What do you think?
Rate this book
Ο Τροχός του Χρόνου (The Wheel of Time) #5A
Οι φλόγες του ουρανού, Τόμος Α'
Ο Τροχός του Χρόνου γυρνά, και οι εποχές έρχονται και φεύγουν, αφήνοντας πίσω αναμνήσεις που γίνονται θρύλος. Ο θρύλος ξεθωριάζει και γίνεται μύθος ακόμα και ο μύθος έχει ξεχαστεί από καιρό, όταν ξανάρχεται η Εποχή που τον γέννησε. Οι εκλεκτοί είναι ελεύθεροι και ήδη καταστρώνουν σχέδια για τη Μεγάλη Μέρα του Γυρισμού, όταν ο Σκοτεινός θα ξαναπατήσει το πόδι του στη Γη. Τόσο οι σκέψεις όσο και οι μηχανορραφίες τους περιστρέφονται αναπόφευκτα γύρω από τη σύλληψη του Αναγεννημένου Δράκοντα. Η Ελάιντα, νεοεκλεγείσα Άμερλιν των Άες Σεντάι, επίσης έχει στο μυαλό της μόνο τη σύλληψη του Αναγεννημένου Δράκοντα. Γνωρίζει ότι ο Σκοτεινός θα απελευθερωθεί, ότι η Τελευταία Μάχη έρχεται και ότι ο Αναγεννημένος Δράκοντας πρέπει να είναι εκεί για να τον αντιμετωπίσει, αλλιώς ο κόσμος είναι καταδικασμένος στη φωτιά και στον απόλυτο όλεθρο. Η νέα Άμερλιν πρέπει να εξασφαλίσει ότι ο Άρχοντας Δράκοντας θα βαδίσει προς το θάνατο που έχει προφητευθεί. Και ο Ραντ αλ' Θόρ, ο αναγεννημένος Δράκοντας, κρυμμένος στην αρχαία πόλη του Ρουίντιαν, περιμένει τις πολεμικές φατρίες του Άελ να συσπειρωθούν υπό τις διαταγές και το λάβαρό του...
- GenresFantasyHigh Fantasy
584 pages, Paperback
First published January 1, 1993
1 person is currently reading
17 people want to read
About the author
Robert Jordan
664 books17.3k followersLibrarian Note: There is more than one author in the Goodreads database with this name.
Robert Jordan was the pen name of James Oliver Rigney, Jr., under which he was best known as the author of the bestselling The Wheel of Time fantasy series. He also wrote under the names Reagan O'Neal and Jackson O'Reilly.
Jordan was born in Charleston, South Carolina. He served two tours in Vietnam (from 1968 to 1970) with the United States Army as a helicopter gunner. He was awarded the Distinguished Flying Cross with bronze oak leaf cluster, the Bronze Star with "V" and bronze oak leaf cluster, and two Vietnamese Gallantry Crosses with palm. After returning from Vietnam he attended The Citadel where he received an undergraduate degree in physics. After graduating he was employed by the United States Navy as a nuclear engineer. He began writing in 1977. He was a history buff and enjoyed hunting, fishing, sailing, poker, chess, pool, and pipe collecting.
He described himself as a "High Church" Episcopalian and received communion more than once a week. He lived with his wife Harriet McDougal, who works as a book editor (currently with Tor Books; she was also Jordan's editor) in a house built in 1797.
Responding to queries on the similarity of some of the concepts in his Wheel of Time books with Freemasonry concepts, Jordan admitted that he was a Freemason. However, "like his father and grandfather," he preferred not to advertise, possibly because of the negative propaganda against Freemasonry. In his own words, "no man in this country should feel in danger because of his beliefs."
On March 23, 2006, Jordan disclosed in a statement that he had been diagnosed with cardiac amyloidosis, and that with treatment, his median life expectancy was four years, though he said he intended to beat the statistics. He later posted on his Dragonmount blog to encourage his fans not to worry about him and that he intended to have a long and fully creative life.
He began chemotherapy treatment at Mayo Clinic in Rochester, Minnesota, in early April 2006. Jordan was enrolled in a study using the drug Revlimid just approved for multiple myeloma but not yet tested on primary amyloidosis.
Jordan died at approximately 2:45 p.m. EDT on September 16, 2007, and a funeral service was held for him on Wednesday, September 19, 2007. Jordan was cremated and his ashes buried in the churchyard of St. James Church in Goose Creek, outside Charleston.
Robert Jordan was the pen name of James Oliver Rigney, Jr., under which he was best known as the author of the bestselling The Wheel of Time fantasy series. He also wrote under the names Reagan O'Neal and Jackson O'Reilly.
Jordan was born in Charleston, South Carolina. He served two tours in Vietnam (from 1968 to 1970) with the United States Army as a helicopter gunner. He was awarded the Distinguished Flying Cross with bronze oak leaf cluster, the Bronze Star with "V" and bronze oak leaf cluster, and two Vietnamese Gallantry Crosses with palm. After returning from Vietnam he attended The Citadel where he received an undergraduate degree in physics. After graduating he was employed by the United States Navy as a nuclear engineer. He began writing in 1977. He was a history buff and enjoyed hunting, fishing, sailing, poker, chess, pool, and pipe collecting.
He described himself as a "High Church" Episcopalian and received communion more than once a week. He lived with his wife Harriet McDougal, who works as a book editor (currently with Tor Books; she was also Jordan's editor) in a house built in 1797.
Responding to queries on the similarity of some of the concepts in his Wheel of Time books with Freemasonry concepts, Jordan admitted that he was a Freemason. However, "like his father and grandfather," he preferred not to advertise, possibly because of the negative propaganda against Freemasonry. In his own words, "no man in this country should feel in danger because of his beliefs."
On March 23, 2006, Jordan disclosed in a statement that he had been diagnosed with cardiac amyloidosis, and that with treatment, his median life expectancy was four years, though he said he intended to beat the statistics. He later posted on his Dragonmount blog to encourage his fans not to worry about him and that he intended to have a long and fully creative life.
He began chemotherapy treatment at Mayo Clinic in Rochester, Minnesota, in early April 2006. Jordan was enrolled in a study using the drug Revlimid just approved for multiple myeloma but not yet tested on primary amyloidosis.
Jordan died at approximately 2:45 p.m. EDT on September 16, 2007, and a funeral service was held for him on Wednesday, September 19, 2007. Jordan was cremated and his ashes buried in the churchyard of St. James Church in Goose Creek, outside Charleston.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 5 of 5 reviews
September 5, 2019
Ξεκίνησα να διαβάζω την σειρά "Ο τροχός του χρόνου " με μεγάλο ενθουσιασμό,μου άρεσαν πολύ τα πρώτα βιβλία αλλά τώρα βρίσκομαι στο 5ο απο τα 14 βιβλία και ο ενθουσιασμός μου έχει αρχίσει να ξεφουσκώνει.
Δεν έχω χάσει το ενδιαφέρον μου,θέλω ακόμα να δω τι θα γίνει παρακάτω αλλά κάποια πράγματα που είχα παραβλέψει στα πρώτα βιβλία επειδή με είχε συνεπάρει η ιστορία και γύρναγα μανιωδώς τις σελίδες,αρχίζουν πλέον να με ενοχλούν πολύ.
Βρίσκω τους χαρακτήρες ρηχούς και στην αρχή θεώρησα οτι ήταν πολύ νωρίς για να κρίνω αφού σε ένα τόσο μεγάλο έργο υπάρχει χρόνος για να εξελιχθούν και να "ζωντανέψουν" αλλά στην πορεία δεν βλέπω καμία βελτίωση ίσα ίσα που έχουν αρχίσει να μου σπάνε τα νεύρα.Πόσες φορές να δω τη Νυνάβε να τραβάει την κοτσίδα της πριν αρχίσω εγώ να τρώω τη δική μου;Δεν αντέχω άλλους διαλόγους που μοιάζουν να γίνονται πάνω απο μπουγαδοκόφινα.Γιατί ο Τζόρνταν δεν μπορεί να γράψει ένα στοιχειωδώς αξιοπρεπές love story,να μας δείξει πως ερωτεύονται 2 άνθρωποι αντί να μας λέει οτι αυτοί γνωρίστηκαν και τώρα είναι ερωτευμένοι,πολύ ερωτευμένοι,πεθαίνουν σου λεει ο ένας για τον άλλο.Εμείς δεν το είδαμε αλλά για να το λεει αυτός έτσι θα είναι.
Δεν μπορώ άλλες γυναίκες που γκρινιάζουν συνεχώς τόσο πολύ που τις κάνω εικόνα να περιφέρονται με τον πλάστη στο χέρι.Γυμνές.Γιατί για κάποιο λόγο οι περισσότερες γυναίκες στο βιβλίο βρίσκονται καποια στιγμή να περιφέρονται γυμνές σαν να είμαστε σε φαντασίωση εφήβου.Τον υπόλοιπο καιρό ασχολούνται με τα ρούχα τους ενώ ο κόσμος καίγεται.Δεν μας ενδιαφέρει αν το ντεκολτέ είναι ανοιχτό ,αν το μεταξι αγκαλιάζει το κορμί,αν φάνηκε η γαμπα καμιάς και βαρεθήκαμε να βλέπουμε άντρες που κοκκινίζουν άμα δουν λίγο δέρμα.Πάρτε το απόφαση τελοσπάντων κύριοι:ΟΛΕΣ θα τις δείτε γυμνές.
Δεν μπορώ άλλο την μάχη των φύλων.Κάθε λίγο και λιγάκι κάποιος/α θα μιλήσει συγκαταβατικά για το άλλο φύλο.Πφφ έτσι είναι οι γυναίκες,πφφφ τέτοιοι είναι οι άντρες.Mας κουράσατε!
Οκ ,νομίζω οτι γκρίνιαξα αρκετά και τα έβγαλα απο μέσα μου.Παίρνω τον πλάστη μου και πάω να συνεχίσω την ανάγνωση.
Δεν έχω χάσει το ενδιαφέρον μου,θέλω ακόμα να δω τι θα γίνει παρακάτω αλλά κάποια πράγματα που είχα παραβλέψει στα πρώτα βιβλία επειδή με είχε συνεπάρει η ιστορία και γύρναγα μανιωδώς τις σελίδες,αρχίζουν πλέον να με ενοχλούν πολύ.
Βρίσκω τους χαρακτήρες ρηχούς και στην αρχή θεώρησα οτι ήταν πολύ νωρίς για να κρίνω αφού σε ένα τόσο μεγάλο έργο υπάρχει χρόνος για να εξελιχθούν και να "ζωντανέψουν" αλλά στην πορεία δεν βλέπω καμία βελτίωση ίσα ίσα που έχουν αρχίσει να μου σπάνε τα νεύρα.Πόσες φορές να δω τη Νυνάβε να τραβάει την κοτσίδα της πριν αρχίσω εγώ να τρώω τη δική μου;Δεν αντέχω άλλους διαλόγους που μοιάζουν να γίνονται πάνω απο μπουγαδοκόφινα.Γιατί ο Τζόρνταν δεν μπορεί να γράψει ένα στοιχειωδώς αξιοπρεπές love story,να μας δείξει πως ερωτεύονται 2 άνθρωποι αντί να μας λέει οτι αυτοί γνωρίστηκαν και τώρα είναι ερωτευμένοι,πολύ ερωτευμένοι,πεθαίνουν σου λεει ο ένας για τον άλλο.Εμείς δεν το είδαμε αλλά για να το λεει αυτός έτσι θα είναι.
Δεν μπορώ άλλες γυναίκες που γκρινιάζουν συνεχώς τόσο πολύ που τις κάνω εικόνα να περιφέρονται με τον πλάστη στο χέρι.Γυμνές.Γιατί για κάποιο λόγο οι περισσότερες γυναίκες στο βιβλίο βρίσκονται καποια στιγμή να περιφέρονται γυμνές σαν να είμαστε σε φαντασίωση εφήβου.Τον υπόλοιπο καιρό ασχολούνται με τα ρούχα τους ενώ ο κόσμος καίγεται.Δεν μας ενδιαφέρει αν το ντεκολτέ είναι ανοιχτό ,αν το μεταξι αγκαλιάζει το κορμί,αν φάνηκε η γαμπα καμιάς και βαρεθήκαμε να βλέπουμε άντρες που κοκκινίζουν άμα δουν λίγο δέρμα.Πάρτε το απόφαση τελοσπάντων κύριοι:ΟΛΕΣ θα τις δείτε γυμνές.
Δεν μπορώ άλλο την μάχη των φύλων.Κάθε λίγο και λιγάκι κάποιος/α θα μιλήσει συγκαταβατικά για το άλλο φύλο.Πφφ έτσι είναι οι γυναίκες,πφφφ τέτοιοι είναι οι άντρες.Mας κουράσατε!
Οκ ,νομίζω οτι γκρίνιαξα αρκετά και τα έβγαλα απο μέσα μου.Παίρνω τον πλάστη μου και πάω να συνεχίσω την ανάγνωση.
February 10, 2017
Στο πέμπτο βιβλίο της σειράς η μάχη μεταξύ φωτός και σκότους αρχίζει να αποκτά επικές διαστάσεις. Ο δράκοντας έχει πλέον στα χέρια του την απόλυτη εξουσία και δεν έχει κανέναν ενδοιασμό να τη χρησιμοποιήσει. Έθνη ολόκληρα απαντούν στο κάλεσμα του στα όπλα, την ώρα που αυτοί που τον αρνούνται προχωρούν σε πράξεις ανείπωτης βαρβαρότητας. Ο δράκοντας όμως δεν έχει σκοπό να καθίσει άπραγος, για αυτό παίρνει την πρωτοβουλία των κινήσεων και αρχίζει την καταδίωξη, που καταλήγει σε μία σειρά από συγκλονιστικές μάχες που η γραφή του Robert Jordan μας τις μεταφέρει με τον πιο αριστοτεχνικό τρόπο. Φυσικά σε αυτές τις μάχες δεν είναι μόνος του, εξίσου σημαντικό ρόλο έχουν οι φίλοι και οι φίλες του ξεπερνάνε τους εαυτούς τους για να μπορέσουν να τον βοηθήσουν. Την ίδια ώρα διάφορα νήματα υφαίνονται στο σχήμα, με διάφορες ομάδες να διεκδικούν να παίξουν έναν ρόλο στην ιστορία.
Όλα αυτά σε ένα από τα πιο έντονα και συναισθηματικά φορτισμένα βιβλία της σειράς.
Όλα αυτά σε ένα από τα πιο έντονα και συναισθηματικά φορτισμένα βιβλία της σειράς.
April 2, 2017
H ιστορία συνεχίζει με αμείωτο ενδιαφέρον και απροσδόκητες εξελίξεις. Έχουν δημιουργηθεί νέες ομάδες που θα παλέψουν με όλα τα δυνατά μέσα για να επικρατήσουν. Η στρατιά του Άελ και του Ραντ, η παρέα της Νυνάβε, της Σιουάν και της Μοργκέις αποτελούν τα μέρη που θα αντιταχθούν στους εναπομείναντες Αποδιωγμένους. Μένει να δούμε στο δεύτερο μισό αυτού του τόμου ποιοι θα έρθουν κοντά για να δημιουργήσουν κοινό μέτωπο και ποιος θα τους σταθεί εμπόδιο....
November 10, 2017
Reread του αγαπημένου βιβλίου της σειράς. Η Σίουαν και ο Μπράυν οι αγαπημένοι ήρωες σε αυτό. Οι ατάκες τους και οι σκέψεις τους, τους κάνους τόσο συμπαθείς που ξεχνάς τι έχουν περάσει και σε πόσο δύσκολη θέση έχουν έρθει. Ο Ραντ κάνει το μεγάλο βήμα να ξεκινήσει από τις ερημιές και να βγει στον κόσμο χωρίς να γνωρίζει που του πάνε τα τέσσερα. Έχει γνώση του κινδύνου αλλά τον αποδέχεται και τολμά να κάνει το βήμα. Η Μoirane σε αυτό το βιβλίο δείχνει για πρώτη φορά αδύναμη, μια στιγμή αδυναμίας. Διαβάζοντας όλα τα υπόλοιπα βιβλία πιστεύεις ότι ποτέ δεν κλαίει ποτέ δε δείχνει αδύναμη. Το κάνει σε αυτό το βιβλίο για να κερδίσει τον Αναγεννημένο δράκοντα.
January 10, 2022
Λοιπόν, ευχαριστώ πολύ τον αείμνηστο Ρόμπερτ Τζόρνταν αλλά ως εδώ. Αποχαιρετώ την λαοφιλή σειρά "Τροχός του χρόνου". Πολύ ωραία ιστορία. Όλα άψογα. Αλλά πολλή φλυαρία. Προσοχή, δεν λέω ότι είναι κακή σειρά. Τουναντίον! Απλά δεν είναι για μένα. Πάντως μετά το πρώτο βιβλίο αυτό είναι το καλύτερο, κατ' εμέ.
Displaying 1 - 5 of 5 reviews