Zoals altijd lijken de boeken van Marianne Frederiksson op het juiste moment te komen. Altijd is er wel iets wat resoneert met mijn eigen leven. En altijd voel ik me gesterkt.
Naarmate ik meer van haar lees heb ik meer verwachtingen over haar boeken. Het heeft iets spiritueels, maar niet iets dwingends of verklarends. Verder zijn de emoties prachtig uitgewerkt. In dit boek is er ook een link met Anne, Hanna en Johanna: hoe het leven in een korte tijd is veranderd.
Ook vond ik de overeenkomsten met Ayse, een bruid van thuis, opvallend. Sophia zit verscheurd tussen twee werelden: Griekenland en Zweden. Ook in Zweden houdt haar dorp een grote invloed op haar en houdt ze zich aan de gewoontes van haar dorp. Dat vastzitten in tradities, iets wat in het Westen minder begrepen wordt, klinkt in beide boeken door.
In eerste instantie lijkt dit boek een misdaad boek. Maar wanneer de moordenaar al snel bekend is wordt het duidelijk dat er nog veel meer speelt. Daarna gaat het boek pas echt de diepte in. In tegenstelling tot veel misdaad boeken is er aandacht voor alle andere slachtoffers: degene vindster van het lijk, haar familie, kennissen van het slachtoffer en hoe het hun leven beïnvloedt, niet alleen tot na de dader gevonden is, maar hoe het een blijvende verandering in gang zet.