دل چه پیر شود، چه بمیرد

by آریا آریاپور

Genres: Poetry

55 pages, Unknown Binding

First published January 1, 1981

Reviews

[Narjes Dorzade · Rating 5 out of 5]

این کتاب به لطف مهربانی یک دوست به من رسیده . و دیگر در بازار نیست . در مقابل شعر خوب مخصوصا این کتاب ناتوان ام از گفتن اینکه چقدر این اشعار خوب اند لاجرم تعدادی از شعرها را می آورم . اما کتاب را پیدا کنید و بلند بخوانید تا اعماق روح شعر آریا آریا پور را دریابید :
.
در آبی ی خویش می میرم ...
.
.

کفن از خنکای تو دارم
با چشمی که به زخم نشسته
از کمان گریه ....
.
.
سنجاقکی
تاوان شیفتگی می دهد
به معماری ی باد ...
.
.
و پلک سنگین ام می داند
که عشق هم
زبان عاشقانه ندارد .....
.
.

[Tirdad · Rating 4 out of 5]

«‏آشفته کسی است
که سقوط جهان را
در رؤیای خویش پنهان می‌کند.»

[شادی‌آفَرین · Rating 4 out of 5]

*دل چه پیر شود چه بمیرد/ آریاآریاپور*
...
پیش از آنکه بپوسم
از رودخانه می‌گذرم
و با صدایی که بوی تو دارد
می خوانم آن پرنده را
که می دود در زخم
تا مرگ را شرمگین کند
.
اینجا که منم اندوه‌ت زیباست
اگرچه صدات
از تالار جهان شکسته می‌گذرد
.
و تبسم‌ت
شادمانی غریبی ست
که بوی تمام شدن دارد
.
شناورم
در فضای عمیق دلتنگی
با ستونی به دوشم
.
حضورت بوی چه دارد
که هجا می کنی
تبسم گریه را
.
شب از زخمِ نفس های تو سنگین است
.
به نگاه نمی آیی
به گریه بیا
صدایم گلی ست که
سنگسار خواهد شد
.
جهنمی بر شانه های من
.
با اینهمه
از کلام من
اگر صدایی بماند
پرنده می شوم
.
که گر گرفتن آن سبز است
.
از گشت های آبی می آیم
و پلک سنگین م
می داند که عشق هم
زبان عاشقانه ندارد
.
همواره منی به سینه صبح
.
پیش ازسپیده بیا
که غمگین ترین بهار
بر کتف های تو می نشیند
که غایت افراشتنی
.
چه هنگامه می کند
دل‌تنگی‌ام
.
در آبیِ خویش می‌میرم
.
انسان که همواره با نیمی از سنگ و از سکوت مویه می کند
.
که روزگار دهانی فاحشه دارد
.
نگاه کن
در من فرشته ای
عصیان خویش را می‌دود
.
در دست‌هایم پرنده ای ست
که برخاستن انسان را
شهادت می‌دهد
.
آه، یَکُلیا
با گناهِ مقدس‌ات چه می‌کنی!؟
.
آواز
اگر برآید از مصیبت و
بنشیند به سینه
صبح می‌شود نام‌ت
.
زیباترین شفا، دیوانه‌گی ست
.
صُبحانه شوکران می‌نوشَم
و برایَت از نفس‌های مَرگ
حکایَت می‌کنم
.
یَکُلیا
جانانِ بانوانِ جهان
.
دَویدَن و دل را
گریستَن
قصه‌ای ست که همواره
تکرار می‌شود

[Dina · Rating 5 out of 5]

حضورت
بوی چه دارد؟
که هجا می‌کنی
تبسم گریه را

[mina · Rating 4 out of 5]

« آه
که اینجا و هر کجا
گویی حضور شب بر شقیقه‌ی انسان همیشه‌گی‌ست
انسان:
که همواره با نیمی از سنگ و نیمی از سکوت مویه می‌کند.»