Ο Χάρτης

by Τάκης Σινόπουλος

ΑΥΡΙΟ πρωί, που θα βρεθούμε σ' αυτό το δύσκολο
πέρασμα, θα σε κοιτάξω, θα σε μετρήσω, θα σε ζυγιάσω.
Αύριο πρωί σκουπίδι μου θα πας με τ'
άλλα σκουπίδια.

ΔΕ ΘΑ πονέσετε
σημάδια δε θα μείνουν
θα προσπαθήσω όσο μπορώ
αν θα καούν τα χέρια μου
θάχω τα μάτια.

ΕΚΕΙΝΟ το ποίημα πού μούσκευε η ούρα του
στην όχτη του ποτάμιου, το περιφρόνησες.
Όμως αυτό έδινε κάθε τόσο αναρίθμητους αντίλαλους,
προεκτάσεις παράξενες, αντιφέγγιζε το καθαρό
άπειρο του ποταμιού μέσα στο καθαρό άπειρο
του νερού και της κίνησης.

ΕΝΑΣ ΑΕΡΑΣ άξαφνα τινάζει, αναστατώνει
τα χαρτιά.
Είναι μιά σκούπα πού φυσάει.
(Από την έκδοση)

Genres: Poetry

64 pages, Unknown Binding

First published May 1, 1990

About the author

Γεννήθηκε στην Αγουλινίτσα και ήταν πρωτότοκος γιος του φιλολόγου Γιώργου Σινόπουλου και της Ρούσας-Βενέτας Αργυροπούλου. Σπούδασε ιατρική στο πανεπιστήμιο Αθηνών και αποφοίτησε το 1944.

Το 1934 δημοσίευσε το ποίημα «Προδοσία» και το διήγημα «Η εκδίκηση ενός ταπεινού» στην Πυργιώτικη εφημερίδα «Νέα Ημέρα» με το ψευδώνυμο Αργυρός Ρουμπάνης. Το 1941 επιστρατεύτηκε ως λοχίας υγειονομικού στο Λουτράκι,[1] ενώ κατά τη διάρκεια της κατοχής δημοσίευσε μεταφράσεις Γάλλων ποιητών καθώς και μερικά δοκίμια για την ποίηση. Το 1942 φυλακίστηκε για μικρό χρονικό διάστημα από τους Ιταλούς ως αντιστασιακός ενώ την περίοδο του εμφυλίου ήταν γιατρός σε τάγμα πεζικού. Με το τέλος του εμφυλίου άρχισε να εργάζεται ως γιατρός παθολόγος στην πρωτεύουσα. Το 1951 κυκλοφόρησε την πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο «Μεταίχμιο».

Ανήκε στην εκδοτική ομάδα των «Δεκαοχτώ Κειμένων», των «Νέων Κειμένων» 1-2, της «Κατάθεσης '73» και του περιοδικού «Η Συνέχεια». Ακόμη, συνεργάστηκε με πολλά περιοδικά («Νέα Εστία», «Φιλολογικά Χρονικά», «Οδυσσέας» (Πύργου), «Κοχλίας», «Πειραϊκά Γράμματα», «Αγγλοελληνική Επιθεώρηση», «Καινούρια Εποχή», «Ζυγός», «Εποχές», «Τραμ», «Ο Ταχυδρόμος» κ.ά.

Ανήκει στην πρώτη μεταπολεμική γενιά. Επηρεάστηκε ιδιαίτερα από τους Τ.Σ. Έλιοτ, Σεφέρη και Έζρα Πάουντ. Γενικά η ποίηση του είναι λυρική, επιγραμματική και κυριαρχείται από τραγική αυτογνωσία και απαισιοδοξία. Στα τελευταία χρόνια της ζωής του παρατηρήθηκε μια μεταστροφή στη χρήση του γλωσσικού υλικού προς έναν αντιποιητικό, επιθετικό και συχνά ειρωνικό λόγο. Μεγάλο μέρος της βιβλιοθήκης του το είχε δωρίσει στο πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

Έγραψε επίσης τις ποιητικές συλλογές «Το άσμα της Ιωάννας και του Κωνσταντίνου», που τιμήθηκε με το κρατικό βραβείο ποίησης το 1961, «Γνωριμία με τον Μαξ», «Νύχτα και αντίστιξη», καθώς και διάφορες μελέτες και δοκίμια όπως την «Στροφή» για το έργο του Σεφέρη. Του απονεμήθηκε το 2ο Κρατικό Βραβείο Ποίησης για «Το άσμα της Ιωάννας και του Κωνσταντίνου» το 1962.

Απεβίωσε στον Πύργο στις 25 Απριλίου 1981 (παραμονή του Πάσχα του 1981). Ήταν παντρεμένος με την Μαρία Ντότα, η οποία το 1995 δώρισε το σπίτι που έμενε στον δήμο Νέας Ιωνίας με σκοπό την στέγαση του ιδρύματος «Τάκης Σινόπουλος». Προτομή του ποιητή υπάρχει στην πλατεία, έξω από το σπίτι του, στην οδό Τάκη Σινόπουλου στον Περισσό.

Reviews

[Jenny · Rating 3 out of 5]

Βρισκόμαστε στο χώρο της σιωπής. Είτε μιλήσεις, είτε όχι, ούτε θ'αποκαλύψεις ούτε θα προσθέσεις τίποτα σε τούτη την επίγεια κόλαση. Καλύτερα λοιπόν να μη μιλήσεις. Και τί θα πεις εσύ ο νεκρός, με τόσα χώματα στη γλώσσα;

Μια συλλογή που μου άρεσε, χωρίς όμως να μου "μιλήσει" ιδιαίτερα (με εξαίρεση 2-3 σημεία).

[ιφιγένεια παπούλη]

«Λίγο καιρό μετά από τη γραφή, το ποίημα που είχε φτιάξει για τη θάλασσα, ήταν γεμάτο βρώμικα νερά και πεθαμένα ψάρια.»

[Eva Papachristou]

Το πελώριο πρωί γεμάτο αέρα
·
Από κείνη τη γιορτή δεν είδαμε δυστυχώς τίποτα
·
μέρες ολάκερες κοντά στον ουρανό - και νύχτες.