Michelangelo Antonioni: Interviews

by Bert Cardullo (Editor)

In the 1960s and 1970s, Michelangelo Antonioni (1912-2007) forged a cinematic language that reflected a changed, postwar world. His early successes, including L'avventura (1960) and La notte (1961), reshaped film drama by focusing so intently on characters (particularly couples) that plot was often a secondary concern. He also moved away from the social realism of his Italian peers. His most notable English-language films, from Blow Up (1966) to Zabriskie Point (1970), engage contemporary politics and modern social alienation. Michelangelo Interviews collects a broad range of conversations with this iconoclastic filmmaker, including one, never before in print, with the editor of this volume. In interviews ranging from 1960 to 1983, Antonioni discusses his neuroses, his cinematic concerns, his roots in Italian neorealism, and the reasons he ultimately broke free of the style's constraints. He insists that the struggle to understand the inner lives of characters is the crucial issue that cinema must tackle. Bert Cardullo is professor of American culture and literature at Ege University in Izmir, Turkey. Among other books, he is the author of In Search of Selected Writings on International Film Art and Vittorio De Director, Actor, Screenwriter .

Genres: Film, Nonfiction, Media Tie In

224 pages, Paperback

First published April 1, 2008

About the author

Bert Cardullo is Professor of Media and Communication at the Izmir University of Economics in Turkey. His books include Playing to the Camera, An Idea of the Drama, and Screen Writings.

Reviews

[Alialiarya · Rating 4 out of 5]

اعتقاد دارم در هر رشته‌ی هنری و هر تلاش هنرمندانه، گزینش نقش اساسی دارد. این گزینش همان‌طور که کامو گفته عصیان هنرمند در مقابل نیروهای برآمده از واقعیت است
ص۶۵

و تو مرا ترساندی. از وسعت و عمق هنرت، از عظمتت، از تاثیرت، از تک‌تک قاب‌هایت مرا ترساندی. و من پس از ترس احساس می‌کردم در مقابل تو هیچم. تو را از کودکی به یاد میاورم وقتی که پای ثابت بحث‌های سینمایی بزرگ‌ترها بودی و هر بحثی به نام تو می‌رسید. بزرگ‌تر شدم، دیدمت و نفهمیدمت. بزرگ‌تر شدم، خواندم که چگونه در میان هو کنندگان جشنواره‌ی کن بخش جدیدی از سینما را آغاز کردی، و بالاخره می‌فهمیدمت. دیگر برای‌ام دور و عجیب نبودی حالا برای‌ام عزیز و شگفت‌انگیز بودی. نمی‌توانستم باور کنم ماجرای‌ات آن‌قدر عمیق است، نمی‌توانستم به خودم بقبولانم کسی با سینما به همچین جایگاهی رسیده. و من همچنان از تو می‌ترسم. از دوباره دیدن فیلم‌هایت می‌ترسم. از پایان آگراندیسمان، از آن بازی بدون توپ، از قاب‌های شب، از صحرای سرخ‌ات می‌ترسم که من را به هنر نزدیک کرده‌اند. و ما با تو به سینمایی دست یافتیم که می‌توانست تمامی مخاطبان را ارضا کند و عمیقا اثرگذار باشد

ترجمه‌های سینمایی آرمان صالحی کتاب‌های جذابی هستند با کم‌ترین ایرادات ترجمه. انتخاب مصاحبه‌ها توسط کاردولو هم عالی‌ست

[Sahar · Rating 4 out of 5]

برای آنتونیونی چیزی که توی ذهن پرسوناژها میگذره اهمیت داره. دغدغه ی اصلیش زندگی درونی شخصیت هاست و نه کنش بیرونی و جسمی شون.
اکثر شخصیت هاش هم آدم های تنهایی هستند... آدم هایی که به جاهای دوردست و زمان ها و مکان های متفاوت و هویت های دیگه کشش دارن.

"اکثر شخصیت های من آدم های تنهایی هستند. آدم های تنهایی که به دنبال واحد های اجتماعی خاصی می روند تا از آن ها حمایت کنند. اما اکثر اوقات به خواسته ی خود نمیرسند و کسی یا چیزی پیدا نمی شود تا از آن ها حمایت کند. آن ها به دنبال خانه می گردند. شاید در نگاهی کلی تر 'به دنبال خانه گشتن' را بتوان به عنوان اصلی ترین درون مایه ی فیلم های من تلقی کرد."