Maria Nephele: A Poem in Two Voices

by Odysseas Elytis, Athan Anagnostopoulos (Translator)

Elytis has characterized Maria Nephele as a strange kind of poem that belongs to his third creative period and that is more complex in structure than Axion Esti: "In it a girl speaks. Her words are on the left side of the page and the poet's reactions on the right. Yet it is not a dialogue but two monologues side by side." Maria Nephele, the girl who speaks in the poem, is both a mythical woman and a real person known to the poet : "I met this young woman in real life, and I suddenly wanted to write something very different from the Axion Esti. rTherefore, I made this young woman speak in my poem and express her world view, which is that of the young generation of today."

Genres: Poetry

74 pages, Hardcover

First published January 1, 1978

About the author

Greek poet Odysseas Alepoudellis Elytis received the Nobel Prize for literature.

https://en.wikipedia.org/wiki/Odyssea...

Reviews

[philosophie]

Η Μαρία Νεφέλη λέει:

τη διαβάζουμε και «βρίσκουμε τον εαυτό μας»
πιπιλάμε τη μαύρη καραμέλα μας

Άτε να χαθούμε
παλιοτόμαρα μιας ευτυχίας πέμπτου ή έκτου ορόφου.

Όταν η συμφορά συμφέρει
λογάριαζέ την για πόρνη.

Η Μαρία Νεφέλη, η σύνθεση αντιαφηγηματική / χωρίς ιστορική συνείδηση, ο άγγελος του υπερβατού (σύμφωνα με τον Mario Vitti) κι ο Αντιφωνητής, στον οποίο διακρίνουμε το πρόσωπο του ίδιου του Ελύτη, είναι οι πρωταγωνιστές του πολιτικού αυτού μανιφέστου. Πρόκειται για μια ποιητική σύνθεση που γράφεται στον ζωηρό απόηχο της επαναστατικότητας του κινήματος του γαλλικού Μάη κι ενώ η Ελλάδα βιώνει τη δικτατορία των συνταγματαρχών.

Χειμαρρώδης λόγος, ρητορικότατος, προτρέπει σε αντίδραση στην υποταγή σε εξουσιαστικούς κανόνες, σε υπέρβαση της ίδιας της πραγματικότητας. Όπως γράφει ο Μπερλής,

Συχνά [ο Ελύτης] θέλησε, ακόμη και μέσα στην ποίησή του, εναντιούμενος ως ρομαντικός στην αναπότρεπτη λογική των πραγμάτων, να πει λόγια σταράτα και προτρεπτικά, πιστεύοντας πως ο λόγος ωθεί.

[Λευτέρης Πετρής]

"Αν δεν στηρίξεις το ένα σου πόδι έξω απ’ τη Γη ποτέ σου
δεν θα μπορέσεις να σταθείς επάνω της."

[Marina SouKouz]

..."Οι άλλοι πάντα θα σε βλέπουν σαν έναν διανοούμενο
και μόνο εγώ που σ‘ αγαπώ: στα όνειρά μου μέσα έναν κρατούμενο."

[Edita]

Narrow the road - the wide one I have never known
unless it was only once
when I was kissing you and listening to the sea…
*
My God where does one go when one has no destiny
where does one go when one has no star
empty the sky empty the body
and only sadness round full
inside the half-moon stirring its thorns
*
We are the negative of dream,
that’s why we appear black and white
and live decay
in a minute reality.

[Artemis Slipknot]

Η λύπη ομορφαίνει επειδή της μοιάζουμε

[Μακης Περδικοματης]

Κοίταξε: πῶς ἡ μνήμη δένει τα μαλλιά πίσω καί ἀφήνει ἐμπρός να πέφτουν τα ματόκλαδα τρέμοντας ἀπ᾿ τὴν τόση ἀλήθεια·

πῶς τσιτώνει το δέρμα στούς ὤμους στίς λαγόνες·

κάτι θαμπωτικό καί ὅπου δέ γίνεται ποτέ κανείς να 'ναι γενναῖος ἤ δυνατός.

Νὰ ὑπάρχει μόνον.

Ὅπως τὸ αἷμα. Ὅπως τα σταφύλια. Ὁ μακρύς δρόμος τοῦ ἀνθρώπου

ἀπό τό δνοφερόν στο ἀείφωτον ψαύοντας δάχτυλο το δάχτυλο ἑωσότου ὁ κόλπος ὅλος ἐρευνηθεῖ καί ἀνοίξει τὸ αἴνιγμα

πού σφιγμένο κρατοῦν οἱ ὡραῖοι μηροί·

ὁ γιαλός ὁ ἀμύθητος ἀπό τήν ὑψηλή μασχάλη ἕως τά πέλματα.

[Kostas 78]

Η ποίηση της αληθηνής Επανάστασης, μπολιασμένη με τις Υπερρεαλιστικές καταβολές του Ελύτη. Υπερβατική, ερωτική, πέρα και πάνω από ιδεολογίες, πολιτικές και κόμματα, γι'αυτό και αιώνια. Μια ποιητική σύνθεση που μπορεί να διαβαστεί χιλιάδες φορές και να σου δώσει κάθε φορά και κάτι καινούριο...

[Nektaria]

Μη μ' αφήνετε να τρέξω γιατί θα χαθώ.
Δεν μου δόθηκε η χάρη να κλάψω αλλά φοβάμαι.

Δεν έχω συγγενείς

απ' όλη μου τη ζωή
προσπάθησα να φτιάξω μιά πετρώδη νεότητα.

Γέμισα τον έρωτα σταυρούς.

Η Λύπη ομορφαίνει

επειδή της μοιάζουμε.

Δεν μπορώ να περιγράψω με λόγια πόσο πολύ το λάτρεψα! Ίσως η πιο όμορφη ποίηση που έχω διαβάσει μέχρι στιγμής. Πανέμορφα λόγια που σε μαγεύουν μαζί με ένα ηχηρό μήνυμα για επανάσταση. Απλά υπέροχο.

[Dimitra✨]

"Τίποτα δεν κατάλαβε. Όλη την ώρα μου’λεγε «θυμάσαι;» Τι να θυμηθώ. Μοναχά τα όνειρα θυμάμαι γιατί τα βλέπω νύχτα. Όμως τη μέρα αισθάνομαι άσχημα — πώς να το πω: απροετοίμαστη. Βρέθηκα μέσα στη ζωή τόσο άξαφνα — κει που δεν το περίμενα καθόλου. Έλεγα «μπα θα συνηθίσω». Κι όλα γύρω μου έτρεχαν. Πράγματα κι άνθρωποι έτρεχαν, έτρεχαν — ώσπου βάλθηκα κι εγώ να τρέχω σαν τρελή. Αλλά φαίνεται, το παράκανα. Επειδή — δεν ξέρω — κάτι παράξενο έγινε στο τέλος. Πρώτα έβλεπα τον νεκρό κι ύστερα γινόταν ο φόνος. Πρώτα ερχόταν το αίμα κι ύστερα ο χτύπος και η κραυγή. Και τώρα όταν ακούω να βρέχει δεν ξέρω τι με περιμένει…"

[Achilleas]

Δυσνόητο έργο, του αξίζουν περισσότερες από μία αναγνώσεις.

Και με την πρώτη, ωστόσο, μπορεί ο καθένας να αντιληφθεί το μεγαλείο της σύλληψης.

"Χαράξου κάπου με οποιονδήποτε τρόπο και μετά πάλι σβήσου με γενναιοδωρία."

[Mary Kaimatzoglou]

Έπος.Το χω διαβάσει 2 φορές και θα υπάρξει και επόμενη.Η ποίηση σε όλο της το μεγαλείο!Δεν πήρε τυχαία το Νόμπελ ο Ο.Ελύτης.!

[Kyriaki K.K]

Δεν θα πω τίποτα γιατί ό,τι και να πω δεν θα είναι αρκετό.

[Pasxalis Lipitkas]

Απλά υπέροχο

[Maria Avgousti]

«Ένα σώμα γυμνό είναι η μοναδική προέκταση της νοητής γραμμής που μας ενώνει με το μυστήριο.» ❤️

[Katarina Jovanovic]

💓

[Searchingthemeaningoflife Greece]

[...]Χαράξου κάπου με οποιονδήποτε τρόπο καί
μετά πάλι σβήσου με γενναιοδωρία.[...]


[...]Εἶναι διγαμία ν' ἀγαπᾶς καί νά ὀνειρεύεσαι.[...]

[Maddy TJ]

Una obra de teatro excelsa, es tan bella y tan bien escrita. La parte final es muy emotiva, pues responde a una incógnita que aparece al principio. María Nefeli es una mujer contemporánea, una griega moderna, y refleja la desesperanza y la crítica de Odysseas después de la Segunda Guerra Mundial, un aborrecimiento a la guerra y a la falta de benevolencia en el hombre.

[Armando]

Οχι άδικα βραβείο Νόμπελ, εξαιρετικός ο Οδυσσέας Ελύτης. Ενα διαμάντι στα χέρι σας, τόσο απλά τόσο όμορφα!

[H-Man]

Muss ich nochmal lesen. Und dann noch einmal. Mindestens.

[Ariadne Skyrianidou]

Απλά δεν το κατάλαβα οπότε τι να πω, ότι μου άρεσε? Τι θέλει να πει ο ποιητής?

[Serser serser]

Ατελείωτη ευχαρίστηση αισθήσεων και προκλήσεων...