα γαμήλιο άλμπουμ με φωτογραφίες, κωμικό σαν τα χιλιάδες gags που ζει κάποιος κατά την ετοιμασία. Και κουμπώνει το τέλος με έναν τόσο ευρηματικό τρόπο που με συγκίνησε! Τρεχάτε στα βιβλιοπωλεία και μην περιμένετε την Κυριακή!
August 14, 2021
Κάποια στιγμή με εκνεύρισε η υπερβολή σε ορισμένα σημεία, αλλά, όταν το ολοκλήρωσα, αναλογίστηκα πόσο μεγάλος παραμυθάς είναι ο Ξανθούλης.
January 16, 2016
Υπόθεση: Ο εβδομηντατριάχρονος Ιορδάνης Λεοντίου εξαφανίζεται από το σπίτι του, αφήνοντας ως μόνη πληροφορία στην εγγονή του Βικτωρία, ότι πρέπει να πάει σε ένα γάμο. Ο γάμος γίνεται καλοκαίρι του 1953 σε ένα χωριό του Έβρου και αναστατώνει ολόκληρη την οικογένεια. Η Άννα Μακρή κι ο γιος της ο Ιορδάνης , ταξιδεύουν από την Αθήνα και προσπαθούν να ξεγελάσουν μία ανεπίδοτη χηρεία και ορφάνια με καλοκαιρινές διακοπές στην οικογένεια του χαμένου και μονίμως αναζητούμενου δια του Ερυθρού Σταυρού πατέρα. Όμως η γιαγιά Σύρμω, η θεία Γαργαρίτσα, η θεία Δήμητρα και ο θείος Λαλάκος δείχνουν να έχουν ξεκαθαρίσει τα θέματα με το παρελθόν και το χαμένο μέλος της οικογένειας πολύ περισσότερο από την ασταθή γυναίκα του με τις ξαφνικές κρίσεις. Ο αιφνίδιος και βιαστικός λόγω εγκυμοσύνης γάμος της Νανάς ανατρέπει τα προγράμματα διακοπών και θα φέρει εσπευσμένα πολύ κόσμο στο σπίτι των Μακρήδων. Οι προετοιμασίες και ο αναβρασμός ενός ελληνικού γάμου στην επαρχία θα δοκιμάσουν τις αντοχές κα�� τις σχέσεις όλων, ακόμα και του μικρού Ιορδάνη που απολαμβάνει την ιδιότητά του ως κουμπάρου στο γάμο. Οικογενειακές κωμικοτραγικές σκηνές, πανηγυρική γαμήλια ατμόσφαιρα, μυστικά και ψέματα και καταπιεσμένα συναισθήματα θα σαρώσουν τις ζωές των παρισταμένων. Όπως συνήθως συμβαίνει, ο γάμος θα αλλάξει τις ζωές όλων τους.
Όταν ένας συγγραφέας υπάρχει στα ελληνικά γράμματα από το 1981 και έχει δώσει τόσο τεράστιο δείγμα δουλειάς σε τόσους και διαφορετικούς τομείς τι να γράψει κανείς γι’ αυτόν; Οποιαδήποτε κριτική φαίνεται εκ του ασφαλούς. Γράφεις για έναν άνθρωπο που τον έχουν γνωρίσει και αγαπήσει χιλιάδες αναγνώστες, η δική σου γνώμη είναι μία από τις χιλιάδες γι’ αυτόν, που πιθανότατα δεν έχει ιδιαίτερη σημασία, ίσως φανεί μάλιστα ότι προσπαθείς εσύ να κερδίσεις κάτι από τη λάμψη του ανθρώπου για τον οποίο μιλάς.
Από την άλλη όμως σκέφτομαι ότι έχω χαρίσει λίγες αράδες σκέψεων για πάρα πολλά βιβλία – ακόμα και του ίδιου του Ξανθούλη – στο παρελθόν, αλλά ποτέ δεν του αφιέρωσα σωστά το χρόνο και τα λόγια που αρμόζουν σε έναν άνθρωπο που επηρέασε τόσο πολύ το αναγνωστικό μου κριτήριο, ενίοτε και την ίδια τη γραφή μου. Με αφορμή το καινούργιο του βιβλίο «Την Κυριακή έχουμε γάμο» (2015, εκδόσεις Διόπτρα), που αποτελεί ίσως την επιτομή του ύφους, των θεμάτων και του τρόπου γραφής του Ξανθούλη, θέλω να αναφέρω μερικά χαρακτηριστικά του μεγάλου αυτού για μένα δάσκαλου που με συνεπήραν και σε αυτό το βιβλίο.
Ο Ξανθούλης της εξωστρέφειας: Δεν είναι κάτι που το βλέπει κανείς μόνο σε αυτό το βιβλίο, το βλέπει σε οτιδήποτε σχετίζεται με τον Ξανθούλη. Δημοσιογράφος, θεατρικός συγγραφέας, ενδυματολόγος, παραγωγός ραδιοφώνου και φυσικά πάντα συγγραφέας, είναι ένας άνθρωπος που θέλει και προσπαθεί να ασχολείται με πολλά και διαφορετικά πράγματα. Μεγαλώνει προς τα έξω, παίρνει συνεχώς πράγματα, τα αφομοιώνει, τα μεταλλάσσει, τα ζει και τα χρησιμοποιεί στο έργο του σαν κομμάτι της ζωής του. Παρά την ξεκάθαρη ύπαρξη πρωταγωνιστή στο βιβλίο , -του μικρού δεκατριάχρονου Ιορδάνη - , το βιβλίο αυτό είναι ένας πολυπρόσωπος καμβάς. Δεκάδες πρόσωπα, μείζονος ή ήσσονος σημασίας στην υπόθεση και στη ζωή των ηρώων, παρελαύνουν και διεκδικούν τις δικές τους στιγμές, σκέψεις και πράξεις. Γάμος το θέμα του βιβλίου: σύναξη, συγκέντρωση, ανάμικτα συναισθήματα, απρόοπτα περιστατικά. Οι ήρωες του Ξανθούλη – όπως κι ο ίδιος – δεν ενδοσκοπούν, εξωτερικεύουν. Βγάζουν στο φως μυστικά, ελαττώματα, συναισθήματα με τρόπο πανηγυρικό και εύθυμο, ακόμα και ιλαροτραγικό, όπως αξίζει σε έναν γάμο της ελληνικής επαρχίας. Ο Ξανθούλης είναι από τους ελάχιστους Έλληνες συγγραφείς – αν όχι ο μόνος- που μπορούν να παρουσιάζουν τα μεγαλύτερα δράματα ζωής σαν μία οπερέτα. Ακόμα και οι τραγικοί του ήρωες προκαλούν τη μοίρα τους, τη θυμηδία και το γέλιο του αναγνώστη. Η ζωή είναι πολύ μικρή για να την παίρνουμε στα σοβαρά και ο ηλικιωμένος πια ήρωας Ιορδάνης στο βιβλίο, το έχει κατανοήσει καλά. Αυτή την ιλαροτραγική πλευρά της ζωής λίγοι συγγραφείς την έχουν αναδείξει με επιτυχία και όχι τυχαία, οι περισσότεροι έχουν άμεση σχέση με το θέατρο όπως ο Μποστ και ο Ντάριο Φο.
Ο Ξανθούλης των αναπάντεχων επιθέτων και μεταφορών: Η εξωστρέφεια δε χαρακτηρίζει μόνο την πλοκή και τα πρόσωπα του Ξανθούλη. Υπάρχει παντού στο λόγο του. Τα επίθετα σπανίως χρησιμοποιούνται για να συνοδεύσουν τα συνήθη ουσιαστικά, ενώ πολύ συχνά πλάθονται καινούργια – Ξανθούλεια – επίθετα για να περιγράψουν με τον καλύτερο τρόπο πρόσωπα και πράγματα. Οι μεταφορές δεν ακολουθούν την πεπατημένη και ξεπετάγονται εκεί που δεν τις περιμένεις. Σαν τις πορδές. Γιατί η ελευθεριότητα στο λόγο ακολουθεί τον τρόπο που ζούμε. Οι άνθρωποι ξύνουν τα αχαμνά τους, κλάνουν και πηδιούνται απλώς γιατί αυτό συνηθίζουν να κάνουν οι άνθρωποι. Δεν το κρύβει ο Ξανθούλης, ούτε το ωραιοποιεί, είναι στοιχείο της ζωής και γι’ αυτό τόσο μοναδικά υπέροχο. Οι εικόνες του θυμίζουν ζωγραφικούς πίνακες του Τσαρούχη, πλήρως αναπτυγμένες με πινελιές ανατριχιαστικής λεπτομέρειας.
Ο Ξανθούλης του μεταφυσικού: Οι φανατικοί του αναγνώστες τον έχουν λατρέψει γι’ αυτό το χαρακτηριστικό που δύσκολα λείπει από τα βιβλία του. Ο μαγικός ρεαλισμός στη γνήσια ελληνική του έκφραση. Παρών και στο γάμο της Κυριακής, στη σωστή δόση που χρειάζεται να δώσει στο βιβλίο χρονικό βάθος, αναφορά στο παρόν και να δώσει στους ήρωες την ιστορική τους συνέχεια. Το μεταφυσικό του Ξανθούλη βασίζεται στις βαθύτατα ελληνικές παραδόσεις και δεισιδαιμονίες και υπάρχει πάντα για να τονίσει το ουσιαστικό απέναντι στο μικροαστικά συμβατικό. Ο Ξανθούλης πιθανότατα είναι ο μόνος που στα βιβλία του δείχνει ότι το μόνο πράγμα που τελικά στοιχειώνει είναι ο άνθρωπος.
Ο Ξανθούλης της ελληνικής υπαίθρου: Δεν αναφέρονται όλα τα βιβλία του Ξανθούλη στην ύπαιθρο. Δείχνει άνθρωπος της πόλης, κοσμοπολίτης και με πλείστες αστικές επιρροές. Στο βιβλίο όμως αυτό συγκεντρώνει όλη τη χαρά της εκδρομής, της απόλαυσης της φύσης και της αγροτικής ζωής που ταιριάζουν σε έναν εσπευσμένο γάμο στην επαρχία. Τέλος Ιουνίου και η πόλη δεν τραβά ούτε τους ήρωες, ούτε τον συγγραφέα. Τα χρώματα της φύσης τονίζονται κάτω από τον ήλιο και ο συγγραφέας χαρίζει ένα βιβλίο στους τόπους της καταγωγής του, τη Θράκη. Με τα λουλούδια της, τα ιδιαίτερα φαγητά της, ενίοτε τη ντοπιολαλιά της, τις παροιμίες της, ακόμα και τα μπουρδέλα της. Και όλα αυτά στις αρχές της δεκαετίας του 50, τότε δηλαδή που η ελληνική ύπαιθρος άρχισε να παρακμάζει. Στις τελευταίες καλές της μέρες.
Ο Ξανθούλης της μνήμης: Η μνήμη είναι ίσως το πιο σημαντικό πράγμα στο βιβλίο αυτό και στο έργο του Ξανθούλη γενικότερα. Όχι η ιστορική μνήμη όπως αποτυπώνεται, εξηγείται και καθιερώνεται επισήμως από τους ιστορικούς. Η μνήμη η προσωπική, η βιωματική, όπως αλλοιώνεται από συναισθήματα και σκέψεις προσωπικές και διαμορφώνεται από τις ειδικές για κάθε άνθρωπο συνθήκες. Αυτή τη μνήμη προσπαθεί να διατηρήσει έστω και μεταλλαγμένη ο παππούς Ιορδάνης στην εγγονή Βικτωρία εν έτει 2015. Αυτή τη μνήμη προσπαθεί να αποκαταστήσει ο μικρός Ιορδάνης εν έτει 1953. Αυτή τη μνήμη παλεύει να πλάσει ο Ξανθούλης σε κάθε του βιβλίο. Με εικόνες, με μυρωδιές, με ήχους, με την αφή. Το παρελθόν ενός τόπου όπως το έχουν ζήσει οι απλοί καθημερινοί του ήρωες, με το δικό τους διαστρεβλωμένο αλλά τόσο αληθινό τρόπο. Με τα τραγούδια της εποχής, με τα επίκαιρα και τις αναζητήσεις του Ερυθρού Σταυρού, με τους ζεν πρεμιέ και τις ενζενύ από τις ταινίες της εποχής, ακόμα και με τη μόδα στα ρούχα τους. Και καταφέρνεις να συνειδητοποιήσεις ότι ακόμα και αν τα ρούχα, ο χώρος, τα τραγούδια και τα φαγητά του κυριακάτικου γάμου στον Άγιο Ελισαίο έχουν αλλάξει, οι σχέσεις, οι δυνάμικές που αναπτύσσονται και οι ανθρώπινες εκδηλώσεις και αδυναμίες μένουν στην ουσία τους οι ίδιες. Όλοι μας έχουμε πάει σε έναν τέτοιο τουλάχιστον κυριακάτικο γάμο. Ακόμα κι αν δεν το καταλάβαμε ποτέ όταν το ζούσαμε.
Ο υποτιμημένος Ξανθούλης: Διαβάζοντας το βιβλίο αυτό – που ομολογουμένως το θεωρώ ένα από τα καλύτερα και πιο χαρακτηριστικά του Ξανθούλη – βρίσκω πάντα τον εαυτό μου να αναρωτιέται γιατί ένας συγγραφέας με τις δυναμικές του Ξανθούλη , στην Ελλάδα βρίσκεται πάντα στις παρυφές της «σοβαρής» λογοτεχνίας και ουδέποτε έχει βραβευθεί για το συγγραφικό του έργο με κάποιο «σοβαρό» λογοτεχνικό βραβείο. Είναι η βαρύτατη σοβαροφάνεια που γίνεται σοβαροπάθεια που χαρακτηρίζει τους ασχολούμενους με τη λογοτεχνία; Είναι η άποψη ότι η λογοτεχνία πρέπει να είναι εσωστρεφής για να είναι αξιόλογη; Είναι η έλλειψη σαφούς πολιτικής τοποθέτησης; Είναι ο φόβος ότι το καλό πρέπει να το καταλαβαίνουν και να το αγοράζουν λίγοι, που απωθεί τα βραβεία από τους δημοφιλείς και ευπώλητους συγγραφείς; Πώς μπορεί ένας συγγραφέας που αποτυπώνει τόσο ξεκάθαρα το ελληνικό ταμπεραμέντο και τη μεσογειακή μας εξωστρέφεια να αγνοείται τόσο πολύ από τους επαΐοντες; Γιατί δεν πρέπει το χιούμορ, το γκροτέσκο, η ιλαροτραγωδία, η οπερέτα, το ξέφρενο να τιμούνται και να αναγνωρίζονται , όταν τα συναντάμε στην καλύτερη μορφή τους; Γιατί πρέπει ο Αστερίξ, ο Ντάριο Φο και ο Λουί Ντε Μπερνιέρ να δικαιούνται διακρίσεις και ο Ξανθούλης όχι; Ίσως γιατί σε μία χώρα γελωτοποιών και σαλτιμπάγκων, κανείς δεν είναι πρόθυμος να τιμήσει έναν αυθεντικά καλό λογοτέχνη- γελωτοποιό.
Δημοσιεύτηκε στο Βιβλιοδρόμιο της εφημερίδας Τα Νέα στις 16/1/2016.
Όταν ένας συγγραφέας υπάρχει στα ελληνικά γράμματα από το 1981 και έχει δώσει τόσο τεράστιο δείγμα δουλειάς σε τόσους και διαφορετικούς τομείς τι να γράψει κανείς γι’ αυτόν; Οποιαδήποτε κριτική φαίνεται εκ του ασφαλούς. Γράφεις για έναν άνθρωπο που τον έχουν γνωρίσει και αγαπήσει χιλιάδες αναγνώστες, η δική σου γνώμη είναι μία από τις χιλιάδες γι’ αυτόν, που πιθανότατα δεν έχει ιδιαίτερη σημασία, ίσως φανεί μάλιστα ότι προσπαθείς εσύ να κερδίσεις κάτι από τη λάμψη του ανθρώπου για τον οποίο μιλάς.
Από την άλλη όμως σκέφτομαι ότι έχω χαρίσει λίγες αράδες σκέψεων για πάρα πολλά βιβλία – ακόμα και του ίδιου του Ξανθούλη – στο παρελθόν, αλλά ποτέ δεν του αφιέρωσα σωστά το χρόνο και τα λόγια που αρμόζουν σε έναν άνθρωπο που επηρέασε τόσο πολύ το αναγνωστικό μου κριτήριο, ενίοτε και την ίδια τη γραφή μου. Με αφορμή το καινούργιο του βιβλίο «Την Κυριακή έχουμε γάμο» (2015, εκδόσεις Διόπτρα), που αποτελεί ίσως την επιτομή του ύφους, των θεμάτων και του τρόπου γραφής του Ξανθούλη, θέλω να αναφέρω μερικά χαρακτηριστικά του μεγάλου αυτού για μένα δάσκαλου που με συνεπήραν και σε αυτό το βιβλίο.
Ο Ξανθούλης της εξωστρέφειας: Δεν είναι κάτι που το βλέπει κανείς μόνο σε αυτό το βιβλίο, το βλέπει σε οτιδήποτε σχετίζεται με τον Ξανθούλη. Δημοσιογράφος, θεατρικός συγγραφέας, ενδυματολόγος, παραγωγός ραδιοφώνου και φυσικά πάντα συγγραφέας, είναι ένας άνθρωπος που θέλει και προσπαθεί να ασχολείται με πολλά και διαφορετικά πράγματα. Μεγαλώνει προς τα έξω, παίρνει συνεχώς πράγματα, τα αφομοιώνει, τα μεταλλάσσει, τα ζει και τα χρησιμοποιεί στο έργο του σαν κομμάτι της ζωής του. Παρά την ξεκάθαρη ύπαρξη πρωταγωνιστή στο βιβλίο , -του μικρού δεκατριάχρονου Ιορδάνη - , το βιβλίο αυτό είναι ένας πολυπρόσωπος καμβάς. Δεκάδες πρόσωπα, μείζονος ή ήσσονος σημασίας στην υπόθεση και στη ζωή των ηρώων, παρελαύνουν και διεκδικούν τις δικές τους στιγμές, σκέψεις και πράξεις. Γάμος το θέμα του βιβλίου: σύναξη, συγκέντρωση, ανάμικτα συναισθήματα, απρόοπτα περιστατικά. Οι ήρωες του Ξανθούλη – όπως κι ο ίδιος – δεν ενδοσκοπούν, εξωτερικεύουν. Βγάζουν στο φως μυστικά, ελαττώματα, συναισθήματα με τρόπο πανηγυρικό και εύθυμο, ακόμα και ιλαροτραγικό, όπως αξίζει σε έναν γάμο της ελληνικής επαρχίας. Ο Ξανθούλης είναι από τους ελάχιστους Έλληνες συγγραφείς – αν όχι ο μόνος- που μπορούν να παρουσιάζουν τα μεγαλύτερα δράματα ζωής σαν μία οπερέτα. Ακόμα και οι τραγικοί του ήρωες προκαλούν τη μοίρα τους, τη θυμηδία και το γέλιο του αναγνώστη. Η ζωή είναι πολύ μικρή για να την παίρνουμε στα σοβαρά και ο ηλικιωμένος πια ήρωας Ιορδάνης στο βιβλίο, το έχει κατανοήσει καλά. Αυτή την ιλαροτραγική πλευρά της ζωής λίγοι συγγραφείς την έχουν αναδείξει με επιτυχία και όχι τυχαία, οι περισσότεροι έχουν άμεση σχέση με το θέατρο όπως ο Μποστ και ο Ντάριο Φο.
Ο Ξανθούλης των αναπάντεχων επιθέτων και μεταφορών: Η εξωστρέφεια δε χαρακτηρίζει μόνο την πλοκή και τα πρόσωπα του Ξανθούλη. Υπάρχει παντού στο λόγο του. Τα επίθετα σπανίως χρησιμοποιούνται για να συνοδεύσουν τα συνήθη ουσιαστικά, ενώ πολύ συχνά πλάθονται καινούργια – Ξανθούλεια – επίθετα για να περιγράψουν με τον καλύτερο τρόπο πρόσωπα και πράγματα. Οι μεταφορές δεν ακολουθούν την πεπατημένη και ξεπετάγονται εκεί που δεν τις περιμένεις. Σαν τις πορδές. Γιατί η ελευθεριότητα στο λόγο ακολουθεί τον τρόπο που ζούμε. Οι άνθρωποι ξύνουν τα αχαμνά τους, κλάνουν και πηδιούνται απλώς γιατί αυτό συνηθίζουν να κάνουν οι άνθρωποι. Δεν το κρύβει ο Ξανθούλης, ούτε το ωραιοποιεί, είναι στοιχείο της ζωής και γι’ αυτό τόσο μοναδικά υπέροχο. Οι εικόνες του θυμίζουν ζωγραφικούς πίνακες του Τσαρούχη, πλήρως αναπτυγμένες με πινελιές ανατριχιαστικής λεπτομέρειας.
Ο Ξανθούλης του μεταφυσικού: Οι φανατικοί του αναγνώστες τον έχουν λατρέψει γι’ αυτό το χαρακτηριστικό που δύσκολα λείπει από τα βιβλία του. Ο μαγικός ρεαλισμός στη γνήσια ελληνική του έκφραση. Παρών και στο γάμο της Κυριακής, στη σωστή δόση που χρειάζεται να δώσει στο βιβλίο χρονικό βάθος, αναφορά στο παρόν και να δώσει στους ήρωες την ιστορική τους συνέχεια. Το μεταφυσικό του Ξανθούλη βασίζεται στις βαθύτατα ελληνικές παραδόσεις και δεισιδαιμονίες και υπάρχει πάντα για να τονίσει το ουσιαστικό απέναντι στο μικροαστικά συμβατικό. Ο Ξανθούλης πιθανότατα είναι ο μόνος που στα βιβλία του δείχνει ότι το μόνο πράγμα που τελικά στοιχειώνει είναι ο άνθρωπος.
Ο Ξανθούλης της ελληνικής υπαίθρου: Δεν αναφέρονται όλα τα βιβλία του Ξανθούλη στην ύπαιθρο. Δείχνει άνθρωπος της πόλης, κοσμοπολίτης και με πλείστες αστικές επιρροές. Στο βιβλίο όμως αυτό συγκεντρώνει όλη τη χαρά της εκδρομής, της απόλαυσης της φύσης και της αγροτικής ζωής που ταιριάζουν σε έναν εσπευσμένο γάμο στην επαρχία. Τέλος Ιουνίου και η πόλη δεν τραβά ούτε τους ήρωες, ούτε τον συγγραφέα. Τα χρώματα της φύσης τονίζονται κάτω από τον ήλιο και ο συγγραφέας χαρίζει ένα βιβλίο στους τόπους της καταγωγής του, τη Θράκη. Με τα λουλούδια της, τα ιδιαίτερα φαγητά της, ενίοτε τη ντοπιολαλιά της, τις παροιμίες της, ακόμα και τα μπουρδέλα της. Και όλα αυτά στις αρχές της δεκαετίας του 50, τότε δηλαδή που η ελληνική ύπαιθρος άρχισε να παρακμάζει. Στις τελευταίες καλές της μέρες.
Ο Ξανθούλης της μνήμης: Η μνήμη είναι ίσως το πιο σημαντικό πράγμα στο βιβλίο αυτό και στο έργο του Ξανθούλη γενικότερα. Όχι η ιστορική μνήμη όπως αποτυπώνεται, εξηγείται και καθιερώνεται επισήμως από τους ιστορικούς. Η μνήμη η προσωπική, η βιωματική, όπως αλλοιώνεται από συναισθήματα και σκέψεις προσωπικές και διαμορφώνεται από τις ειδικές για κάθε άνθρωπο συνθήκες. Αυτή τη μνήμη προσπαθεί να διατηρήσει έστω και μεταλλαγμένη ο παππούς Ιορδάνης στην εγγονή Βικτωρία εν έτει 2015. Αυτή τη μνήμη προσπαθεί να αποκαταστήσει ο μικρός Ιορδάνης εν έτει 1953. Αυτή τη μνήμη παλεύει να πλάσει ο Ξανθούλης σε κάθε του βιβλίο. Με εικόνες, με μυρωδιές, με ήχους, με την αφή. Το παρελθόν ενός τόπου όπως το έχουν ζήσει οι απλοί καθημερινοί του ήρωες, με το δικό τους διαστρεβλωμένο αλλά τόσο αληθινό τρόπο. Με τα τραγούδια της εποχής, με τα επίκαιρα και τις αναζητήσεις του Ερυθρού Σταυρού, με τους ζεν πρεμιέ και τις ενζενύ από τις ταινίες της εποχής, ακόμα και με τη μόδα στα ρούχα τους. Και καταφέρνεις να συνειδητοποιήσεις ότι ακόμα και αν τα ρούχα, ο χώρος, τα τραγούδια και τα φαγητά του κυριακάτικου γάμου στον Άγιο Ελισαίο έχουν αλλάξει, οι σχέσεις, οι δυνάμικές που αναπτύσσονται και οι ανθρώπινες εκδηλώσεις και αδυναμίες μένουν στην ουσία τους οι ίδιες. Όλοι μας έχουμε πάει σε έναν τέτοιο τουλάχιστον κυριακάτικο γάμο. Ακόμα κι αν δεν το καταλάβαμε ποτέ όταν το ζούσαμε.
Ο υποτιμημένος Ξανθούλης: Διαβάζοντας το βιβλίο αυτό – που ομολογουμένως το θεωρώ ένα από τα καλύτερα και πιο χαρακτηριστικά του Ξανθούλη – βρίσκω πάντα τον εαυτό μου να αναρωτιέται γιατί ένας συγγραφέας με τις δυναμικές του Ξανθούλη , στην Ελλάδα βρίσκεται πάντα στις παρυφές της «σοβαρής» λογοτεχνίας και ουδέποτε έχει βραβευθεί για το συγγραφικό του έργο με κάποιο «σοβαρό» λογοτεχνικό βραβείο. Είναι η βαρύτατη σοβαροφάνεια που γίνεται σοβαροπάθεια που χαρακτηρίζει τους ασχολούμενους με τη λογοτεχνία; Είναι η άποψη ότι η λογοτεχνία πρέπει να είναι εσωστρεφής για να είναι αξιόλογη; Είναι η έλλειψη σαφούς πολιτικής τοποθέτησης; Είναι ο φόβος ότι το καλό πρέπει να το καταλαβαίνουν και να το αγοράζουν λίγοι, που απωθεί τα βραβεία από τους δημοφιλείς και ευπώλητους συγγραφείς; Πώς μπορεί ένας συγγραφέας που αποτυπώνει τόσο ξεκάθαρα το ελληνικό ταμπεραμέντο και τη μεσογειακή μας εξωστρέφεια να αγνοείται τόσο πολύ από τους επαΐοντες; Γιατί δεν πρέπει το χιούμορ, το γκροτέσκο, η ιλαροτραγωδία, η οπερέτα, το ξέφρενο να τιμούνται και να αναγνωρίζονται , όταν τα συναντάμε στην καλύτερη μορφή τους; Γιατί πρέπει ο Αστερίξ, ο Ντάριο Φο και ο Λουί Ντε Μπερνιέρ να δικαιούνται διακρίσεις και ο Ξανθούλης όχι; Ίσως γιατί σε μία χώρα γελωτοποιών και σαλτιμπάγκων, κανείς δεν είναι πρόθυμος να τιμήσει έναν αυθεντικά καλό λογοτέχνη- γελωτοποιό.
Δημοσιεύτηκε στο Βιβλιοδρόμιο της εφημερίδας Τα Νέα στις 16/1/2016.
January 17, 2016
Φέτος ο Γιάννης Ξανθούλης κλείνει τριανταπέντε ενεργά χρόνια στην πεζογραφία και αποφάσισε να μας καλέσει σε ένα γάμο για να το γιορτάσουμε, ένα γάμο καλοκαιρινό. Ο τόπος είναι η Μακρινή —όνομα και πράγμα—, ένα χωριό μετά την Αλεξανδρούπολη κοντά στον Έβρο, ένας τόπος ευλογημένος με κρυσταλλένιες θάλασσες και περιβόλια γεμάτα καρπούς, τριγυρισμένος από φαράγγια γεμάτα επικίνδυνες κατακόκκινες παιώνιες. Μέσο για να φτάσουμε εκεί το τρένο, αγαπημένο όχημα του συγγραφέα: θα κάτσουμε αναπαυτικά στα καφετιά, στο χρώμα της σοκολάτας γάλακτ��ς, βελούδινα καθίσματα της δεύτερης θέσης και θα ταξιδέψουμε μαζί του σε ένα ταξίδι όπου ο χρόνος δεν έχει γραμμική συνέχεια, ένα ταξίδι που το παρόν τού 2015 και το παρελθόν της δεκαετίας του 1950 χορεύουν αντάμα υπό τους ήχους του ξακουστού Τρίο Λος Πύργος (κιθάρα, βιολί, ακορντεόν) από τη Θεσσαλονίκη.
Συνταξιδιώτες μας είναι ο Ιορδάνης Λεοντίου, ένας εβδομηντατριάχρονος προς εβδομήντα πέντε, που οι δικοί του νομίζουν ότι πάσχει από άνοια, τον ποτίζουν χάπια και βιταμίνες και τον προμηθεύουν ταινίες πορνό κατόπιν ιατρικής συμβουλής, η μικρή εννιάχρονη εγγονή του, Βικτωρία Μελά, που μόνο αυτή δίνει σημασία στις ιστορίες που διηγείται ο παππούς της, ο Ιορδάνης Μακρής, ένα αγόρι στο μεταίχμιο παιδικότητας και εφηβείας, και η όμορφη νέα μητέρα του, Άννα, πάντα μαυροφορεμένη μια και τον άντρα της τον είχαν συλλάβει οι Γερμανοί στην Κατοχή και από τότε περιμένει την επιστροφή του. Μέσα από τα μάτια του μικρού Ιορδάνη θα γνωρίσουμε και τους υπόλοιπους πρωταγωνιστές, ανθρώπους όπως η θεία Γαργαρίτσα, που φτιάχνει το ξακουστό ρυζόγαλο, τον θείο Λαλάκο, έναν παχουλό bon vivant και εραστή του ποδόγυρου, τη γιαγιά Σύρμω, αγέλαστη και αυστηρή, γεμάτη ειρωνεία και μαύρο χιούμορ, αλλά και ζώα όπως ο τράγος Πρίτσος, που τον είχαν ονομάσει έτσι γιατί τις αμολούσε συνεχώς, και η αιωρούμενη γάτα του γείτονα Φρίξου, Τρομπαρίδη ή Τρόμπα. Γύρω τους, συμπληρώνουν το κάδρο δεκάδες ήρωες, από τη μισότυφλη μοδίστρα μέχρι τον πρόεδρο Αντενάουερ, σε μικρό ή μεγαλύτερο ρόλο, που θα μπορούσαν να έχει ο καθένας το δικό του βιβλίο.
Μια αναπάντεχη εγκυμοσύνη και ένας εσπευσμένος γάμος θα ταράξουν τις διακοπές τους. Βλέποντας μέσα από τα μάτια του μικρού Ιορδάνη, θα γίνουμε μάρτυρες ιλαροτραγικών στιγμών, που πολλές φορές παραπέμπουν σε κινηματογραφικές σκηνές, όπως το ξήλωμα των λευκών voile κουρτινών που είχε στείλει δώρο μια ξαδέλφη από το Σικάγο για να γίνει το νυφικό. Ο γάμος θα γίνει ταξίδι ενηλικίωσης για τον μικρό Ιορδάνη, που με στιλ και τσαμπουκά θα πάρει την κατάσταση στα χέρια του και θα βοηθήσει τον εαυτό του και τη μητέρα του που υπεραγαπά, αποκαλύπτοντας το καλοκρυμμένο μυστικό και σκίζοντας το πέπλο της σιωπής. Η Άννα παίρνει μπρος στα μάτια μας τη μορφή της Σοφίας Λόρεν στο «Ηλιοτρόπιο» του Βιτόριο ντε Σίκα, και ο Ξανθούλης μάς κλείνει το μάτι με ένα τέλος αφάνταστα συγκινητικό σε ένα εγκαταλελειμμένο βαγόνι τρένου στο Ρουφ.
«Όλες οι λύπες αντέχονται αν τις βάλεις σε μια ιστορία»: έτσι ξεκινάει το βιβλίο του ο Γιάννης Ξανθούλης. Με το ξεχωριστό ύφος του, αυτό το μοναδικό μείγμα σουρεαλιστικού χιούμορ, ειρωνείας, μισοκρυμμένης τραγικότητας και συναισθήματος, αποφασίζει παίρνοντας υλικό από τις παιδικές του μνήμες να γράψει ένα βιβλίο απολαυστικό, με καθηλωτική πλοκή, όπου μπλέκονται το φανταστικό με το πραγματικό και το τότε και το τώρα, κάνοντάς μας δέσμιους της ιστορίας του, μιας ιστορίας από την οποία δεν θέλεις να απελευθερωθείς ποτέ.
Το βιβλίο αυτό το διαβάζεις μέρα σχόλης, γιατί δεν θα μπορέσεις να το αφήσεις από τα χέρια σου. Θα το πάρεις, θα βολευτείς στην πιο αγαπημένη σου πολυθρόνα, αυτή που είναι τόσο μεγάλη ώστε να σε χωράει ολόκληρο, που τα μαξιλάρια της έχουν πάρει μόνιμα πια το σχήμα του σώματός σου, και όταν το τελειώσεις μάλλον θα αρχίσεις να το διαβάζεις από την αρχή, ψάχνοντας για σημεία που ίσως δεν τους είχες δώσει σημασία για μια δεύτερη ανάγνωση, αλλά και για σημεία που σε μάγεψαν εξαρχής.
Ιδιαίτερη μνεία στο όμορφο εξώφυλλο του βιβλίου, που είναι έργο του συγγραφέα.
Συνταξιδιώτες μας είναι ο Ιορδάνης Λεοντίου, ένας εβδομηντατριάχρονος προς εβδομήντα πέντε, που οι δικοί του νομίζουν ότι πάσχει από άνοια, τον ποτίζουν χάπια και βιταμίνες και τον προμηθεύουν ταινίες πορνό κατόπιν ιατρικής συμβουλής, η μικρή εννιάχρονη εγγονή του, Βικτωρία Μελά, που μόνο αυτή δίνει σημασία στις ιστορίες που διηγείται ο παππούς της, ο Ιορδάνης Μακρής, ένα αγόρι στο μεταίχμιο παιδικότητας και εφηβείας, και η όμορφη νέα μητέρα του, Άννα, πάντα μαυροφορεμένη μια και τον άντρα της τον είχαν συλλάβει οι Γερμανοί στην Κατοχή και από τότε περιμένει την επιστροφή του. Μέσα από τα μάτια του μικρού Ιορδάνη θα γνωρίσουμε και τους υπόλοιπους πρωταγωνιστές, ανθρώπους όπως η θεία Γαργαρίτσα, που φτιάχνει το ξακουστό ρυζόγαλο, τον θείο Λαλάκο, έναν παχουλό bon vivant και εραστή του ποδόγυρου, τη γιαγιά Σύρμω, αγέλαστη και αυστηρή, γεμάτη ειρωνεία και μαύρο χιούμορ, αλλά και ζώα όπως ο τράγος Πρίτσος, που τον είχαν ονομάσει έτσι γιατί τις αμολούσε συνεχώς, και η αιωρούμενη γάτα του γείτονα Φρίξου, Τρομπαρίδη ή Τρόμπα. Γύρω τους, συμπληρώνουν το κάδρο δεκάδες ήρωες, από τη μισότυφλη μοδίστρα μέχρι τον πρόεδρο Αντενάουερ, σε μικρό ή μεγαλύτερο ρόλο, που θα μπορούσαν να έχει ο καθένας το δικό του βιβλίο.
Μια αναπάντεχη εγκυμοσύνη και ένας εσπευσμένος γάμος θα ταράξουν τις διακοπές τους. Βλέποντας μέσα από τα μάτια του μικρού Ιορδάνη, θα γίνουμε μάρτυρες ιλαροτραγικών στιγμών, που πολλές φορές παραπέμπουν σε κινηματογραφικές σκηνές, όπως το ξήλωμα των λευκών voile κουρτινών που είχε στείλει δώρο μια ξαδέλφη από το Σικάγο για να γίνει το νυφικό. Ο γάμος θα γίνει ταξίδι ενηλικίωσης για τον μικρό Ιορδάνη, που με στιλ και τσαμπουκά θα πάρει την κατάσταση στα χέρια του και θα βοηθήσει τον εαυτό του και τη μητέρα του που υπεραγαπά, αποκαλύπτοντας το καλοκρυμμένο μυστικό και σκίζοντας το πέπλο της σιωπής. Η Άννα παίρνει μπρος στα μάτια μας τη μορφή της Σοφίας Λόρεν στο «Ηλιοτρόπιο» του Βιτόριο ντε Σίκα, και ο Ξανθούλης μάς κλείνει το μάτι με ένα τέλος αφάνταστα συγκινητικό σε ένα εγκαταλελειμμένο βαγόνι τρένου στο Ρουφ.
«Όλες οι λύπες αντέχονται αν τις βάλεις σε μια ιστορία»: έτσι ξεκινάει το βιβλίο του ο Γιάννης Ξανθούλης. Με το ξεχωριστό ύφος του, αυτό το μοναδικό μείγμα σουρεαλιστικού χιούμορ, ειρωνείας, μισοκρυμμένης τραγικότητας και συναισθήματος, αποφασίζει παίρνοντας υλικό από τις παιδικές του μνήμες να γράψει ένα βιβλίο απολαυστικό, με καθηλωτική πλοκή, όπου μπλέκονται το φανταστικό με το πραγματικό και το τότε και το τώρα, κάνοντάς μας δέσμιους της ιστορίας του, μιας ιστορίας από την οποία δεν θέλεις να απελευθερωθείς ποτέ.
Το βιβλίο αυτό το διαβάζεις μέρα σχόλης, γιατί δεν θα μπορέσεις να το αφήσεις από τα χέρια σου. Θα το πάρεις, θα βολευτείς στην πιο αγαπημένη σου πολυθρόνα, αυτή που είναι τόσο μεγάλη ώστε να σε χωράει ολόκληρο, που τα μαξιλάρια της έχουν πάρει μόνιμα πια το σχήμα του σώματός σου, και όταν το τελειώσεις μάλλον θα αρχίσεις να το διαβάζεις από την αρχή, ψάχνοντας για σημεία που ίσως δεν τους είχες δώσει σημασία για μια δεύτερη ανάγνωση, αλλά και για σημεία που σε μάγεψαν εξαρχής.
Ιδιαίτερη μνεία στο όμορφο εξώφυλλο του βιβλίου, που είναι έργο του συγγραφέα.
May 31, 2017
"Όλες οι λύπες αντέχονται, αν τις βάλεις σε μια ιστορία..."
Μια ιστορία γλυκόπικρη, γεμάτη κωμικοτραγικές καταστάσεις, όπως συμβαίνει πάντα όταν πρόκειται για τα καμώματα μιας οικογένειας. Και για επιμύθιο, η διαπίστωση ότι τα πιο κοντινά μας πρόσωπα είναι αυτά που συνήθως δεν γνωρίζουμε πραγματικά. Είτε από αμέλεια, είτε από αδιαφορία, είτε από σιγουριά ότι έχουμε όλον τον χρόνο μπροστά μας.
Μια ιστορία γλυκόπικρη, γεμάτη κωμικοτραγικές καταστάσεις, όπως συμβαίνει πάντα όταν πρόκειται για τα καμώματα μιας οικογένειας. Και για επιμύθιο, η διαπίστωση ότι τα πιο κοντινά μας πρόσωπα είναι αυτά που συνήθως δεν γνωρίζουμε πραγματικά. Είτε από αμέλεια, είτε από αδιαφορία, είτε από σιγουριά ότι έχουμε όλον τον χρόνο μπροστά μας.
November 6, 2015
Με ένα ολοκαίνουργιο μυθιστόρημα έρχεται να γιορτάσει ο Γιάννης Ξανθούλης, τα 35 χρόνια παρουσία του στην λογοτεχνική σκηνή της χώρας μας. Με άμεση και ειλικρινή γραφή, αλλά και με μια ιστορία που κρύβει μέσα της μυστηριώδεις πινελιές, μασκαρεύοντας το δράμα με χιουμοριστικά πέπλα, μας καλεί σε έναν γάμο παραδοσιακό μεν, που κρύβει πολλά μυστικά δε. Έναν γάμο πραγματικό, που τελέστηκε στην μεταπολεμική Ελλάδα, σε κάποιο χωριό της Αλεξανδρούπολης, και που τόσο έντονα και με βαθιά αγάπη χαράχτηκε στη μνήμη του συγγραφέα, για να τον αξιοποιήσει και να τον τιμήσει με τον δικό του τρόπο στο σήμερα, κρατώντας τη μαγεία του τότε, ποτίζοντάς την με την μυθιστορία του τώρα.
Ο 73χρονος Ιορδάνης Λεοντίου, ο οποίος πάσχει από άνοια, έχει την πεποίθηση πως πρέπει να παραστεί σε έναν γάμο. Όμως ο γάμος αυτός, στην πραγματικότητα, έχει τελεστεί το 1952 και εκείνος, ήταν εκεί. Αυτό όμως δεν το θυμάται, και αυτός είναι και ο λόγος που θα ανέβει τελικά σε ένα τρένο και θα πραγματοποιήσει ένα "ταξίδι" στο παρελθόν, σε μνήμες καλά θαμμένες, σχεδόν ξεχασμένες, ανασύροντας από τα πιο σκοτεινά σοκάκια του μυαλού του τις μικρές εκείνες λεπτομέρειες που ούτε καν θα φανταζόταν ποτέ πως θα μπορούσε να έχει συγκρατήσει. Μικρές στιγμές που κρύβουν μέσα τους προσωπικές αλήθειες, αγάπες, έρωτες, τραγωδίες και όλα αυτά, υπό την σκιά ενός γάμου χαρμόσυνου που σηματοδεί ένα νέο ξεκίνημα, ίσως και περισσότερα.
Δεν θέλω να πω πολλά περισσότερα όσον αφορά την πλοκή του βιβλίου, γιατί τότε κινδυνεύω να σας αποκαλύψω πράγματα που καλό θα ήταν να τα ανακαλύψετε μόνοι σας κατά την διάρκεια της ανάγνωσης. Ο Γιάννης Ξανθούλης, παντρεύοντας το παρελθόν με το παρόν, μέσα από την αριστοτεχνική του αφήγηση, μας προκαλεί να κάνουμε ένα ταξίδι στο χρόνο, να πιάσουμε το τέλος του νήματος και να οδηγηθούμε στην αρχή του, αργά, σταδιακά, επιτρέποντάς μας στην διαδρομή να συγκεντρώσουμε τις πληροφορίες εκείνες που είναι απαραίτητες για να οδηγηθούμε στις μικρές ή στις μεγάλες αλήθειες, όχι μόνο της ζωής, αλλά και τις προσωπικές, εκείνες που ο κάθε άνθρωπος κρύβει βαθιά μέσα στην καρδιά, στην ψυχή και στο μυαλό του.
Η πρόσκληση σε αυτό το γάμο είναι ανοιχτή και όλοι μας είμαστε καλεσμένοι. Με τρόπο ρεαλιστικό και ανθρώπινο, ο Γιάννης Ξανθούλης αφηγείται μία ιστορία -εμπνευσμένη από τις δικές του αναμνήσεις, και ποτισμένη με την αγάπη που κρύβει στην καρδιά του για τις μνήμες του αυτές- που διακρίνεται για το συναίσθημα, την αλήθεια της, την περίτεχνα κρυμμένη τραγικότητά της, αλλά και για το κωμικό της στοιχείο, κάτι που χαρακτηρίζει τον συγγραφέα και την πλειοψηφία των έργων του. Άλλωστε, κάθε τι καλό ή άσχημο, αποτελεί μέρος της ζωής και της αλήθεια μας. Και όπως ο Ιορδάνης νιώθει την βαθιά ανάγκη να επιστρέψει κάπου όπου είχε περάσει καλά, κάπου που ένιωθε ευτυχισμένο, έστω και νοερά, την ίδια ανάγκη έχουμε κάποια στιγμή όλοι μας, συνειδητά ή ασυνείδητα, και τότε είναι που ο νους μας ταξιδεύει σε μέρη και στιγμές που δεν λησμονούμε, απλά κρατάμε φυλαγμένα μέσα μας.
Ο 73χρονος Ιορδάνης Λεοντίου, ο οποίος πάσχει από άνοια, έχει την πεποίθηση πως πρέπει να παραστεί σε έναν γάμο. Όμως ο γάμος αυτός, στην πραγματικότητα, έχει τελεστεί το 1952 και εκείνος, ήταν εκεί. Αυτό όμως δεν το θυμάται, και αυτός είναι και ο λόγος που θα ανέβει τελικά σε ένα τρένο και θα πραγματοποιήσει ένα "ταξίδι" στο παρελθόν, σε μνήμες καλά θαμμένες, σχεδόν ξεχασμένες, ανασύροντας από τα πιο σκοτεινά σοκάκια του μυαλού του τις μικρές εκείνες λεπτομέρειες που ούτε καν θα φανταζόταν ποτέ πως θα μπορούσε να έχει συγκρατήσει. Μικρές στιγμές που κρύβουν μέσα τους προσωπικές αλήθειες, αγάπες, έρωτες, τραγωδίες και όλα αυτά, υπό την σκιά ενός γάμου χαρμόσυνου που σηματοδεί ένα νέο ξεκίνημα, ίσως και περισσότερα.
Δεν θέλω να πω πολλά περισσότερα όσον αφορά την πλοκή του βιβλίου, γιατί τότε κινδυνεύω να σας αποκαλύψω πράγματα που καλό θα ήταν να τα ανακαλύψετε μόνοι σας κατά την διάρκεια της ανάγνωσης. Ο Γιάννης Ξανθούλης, παντρεύοντας το παρελθόν με το παρόν, μέσα από την αριστοτεχνική του αφήγηση, μας προκαλεί να κάνουμε ένα ταξίδι στο χρόνο, να πιάσουμε το τέλος του νήματος και να οδηγηθούμε στην αρχή του, αργά, σταδιακά, επιτρέποντάς μας στην διαδρομή να συγκεντρώσουμε τις πληροφορίες εκείνες που είναι απαραίτητες για να οδηγηθούμε στις μικρές ή στις μεγάλες αλήθειες, όχι μόνο της ζωής, αλλά και τις προσωπικές, εκείνες που ο κάθε άνθρωπος κρύβει βαθιά μέσα στην καρδιά, στην ψυχή και στο μυαλό του.
Η πρόσκληση σε αυτό το γάμο είναι ανοιχτή και όλοι μας είμαστε καλεσμένοι. Με τρόπο ρεαλιστικό και ανθρώπινο, ο Γιάννης Ξανθούλης αφηγείται μία ιστορία -εμπνευσμένη από τις δικές του αναμνήσεις, και ποτισμένη με την αγάπη που κρύβει στην καρδιά του για τις μνήμες του αυτές- που διακρίνεται για το συναίσθημα, την αλήθεια της, την περίτεχνα κρυμμένη τραγικότητά της, αλλά και για το κωμικό της στοιχείο, κάτι που χαρακτηρίζει τον συγγραφέα και την πλειοψηφία των έργων του. Άλλωστε, κάθε τι καλό ή άσχημο, αποτελεί μέρος της ζωής και της αλήθεια μας. Και όπως ο Ιορδάνης νιώθει την βαθιά ανάγκη να επιστρέψει κάπου όπου είχε περάσει καλά, κάπου που ένιωθε ευτυχισμένο, έστω και νοερά, την ίδια ανάγκη έχουμε κάποια στιγμή όλοι μας, συνειδητά ή ασυνείδητα, και τότε είναι που ο νους μας ταξιδεύει σε μέρη και στιγμές που δεν λησμονούμε, απλά κρατάμε φυλαγμένα μέσα μας.
February 26, 2016
Απλά υπέροχο!απλό και υπέροχο!νοσταλγικό,ταξίδιάρικο,χιουμοριστικό και συγκινητικό.Γεμάτο μυρωδιές,χρώματα και ήχους απο τη δεκαετία του '50-'60,την οποία και ανασυνθέτει μοναδικά.Το φαντάζομαι ήδη στη μεγάλη οθόνη...
October 13, 2022
Νομίζω βρήκα έναν συγγραφέα που να ανταποκρίνεται πλήρως στα αναγνωστικά μου "θέλω". Μιλάει για σοβαρά θέματα με ιδιαίτερο χιούμορ, χωρίς να "βαραίνει" τον αναγνώστη και να εκβιάζει τα συναισθήματά του. Το σκεφτόμουν μέρες αφού το τελείωσα. Σίγουρα θα διαβάσω κι άλλα δικά του.
September 1, 2017
...Κι άρχισε να της μιλάει για τρένα με μυστήριους σιδηροδρομικούς, για ταξιδιάρες κότες, για λουλούδια επικίνδυνης ομορφιάς, για μαύρα φορέματα πένθιμων ερώτων και για το πώς συμβαίνει -σπανίως μεν, αλλά συμβαίνει- κάποιες νύφες να φορούν κοντά νυφικά σε αμμουδερές παραλίες, για να καταλήξει σε κάποια καλοκαίρια σαρκοβόρα, που, αν και μας έμειναν αλησμόνητα για χίλιους σκοτεινούς λόγους, δεν θα ξανάρθουν ποτέ.
December 24, 2025
Ίσως να το έχω πει και άλλες φορές αλλά για εμένα είναι η πιο ιδιαίτερη λογοτεχνική φωνή της χώρας μας.
March 22, 2018
Πρώτη μου επαφή με τον Ξανθούλη. Το καύχημα για τις πωλήσεις που ξεπερνούν το 1.5 εκατομμύριο, που αναφέρει το εσώφυλλο, ολίγον ανησυχητικό. μιας και αυτό που πουλάει πολύ είναι σθνήθως το ευτελές.
Το ξεκίνημα του βιβλίου ανατρέπει την ανησυχία. Εξυπνο εύρημα, νευρώδης αφήγηση, δυναμικό μπάσιμο στην ιστορία, έξυπνη, ευρηματική γλώσσα.
Και μετά το πρώτο 1/3 (που με έχει συνεπάρει ομολογουμένως) ερχονται όλα τα χιλιοειπωμένα κλισέ της ελληνικής μας πεζογραφίας να με προσγειώσουν. Η τοιχογραφία της λαικής οικογένειας της επαρχίας των μέσων του αιώνα, με τα δεκάδες πρόσωπα, θείους, θείτσες, γιαγιάδες, τη λαική τους λαλιά, το μικροαστικό τους κόσμο, που έχουν περιγράψει κι άλλοι πολλές φορές στο παρελθόν, πολύ καλύτερα όμως (πχ Ταχτσής). Με ΠΟΛΥ κλισέ, στην περίπτωση του Ξανθούλη. Με ολόκληρη παρέλαση από ΠΑΝΤΕΛΩΣ ΑΔΙΑΦΟΡΟΥΣ χαρακτήρες. Και με πολύ νερόβραστο, γλυκανάλατο τρόπο. Και με μια ιστορία γεμάτη μικρά περιστατικά ανευ σημασίας, μια ιστορία στο μεγαλύτερο μέρος της οποίας δε γίνεται και τίποτε σπουδαίο...
Τα δυνατά σημεία είναι όταν η αφήγηση αφήνει το σόι για να περιγράψει τη μοναξιά της Αννας και του μικρού, και την απώλεια. Αλλα αυτά είναι λίγα.
Τελικά δυστυχώς η αρχική ανησυχία επιβεβαιώθηκε, και είδα γιατί ο κύριος Ξανθούλης πουλάει. Αυτό θέλει ο Ελληνας αναγνώστης. Κλισέ, εύπεπτες και ευκολοδιάβαστες ιστορίες με οικογενειακό δραματάκι και λίγο ιστορικό φολκλόρ. Θέλει Ξανθούλη, Αλκυόνη Παπαδάκη και ίσως και Λ. Μαντά, αν είναι ακόμα πιο decadant.
Οσο για μένα, ξαναγυρνώ στους πραγματικά σημαντικούς, σύγχρονους κλασσικούς μας, στον Βαλτινό και τον Κουμανταρέα. Κι άν θέλω κάτι ακόμη πιο σύγχρονο, πιάνω μια Σώτη Τριανταφλυλλου.
Το ξεκίνημα του βιβλίου ανατρέπει την ανησυχία. Εξυπνο εύρημα, νευρώδης αφήγηση, δυναμικό μπάσιμο στην ιστορία, έξυπνη, ευρηματική γλώσσα.
Και μετά το πρώτο 1/3 (που με έχει συνεπάρει ομολογουμένως) ερχονται όλα τα χιλιοειπωμένα κλισέ της ελληνικής μας πεζογραφίας να με προσγειώσουν. Η τοιχογραφία της λαικής οικογένειας της επαρχίας των μέσων του αιώνα, με τα δεκάδες πρόσωπα, θείους, θείτσες, γιαγιάδες, τη λαική τους λαλιά, το μικροαστικό τους κόσμο, που έχουν περιγράψει κι άλλοι πολλές φορές στο παρελθόν, πολύ καλύτερα όμως (πχ Ταχτσής). Με ΠΟΛΥ κλισέ, στην περίπτωση του Ξανθούλη. Με ολόκληρη παρέλαση από ΠΑΝΤΕΛΩΣ ΑΔΙΑΦΟΡΟΥΣ χαρακτήρες. Και με πολύ νερόβραστο, γλυκανάλατο τρόπο. Και με μια ιστορία γεμάτη μικρά περιστατικά ανευ σημασίας, μια ιστορία στο μεγαλύτερο μέρος της οποίας δε γίνεται και τίποτε σπουδαίο...
Τα δυνατά σημεία είναι όταν η αφήγηση αφήνει το σόι για να περιγράψει τη μοναξιά της Αννας και του μικρού, και την απώλεια. Αλλα αυτά είναι λίγα.
Τελικά δυστυχώς η αρχική ανησυχία επιβεβαιώθηκε, και είδα γιατί ο κύριος Ξανθούλης πουλάει. Αυτό θέλει ο Ελληνας αναγνώστης. Κλισέ, εύπεπτες και ευκολοδιάβαστες ιστορίες με οικογενειακό δραματάκι και λίγο ιστορικό φολκλόρ. Θέλει Ξανθούλη, Αλκυόνη Παπαδάκη και ίσως και Λ. Μαντά, αν είναι ακόμα πιο decadant.
Οσο για μένα, ξαναγυρνώ στους πραγματικά σημαντικούς, σύγχρονους κλασσικούς μας, στον Βαλτινό και τον Κουμανταρέα. Κι άν θέλω κάτι ακόμη πιο σύγχρονο, πιάνω μια Σώτη Τριανταφλυλλου.
June 13, 2016
Η πρώτη φορά που διαβάζω Ξανθούλη. Για το βιβλίο μου είχαν πει πολλά καλά λόγια φίλοι και αποφάσισα να το δοκιμάσω. Η ιστορία του ελαφρώς γνωστή, αλλά δοσμένη με έναν εντελώς πρωτότυπο τρόπο: αφενός οι αφηγήσεις του παππού στην εγγονή στις διαστάσεις του φανταστικού, αφετέρου το χιούμορ με το οποίο αφηγείται ο συγγραφέας ένα κατουσίαν δράμα. Εντυπωσιακή η σκιαγράφηση των σχέσεων μεταξύ γονέα και παιδιού στις τρεις γενιές και οι διαφορές που υπάρχουν.
Σε γενικές γραμμές στην ουσία ένα δύσκολο θέμα, αλλά κοινό, γραμμένο με έναν ωραίο χιουμοριστικό τρόπο, που επιφανειακώς φαίνεται ελαφρύς, αλλά στην ουσία δείχνει το ταλέντο του συγγραφέα.
Σε γενικές γραμμές στην ουσία ένα δύσκολο θέμα, αλλά κοινό, γραμμένο με έναν ωραίο χιουμοριστικό τρόπο, που επιφανειακώς φαίνεται ελαφρύς, αλλά στην ουσία δείχνει το ταλέντο του συγγραφέα.
December 26, 2016
Ένας θίασος από ανθρώπους παρελαύνει στη σκηνή μιας μικρής πόλης στον Έβρο. Παίζει ένα έργο αλλόκοτο, σουρελιστικό, αλλά βαθιά ανθρώπινο, τρυφερό και ονειρικά πραγματικό. Άλλο ένα συγκινητικό μυθιστόρημα ενός από τους σπουδαίους έλληνες συγγραφείς της εποχής μας.
December 30, 2015
Ας κλείσουμε τη χρονιά χαρμόσυνα... και τι πιο χαρμόσυνο από ένα γάμο...
"Την Κυριακή έχουμε γάμο" λοιπόν του Γιάννη Ξανθούλη...
http://www.skorofido.blogspot.gr/2015...
"Την Κυριακή έχουμε γάμο" λοιπόν του Γιάννη Ξανθούλη...
http://www.skorofido.blogspot.gr/2015...
March 26, 2023
Λατρεύω τον Ξανθούλη αλλά δεν ενθουσιάστηκα με το εν λόγω. Για μένα το χειροτερο του από όσα δικά του έχω διαβάσει μέχρι σήμερα. Μην παρεξηγηθώ, δεν λέω ότι είναι κακό βιβλίο, απλώς ήταν αρκετά κατώτερο των προσδοκιών μου
August 19, 2025
Τούτο εδώ ήταν το τέλειο ανάγνωσμα στη σκιά ενός κέδρου. Δεν με ενθουσιάζει ο Ξανθούλης, αλλά η αναδρομή στο παρελθόν που έκανε στον Γάμο μύριζε τηγανητή μελιτζάνα και μυδοπίλαφα και κολώνια λεμόνι. Συγκινητικά και νοσταλγικά επαρχιώτικο.
February 28, 2023
Ακόμα ένα πρωτότυπο βιβλιο του Ξανθούλη! Μάρεσε με συγκίνησε και με άγγιξε . Λιτό και με τον μοναδικο τροπο του Ξανθούλη καταπιάνεται με το ζήτημα γάμος , σκιαγραφεί τόσο ένα μοναδικό και κωμικό μυστήριο γάμου όσο και την ουσία του γάμου για την ζωή και τον άνθρωπο , ακόμα και μέσα από τη σχέση παππού εγγονής σκιαγραφεί την ένωση και το μοίρασμα . Μάρεσε πολύ…
October 4, 2022
Τρίτος Ξανθούλης, δεύτερος κοντινός μετά τη Δευτέρα των αθώων, άπειρα χρόνια μετά το Πεθαμένο Λικέρ -και ήδη ο ολοκαίνουργιος Σίμος Σιμεών περιμένει σε κάποια στοίβα (αν και μάλλον θα περιμένει).
Το μυθιστόρημα ξεκινά στο σήμερα, ένας παππούς (ο Ιορδάνης) αναχωρεί με ένα τραίνο άγνωστο για πού, τα παιδιά του ανησυχούν για μια ακόμη παραξενιά του, και μια εγγονή (η Βικτωρία) ψελλίζει κάποιες περίεργες προτάσεις ότι ο παππούς έχει να πάει σ’ έναν γάμο. Βραδύ στην αρχή το κείμενο, μακρόσυρτο, αρχίζει και κυλά κανονικά (για τα γούστα μου, διόλου χολλυγουντιανής άμεσης και καταιγιστικής δράσης) και ανάβει τον αναγνώστη σταδιακά και τον εμπλέκει στις περιπλανήσεις γενιών ανά την ελληνική μετεμφυλιακή επαρχία, όταν ο παππούς ήταν μικρό παιδί.
Σκόρπιες ιστορίες πολλών ανθρώπων, κεντρικών ή περιφερειακών για την ανέλιξη του μύθου, μπλέκουν κι άλλοτε μένουν έτσι κι άλλοτε ξεμπλέκουν κι απομακρύνονται. Οικογενειακές ιστορίες, ένας χαμένος πατέρας (ο Γιώργος, στον πόλεμο νεκρός;), μια ασταθής μαυρισμένη χήρα (η Άννα), ο μικρός γιος της (ο Ιορδάνης) που προορίζεται για κουμπαράκι στον γάμο, θείες και θείοι κάθε προέλευσης και στάσης απέναντι σε συμφορές και σε καθημερινά ευτράπελα.
Όλα αφηγημένα με υπαινικτικές ή ευπρεπισμένες αναφορές στο σεξ και στο εφηβικό άγχος για το μυστήριο που το περιβάλλει, με μια δόση υλιστικού/σωματικού μυστικισμού (δεν ξέρω πώς να το πω αλλιώς).
Η Μακρινή, κοντά στην Αλεξανδρούπολη, τόπος του κυριακάτικου γάμου, σημείο σύγκλισης και οριστικής απόκλισης γενεών, προσδοκιών και απογοητεύσεων. Όλα οδεύουν να κορυφωθούν σε ένα πανηγύρι, και μαζί κορυφώνεται η αγωνία, λάμπουν τα ψέματα και φυγαδεύονται οι αναμνήσεις.
‘Φοβάμαι’ ότι το κείμενο με συγκίνησε, ότι κάποιες στιγμές δεν μπόρεσα να κρατήσω αυτή την περιβόητη αισθητική στάση απέναντι στα έργα τέχνης και τα λογοτεχνήματα, ότι η προσωπική συγκίνηση υπερχείλιζε, όσο πλησίαζε το τέλος, και κατέβαλε την αισθητική. Λέξεις και εκφράσεις που άκουγα από παππούδες και γονείς, λέξεις μακρινών δεκαετιών, εκτός χρήσεως, που ανακαλεί ο Ξανθούλης και σε κάνουν να ανακαλέσεις την «καμαρίτσα» της γιαγιάς με το ανοιγμένο σύκο για γλυκό, το δυόσμο να στεγνώνει και τα κρυμμένα σάβανά της αγορασμένα από τα Ιεροσόλυμα για μελλοντική χρήση… Περιδιαβάζοντας το κείμενο εγείρονται μνήμες που αναδεύουν εικόνες και ήχους (από το τραίνο της γραμμής και το γραμμόφωνο εποχής), αλλά και μυρωδιές, μυρωδιές, τις πιο ισχυρές μνήμες. Απωθήσεις αναμνήσεων, ξέσπασμα απωθημένων, άρνηση της πραγματικότητας, λυτρωτική αποδοχή της…
Όλα αρχίζουν κι όλα τελειώνουν, όλα αλλάζουν με έναν γάμο (ή και με δύο), o Ιορδάνης, η Άννα, ο Γκιώργος, η Έλκε, η Αθήνα, η Μακρινή, το Λίμπεν, η Έλκε, η παραλία, η κιλότα της Διοτίμας, η γυναίκα, η άλλη γυναίκα, ο παππούς. Πάντα μια Κυριακή, ποιος το περίμενε πως θα ‘ταν Κυριακή;
Το μυθιστόρημα ξεκινά στο σήμερα, ένας παππούς (ο Ιορδάνης) αναχωρεί με ένα τραίνο άγνωστο για πού, τα παιδιά του ανησυχούν για μια ακόμη παραξενιά του, και μια εγγονή (η Βικτωρία) ψελλίζει κάποιες περίεργες προτάσεις ότι ο παππούς έχει να πάει σ’ έναν γάμο. Βραδύ στην αρχή το κείμενο, μακρόσυρτο, αρχίζει και κυλά κανονικά (για τα γούστα μου, διόλου χολλυγουντιανής άμεσης και καταιγιστικής δράσης) και ανάβει τον αναγνώστη σταδιακά και τον εμπλέκει στις περιπλανήσεις γενιών ανά την ελληνική μετεμφυλιακή επαρχία, όταν ο παππούς ήταν μικρό παιδί.
Σκόρπιες ιστορίες πολλών ανθρώπων, κεντρικών ή περιφερειακών για την ανέλιξη του μύθου, μπλέκουν κι άλλοτε μένουν έτσι κι άλλοτε ξεμπλέκουν κι απομακρύνονται. Οικογενειακές ιστορίες, ένας χαμένος πατέρας (ο Γιώργος, στον πόλεμο νεκρός;), μια ασταθής μαυρισμένη χήρα (η Άννα), ο μικρός γιος της (ο Ιορδάνης) που προορίζεται για κουμπαράκι στον γάμο, θείες και θείοι κάθε προέλευσης και στάσης απέναντι σε συμφορές και σε καθημερινά ευτράπελα.
Όλα αφηγημένα με υπαινικτικές ή ευπρεπισμένες αναφορές στο σεξ και στο εφηβικό άγχος για το μυστήριο που το περιβάλλει, με μια δόση υλιστικού/σωματικού μυστικισμού (δεν ξέρω πώς να το πω αλλιώς).
Η Μακρινή, κοντά στην Αλεξανδρούπολη, τόπος του κυριακάτικου γάμου, σημείο σύγκλισης και οριστικής απόκλισης γενεών, προσδοκιών και απογοητεύσεων. Όλα οδεύουν να κορυφωθούν σε ένα πανηγύρι, και μαζί κορυφώνεται η αγωνία, λάμπουν τα ψέματα και φυγαδεύονται οι αναμνήσεις.
‘Φοβάμαι’ ότι το κείμενο με συγκίνησε, ότι κάποιες στιγμές δεν μπόρεσα να κρατήσω αυτή την περιβόητη αισθητική στάση απέναντι στα έργα τέχνης και τα λογοτεχνήματα, ότι η προσωπική συγκίνηση υπερχείλιζε, όσο πλησίαζε το τέλος, και κατέβαλε την αισθητική. Λέξεις και εκφράσεις που άκουγα από παππούδες και γονείς, λέξεις μακρινών δεκαετιών, εκτός χρήσεως, που ανακαλεί ο Ξανθούλης και σε κάνουν να ανακαλέσεις την «καμαρίτσα» της γιαγιάς με το ανοιγμένο σύκο για γλυκό, το δυόσμο να στεγνώνει και τα κρυμμένα σάβανά της αγορασμένα από τα Ιεροσόλυμα για μελλοντική χρήση… Περιδιαβάζοντας το κείμενο εγείρονται μνήμες που αναδεύουν εικόνες και ήχους (από το τραίνο της γραμμής και το γραμμόφωνο εποχής), αλλά και μυρωδιές, μυρωδιές, τις πιο ισχυρές μνήμες. Απωθήσεις αναμνήσεων, ξέσπασμα απωθημένων, άρνηση της πραγματικότητας, λυτρωτική αποδοχή της…
Όλα αρχίζουν κι όλα τελειώνουν, όλα αλλάζουν με έναν γάμο (ή και με δύο), o Ιορδάνης, η Άννα, ο Γκιώργος, η Έλκε, η Αθήνα, η Μακρινή, το Λίμπεν, η Έλκε, η παραλία, η κιλότα της Διοτίμας, η γυναίκα, η άλλη γυναίκα, ο παππούς. Πάντα μια Κυριακή, ποιος το περίμενε πως θα ‘ταν Κυριακή;
April 9, 2021
Στο σπίτι μας, ο Γιάννης Ξανθούλης είναι σαν μακρινός συγγενής, σαν καλός φίλος, που βλέπουμε σπάνια και αγαπάμε πολύ.
Άμεσος, συγκινητικός, ξεκαρδιστικός (γέλασα, πόσο γέλασα), κι ουσιώδης. Κάτι σκάλισε βαθειά μέσα μου αυτό το μυθιστόρημα.
Κύριε Γιάννη, αν ποτέ το διαβάσεις αυτό, έχεις χαιρετίσματα και φιλιά από την Ελένη.
Άμεσος, συγκινητικός, ξεκαρδιστικός (γέλασα, πόσο γέλασα), κι ουσιώδης. Κάτι σκάλισε βαθειά μέσα μου αυτό το μυθιστόρημα.
Κύριε Γιάννη, αν ποτέ το διαβάσεις αυτό, έχεις χαιρετίσματα και φιλιά από την Ελένη.
January 18, 2024
2,5 stars
July 17, 2024
Αγαπημένο βιβλίο. Γέλασα μέχρι δακρύων και δάκρυσα από συγκίνηση.
Υπέροχοι χαρακτήρες, όμορφα δομημένη και πρωτότυπη ιστορία.
Στην έκφραση "τη Κυριακή Έχουμε γάμο" κρύβεται ολόκληρη ζωή, μάλλον πολλές ζωές, δεκάδες συναισθήματα...
Πιστεύω είναι το καλύτερο του Ξανθούλη!
Υπέροχοι χαρακτήρες, όμορφα δομημένη και πρωτότυπη ιστορία.
Στην έκφραση "τη Κυριακή Έχουμε γάμο" κρύβεται ολόκληρη ζωή, μάλλον πολλές ζωές, δεκάδες συναισθήματα...
Πιστεύω είναι το καλύτερο του Ξανθούλη!
August 18, 2017
Ο Γιάννης Ξανθούλης έχει κάποιες εμμονές που άμεσα ή έμμεσα εμφανίζονται συχνά πυκνά στα βιβλία του. Κωνσταντινούπολη, Ανατολική Θράκη, Μικρά Ασία ή "χαμένες πατρίδες" γενικώς, παιδικά τράυματα, ανάρμοστη σεξουαλικότητα-συχνά ενδοοικογενειακή-, εγκλήματα και αυτοδικία, ταραγμένη ψυχολογία των ηρώων, μεταφυσική,πάθη και λάθη σε στενό οικογενειακό κύκλο...
Και σε αυτό το βιβλίο είναι λίγο-πολύ παρόντα όλα αυτά τα στοιχεία, σε μία πλοκή αρκετά τραβηγμένη από τα μαλλιά εδώ που τα λέμε, αλλά άκρως απολαυστική. Το κυρίως μέρος του βιβλίου λαμβάνει χώρα το '53 στην Μακρινή, φανταστικό επίνειο της Αλεξανδρούπολης, αν και συναντάμε τον πρωταγωνιστή και στην σημερινή εποχή, όταν μαθαίνουμε μέσω της εγγονής του ότι αποφασίζει να κάνει ένα ταξίδι πίσω στον χρόνο και να παρευρεθεί στον γάμο της Κυριακής.
Μαγικός ρεαλισμός και σουρεαλισμός προσδίδουν μια ιδιαίτερη γλυκόπικρη νότα στο μυθιστόρημα, όπως και στα περισσότερα του Ξανθούλη. Το κλίμα της εποχής με τον τρόπο ζωής και συμπεριφοράς των ηρώων, οι υπερβολές τους και η ατομικότητα του κάθε χαρακτήρα, δίνουν μια δόση αληθοφάνειας στην ιστορία, ενώ ο συγγραφέας επιτυγχάνει αξιομνημόνευτη ισορροπία μεταξύ δραματικού και κωμικού, σοβαρού και αστείου, χρησιμοποιώντας θανατηφόρες ατάκες και αστεία σκηνικά μόλις κάποιο γεγονός πάει να βαρύνει υπερβολικά την ατμόσφαιρα. Άν και οι συμπεριφορές των ηρώων δεν είναι πάντα οι αναμενόμενες , σίγουρα η σκιαγράφηση των χαρακτήρων είναι πολύ καλή ενώ κι ο ρυθμός της αφήγησης μόνο ράθυμος δεν είναι.
Ένα βιβλίο που διαβάζεται πολύ γρήγορα και που δεν το βαριέται εύκολα κανείς αν του αρέσει ο συγκεκριμένος συγγραφέας. Έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι μετά από τόσα χρόνια στην λογοτεχνία, ο Ξανθούλης είναι λιγάκι σαν την marmite: Either you love it, either you hate it. Υπάρχουν αναγνώστες που δεν μπορούν να διαβάσουν βιβλία του με τίποτα, και αναγνώστες που τον λατρεύουν. Μέση λύση δεν υπάρχει.
Και σε αυτό το βιβλίο είναι λίγο-πολύ παρόντα όλα αυτά τα στοιχεία, σε μία πλοκή αρκετά τραβηγμένη από τα μαλλιά εδώ που τα λέμε, αλλά άκρως απολαυστική. Το κυρίως μέρος του βιβλίου λαμβάνει χώρα το '53 στην Μακρινή, φανταστικό επίνειο της Αλεξανδρούπολης, αν και συναντάμε τον πρωταγωνιστή και στην σημερινή εποχή, όταν μαθαίνουμε μέσω της εγγονής του ότι αποφασίζει να κάνει ένα ταξίδι πίσω στον χρόνο και να παρευρεθεί στον γάμο της Κυριακής.
Μαγικός ρεαλισμός και σουρεαλισμός προσδίδουν μια ιδιαίτερη γλυκόπικρη νότα στο μυθιστόρημα, όπως και στα περισσότερα του Ξανθούλη. Το κλίμα της εποχής με τον τρόπο ζωής και συμπεριφοράς των ηρώων, οι υπερβολές τους και η ατομικότητα του κάθε χαρακτήρα, δίνουν μια δόση αληθοφάνειας στην ιστορία, ενώ ο συγγραφέας επιτυγχάνει αξιομνημόνευτη ισορροπία μεταξύ δραματικού και κωμικού, σοβαρού και αστείου, χρησιμοποιώντας θανατηφόρες ατάκες και αστεία σκηνικά μόλις κάποιο γεγονός πάει να βαρύνει υπερβολικά την ατμόσφαιρα. Άν και οι συμπεριφορές των ηρώων δεν είναι πάντα οι αναμενόμενες , σίγουρα η σκιαγράφηση των χαρακτήρων είναι πολύ καλή ενώ κι ο ρυθμός της αφήγησης μόνο ράθυμος δεν είναι.
Ένα βιβλίο που διαβάζεται πολύ γρήγορα και που δεν το βαριέται εύκολα κανείς αν του αρέσει ο συγκεκριμένος συγγραφέας. Έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι μετά από τόσα χρόνια στην λογοτεχνία, ο Ξανθούλης είναι λιγάκι σαν την marmite: Either you love it, either you hate it. Υπάρχουν αναγνώστες που δεν μπορούν να διαβάσουν βιβλία του με τίποτα, και αναγνώστες που τον λατρεύουν. Μέση λύση δεν υπάρχει.
Displaying 1 - 30 of 66 reviews