دوچرخه‌ی آبی

by حسن عالیزاده

Genres: Poetry

169 pages

First published January 1, 2015

Reviews

[Narjes Dorzade · Rating 4 out of 5]

آن جا که برف منظره را ساده می کند.

عالیزاده شاعر عدم قطعیت ست.در شعر او هیچ چیز قطعی نیست.رنگ ها،انسان ها،اشیا.
او شاعری ست توانمند که نثر را به شعر را تبدیل می کند.جای جای شعرهای او پر است از افسانه های یونان، از ادیسه ی هومر،از آتش تروا،از عهد عتیق و مزامیر و ...
و رنگ که شعرش را به نقاشی بدل می کند،انگار که او شیفته ی درهم آمیزی رنگ های سپید و آبی ست و مرا به یاد شاگال و منوچهر یکتایی می اندازد.
و این شعر که سال های سال در ذهن من خواهد ماند:


شب سفید
ملافه های سفید
سفید می زند از دور کاج ها
علف سفید و نک بام ها سفید
نمرده ای
نه بی خودی حشره خواب دیده است
سیاه شد حشره ، نه سیاه بود
سیاه بود و به خوابی سیاه می دید
شب سفید
ملافه های سفید
شبی
دهان ترا مرگ ناگهان بوسید
و بال های سفیدش
نمرده ای ! حشره مرده است
شب سفید
ترا خواب دیده بود که دیده ست

عالیزاده

[Mana Ravanbod · Rating 3 out of 5]

کتاب به آن پختگی و سختگی و روانی و بلورستگیِ «روزنامه تبعید» نیست. ولی باز هم حالا که بعد چندسال نگاه می‌کنم می‌بینم یک سر و گردن از قاطبه‌ی کتاب شعرها بهتر است. می‌شد با حذف لغاتی شعرها را موجزتر و روان کرد و نکرده. ولی این هم که هست غنیمتی‌ست.

[Ehsan · Rating 3 out of 5]

«این گام را مگر
با مرگِ دیگرت
بر
داری.»