What do you think?
Rate this book
El cielo árido
Premio Jaén de Novela 2012. Una novela honda y exigente que indaga en los entresijos del tiempo, la violencia en un escenario rural mexicano y la condena de la conciencia a través de las generaciones. «Esta es la historia de un hombre que sin saberlo fue su siglo y la de un lugar que se condensa aquí en un nombre Germán Alcántara Carnero,una historia de violencia incontenible y natural que exige ser contada como una biografía discontinua y que no debía empezar aquí.» Así comienza El cielo árido , la historia de Germán Alcántara Carnero : de su tiempo, de los hombres y mujeres que vivieron a su lado y de la meseta inexistente en la que Monge destila las esencias de una Latinoamérica salvaje. Un lugar árido, dónde las únicas constantes parecieran ser la soledad, el sol inagotable, la violencia, la lealtad, y la lucha cotidiana por hacerse de una escala de valores que dote de sentido a la existencia. Narrada a partir de los instantes memorables en la vida de Germán -la huída de un par de muchachos a otra patria, los avatares de una guerra interminable, la desaparición de una niña desvalida, el rompimiento de una huelga, la rebelión de unos creyentes, el enfrentamientode un hijo con su padre, el nacimiento de un pequeño enfermo, el encasquetarse de un arma, la contemplación de un asesinato o una broma mal habida-, El cielo árido es un viaje al corazón del ser humano y un desafío al lector -oportunidad que sólo da la gran literatura- a hacer a un lado los parámetros con los que se juzgan culpas e inocencias. Reseñ
«Los que se acerquen a estas páginas vayan advertidos; tal vez les interese seguir la famosa recomendación que se encontró Dante a las puertas del Dejad aquí toda esperanza.»
Fernando Castanedo, Babelia
«Los que se acerquen a estas páginas vayan advertidos; tal vez les interese seguir la famosa recomendación que se encontró Dante a las puertas del Dejad aquí toda esperanza.»
Fernando Castanedo, Babelia
219 pages, Kindle Edition
First published January 1, 2012
10 people are currently reading
407 people want to read
About the author
Emiliano Monge
22 books120 followersNació el 6 de enero de 1978 en Ciudad de México. Estudió Ciencias Políticas en la UNAM (Universidad Nacional Autónoma de México), donde luego impartió clases hasta que se trasladó a vivir a Barcelona, España. Ha publicado el libro de relatos Arrastrar esa sombra (2008, Sexto Piso) y la novela Morirse de memoria (2010, Sexto Piso), ambos finalistas del Premio Antonin Artaud. Después llegarían El cielo árido (2012), Las tierras arrasadas (Literatura Random House, 2015), ganadora del IX Premio Iberoamericano de Novela Elena Poniatowska; La superficie más honda (Literatura Random House, 2017) y No contar todo (Literatura Random House, 2018).
Ha colaborado con diversos medios impresos, entre los que destacan El País, Letras Libres, Reforma y Gatopardo, y ha trabajado como editor de libros y revistas. En dos ocasiones (2008-09 y 2010-11) ha sido beneficiario del Fondo Nacional para la Cultura y las Artes, del mexicano Conaculta, y en 2011 fue seleccionado por la Feria Internacional del Libro de Guadalajara (FIL) como uno de los 25 escritores secretos más importantes de América Latina. Es, además, el último miembro de la Orden del Finnegans.
Ha colaborado con diversos medios impresos, entre los que destacan El País, Letras Libres, Reforma y Gatopardo, y ha trabajado como editor de libros y revistas. En dos ocasiones (2008-09 y 2010-11) ha sido beneficiario del Fondo Nacional para la Cultura y las Artes, del mexicano Conaculta, y en 2011 fue seleccionado por la Feria Internacional del Libro de Guadalajara (FIL) como uno de los 25 escritores secretos más importantes de América Latina. Es, además, el último miembro de la Orden del Finnegans.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 33 reviews
June 25, 2020
Bakır Gök bir Latin Amerika hikayesi, Meksika’lı yazar Emiliano Monge’nin çok iyi bir çeviriyle yayınlanan ilk Türkçe kitabı.
Mükemmel ve çok ilginç bir kurgusu var. Düğümlenmiş bir yumak düşünün çok sayıda uç var herbiri farklı zamana ait, yumağı çözmek için birini tutuyor sarıyorsunuz ama vazgeçip öbürüne geçiyorsunuz sonuçta bir çok ucu çeke çeke yumağı çözüyorsunuz. Biraz karışık gibi gelse de anlatıcının (yazarın) bilinçli seçimi çok tekrar ve çok uzun isimler gözünüzü korkutmasın.
... ama şu an önemli olan o değil, .... sırası gelince bahsedeceğiz, ...hikayenin başlangıç noktası aslında burası olmalıydı, gibi anlatılanlara ilgi sağlayan sıcacık bağlantı cümleleri hemen dikkat çekiyor.
Geçmişi ile hesaplaşan, hesaplaştıkça hüzünlenen ve çaresizlik hisseden, onlarca insan öldürmesine rağmen sevdiği birkaç kişinin ölümünü kaldıramayan, çete reisi olacak kadar gaddar olmasına rağmen sakat oğluna kıyamayan bir haydutun hikayesi, Meksika’da yaşanan bir Latin Amerika klasiği. Bu yılın en iyilerinden benim için. Diğer kitapları da çevrilir umarım.
Dünya bir Lago Seco aslında ve biz yaşamaya devam ediyoruz...
Mükemmel ve çok ilginç bir kurgusu var. Düğümlenmiş bir yumak düşünün çok sayıda uç var herbiri farklı zamana ait, yumağı çözmek için birini tutuyor sarıyorsunuz ama vazgeçip öbürüne geçiyorsunuz sonuçta bir çok ucu çeke çeke yumağı çözüyorsunuz. Biraz karışık gibi gelse de anlatıcının (yazarın) bilinçli seçimi çok tekrar ve çok uzun isimler gözünüzü korkutmasın.
... ama şu an önemli olan o değil, .... sırası gelince bahsedeceğiz, ...hikayenin başlangıç noktası aslında burası olmalıydı, gibi anlatılanlara ilgi sağlayan sıcacık bağlantı cümleleri hemen dikkat çekiyor.
Geçmişi ile hesaplaşan, hesaplaştıkça hüzünlenen ve çaresizlik hisseden, onlarca insan öldürmesine rağmen sevdiği birkaç kişinin ölümünü kaldıramayan, çete reisi olacak kadar gaddar olmasına rağmen sakat oğluna kıyamayan bir haydutun hikayesi, Meksika’da yaşanan bir Latin Amerika klasiği. Bu yılın en iyilerinden benim için. Diğer kitapları da çevrilir umarım.
Dünya bir Lago Seco aslında ve biz yaşamaya devam ediyoruz...
April 16, 2024
Bakır Gök çok sevdiğim ama neyi sevdiğimi tam olarak dile getirmekte zorlandığım bir kitap oldu. Çünkü daha ilk sayfadan yazar hem okurla hem de karakterleriyle zalimce oynamaya başlıyor. Tam hikayenin ritmine kapılıp merakla ilerlerken “bir şeyler oldu ama onlar bu anın konusu değil. O yüzden anlatmayacağız.” diyerek akışı kesiyor. Ya da “yedi satır sonra bizi ilgilendiren kısım sona erecek.” diye kendi içerisinde spoiler vererek ilerleyen, bütün kontrolün anlatıcının ellerinde olduğunu unutmanıza izin vermeyen, oldukça özgün bir anlatım dili var. Tabii yazarın bu dili diğer kitaplarında da korumaya devam edip etmediğini ya da bu özgünlüğün bir noktadan sonra bir lanete dönüşüp dönüşmediğini -yazardan okuduğum ilk ve tek kitap olduğu için- bilemiyorum. Zira ilk defa karşılaştığınızda çok etkileyici olsa da akışın anlatıcı müdahalesi ile heyecanınızın en yüksek olduğu noktada tökezlemesi ve sık düşülen tekrar bir noktadan sonra zorlayıcı bir hale gelebilir.
Kitaba geri dönecek olursak, 1901 yılında doğmuş ve neredeyse 20. yüzyıl Meksikası’nın mini tarihi gibi bir hayata sahip olan Gringo Germán Alcántara Carnero’nun hayatının hikayesini takip ediyorsunuz. Kendi ailesinden, çevresine, tek yakın dostundan, bir dönem kaçmak zorunda kaldığı Amerika’ya kadar ölüm getiren, şiddetin vücut bulmuş hali olan bir adamın, tek bir karar vererek hayatını temize çekebileceğine olan inancı, varlığına yalnızca kendi açısından bakışı ve bu bakışın darlığı, kendine körlüğü rahatsız edici bir gerçeklikte. Ama diğer yandan anlatıcı hikaye boyunca karakterleri o anki ruh hallerine göre isimlendirmeyi tercih ediyor. Gringo yeri gelip “bizimadam”a ya da “titreyen”e evriliyor. Anlık bir boşlukla empati kurup kime merhamet duyduğunuzu unutup iyi olmasını istiyorsunuz, yazar sizinle ve vicdanınızla zalimce oynuyor. Anlık durumlarda ve yansıtılan ruhsal değişimlerden hızlıca manipüle olup kimin için iyilik dilediğinizi kolayca unutturabiliyor size. Bunda akışın iç içe geçmiş zikzaklı ilerleyişi de etkili oluyor. Emiliano Monge’un en iyi yaptığı şeylerden birisi de bu. Asla belirli bir ritmi takip edemeden ilerlediğiniz bir hikayede karmaşanın ortasında kendine göre bir düzen kurup hem okuyucuyla hem de karakterleriyle oynaması ve buna rağmen okuduğunuz şeyi çok sevmenize sebep olması. Tavsiye edilmeli mi bilmiyorum ama en azından Latin Amerika edebiyatını çok sevenler mutlaka okuması gereken kitaplardan birisi bence.
Kitaba geri dönecek olursak, 1901 yılında doğmuş ve neredeyse 20. yüzyıl Meksikası’nın mini tarihi gibi bir hayata sahip olan Gringo Germán Alcántara Carnero’nun hayatının hikayesini takip ediyorsunuz. Kendi ailesinden, çevresine, tek yakın dostundan, bir dönem kaçmak zorunda kaldığı Amerika’ya kadar ölüm getiren, şiddetin vücut bulmuş hali olan bir adamın, tek bir karar vererek hayatını temize çekebileceğine olan inancı, varlığına yalnızca kendi açısından bakışı ve bu bakışın darlığı, kendine körlüğü rahatsız edici bir gerçeklikte. Ama diğer yandan anlatıcı hikaye boyunca karakterleri o anki ruh hallerine göre isimlendirmeyi tercih ediyor. Gringo yeri gelip “bizimadam”a ya da “titreyen”e evriliyor. Anlık bir boşlukla empati kurup kime merhamet duyduğunuzu unutup iyi olmasını istiyorsunuz, yazar sizinle ve vicdanınızla zalimce oynuyor. Anlık durumlarda ve yansıtılan ruhsal değişimlerden hızlıca manipüle olup kimin için iyilik dilediğinizi kolayca unutturabiliyor size. Bunda akışın iç içe geçmiş zikzaklı ilerleyişi de etkili oluyor. Emiliano Monge’un en iyi yaptığı şeylerden birisi de bu. Asla belirli bir ritmi takip edemeden ilerlediğiniz bir hikayede karmaşanın ortasında kendine göre bir düzen kurup hem okuyucuyla hem de karakterleriyle oynaması ve buna rağmen okuduğunuz şeyi çok sevmenize sebep olması. Tavsiye edilmeli mi bilmiyorum ama en azından Latin Amerika edebiyatını çok sevenler mutlaka okuması gereken kitaplardan birisi bence.
March 23, 2020
Muazzam bir kitap Bakır Gök. Bu sene okuduğum en iyi ilk beş kitabın arasına gireceğinden hiç şüphem yok. Emiliano Monge’nin tam yazdığı ‘an’a dikkat çekmesindeki ustalığı gerçekten çok acayip, çok hayranlık verici.
May 11, 2024
Bakır Gök, Latin Amerika ülkelerinin yazgısı olmuş -ya da oldurulmuş- şiddeti işleyen çok iyi bir roman. Meksikalı yazar Emiliano Monge, isim belirtmeden kendi ülkesinin kırsallarında, küçük bir kasabayı yerleştirmiş romanın merkezine ama tüm Latin Amerika genelini yansıtıyor anlattıkları. Sömürgecilik ve kölelikle dolu geçmişin gölgesinde, yerli halkın topraklarından kovulduğu ve halkın bir avuç toprak sahibinin topraklarında köle gibi çalıştırıldığı, bir grup çete ya da mafyanın istediği gibi at koşturduğu hatta kamu kurumlarını bile yönettiği ülkelerden bir kesit aktarıyor Monge. Elbette şiddet, toplumsal ve siyasi düzlemde kalmıyor; gündelik hayatın da iliklerine işliyor: kadın-erkek, ebeveyn-çocuk ilişkileri başta olmak üzere hayatın her anında kendini gösteriyor. Bakır Gök, tam da bunu anlatıyor; baştan aşağı şiddetin egemen olduğu bir Latin Amerika toplumununun portresini çiziyor ama alışıldık kurguların çok dışında bir tarzda yapıyor bunu.
Anlattıklarından ziyade anlatım biçimiyle ayrılan bir roman Bakır Gök. Yazar da bunu daha ilk sayfadan söylüyor okura: “ Sürekli bir akışı olmayacak bir hikaye bu, zira bir hikaye olmasından önce bir hayat söz konusu ve bir hayatın yalnızca göz alıcı kısımları önemlidir.” (s. 11) Kim olduğunu ve başından neler geçtiğini yavaş yavaş çözdüğümüz, yer yer de hayatındaki boşlukları kendimiz doldurduğumuz bir baş karakteri var kitabın. Spoiler vermeden detaylı olarak bahsetmek pek mümkün değil ama kısaca hayatı doğduğu andan hatta annesinin rahmine düştüğü andan itibaren şiddetin esiri olmuş bir adamın hayatını anlatıyor. Kendisi bir çete lideri olmasına rağmen hayatında unutamadığı, kendisini derinden yaralayan kayıpları olan karakterin bu acılarını, pişmanlıklarını, hayatını değiştirmeye çalışmasını ve geldiği noktayı okuyoruz. Ama dediğim gibi, oldukça sıra dışı bir şekilde. Karakterin hayatının dönüm noktası olmuş anlar arasında zikzaklar çizerek ilerliyor yazar. Belli başlı tarihler ve olaylar arasında mekik dokurken önce hem uzun isimleri anımsamakta hem olayları kafanızda sıraya koymakta zorlanıyorsunuz ancak ilerledikçe -özellikle yazarın bence ipucu olarak da kullandığı tarihlere dikkat ederek okuduğunuzda- yavaş yavaş taşlar yerine oturuyor ve inanılmaz keyifli bir hal alıyor metin. Yazarın bu gizemli, puslu tarzını çok sevdim. Hakikaten de birinin hayatını doğal akışında anlatmaya çalışsanız ya da kendi hayatınıza dönüp bir baksanız kurgudaki gibi sıçrayışlarla, önemli anlar arasında gitgellerle bir anlatım olur bu; şüphesiz bunu kurguda başarmak kolay değil ama yazar bunu çok iyi kotarmış.
Çok beğendim. Latin Amerika edebiyatı sevenler kaçırmasın bence. Rn azından başlarda tarih ve isimleri not almak yardımcı oluyor, demeden geçmeyeyim.
Anlattıklarından ziyade anlatım biçimiyle ayrılan bir roman Bakır Gök. Yazar da bunu daha ilk sayfadan söylüyor okura: “ Sürekli bir akışı olmayacak bir hikaye bu, zira bir hikaye olmasından önce bir hayat söz konusu ve bir hayatın yalnızca göz alıcı kısımları önemlidir.” (s. 11) Kim olduğunu ve başından neler geçtiğini yavaş yavaş çözdüğümüz, yer yer de hayatındaki boşlukları kendimiz doldurduğumuz bir baş karakteri var kitabın. Spoiler vermeden detaylı olarak bahsetmek pek mümkün değil ama kısaca hayatı doğduğu andan hatta annesinin rahmine düştüğü andan itibaren şiddetin esiri olmuş bir adamın hayatını anlatıyor. Kendisi bir çete lideri olmasına rağmen hayatında unutamadığı, kendisini derinden yaralayan kayıpları olan karakterin bu acılarını, pişmanlıklarını, hayatını değiştirmeye çalışmasını ve geldiği noktayı okuyoruz. Ama dediğim gibi, oldukça sıra dışı bir şekilde. Karakterin hayatının dönüm noktası olmuş anlar arasında zikzaklar çizerek ilerliyor yazar. Belli başlı tarihler ve olaylar arasında mekik dokurken önce hem uzun isimleri anımsamakta hem olayları kafanızda sıraya koymakta zorlanıyorsunuz ancak ilerledikçe -özellikle yazarın bence ipucu olarak da kullandığı tarihlere dikkat ederek okuduğunuzda- yavaş yavaş taşlar yerine oturuyor ve inanılmaz keyifli bir hal alıyor metin. Yazarın bu gizemli, puslu tarzını çok sevdim. Hakikaten de birinin hayatını doğal akışında anlatmaya çalışsanız ya da kendi hayatınıza dönüp bir baksanız kurgudaki gibi sıçrayışlarla, önemli anlar arasında gitgellerle bir anlatım olur bu; şüphesiz bunu kurguda başarmak kolay değil ama yazar bunu çok iyi kotarmış.
Çok beğendim. Latin Amerika edebiyatı sevenler kaçırmasın bence. Rn azından başlarda tarih ve isimleri not almak yardımcı oluyor, demeden geçmeyeyim.
December 31, 2021
Hacmine bakıp rahat bir okuma yapacağımı düşündüğüm bu kitaba başladığımda duvara toslamış gibi oldum. Başlarda hikayeyi birleştirmekte güçlük çektim. Böyle olunca, kaç kişi daha ilk sayfalarda yaşadığı bu güçlükle kitabı yarım bırakmıştır, diye düşündüm. Sabırlı bir okursanız sabrınızın meyvelerini çok geçmeden alıyorsunuz aslında. Kitabın yarısına dahi gelmeden yazarın dilini çözmüş ve abartılı denecek anlatımıyla mest olmuştum.
***
Büyülü gerçekçiliğin başarılı bir örneği Bakır Gök. Bir hikaye bu denli arapsaçına çevrilip üstüne de aynı hikaye nasıl bu denli nefis anlatılabilir ki başka. Bayıldım doğrusu. Zaten Emiliana Monge de elli üçüncü sayfada şöyle diyor;
“…bizim hikâyemizin, şayet
onu başka biri daha anlatmış olsaydı ve bunu anlatan üçüncü bir kişi yani Başkabirisi olsaydı -Başkabirisi bize Germán Alcantara Carnero' nun hayatını oluşturan göz alıcı olayları mantıklı, çizgisel,hareketsiz, tekdüze ve sığ biçimde anlatabilirdi pekala.”
***
Bu kitap için totaldeki değerlendirmenin 465 ile sınırlı kalması kitabın başına gelebilecek bir güzelliktir belki de, bu durumun içimde yarattığı hüznü böyle düşünerek bastırmış olayım.
***
Büyülü gerçekçiliğin başarılı bir örneği Bakır Gök. Bir hikaye bu denli arapsaçına çevrilip üstüne de aynı hikaye nasıl bu denli nefis anlatılabilir ki başka. Bayıldım doğrusu. Zaten Emiliana Monge de elli üçüncü sayfada şöyle diyor;
“…bizim hikâyemizin, şayet
onu başka biri daha anlatmış olsaydı ve bunu anlatan üçüncü bir kişi yani Başkabirisi olsaydı -Başkabirisi bize Germán Alcantara Carnero' nun hayatını oluşturan göz alıcı olayları mantıklı, çizgisel,hareketsiz, tekdüze ve sığ biçimde anlatabilirdi pekala.”
***
Bu kitap için totaldeki değerlendirmenin 465 ile sınırlı kalması kitabın başına gelebilecek bir güzelliktir belki de, bu durumun içimde yarattığı hüznü böyle düşünerek bastırmış olayım.
June 10, 2013
El cielo árido, de Emiliano Monge, se resume en lo siguiente: «Pero hoy, a diferencia de otros días, podría decir: del resto de los días, es decir: pero hoy, por vez primera». Repita esta redacción espantosa, barroca y mal editada durante doscientas páginas sobre lo violento y repugnante que es la vida en un pueblito rulfiano mexicano y quizá, como al autor, es decir, como Monge, pero debería aclarar: sí, al igual que Emiliano, exactamente: le puedan dar un premio, o bien: un reconocimiento.
Para decirlo sin el lenguaje enredado y artificioso del escritor: El cielo árido es tan estéril como el desierto en el que se desarrolla esta historia. Decía Monge que su principal motivación a la hora de construir esta novela era, en primera instancia, renegar de las infames novelas de narcos, tan comunes hoy en día, para así buscar las raíces históricas de la violencia. No es que nuestra tragedia apareciera como una consecuencia mágica de la guerra contra los carteles, sino que había algo roto desde mucho antes que ya preconfiguraba nuestro presente. La idea es muy interesante porque es cierta: ahí donde la gente solo conoce la vida salvaje y cruel está condenada a replicarla. Es una pena que una premisa tan sugerente se tradujera en un pésimo libro.
Pero así es Monge: jamás ha podido escribir una novela con todas sus letras. Es un autor superdotado de tantas técnicas narrativas del que muchos teníamos la esperanza de que quizá, luego de tanto experimento, llegaría la hora en que se sentaría a escribir algo significativo. A estas alturas me pregunto si valdrá la pena seguir esperándolo.
Para decirlo sin el lenguaje enredado y artificioso del escritor: El cielo árido es tan estéril como el desierto en el que se desarrolla esta historia. Decía Monge que su principal motivación a la hora de construir esta novela era, en primera instancia, renegar de las infames novelas de narcos, tan comunes hoy en día, para así buscar las raíces históricas de la violencia. No es que nuestra tragedia apareciera como una consecuencia mágica de la guerra contra los carteles, sino que había algo roto desde mucho antes que ya preconfiguraba nuestro presente. La idea es muy interesante porque es cierta: ahí donde la gente solo conoce la vida salvaje y cruel está condenada a replicarla. Es una pena que una premisa tan sugerente se tradujera en un pésimo libro.
Pero así es Monge: jamás ha podido escribir una novela con todas sus letras. Es un autor superdotado de tantas técnicas narrativas del que muchos teníamos la esperanza de que quizá, luego de tanto experimento, llegaría la hora en que se sentaría a escribir algo significativo. A estas alturas me pregunto si valdrá la pena seguir esperándolo.
May 16, 2022
Lírico y violento pero muy lejos de Cormac McCarthy, obviamente.
July 26, 2020
yazarın, kafası karışıkları, bilinç altının oynadığı oyunlar sebebiyle hayatın olağan akışında sürekli tökezleyenleri temel alıp bunun üzerinden bir ülkenin koskoca tarihini anlatması ve bunun altından başarıyla kalkması tek kelimeyle hayranlık uyandırıcı...
January 27, 2020
Gereğinden uzun süre okuduğum bir kitap oldu bu. bitsin istemedim. tasvirleriyle kurulan atmosfer, sınırlı diyaloğa rağmen canlı karakterler başarılıydı. ayrıca anlatıcının sıklıkla araya girdiği üslubu çok farklı bir yere taşımış Emiliano Monge. Bazı kitaplar için yazı yazanların kitapları denir, bana göre Bakır Gök onlardan biriydi, uzun süredir karşılaştığım, üslup üzerine en çok düşündüren metinlerden biri oldu.
Roman, karşılaştırıldığı Cormac McCarthy temalarına benzer biçimde, şiddet ve eril toplumun yarattığı daha fazla şiddeti gösteriyor. anlatıcının anlattığı hikayede şiddet kendini daha güçlü biçimde tekrar ettikçe etik sınırları iyice bulanıklaştırıp bir şekilde dahil olmak istediği dünyadaki o acımasızlığın normalleştirilmesindeki başarısı muazzam.
kitabı beğenmek şiddeti yüceltmek değil burada, hikayenin anlatımının başarısının hakkını vermek. bu denli yerel bir hikayede, yerel tarihin, siyasetin bu denli evrensel kodlarla anlatılmasındaki beceri göz ardı edilemez.
Kitap 20.yy Meksikasını bir karakter ve çevresi, karakterin çelişkileri üzerinden özetlerken zaman çizelgesinde düzen izlemeyen sıçramalarla yer yer kafa karıştırıcı oluyor, bunun dahi farkında olan anlatıcı okura dakika dakika bilgi vermekle kalmayıp, satır paragraf bilgilerini veriyor. Öte yandan hikaye kendi lirik, fakat ziyadesiyle çetin yolunu takip ediyor. Bu da yetmiyor, karakterleri bileşik sıfat tamlamalarıyla durmaksızın yeniden adlandırıyor - diğer romanında da bunu yapmış.O romanda ise göçmenler ve insan kaçakçılığını yine üslubu iyice çekiştirerek anlattığını gördüm. yazar ayrıca her yıl Bloomsday'e katılıp James Joyce yad edenler arasındaymış, şaşırtmadı.
Roman, karşılaştırıldığı Cormac McCarthy temalarına benzer biçimde, şiddet ve eril toplumun yarattığı daha fazla şiddeti gösteriyor. anlatıcının anlattığı hikayede şiddet kendini daha güçlü biçimde tekrar ettikçe etik sınırları iyice bulanıklaştırıp bir şekilde dahil olmak istediği dünyadaki o acımasızlığın normalleştirilmesindeki başarısı muazzam.
kitabı beğenmek şiddeti yüceltmek değil burada, hikayenin anlatımının başarısının hakkını vermek. bu denli yerel bir hikayede, yerel tarihin, siyasetin bu denli evrensel kodlarla anlatılmasındaki beceri göz ardı edilemez.
Kitap 20.yy Meksikasını bir karakter ve çevresi, karakterin çelişkileri üzerinden özetlerken zaman çizelgesinde düzen izlemeyen sıçramalarla yer yer kafa karıştırıcı oluyor, bunun dahi farkında olan anlatıcı okura dakika dakika bilgi vermekle kalmayıp, satır paragraf bilgilerini veriyor. Öte yandan hikaye kendi lirik, fakat ziyadesiyle çetin yolunu takip ediyor. Bu da yetmiyor, karakterleri bileşik sıfat tamlamalarıyla durmaksızın yeniden adlandırıyor - diğer romanında da bunu yapmış.O romanda ise göçmenler ve insan kaçakçılığını yine üslubu iyice çekiştirerek anlattığını gördüm. yazar ayrıca her yıl Bloomsday'e katılıp James Joyce yad edenler arasındaymış, şaşırtmadı.
January 13, 2022
uçurum daima uçurumdur
November 9, 2022
“Ésta es la historia de un hombre que sin saberlo fue su siglo y la de un lugar que se condensa aquí en un nombre propio; Germán Alcántara Carnero.” Es el inicio de El cielo árido, la novela de Emiliano Monge, uno de los 25 escritores secretos más importantes de América Latina, según la Feria Internacional del Libro de Guadalajara (FIL) en 2011. Nos presenta a Germán Alcántara Carnero, los hombres y mujeres que vivieron a su lado y las situaciones e impactos que generaron en su vida.
Desde el principio, podemos percibir el extraño narrador que llevará el hilo que contiene los distintos nudos, como él se refiere, de los recuerdos de la vida de Germán Alcántara Carnero. Es un narrador que se permite romper con todos los paradigmas que tenemos sobre un narrador en tercera persona. Podemos considerarlo como algo innovador por parte de Monge, ya que primero te descoloca, para luego permitirte sentir curiosidad por esta peculiar forma de llevar la historia. Y es que hace cosas muy inusuales como contarnos una escena de la vida de Germán y, cuando está por terminar lo que nos debe mostrar para la continuidad de la historia, nos cuenta, de manera breve, lo que va a suceder después con el personaje sin olvidarse de aclararnos que eso ya no lo vamos a ver porque no es relevante para lo que nos importa.
No es una narración lineal, nos movemos de un recuerdo a otro, saltando adelante y atrás. Empezamos en un punto de la historia donde Germán toma una decisión que, a su parecer, cambiará el rumbo de lo que ha sido su vida y le otorgará el consuelo y perdón que busca y ansía. Sin embargo, de ahí el narrador nos regresa a un punto dónde vemos los orígenes del propio Germán, incluso antes de que este exista; y de ahí, nos movemos a un punto posterior a esa decisión que vemos en un inicio. Es como si tuviéramos un rompecabezas que solo está conformado por una fila de piezas y esas piezas se nos fueran entregadas en desorden. Parece que unas embonan con otras, pero después recibes una más y tienes que cambiar el orden para que tenga sentido lo que estás armando. Definitivamente, es una obra que como lector te pone a trabajar.
A lo largo de la lectura, no hay manera que no surjan preguntas sobre quién es el narrador, pues en varias ocasiones establece que él solo contará la historia de otro hombre llamado Germán Alcántara, como si él hubiera sido un testigo de esto. Incluso hay momentos en la obra en los que nos comunica que pronto él aparecerá como un personaje de la historia, que su vida se entrelaza con la de Germán, pero que él no tiene mucha importancia en la vida de este. Aunque luego admite no serlo, más bien le gustaría pertenecer a esta, presentándose casi como el autor de la historia que estamos leyendo. Esto, después de haber terminado la novela, no suena imposible. El narrador desde el comienzo toma el rol de cómo se presentará la historia que nos va a contar. Decide otorgar una caracterización, conforme a su función y sentimientos, a los personajes por la forma en la que nos vamos a referir a ellos; como Nuestombre, Elprimero, la Queapostola, etc. Lo que para mí lo hace más probable, es como si estuviera armando la historia mientras nos la está contando, es decir, que no fue pensada previamente.
“Pero hoy, a diferencia de otros días, podría decir: del resto de los días, es decir: pero hoy, por vez primera [...]” Esta oración en particular me volvió loca, tuve que releerla como tres veces porque no daba crédito. Cualquiera viendo esta oración podría creer que el autor perdió la cabeza, por lo tanto, es una novela muy difícil de leer y solo pocos pueden entenderle. No es así. Si bien nos topamos con un estilo muy marcado e “inusual” por parte de Monge, también tenemos una historia que, con ayuda del narrador, nos atrapa en este juego de: ven, acompáñame a armar estos recuerdos. Nos hace querer saber cómo es que el protagonista fue llevado a las circunstancias que se nos presentan cada vez que viajamos en su memoria. Eso sí, no les voy a engañar, requiere de cierta atención y participación por parte de los lectores para que vayamos desenredando este hilo y podamos ver los nudos principales en el orden que se hicieron.
La profundidad con la que se abordan los pensamientos y sentimientos del protagonista y otros personajes me hizo recordar En búsqueda del tiempo perdido de Marcel Proust. Ambos estilos tienen en común estas grandes descripciones de la mente de los personajes, que nos permiten otro acercamiento a la historia, a veces claro, a veces intrusivo. Pero, al ser una narración que viaja en la memoria y pensamientos, no puede ser de otra manera. Una persona recuerda una y otra vez momentos importantes de su pasado. Recuerdos felices, tristes, decepcionantes, dolorosos, pasivos; todo aquello que conforma el recorrido de esa vida humana. Monge decide mostrarnos estas memorias que brotan y nos abruman cuando nos sentimos insatisfechos o asfixiados por nuestra realidad. Esto que necesitamos rememorar una y otra vez para poder entender nuestro presente y continuar una construcción de nuestro futuro. Nadie puede seguir adelante, al menos no en paz, si no resolvemos aquello que nos aflige. El propio Germán Alcántara está oprimido por el arrepentimiento, por sus errores.
Aunque para mí, Germán nunca toma la responsabilidad de sus acciones. Todo lo que ha sucedido en su vida, lo malo, obviamente; ha sido porque las circunstancias lo han llevado a cometer actos violentos, por lo que él se arrepiente tanto y decide cambiar de estilo de vida. La misma narración se la pasa justificando estos actos como algo que no se podía evitar por la manera en la que el destino había trazado, desde su concepción, la vida de Germán. No niego que muchas de las decisiones de vida que tomamos, las hacemos con respecto al contexto con el que crecimos. El contexto de Germán está lleno de violencias, negligencia, falta de apego y abusos, por lo que tiene sentido la manera en la que se desenvuelve el personaje. Más no queda clara una toma de responsabilidad de estas acciones tan violentas que podemos leer en la novela.
La mayor característica de la novela son los diálogos. No las oraciones que dicen los personajes, sino las conversaciones que se implementan entre recuerdos. Los paralelismos que podemos ver en la muerte de María, su hermana, y Camilo, su hijo. Ambos débiles, Germán con el deber de cuidarlos y protegerlos de cualquier amenaza. O la muerte de Anne, con Guzmán tratando de taponar la herida para impedir que se le salga la vida, mientras que, en el pasado, el nacimiento del mismo Guzmán tiene una alegoría similar, con su madre, la Quecontiene, tratando de impedir que Guzmán llegue al mundo porque no está lista, dentro lo puede proteger mejor de lo que lo haría afuera. Alterar lo inalterable. Estos mismos diálogos son lo que le permiten al narrador no centrar un punto como inicio de la historia, sino ponernos un universo cíclico que no tiene ni inicio ni fin.
Desde el principio, podemos percibir el extraño narrador que llevará el hilo que contiene los distintos nudos, como él se refiere, de los recuerdos de la vida de Germán Alcántara Carnero. Es un narrador que se permite romper con todos los paradigmas que tenemos sobre un narrador en tercera persona. Podemos considerarlo como algo innovador por parte de Monge, ya que primero te descoloca, para luego permitirte sentir curiosidad por esta peculiar forma de llevar la historia. Y es que hace cosas muy inusuales como contarnos una escena de la vida de Germán y, cuando está por terminar lo que nos debe mostrar para la continuidad de la historia, nos cuenta, de manera breve, lo que va a suceder después con el personaje sin olvidarse de aclararnos que eso ya no lo vamos a ver porque no es relevante para lo que nos importa.
No es una narración lineal, nos movemos de un recuerdo a otro, saltando adelante y atrás. Empezamos en un punto de la historia donde Germán toma una decisión que, a su parecer, cambiará el rumbo de lo que ha sido su vida y le otorgará el consuelo y perdón que busca y ansía. Sin embargo, de ahí el narrador nos regresa a un punto dónde vemos los orígenes del propio Germán, incluso antes de que este exista; y de ahí, nos movemos a un punto posterior a esa decisión que vemos en un inicio. Es como si tuviéramos un rompecabezas que solo está conformado por una fila de piezas y esas piezas se nos fueran entregadas en desorden. Parece que unas embonan con otras, pero después recibes una más y tienes que cambiar el orden para que tenga sentido lo que estás armando. Definitivamente, es una obra que como lector te pone a trabajar.
A lo largo de la lectura, no hay manera que no surjan preguntas sobre quién es el narrador, pues en varias ocasiones establece que él solo contará la historia de otro hombre llamado Germán Alcántara, como si él hubiera sido un testigo de esto. Incluso hay momentos en la obra en los que nos comunica que pronto él aparecerá como un personaje de la historia, que su vida se entrelaza con la de Germán, pero que él no tiene mucha importancia en la vida de este. Aunque luego admite no serlo, más bien le gustaría pertenecer a esta, presentándose casi como el autor de la historia que estamos leyendo. Esto, después de haber terminado la novela, no suena imposible. El narrador desde el comienzo toma el rol de cómo se presentará la historia que nos va a contar. Decide otorgar una caracterización, conforme a su función y sentimientos, a los personajes por la forma en la que nos vamos a referir a ellos; como Nuestombre, Elprimero, la Queapostola, etc. Lo que para mí lo hace más probable, es como si estuviera armando la historia mientras nos la está contando, es decir, que no fue pensada previamente.
“Pero hoy, a diferencia de otros días, podría decir: del resto de los días, es decir: pero hoy, por vez primera [...]” Esta oración en particular me volvió loca, tuve que releerla como tres veces porque no daba crédito. Cualquiera viendo esta oración podría creer que el autor perdió la cabeza, por lo tanto, es una novela muy difícil de leer y solo pocos pueden entenderle. No es así. Si bien nos topamos con un estilo muy marcado e “inusual” por parte de Monge, también tenemos una historia que, con ayuda del narrador, nos atrapa en este juego de: ven, acompáñame a armar estos recuerdos. Nos hace querer saber cómo es que el protagonista fue llevado a las circunstancias que se nos presentan cada vez que viajamos en su memoria. Eso sí, no les voy a engañar, requiere de cierta atención y participación por parte de los lectores para que vayamos desenredando este hilo y podamos ver los nudos principales en el orden que se hicieron.
La profundidad con la que se abordan los pensamientos y sentimientos del protagonista y otros personajes me hizo recordar En búsqueda del tiempo perdido de Marcel Proust. Ambos estilos tienen en común estas grandes descripciones de la mente de los personajes, que nos permiten otro acercamiento a la historia, a veces claro, a veces intrusivo. Pero, al ser una narración que viaja en la memoria y pensamientos, no puede ser de otra manera. Una persona recuerda una y otra vez momentos importantes de su pasado. Recuerdos felices, tristes, decepcionantes, dolorosos, pasivos; todo aquello que conforma el recorrido de esa vida humana. Monge decide mostrarnos estas memorias que brotan y nos abruman cuando nos sentimos insatisfechos o asfixiados por nuestra realidad. Esto que necesitamos rememorar una y otra vez para poder entender nuestro presente y continuar una construcción de nuestro futuro. Nadie puede seguir adelante, al menos no en paz, si no resolvemos aquello que nos aflige. El propio Germán Alcántara está oprimido por el arrepentimiento, por sus errores.
Aunque para mí, Germán nunca toma la responsabilidad de sus acciones. Todo lo que ha sucedido en su vida, lo malo, obviamente; ha sido porque las circunstancias lo han llevado a cometer actos violentos, por lo que él se arrepiente tanto y decide cambiar de estilo de vida. La misma narración se la pasa justificando estos actos como algo que no se podía evitar por la manera en la que el destino había trazado, desde su concepción, la vida de Germán. No niego que muchas de las decisiones de vida que tomamos, las hacemos con respecto al contexto con el que crecimos. El contexto de Germán está lleno de violencias, negligencia, falta de apego y abusos, por lo que tiene sentido la manera en la que se desenvuelve el personaje. Más no queda clara una toma de responsabilidad de estas acciones tan violentas que podemos leer en la novela.
La mayor característica de la novela son los diálogos. No las oraciones que dicen los personajes, sino las conversaciones que se implementan entre recuerdos. Los paralelismos que podemos ver en la muerte de María, su hermana, y Camilo, su hijo. Ambos débiles, Germán con el deber de cuidarlos y protegerlos de cualquier amenaza. O la muerte de Anne, con Guzmán tratando de taponar la herida para impedir que se le salga la vida, mientras que, en el pasado, el nacimiento del mismo Guzmán tiene una alegoría similar, con su madre, la Quecontiene, tratando de impedir que Guzmán llegue al mundo porque no está lista, dentro lo puede proteger mejor de lo que lo haría afuera. Alterar lo inalterable. Estos mismos diálogos son lo que le permiten al narrador no centrar un punto como inicio de la historia, sino ponernos un universo cíclico que no tiene ni inicio ni fin.
This entire review has been hidden because of spoilers.
June 15, 2019
Most complaints around this book focus on its repetitiveness or its baroque sentences. Both true. Both those things, however, are instrumental to this novel's success. If we think about it like music. Music where repeating phrases build to a violent crescendos. That's kind of how this novel works. But the crescendo is typically visual and scintillant under the desert sun.
We have montages of short hyper-real film clips mostly bereft of dialog, but filled with barking dogs and birds. But not quite. The difference is we have deep access to the internal monologue oif Germán Alcántara Carnero, "Our Guy." Pace and pathos combine to make the instances of violence more palpable.
The abiding metaphor spread across the book is one of knots and thread. The idea that lives join and separate at distinct moments as they move through time and we can look down upon the web formed by these couplings and decouplings as they relate to "Our Guy. " With this in mind, Monge doesn't really do much with linear narrative. Time typically holds still within each of the moments he explores and we get the exploded view.
The other thing Monge does a good job exploring across several bright standstills is the intersection of fear and a violent temperament. When we meet "Our Guy" we see clearly he is violent and powerful, but we also come to understand at the same time he is wracked by fear.
It's tough, brutal and it's kind of a slog, but it just glows like hot metal in just the right places, at the places where the threads form knots. Where two or three seconds transform lives.
We have montages of short hyper-real film clips mostly bereft of dialog, but filled with barking dogs and birds. But not quite. The difference is we have deep access to the internal monologue oif Germán Alcántara Carnero, "Our Guy." Pace and pathos combine to make the instances of violence more palpable.
The abiding metaphor spread across the book is one of knots and thread. The idea that lives join and separate at distinct moments as they move through time and we can look down upon the web formed by these couplings and decouplings as they relate to "Our Guy. " With this in mind, Monge doesn't really do much with linear narrative. Time typically holds still within each of the moments he explores and we get the exploded view.
The other thing Monge does a good job exploring across several bright standstills is the intersection of fear and a violent temperament. When we meet "Our Guy" we see clearly he is violent and powerful, but we also come to understand at the same time he is wracked by fear.
It's tough, brutal and it's kind of a slog, but it just glows like hot metal in just the right places, at the places where the threads form knots. Where two or three seconds transform lives.
June 25, 2013
Bueno, estoy de acuerdo con otros lectores en que el libro es bastante repetitivo pero creo que también es lógico que lo sea. La historia se trata, a final de cuentas, de un hombre rememorando la vida del otro, como si fuera (en muchos puntos de la historia) el propio Germán (protagonista) quien está recordando. Cuando yo recuerdo no pienso las cosas una vez y ya todo está claro, repito el pensamiento una y otra vez, dándole vueltas, creo que eso es lo que pasa en El cielo árido y, en parte, lo que hace que el lector sienta más empatía por Germán. Le da tantas vueltas a las mismas ideas que nada pierde importancia en la historia. Tedioso, puede ser, pero al menos gracias a su extraña forma de narrar la historia tiene originalidad y no se trata de otro autor mexicano escribiendo de un contexto rural y/o de violencia.
December 23, 2019
I wanted to love this book. I really did. But the story of Germán Alcántara Carnero, also known as "ourman," was not for me. This might be because ourman is a brutal killer who attempts to find a greater meaning but only after retiring from his murderous ways. Emiliano Monge writes beautifully of the mesa on which Germán Alcántara Carnero was born and lived. And the narrator's quips about the characters and the structure of the novel are certainly entertaining and original. But I'm not currently in the mood for yet another story about the unlikeable male protagonist. It's been done so many times that I have unlikeable-male-protagonist-exhaustion. (Is that a thing? Yes, yes it is.) Too much testosterone, too much patriarchy, and too much violence. Maybe it's your thing, in which case this will probably be a great literary read for you.
May 11, 2020
Emiliano Monge exploró, en esta novela, al ser humano, en este caso al hombre, que es violento por naturaleza; desde sus orígenes, esta bestia se comportaba con actitudes funestas inherentes a su condición de animal. Antes de la guerra contra el narcotráfico, México ya experimentaba la sangre, el dolor, las garras, las bestias.
'El cielo árido' es una novela neobarroca, sin llegar a representar un discurso totalizante ni mucho menos, pero sí una forma de experimentación con los límites de las narraciones temporales.
Recomendada al cien por ciento para adentrarse en los primeros pasos de Monge por la novela política.
'El cielo árido' es una novela neobarroca, sin llegar a representar un discurso totalizante ni mucho menos, pero sí una forma de experimentación con los límites de las narraciones temporales.
Recomendada al cien por ciento para adentrarse en los primeros pasos de Monge por la novela política.
February 15, 2019
Novela de gran ambición literaria. Hay en ella personajes, hay en ella una trama, acciones que nos mantienen al filo de la página. Encuentros y desencuentros. Hay en ella un protagonista y por si fuera poco una psicología: motivación, discurso, y un pasado que pretende explicarlo todo. Hay un escenario (a veces más bien escenografía). Como novela ambiciosa que se respeta hay incluso una genealogía. Lástima que por la prosa todo se despeña en un montón de piedras áridas. Un fracaso literario descomunal como un cerro que se desgaja.
April 20, 2021
Me costó acostumbrarme a la manera en que está narrada. Para mí la narración está tan depurada que termina siendo el fondo más que el argumento en sí, centrándose en la memoria. Quizá la disfrute más después de una segunda lectura.
December 25, 2021
Me gustó mucho. Es el primer libro que leo del autor y fue una grata sorpresa. Me recordó un poco a crónica de una muerte asociada (con las debidas diferencias guardadas) que aunque desde el principio de la h istoriaa se anticipa la historia logra mantenerte en suspenso hasta la última página.
May 10, 2024
Avevo molte aspettative su Cielo arido, lo avevo in lista da secoli, ma ora capisco perché faticavo ad avere il coraggio di leggerlo.
Indubbia la qualità scrittoria di Monge, tuttavia, la storia è stancante, estenuante, e a tratti l'ho trovata accartocciata su sé stessa, autoreferenziale per intenderci, per il gusto di sorprendere il lettore per l'abilità stilistica e di tessitura narrativa da parte di Monge. Non lo so, è un grande no, questo romanzo.
Ci sono state troppe criticità, ma ciò che mi è piaciuto, tuttavia, è che l'ambientazione, quella di un America latina selvaggia, incontaminata, e brutale, rispecchiasse pienamente la vita di Carnero, protagonista della storia, una vita piena di solitudine e violenza, ma che, a causa delle continue movenze e intrecci metaforici, non l'ho sentita pienamente coinvolgente.
Mi riservo comunque di leggere altro di Monge. La sua abilità narrativa comunque resta lodevole.
Indubbia la qualità scrittoria di Monge, tuttavia, la storia è stancante, estenuante, e a tratti l'ho trovata accartocciata su sé stessa, autoreferenziale per intenderci, per il gusto di sorprendere il lettore per l'abilità stilistica e di tessitura narrativa da parte di Monge. Non lo so, è un grande no, questo romanzo.
Ci sono state troppe criticità, ma ciò che mi è piaciuto, tuttavia, è che l'ambientazione, quella di un America latina selvaggia, incontaminata, e brutale, rispecchiasse pienamente la vita di Carnero, protagonista della storia, una vita piena di solitudine e violenza, ma che, a causa delle continue movenze e intrecci metaforici, non l'ho sentita pienamente coinvolgente.
Mi riservo comunque di leggere altro di Monge. La sua abilità narrativa comunque resta lodevole.
May 22, 2022
Un libro exigente, complejo y de una oscuridad deslumbrante, si eso es posible. En medio de un ambiente literario en donde las/los escritores apuestan por el recurso fácil de las historias escandalosas y vendibles, y los pocos que se arriesgan a probar nuevas maneras de contar caen muchas veces en experimentos absurdos y pretenciosos, este libro logra un balance extraordinario entre una forma barroca pero con absoluto sentido y una historia descarnada. Monge recupera el valor de lo que es ser un escritor, no como un mero fabricante de ficciones sino como un artesano, que construye una exquisita pieza de orfebrería del lenguaje para contar una historia. Forma y fondo.
El lector común es perezoso, busca historias lineales con protagonistas con los que pueda identificarse, y se vale. Pero si usted es de esos, hágase un favor y ni se acerque a este libro, a esta vida de un hombre infame
El lector común es perezoso, busca historias lineales con protagonistas con los que pueda identificarse, y se vale. Pero si usted es de esos, hágase un favor y ni se acerque a este libro, a esta vida de un hombre infame
August 26, 2018
I had a hard time deciding what to write about this short but ornate novel of a man's life. It's nominally about German Alcantara Canero but it's about a lot more than that. It's also told in prose which can be confounding and in a fashion which I found confusing at times. Yes it's graphic in spots and befuddling in others. I don't think the publisher has done Monge well with the blurb for this- it's as overwritten as the story itself is at times. Thanks to Edelweiss for the ARC. Try this one for a taste of a Latin American literary novel.
September 15, 2018
There really are no superlatives that can describe this short novel effectively. I can see the comparisons to Cormac McCarthy, but this is so much more concise and stark. Even if you do not like the violence, there is SO much more to enjoy in this book. When I finished it, I wanted more, even though there just wasn't any more to be said. Read this one and tell me what you think. I wish I had been with someone who could have discussed it with me as there is so much in this book. I will stop going on, but I do recommend this one...strongly!
September 25, 2018
“Because my days are empty, I say, because I am really no different from my contemporaries, because I’m determined to create an imaginary life while my own life unravels in this time of vacuity and pointlessness, because I’m content with being merely the context and never the text itself.”
Read
June 23, 2020Yarıda bıraktım.
April 28, 2021
Scrittura innovativa, che tiene incollati al libro, con una suspence incredibile.
Tematica interessantissima e sviscerata a dovere
Tematica interessantissima e sviscerata a dovere
May 7, 2021
Een uniek boek! Misschien een boek die niet voor iedere lezer geschikt is maar wat mij betreft een aanrader.
February 13, 2023
I found it to be well written but disjointed and truly hard to follow with its structure.
October 22, 2024
Tendría una estrella más si no tuviese un narrador que más que testigo parecía guía. A veces su presencia era apabullante
April 8, 2022
Pocos autores puedes impostar la inmortalidad en su escritura y lograrlo. Monge es uno de ellos.
September 9, 2023
German Alcantara Carnero. Este libro me ha creado sensaciones muy encotradas. El Gringo Alcantara Carnero. Por un lado el atrevimiento de la prosa de Monge es innegable: su manejo de los recursos, del vocabulario, su completa falta de miedo a la rima interna y a hacer el ridiculo. De otro, sufre de una excesiva autoconciencia; Monge necesita demostrar casi de continuo su manejo de los tiempos de la historia, incluso referenciando el propio texto -ahora te llevo a este dia ahora te llevo a ese otro, en tres renglones, en el capitulo anterior-, y hace uso de recursos de escritor malo, como las referencias visuales casi constantes -ahora estamos observando, como ahora estamos viendo- y se atreve a hacer un uso reiterativo de nombres -German Alcantara Carnero-que llevan a la novela hasta el terreno de la parodia. Al final, que la disfrutemos mas o menos depende de lo generesos que seamos con la impostura de Monge y su despliege, casi exibicionista, de sus poderes. Pero creo que incluso siendo generosos, el ejercicio al final cansa un poco. Yo ya estaba deseando que se muriera de una vez el puñetero Gringo Alcantara Carnero.
Displaying 1 - 30 of 33 reviews