What do you think?
Rate this book
The Woman In White
Often called the first detective story, "The Woman in White" has thrilled readers for over a century. When Walter Hartright has a mysterious moonlit encounter with a woman dressed all in white, his world changes for ever. Engaged as a drawing master, he falls in love with Laura Fairlie, but before they can be united she must escape the clutches of the wicked Sir Percival Glyde and the deceptively charming and utterly sinister Count Fosco...
- GenresClassics
320 pages, Paperback
Published January 1, 2007
About the author
Jan Needle
72 books33 followersJan Needle has written more than forty books, including novels for adults and children and literary criticism. He also writes plays for stage, TV and radio, including serials and series like Grange Hill, The Bill and Brookside. His first novel, Wild Wood, is a retelling of The Wind in the Willows with Toad, Rat, Mole and Co as the ‘villains’ - a sort of undeserving rural squirearchy – and the stoats and weasels as heroes. A new version was brought out recently by Golden Duck, with the original wonderful illustrations by the late Willie Rushton.
Although he is currently working on a film of perhaps his most celebrated children’s book, My Mate Shofiq, Jan has recently been concentrating on historical novels about his first and most enduring love, the sea, and a series of extremely gritty thrillers. His aim has always been to transcend standard genre writing, which has sometimes brought him disapproval. The ‘hero’ of his first naval fiction, A Fine Boy for Killing, is a borderline sadist, and life on the frigate Welfare undermines almost every heroic myth popularized by earlier writers. Loved or hated, his novels refuse to be ignored.
His thrillers are also firmly in the ‘noir’ spectrum. The most recent is The Bonus Boys, which features a hard-as-nails investigator called Andrew Forbes and his Scottish lover Rosanna ‘the Mouse’ Nixon, who first appeared in Kicking Off, a chilling warning about the fissile state of Britain’s crumbling prisons. More are in the pipeline, as are additions to a series of novellas about crime, the 18th century navy, and the secret world of spies and spying. Even the possibility that Napoleon escaped from his exile on St Helena is examined. Like many ‘mere conspiracy theories’ it uncovers some extraordinary possibilities.
Jan also attempts, in conjunction with Walker Books, to widen the readership for certain classic novels. They include so far Moby Dick, Dracula, the Hunchback of Notre Dame, and The Woman in White, all aimed at a young adult audience . In his spare time, he sails boats and plays a variety of musical instruments.
Although he is currently working on a film of perhaps his most celebrated children’s book, My Mate Shofiq, Jan has recently been concentrating on historical novels about his first and most enduring love, the sea, and a series of extremely gritty thrillers. His aim has always been to transcend standard genre writing, which has sometimes brought him disapproval. The ‘hero’ of his first naval fiction, A Fine Boy for Killing, is a borderline sadist, and life on the frigate Welfare undermines almost every heroic myth popularized by earlier writers. Loved or hated, his novels refuse to be ignored.
His thrillers are also firmly in the ‘noir’ spectrum. The most recent is The Bonus Boys, which features a hard-as-nails investigator called Andrew Forbes and his Scottish lover Rosanna ‘the Mouse’ Nixon, who first appeared in Kicking Off, a chilling warning about the fissile state of Britain’s crumbling prisons. More are in the pipeline, as are additions to a series of novellas about crime, the 18th century navy, and the secret world of spies and spying. Even the possibility that Napoleon escaped from his exile on St Helena is examined. Like many ‘mere conspiracy theories’ it uncovers some extraordinary possibilities.
Jan also attempts, in conjunction with Walker Books, to widen the readership for certain classic novels. They include so far Moby Dick, Dracula, the Hunchback of Notre Dame, and The Woman in White, all aimed at a young adult audience . In his spare time, he sails boats and plays a variety of musical instruments.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 3 of 3 reviews
September 1, 2017
3 - 3.5 stars
I did a buddy read of this book reading its 40 parts in 40 weeks, as it was originally published. I am sure I would have enjoyed it more if I would have read it in a more "usual" way, since I forgot many details, but I still think it was a good experience.
http://www.web40571.clarahost.co.uk/w...
I did a buddy read of this book reading its 40 parts in 40 weeks, as it was originally published. I am sure I would have enjoyed it more if I would have read it in a more "usual" way, since I forgot many details, but I still think it was a good experience.
http://www.web40571.clarahost.co.uk/w...
January 9, 2017
3.75 STARS
Κλασικός Γουίλκι… μέσα σ’ ένα λαβύρινθο πετάει χάμω όλα τα καρότα και εννοείται δεμένα με διάφορα νήματα που τα παρασέρνουν πέρα δώθε, κάπου στο βάθος τσιρίζει κι ένας μινώταυρος, κρατάει και κάτι άσσους, εγώ ο χαζός στα τυφλά, χωρίς οδηγό κυνηγάω τα καρότα και καταλήγω διαρκώς σε άλλα αντί άλλων συμπεράσματα…
Ατμοσφαιρικό, ορισμένοι καλούτσικα δομημένοι χαρακτήρες και κάποιοι εξαιρετικά με την πινελιά του Γουίλκι, ήτοι η κοινωνία είναι όπως φαίνεται, απλωμένη στην παλέτα της, αλλά αυτό που παραμένει ανεξιχνίαστο είναι οι προθέσεις των ανθρώπων και σε ορισμένες περιπτώσεις τα ίδια τους τα συναισθήματα, παραμένουν κρυφά ακόμη κι απ’ τους ίδιους, οπότε γιατί όχι κι απ’ τον αναγνώστη, το οποίο βέβαια είναι και ο λόγος που κάνει ένα ιδιαίτερα γοητευτικό βιβλίο, το Άρμαντεϊλ. Διάλογοι που στέκουν και ορισμένοι ευφυείς μονόλογοι που σκοπό έχουν να διαλαλήσουν τις θέσεις του συγγραφέα στη ζωή, ή είναι ελλειπτικά δοσμένοι με τον τρόπο που ο Γουίλκι σου λέει ( ακόμη και στο Ζωντανό νεκρό το κάνει αυτό ) έϊ πρόσεξε εδώ, το έχεις σκεφτεί; και εμένα τουλάχιστον μου δίνει την αίσθηση πως το θέμα είναι σκαλοπάτι προβληματισμού και για τον ίδιο.
Ένα άλλο ενδιαφέρον στοιχείο είναι ο πρωτότυπος τρόπος αφήγησης, με πολλά πρόσωπα όπου σε ορισμένες περιπτώσεις εναλλαγών είναι σα να γράφουν διαφορετικοί συγγραφείς. Ο Μπαλζάκ αναδομείται μέσα σε όλους τους χαρακτήρες του, ο Γουίλκι αποφεύγει αυτό το ρόλο εν γένει, ντύνει τους χαρακτήρες του άλλοτε με ευστροφία, αποκοτιά, διαφάνεια στο λόγο, φτωχή συνείδηση, ή φτωχά αισθήματα, τους κάνει περήφανους, αδύναμους, ασυνεπείς, διττούς και τους χαρίζει μόνο τον εξαιρετικό λόγο του, κρατάει μόνο εκείνους τους μικρούς μονολόγους για τον εαυτό του.
Παρακάτω θα δούμε 5 τέτοια σημεία. Πριν συνεχίσω σε αυτό, θα ήθελα να προσθέσω ότι δε μπορούμε κάθε φορά σε ένα βιβλίο να βρίσκουμε το κάτι παραπάνω, όμως όταν υπάρχει και ούτε να το αγνοούμε. Εγώ το νιώθω σαν ευθύνη αυτό. Δηλαδή, σε διασκεδάζει ο Γουίλκι, είναι τίμιος ψυχαγωγός, δε σε ζαλίζει με πολλά, δεν είναι σαν εκείνα τα βιβλία που αν ξεκινήσεις τις υπογραμμίσεις θα καλύψεις όλο το βιβλίο, υπάρχουν όμως ανάμεσα στα στάχυα κι οι τρούφες. Κι αυτό για άλλη μια φορά μου ξαναφέρνει στο νου ένα παράπονο: Αποδεικνύεται εδώ πως η φιλία απ’ την επαγγελματική εκτίμηση πρέπει και μπορούν να είναι ανεξάρτητες. Ντίκενς με Κόλλινς, δεν ήταν μόνο φίλοι, μοιράστηκαν θέσεις, ιδέες, αντέδρασαν ο ένας με τον άλλο. Γι’ αυτό με ενοχλεί διαρκώς όχι η φιλία Μπαλζάκ με Ουγκώ κι εγώ έχω φίλους που είναι παράλληλα ανταγωνιστές, ή διαφωνώ με τον τρόπο που βγάζουν τα λεφτά τους, στα προσωπικά μας όμως αξίζουν μια θέση δίπλα μου, αυτό που δεν κατάλαβα ποτέ λοιπόν είναι πως κι ο ρεαλιστής Μπαλζάκ, υποστήριζε τον ωραιολόγο Ουγκώ χωρίς να μοιράζονται καμία θέση και σε ορισμένες περιπτώσεις στόχος ήταν ο συνοδοιπόρος ρεαλιστής και βαθυστόχαστος Στεντάλ. Συνήθως οι άλλοι δεν καταλαβαίνουν ακριβώς πως σε αυτό που γράφω η μομφή δεν είναι για τον Ουγκώ, ή για το Μπαλζάκ ξεχωριστά, αλλά για το συντεχνιακό και κάτι ακόμα, εξαίσιος ήταν ο Ουγκώ όταν τον κρίνω μόνο του, αν στην ανάλυση μου συμπεριλάβω το Μωπασάν λόγου χάρη, παρότι ρεαλιστής, υστερεί. Όταν όμως θα πέσουν τα ονόματα Στεντάλ, Μπαλζάκ, Ωρεβιγύ δίπλα του πώς να το κάνουμε, δε στέκεται. Κλείνω την παρένθεση γιατί το παράκανα.
Ένα άλλο σημείο που ήθελα να συμπεριλάβω, είναι πως η έκδοση που διάβασα, πλησιάζει περίπου τα 50 χρόνια που εκδόθηκε, στο πρώτο μέρος είναι τηλεγραφική, έτσι χάνω και την ομορφιά στη σκηνή που αναγνώρισε ο Ντίκενς ως μεγαλειώδη. Είχε πάρα πολλά λάθη σε θέματα επιμέλειας και αυτό μου θυμίζει για άλλη μια φορά το παράπονο που έχω σε σχέση με εκδότες, επιμελητές, μεταφραστές. Η ευθύνη τους είναι τεράστια και δε τη σέβονται. Κάποιοι εκδοτικοί δεν έπρεπε να έχουν υπάρξει! Ο πολιτισμός είναι και αυτό.
Μετά τα αποσπάσματα θα ακολουθήσει μια προσωπική μου ερώτηση, στην οποία όμως πέφτει spoiler νομίζω, σαν ενημέρωση σε όποιον δεν έχει διαβάσει το βιβλίο.
Δε θα κάνω ανάλυση στις θέσεις του Γουίλκι, θα τον αφήσω να σας τα πει μόνος του. Σημειώνοντας ένα δυο πράγματα αν κρίνω πως χρειάζεται. Ειδικά το τελευταίο απόσπασμα, νομίζω κάποιους πιο ευαισθητοποιημένους θα σας αγγίξει και περισσότερο.
΄΄Μήπως αυτοί που τιμωρούν είναι πιο δίκαιοι απ’ αυτούς που καταδικάζουν΄΄
΄΄- Σας κάλεσα για τη νέα νοσοκόμα κυρία Μάϊκελσον
- Μάλιστα κύριε
- Την έφερε όπως έμαθα απ’ το Λονδίνο, η γυναίκα αυτού του χονδρού του κομπογιαννίτη
- Ξεχνάτε κύριε ότι μιλάτε για έναν ευγενή;
- Μα δεν είναι ο πρώτος κομπογιαννίτης, που έχει τίτλο ευγενείας΄΄
Γίνεται σαφής νομίζω η αμφισβήτηση του ριζοσπάστη, όσο γίνεται σαφής και ο λόγος που δίνεται στο υπηρετικό προσωπικό να σταθεί σε μια προσωπική του θέση, θυμηθείτε την κατοπινή Αγκάθα, που ποτέ το υπηρετικό προσωπικό δεν αντιλέγει στους ανθρώπους με κάποια θέση. Η πρώτη θέση πάντως με διάφορες παραλλαγές συναντάται σε μεγάλο μέρος του βιβλίου.
΄΄Τότε με το φανάρι στο χέρι, άρχισα να τρέχω πάνω κάτω, ανάμεσα στους χωρικούς, φωνάζοντας:
-Ποιος θέλει να με βοηθήση; Θα έχη πέντε σελίνια
Μόλις άκουσαν αυτά τα λόγια οι χωρικοί ζωντάνεψαν. Η πείνα για το χρήμα, που είναι πιο δυνατή από την πείνα για το φαγητό, από τη μια στιγμή στην άλλη τους ξύπνησε και γέμισε με όρεξη για δράση΄΄
΄΄Πόσες αλλαγές με περίμεναν όταν έφτασα εκεί.
Είχα διαπιστώσει ως τώρα ότι στον ακατανόητο κόσμο μας, το τιποτένιο και το τρομερό βαδίζουν χειροπιασμένα. Οι συνθήκες πολλές φορές δε σέβονται καμιά θνητή καταστροφή.
Μόλις έφτασα στην εκκλησία το μόνο που φανέρωνε την καταστροφή που έγινε το προηγούμενο βράδυ, ήταν ο ποδοπατημένος χώρος του νεκροταφείου.
Στην είσοδο του ιεροφυλακίου είχαν τοποθετήση κάτι χονδρά σανίδια. Κάτι παιδιά που έπαιζαν εκεί γύρω, είχαν ζωγραφίσει πάνω στα σανίδια αυτά κάτι άγαρμπα σχέδια και μάλωναν μεταξύ τους ποιο θα πρωτοκοιτάξη, από τις τρύπες που είχαν τα σανίδια μέσα στο ιεροφυλάκιο.
Εκεί όπου την προηγούμενη ημέρα είχαν ακούση εκείνη την τραγική έκκληση για βοήθεια, εκεί που είχε γονατίσει ο τρομαγμένος υπηρέτης, σήμερα τριγυρνούσαν μερικά πουλερικά που έψαχναν μέσα στο υγρό χώμα για σκουλήκια.
Πάνω στην πόρτα που την προηγούμενη ημέρα, είχε τοποθετηθή το τρομερό εκείνο φορτίο, σήμερα ήταν ακουμπισμένο το φαγητό ενός εργάτη μέσα στην κίτρινη σουπιέρα κι ένα σκυλάκι, πιστός του φύλακας, γαύγιζε σε όποιον πλησίαζε προς το φαγητό του.
Ο γερό – κλητήρας που παρακολουθούσε απ’ την αρχή τις επισκευές, ενδιαφερόταν κυρίως για ένα πράγμα. Για να μην πέση η ευθύνη για το ατύχημα που συνέβη πάνω του.
Μια γυναίκα που χθες είχα προσέξη το κατατρομαγμένο της πρόσωπο, χαμογελούσε τώρα του καλού καιρού, σκυμμένη πάνω σε μια σκάφη με ρούχα. Πόσο γρήγορα λοιπόν αλλάζουν διάθεση οι άνθρωποι΄΄!
΄΄Δε μπορείς εσύ ο Άγγλος που το έθνος σου έχει κερδίσει την ελευθερία εδώ και πολλά χρόνια, να μας κρίνης. Δε μπορείς να κρίνης το μέτρο της απελπισίας, που οδηγεί τους ανθρώπους ενός παλαβωμένου έθνους στα έσχατα. Δε μπορείς εσύ να ανακαλύψης το σίδερο που τρυπά τα φυλλοκάρδια μας, γιατί έχει χωθεί πολύ βαθειά.
Άφησε λοιπόν ήσυχο τον κακόμοιρο πρόσφυγα. Μπορείς να τον περιγελάσης, να δυσπιστήσης γι’ αυτόν, να απορήσης για τη διπλή του ζωή, που μόλο που δεν το δείχνει, του καίει τα σωθικά κάτω απ’ την καθημερινή ρουτίνα της ζωής του, μιας ζωής σαν τη δική μου. Μπορείς να τον ειρωνευτής. Να μην τον δικάσεις ποτέ. Δεν έχεις αυτό το δικαίωμα. Θα μπορούσατε εσείς να μας κρίνετε αν βρισκόσασταν στα χρόνια του δικού μας Κάρολου του πρώτου.
Τώρα όμως που έχετε την πολυτέλεια να γεύεστε την ελευθερία για τόσα χρόνια, είστε ανίκανοι να μας αποδώσετε δικαιοσύνη΄΄.
Ερώτηση με spoiler:
Είμαι ο μόνος χαζός, ή κι άλλοι θα προτιμούσαν τη Μαριάννα;
Σαν κατακλείδα, πραγματικά διασκέδασα με το βιβλίο αυτό. Χρόνια είχα να κοιμηθώ αγκαλιά με ένα βιβλίο και να ξυπνήσω στις 5 το πρωί ώστε να το συνεχίσω.
Κλασικός Γουίλκι… μέσα σ’ ένα λαβύρινθο πετάει χάμω όλα τα καρότα και εννοείται δεμένα με διάφορα νήματα που τα παρασέρνουν πέρα δώθε, κάπου στο βάθος τσιρίζει κι ένας μινώταυρος, κρατάει και κάτι άσσους, εγώ ο χαζός στα τυφλά, χωρίς οδηγό κυνηγάω τα καρότα και καταλήγω διαρκώς σε άλλα αντί άλλων συμπεράσματα…
Ατμοσφαιρικό, ορισμένοι καλούτσικα δομημένοι χαρακτήρες και κάποιοι εξαιρετικά με την πινελιά του Γουίλκι, ήτοι η κοινωνία είναι όπως φαίνεται, απλωμένη στην παλέτα της, αλλά αυτό που παραμένει ανεξιχνίαστο είναι οι προθέσεις των ανθρώπων και σε ορισμένες περιπτώσεις τα ίδια τους τα συναισθήματα, παραμένουν κρυφά ακόμη κι απ’ τους ίδιους, οπότε γιατί όχι κι απ’ τον αναγνώστη, το οποίο βέβαια είναι και ο λόγος που κάνει ένα ιδιαίτερα γοητευτικό βιβλίο, το Άρμαντεϊλ. Διάλογοι που στέκουν και ορισμένοι ευφυείς μονόλογοι που σκοπό έχουν να διαλαλήσουν τις θέσεις του συγγραφέα στη ζωή, ή είναι ελλειπτικά δοσμένοι με τον τρόπο που ο Γουίλκι σου λέει ( ακόμη και στο Ζωντανό νεκρό το κάνει αυτό ) έϊ πρόσεξε εδώ, το έχεις σκεφτεί; και εμένα τουλάχιστον μου δίνει την αίσθηση πως το θέμα είναι σκαλοπάτι προβληματισμού και για τον ίδιο.
Ένα άλλο ενδιαφέρον στοιχείο είναι ο πρωτότυπος τρόπος αφήγησης, με πολλά πρόσωπα όπου σε ορισμένες περιπτώσεις εναλλαγών είναι σα να γράφουν διαφορετικοί συγγραφείς. Ο Μπαλζάκ αναδομείται μέσα σε όλους τους χαρακτήρες του, ο Γουίλκι αποφεύγει αυτό το ρόλο εν γένει, ντύνει τους χαρακτήρες του άλλοτε με ευστροφία, αποκοτιά, διαφάνεια στο λόγο, φτωχή συνείδηση, ή φτωχά αισθήματα, τους κάνει περήφανους, αδύναμους, ασυνεπείς, διττούς και τους χαρίζει μόνο τον εξαιρετικό λόγο του, κρατάει μόνο εκείνους τους μικρούς μονολόγους για τον εαυτό του.
Παρακάτω θα δούμε 5 τέτοια σημεία. Πριν συνεχίσω σε αυτό, θα ήθελα να προσθέσω ότι δε μπορούμε κάθε φορά σε ένα βιβλίο να βρίσκουμε το κάτι παραπάνω, όμως όταν υπάρχει και ούτε να το αγνοούμε. Εγώ το νιώθω σαν ευθύνη αυτό. Δηλαδή, σε διασκεδάζει ο Γουίλκι, είναι τίμιος ψυχαγωγός, δε σε ζαλίζει με πολλά, δεν είναι σαν εκείνα τα βιβλία που αν ξεκινήσεις τις υπογραμμίσεις θα καλύψεις όλο το βιβλίο, υπάρχουν όμως ανάμεσα στα στάχυα κι οι τρούφες. Κι αυτό για άλλη μια φορά μου ξαναφέρνει στο νου ένα παράπονο: Αποδεικνύεται εδώ πως η φιλία απ’ την επαγγελματική εκτίμηση πρέπει και μπορούν να είναι ανεξάρτητες. Ντίκενς με Κόλλινς, δεν ήταν μόνο φίλοι, μοιράστηκαν θέσεις, ιδέες, αντέδρασαν ο ένας με τον άλλο. Γι’ αυτό με ενοχλεί διαρκώς όχι η φιλία Μπαλζάκ με Ουγκώ κι εγώ έχω φίλους που είναι παράλληλα ανταγωνιστές, ή διαφωνώ με τον τρόπο που βγάζουν τα λεφτά τους, στα προσωπικά μας όμως αξίζουν μια θέση δίπλα μου, αυτό που δεν κατάλαβα ποτέ λοιπόν είναι πως κι ο ρεαλιστής Μπαλζάκ, υποστήριζε τον ωραιολόγο Ουγκώ χωρίς να μοιράζονται καμία θέση και σε ορισμένες περιπτώσεις στόχος ήταν ο συνοδοιπόρος ρεαλιστής και βαθυστόχαστος Στεντάλ. Συνήθως οι άλλοι δεν καταλαβαίνουν ακριβώς πως σε αυτό που γράφω η μομφή δεν είναι για τον Ουγκώ, ή για το Μπαλζάκ ξεχωριστά, αλλά για το συντεχνιακό και κάτι ακόμα, εξαίσιος ήταν ο Ουγκώ όταν τον κρίνω μόνο του, αν στην ανάλυση μου συμπεριλάβω το Μωπασάν λόγου χάρη, παρότι ρεαλιστής, υστερεί. Όταν όμως θα πέσουν τα ονόματα Στεντάλ, Μπαλζάκ, Ωρεβιγύ δίπλα του πώς να το κάνουμε, δε στέκεται. Κλείνω την παρένθεση γιατί το παράκανα.
Ένα άλλο σημείο που ήθελα να συμπεριλάβω, είναι πως η έκδοση που διάβασα, πλησιάζει περίπου τα 50 χρόνια που εκδόθηκε, στο πρώτο μέρος είναι τηλεγραφική, έτσι χάνω και την ομορφιά στη σκηνή που αναγνώρισε ο Ντίκενς ως μεγαλειώδη. Είχε πάρα πολλά λάθη σε θέματα επιμέλειας και αυτό μου θυμίζει για άλλη μια φορά το παράπονο που έχω σε σχέση με εκδότες, επιμελητές, μεταφραστές. Η ευθύνη τους είναι τεράστια και δε τη σέβονται. Κάποιοι εκδοτικοί δεν έπρεπε να έχουν υπάρξει! Ο πολιτισμός είναι και αυτό.
Μετά τα αποσπάσματα θα ακολουθήσει μια προσωπική μου ερώτηση, στην οποία όμως πέφτει spoiler νομίζω, σαν ενημέρωση σε όποιον δεν έχει διαβάσει το βιβλίο.
Δε θα κάνω ανάλυση στις θέσεις του Γουίλκι, θα τον αφήσω να σας τα πει μόνος του. Σημειώνοντας ένα δυο πράγματα αν κρίνω πως χρειάζεται. Ειδικά το τελευταίο απόσπασμα, νομίζω κάποιους πιο ευαισθητοποιημένους θα σας αγγίξει και περισσότερο.
΄΄Μήπως αυτοί που τιμωρούν είναι πιο δίκαιοι απ’ αυτούς που καταδικάζουν΄΄
΄΄- Σας κάλεσα για τη νέα νοσοκόμα κυρία Μάϊκελσον
- Μάλιστα κύριε
- Την έφερε όπως έμαθα απ’ το Λονδίνο, η γυναίκα αυτού του χονδρού του κομπογιαννίτη
- Ξεχνάτε κύριε ότι μιλάτε για έναν ευγενή;
- Μα δεν είναι ο πρώτος κομπογιαννίτης, που έχει τίτλο ευγενείας΄΄
Γίνεται σαφής νομίζω η αμφισβήτηση του ριζοσπάστη, όσο γίνεται σαφής και ο λόγος που δίνεται στο υπηρετικό προσωπικό να σταθεί σε μια προσωπική του θέση, θυμηθείτε την κατοπινή Αγκάθα, που ποτέ το υπηρετικό προσωπικό δεν αντιλέγει στους ανθρώπους με κάποια θέση. Η πρώτη θέση πάντως με διάφορες παραλλαγές συναντάται σε μεγάλο μέρος του βιβλίου.
΄΄Τότε με το φανάρι στο χέρι, άρχισα να τρέχω πάνω κάτω, ανάμεσα στους χωρικούς, φωνάζοντας:
-Ποιος θέλει να με βοηθήση; Θα έχη πέντε σελίνια
Μόλις άκουσαν αυτά τα λόγια οι χωρικοί ζωντάνεψαν. Η πείνα για το χρήμα, που είναι πιο δυνατή από την πείνα για το φαγητό, από τη μια στιγμή στην άλλη τους ξύπνησε και γέμισε με όρεξη για δράση΄΄
΄΄Πόσες αλλαγές με περίμεναν όταν έφτασα εκεί.
Είχα διαπιστώσει ως τώρα ότι στον ακατανόητο κόσμο μας, το τιποτένιο και το τρομερό βαδίζουν χειροπιασμένα. Οι συνθήκες πολλές φορές δε σέβονται καμιά θνητή καταστροφή.
Μόλις έφτασα στην εκκλησία το μόνο που φανέρωνε την καταστροφή που έγινε το προηγούμενο βράδυ, ήταν ο ποδοπατημένος χώρος του νεκροταφείου.
Στην είσοδο του ιεροφυλακίου είχαν τοποθετήση κάτι χονδρά σανίδια. Κάτι παιδιά που έπαιζαν εκεί γύρω, είχαν ζωγραφίσει πάνω στα σανίδια αυτά κάτι άγαρμπα σχέδια και μάλωναν μεταξύ τους ποιο θα πρωτοκοιτάξη, από τις τρύπες που είχαν τα σανίδια μέσα στο ιεροφυλάκιο.
Εκεί όπου την προηγούμενη ημέρα είχαν ακούση εκείνη την τραγική έκκληση για βοήθεια, εκεί που είχε γονατίσει ο τρομαγμένος υπηρέτης, σήμερα τριγυρνούσαν μερικά πουλερικά που έψαχναν μέσα στο υγρό χώμα για σκουλήκια.
Πάνω στην πόρτα που την προηγούμενη ημέρα, είχε τοποθετηθή το τρομερό εκείνο φορτίο, σήμερα ήταν ακουμπισμένο το φαγητό ενός εργάτη μέσα στην κίτρινη σουπιέρα κι ένα σκυλάκι, πιστός του φύλακας, γαύγιζε σε όποιον πλησίαζε προς το φαγητό του.
Ο γερό – κλητήρας που παρακολουθούσε απ’ την αρχή τις επισκευές, ενδιαφερόταν κυρίως για ένα πράγμα. Για να μην πέση η ευθύνη για το ατύχημα που συνέβη πάνω του.
Μια γυναίκα που χθες είχα προσέξη το κατατρομαγμένο της πρόσωπο, χαμογελούσε τώρα του καλού καιρού, σκυμμένη πάνω σε μια σκάφη με ρούχα. Πόσο γρήγορα λοιπόν αλλάζουν διάθεση οι άνθρωποι΄΄!
΄΄Δε μπορείς εσύ ο Άγγλος που το έθνος σου έχει κερδίσει την ελευθερία εδώ και πολλά χρόνια, να μας κρίνης. Δε μπορείς να κρίνης το μέτρο της απελπισίας, που οδηγεί τους ανθρώπους ενός παλαβωμένου έθνους στα έσχατα. Δε μπορείς εσύ να ανακαλύψης το σίδερο που τρυπά τα φυλλοκάρδια μας, γιατί έχει χωθεί πολύ βαθειά.
Άφησε λοιπόν ήσυχο τον κακόμοιρο πρόσφυγα. Μπορείς να τον περιγελάσης, να δυσπιστήσης γι’ αυτόν, να απορήσης για τη διπλή του ζωή, που μόλο που δεν το δείχνει, του καίει τα σωθικά κάτω απ’ την καθημερινή ρουτίνα της ζωής του, μιας ζωής σαν τη δική μου. Μπορείς να τον ειρωνευτής. Να μην τον δικάσεις ποτέ. Δεν έχεις αυτό το δικαίωμα. Θα μπορούσατε εσείς να μας κρίνετε αν βρισκόσασταν στα χρόνια του δικού μας Κάρολου του πρώτου.
Τώρα όμως που έχετε την πολυτέλεια να γεύεστε την ελευθερία για τόσα χρόνια, είστε ανίκανοι να μας αποδώσετε δικαιοσύνη΄΄.
Ερώτηση με spoiler:
Είμαι ο μόνος χαζός, ή κι άλλοι θα προτιμούσαν τη Μαριάννα;
Σαν κατακλείδα, πραγματικά διασκέδασα με το βιβλίο αυτό. Χρόνια είχα να κοιμηθώ αγκαλιά με ένα βιβλίο και να ξυπνήσω στις 5 το πρωί ώστε να το συνεχίσω.
March 29, 2011
Um, I read the version abridged by Jan Needle & illustrated by Anatolii Slepkov. Couldn't find the unabridged version at my local library but am looking forward to it.
A pretty good introduction to Victorian Gothic fiction - totally got me interested in reading more of this genre. I love the illustrations. I wish more books had illustrations.
A pretty good introduction to Victorian Gothic fiction - totally got me interested in reading more of this genre. I love the illustrations. I wish more books had illustrations.
Displaying 1 - 3 of 3 reviews