What do you think?
Rate this book
Ο Τροχός του Χρόνου (The Wheel of Time) #3B
Ο αναγεννημένος δράκοντας, Τόμος Β'
Ο αναγεννημένος δράκοντας -ο ηγέτης που, σύμφωνα με την αρχαία προφητεία, θα σώσει τον κόσμο, μα, σώζοντάς τον, θα τον αφανίσει· ο λυτρωτής που θα παραφρονήσει και θα σκοτώσει τους αγαπημένους του- προσπαθεί να δραπετεύσει από το πεπρωμένο του. Με την ικανότητα να αγγίζει τη Μία Δύναμη, αλλά μην μπορώντας να την ελέγχει, και μην έχοντας κανέναν να τον διδάξει -είναι κάτι που κανείς άνδρας δεν έχει κάνει εδώ και τρεις χιλιάδες χρόνια- ο Ραντ αλ' Θορ ξέρει μόνο ότι πρέπει να αντιμετωπίσει τον Σκοτεινό. Μα πώς;
- GenresFantasyHigh Fantasy
428 pages, Paperback
First published January 1, 1991
1 person is currently reading
11 people want to read
About the author
Robert Jordan
681 books17.2k followersLibrarian Note: There is more than one author in the Goodreads database with this name.
Robert Jordan was the pen name of James Oliver Rigney, Jr., under which he was best known as the author of the bestselling The Wheel of Time fantasy series. He also wrote under the names Reagan O'Neal and Jackson O'Reilly.
Jordan was born in Charleston, South Carolina. He served two tours in Vietnam (from 1968 to 1970) with the United States Army as a helicopter gunner. He was awarded the Distinguished Flying Cross with bronze oak leaf cluster, the Bronze Star with "V" and bronze oak leaf cluster, and two Vietnamese Gallantry Crosses with palm. After returning from Vietnam he attended The Citadel where he received an undergraduate degree in physics. After graduating he was employed by the United States Navy as a nuclear engineer. He began writing in 1977. He was a history buff and enjoyed hunting, fishing, sailing, poker, chess, pool, and pipe collecting.
He described himself as a "High Church" Episcopalian and received communion more than once a week. He lived with his wife Harriet McDougal, who works as a book editor (currently with Tor Books; she was also Jordan's editor) in a house built in 1797.
Responding to queries on the similarity of some of the concepts in his Wheel of Time books with Freemasonry concepts, Jordan admitted that he was a Freemason. However, "like his father and grandfather," he preferred not to advertise, possibly because of the negative propaganda against Freemasonry. In his own words, "no man in this country should feel in danger because of his beliefs."
On March 23, 2006, Jordan disclosed in a statement that he had been diagnosed with cardiac amyloidosis, and that with treatment, his median life expectancy was four years, though he said he intended to beat the statistics. He later posted on his Dragonmount blog to encourage his fans not to worry about him and that he intended to have a long and fully creative life.
He began chemotherapy treatment at Mayo Clinic in Rochester, Minnesota, in early April 2006. Jordan was enrolled in a study using the drug Revlimid just approved for multiple myeloma but not yet tested on primary amyloidosis.
Jordan died at approximately 2:45 p.m. EDT on September 16, 2007, and a funeral service was held for him on Wednesday, September 19, 2007. Jordan was cremated and his ashes buried in the churchyard of St. James Church in Goose Creek, outside Charleston.
Robert Jordan was the pen name of James Oliver Rigney, Jr., under which he was best known as the author of the bestselling The Wheel of Time fantasy series. He also wrote under the names Reagan O'Neal and Jackson O'Reilly.
Jordan was born in Charleston, South Carolina. He served two tours in Vietnam (from 1968 to 1970) with the United States Army as a helicopter gunner. He was awarded the Distinguished Flying Cross with bronze oak leaf cluster, the Bronze Star with "V" and bronze oak leaf cluster, and two Vietnamese Gallantry Crosses with palm. After returning from Vietnam he attended The Citadel where he received an undergraduate degree in physics. After graduating he was employed by the United States Navy as a nuclear engineer. He began writing in 1977. He was a history buff and enjoyed hunting, fishing, sailing, poker, chess, pool, and pipe collecting.
He described himself as a "High Church" Episcopalian and received communion more than once a week. He lived with his wife Harriet McDougal, who works as a book editor (currently with Tor Books; she was also Jordan's editor) in a house built in 1797.
Responding to queries on the similarity of some of the concepts in his Wheel of Time books with Freemasonry concepts, Jordan admitted that he was a Freemason. However, "like his father and grandfather," he preferred not to advertise, possibly because of the negative propaganda against Freemasonry. In his own words, "no man in this country should feel in danger because of his beliefs."
On March 23, 2006, Jordan disclosed in a statement that he had been diagnosed with cardiac amyloidosis, and that with treatment, his median life expectancy was four years, though he said he intended to beat the statistics. He later posted on his Dragonmount blog to encourage his fans not to worry about him and that he intended to have a long and fully creative life.
He began chemotherapy treatment at Mayo Clinic in Rochester, Minnesota, in early April 2006. Jordan was enrolled in a study using the drug Revlimid just approved for multiple myeloma but not yet tested on primary amyloidosis.
Jordan died at approximately 2:45 p.m. EDT on September 16, 2007, and a funeral service was held for him on Wednesday, September 19, 2007. Jordan was cremated and his ashes buried in the churchyard of St. James Church in Goose Creek, outside Charleston.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 3 of 3 reviews
March 23, 2017
Εξαιρετική η δράση και καθηλωτικές οι σελίδες. Το ανάγνωσμα και οι χαρακτήρες γίνονται όλο και πιο εθιστικοί και η χαρά μου μεγάλη που έχω πολλά ακόμα να διαβάσω! Τα γεγονότα έχουν ως εξής:
June 28, 2017
Καταιγιστική δράση. Δυνατοί διάλογοι. Και πάρα πολλά καινούργια στοιχεία που δένουν αρμονικά με τους προηγούμενους τόμους. Η αφήγηση είναι κλιμακωτή και οι σκέψεις των ηρώων είναι το επιδόρπιο για τον αναγνώστη. Γελάς με τις σκέψεις του Ματ. Με τον Πέρυν σκέφτεσαι ότι είναι παράξενος, αλλά και αληθινός. Με την Έγκουεν νιώθεις τη διαρκή ανησυχία. Με την Νύναβε σκέφτεσαι τη γυναίκα που θέλει να αποδείξει τη δύναμή της σε όλους. Η σκηνή με τη Σοφία στην πόλη του Δακρύου ήταν από τις κορυφαίες καθώς και το τέλος φυσικά. Όπου φαίνεται το ύψιστο σημείο της κλιμακωτής αφήγησης.
August 4, 2025
Πριν ξεκινήσω να μιλάω για τον Β Τόμο, να πω , πως ο Α Τόμος είναι για μένα ο πιο ευανάγνωστος , και ο πιο ενδιαφέρον από τα πρώτα 6 βιβλία σε ελληνική μετάφραση.
Ξετρελάθηκα αρκετά με τα δρώμενα στον Λευκό Πύργο, με την δοκιμασία της Εγκουέν όπου αναβαθμίστηκε σε Αποδεχθείσα , την ιεραρχία κλπ Οι διάλογοι ήταν πλούσιοι και οι περιγραφές τέτοιες ώστε να δίνουν μια εικόνα χωρίς να κουράζουν .
Στον Β Τόμο, άρχισαν οι κουραστικές για τα δικά μου γούστα περιγραφές του περιβάλλοντος, ο αργός λόγω των περιγραφών ρυθμός , τα επαναλαμβανόμενα ταξίδια με πλοίο , και το σπάνιο στην ελληνική μετάφραση λεξιλόγιο . Ήταν λέξεις που δεν καταλάβαινα , τι σημαίνουν και έχω διαβάσει κάμποσα μυθιστορήματα.
Δεν είναι πως δεν συνέβησαν διάφορα και στον β Τόμο, όλοι οι χαρακτήρες πλέον ήταν καθοδόν για το Δάκρυ, η τριάδα Εγκουέν, Νυνάβε, Ηλαίην έπεσαν θύματα απαγωγής , δύο φορές , ο Πέριν αγάπησε το Γεράκι που του είχε γίνει κολλητήρι, γνωρίσαμε τα Σκοτεινόσκυλα κλπ ωστόσο συγκριτικά με τους προηγούμενους 5 τόμους με κούρασε και ήταν μόνο 400 σελίδες .
Το κεφάλαιο 56 , αποτελεί ουσιαστικά πρόλογο των επόμενων βιβλίων , πως τίποτα δεν τελείωσε και παρόλο που σκεφτόμουν και πιθανόν να το κάνω , να κάνω παύση στην σειρά , με έκανε να αδυμονώ για την συνέχεια .
Και να μην ήταν αυτό το Κεφάλαιο 56 , πάντως η Μιν είναι ήδη άφαντη από τον Α Τόμο.
Επίσης να προσθέσω και τον Κόσμο των Ονείρων και την επίδραση αυτού , στον πραγματικό κόσμο . Αρκετά ενδιαφέρουσα αυτή η επινόηση του συγγραφέα .
Ξετρελάθηκα αρκετά με τα δρώμενα στον Λευκό Πύργο, με την δοκιμασία της Εγκουέν όπου αναβαθμίστηκε σε Αποδεχθείσα , την ιεραρχία κλπ Οι διάλογοι ήταν πλούσιοι και οι περιγραφές τέτοιες ώστε να δίνουν μια εικόνα χωρίς να κουράζουν .
Στον Β Τόμο, άρχισαν οι κουραστικές για τα δικά μου γούστα περιγραφές του περιβάλλοντος, ο αργός λόγω των περιγραφών ρυθμός , τα επαναλαμβανόμενα ταξίδια με πλοίο , και το σπάνιο στην ελληνική μετάφραση λεξιλόγιο . Ήταν λέξεις που δεν καταλάβαινα , τι σημαίνουν και έχω διαβάσει κάμποσα μυθιστορήματα.
Δεν είναι πως δεν συνέβησαν διάφορα και στον β Τόμο, όλοι οι χαρακτήρες πλέον ήταν καθοδόν για το Δάκρυ, η τριάδα Εγκουέν, Νυνάβε, Ηλαίην έπεσαν θύματα απαγωγής , δύο φορές , ο Πέριν αγάπησε το Γεράκι που του είχε γίνει κολλητήρι, γνωρίσαμε τα Σκοτεινόσκυλα κλπ ωστόσο συγκριτικά με τους προηγούμενους 5 τόμους με κούρασε και ήταν μόνο 400 σελίδες .
Το κεφάλαιο 56 , αποτελεί ουσιαστικά πρόλογο των επόμενων βιβλίων , πως τίποτα δεν τελείωσε και παρόλο που σκεφτόμουν και πιθανόν να το κάνω , να κάνω παύση στην σειρά , με έκανε να αδυμονώ για την συνέχεια .
Και να μην ήταν αυτό το Κεφάλαιο 56 , πάντως η Μιν είναι ήδη άφαντη από τον Α Τόμο.
Επίσης να προσθέσω και τον Κόσμο των Ονείρων και την επίδραση αυτού , στον πραγματικό κόσμο . Αρκετά ενδιαφέρουσα αυτή η επινόηση του συγγραφέα .
Displaying 1 - 3 of 3 reviews