“不思議”取り扱います 付喪堂骨董店2 (電撃文庫)

Tsukumodo Antique Shop #2

by Akihiko Odo

今日も閑古鳥が鳴く、付喪堂骨董店。　ごくまれにやって来る客も、無愛想な少女のあやしい接客に回れ右をしてしまうのだ。　だが、奇妙な事件だけはほっといても舞い込んでくる。　不思議な力を宿した 『アンティーク』 を求める人たちは後を絶たないのだ。　映した世界の音を消し去ってしまう鏡 『明鏡』、被せるとまったく同じもう一人の自分が作れる仮面 『マスカレード』 などなど──。　あなたならこの不思議な品々をどう使いますか？

Genres: Fantasy, Light Novel

290 pages, Kindle Edition

First published June 1, 2007

Reviews

[Pumsish · Rating 3 out of 5]

3.5 (เพิ่มคะแนนให้ตอนตัวก๊อปปี้)

[Iggyizzy2000 · Rating 4 out of 5]

เรื่องราวเล่มที่สองของร้านขายของ 'แอนทีค'
ที่เกี่ยวข้องกับการค้นหาจับเก็บ 'แอนทีค' ที่กระจัดกระจายไปยังผู้ใช้อื่นๆ ยังคงใช้ตัวละครหลักสามคนเช่นเดิม
เจ้าของร้าน 'โทวาโกะ' แม้จะดูไม่ค่อยเต็มแต่เป็นคนที่รู้เรื่องราวของแอนทิคแต่ละชิ้นเป็นอย่างดี บทของเธอในเล่มสองเริ่มเยอะขึ้น

แต่ยังไปโฟกัสอยู่ที่พระเอก 'โทคิยะ' เด็กพนักงานพาร์ทไทม์ ที่ได้รับแอนทิคชิ้นหนึ่ง (ตั้งแต่เล่มแรก ไม่บอกเพราะถ้าคนยังไม่ได้อ่านเล่มแรกรู้ จะไม่สนุก) มาช่วย

ส่วนคนสุดท้าย 'ซากิ' สาวหน้าเฉย พนักงานในร้าน ผู้ชื่นชอบสีดำ
.

โดยเล่มสองนอกจากให้ข้อมูลเพิ่มเติม เช่น ร้านมีสาขาอื่นอีกที่ขายของอาถรรพ์ เรื่องราวยังแบ่งเป็นสี่ตอนเช่นเดิม ตามของอาถรรพ์ทั้งสี่:

ตอนแรก 'ความเงียบ'
นักประพันธ์เพลงผู้ต้องการความเงียบยามแต่งเพลงมากขึ้นมากขึ้นจนได้มาพบกับ 'กระจก' ที่เมื่อใช้จะกลบเสียงรอบๆ แต่ โทวาโกะไม่ยอมขาย เนื่องจาก เธอบอกของทุกอย่างมันย่อมให้ด้านไม่ดีด้วยหากใช้ไม่เป็น แต่ด้วยเหตุบางอย่างทำ 'กระจก' บานนีถูกให้ยืมในที่สุด
ตอนนี้มาเรียบๆแต่ออกดาร์กๆ แถมข้อคิดอะไรบางอย่าง
.

ตอนที่สอง 'ตัวเอง'
หากคุณเคยดูปาร์แมน คุณนึกถึงหุ่นก้อปปี้ นี่คือไอเท็มที่หลายๆคนเคยอยากได้ชิ้นหนึ่งเลยทีเดียว หากมีเราก็คงไม่ต้องไปเรียน ไม่ต้องทำการบ้าน และเรื่องลำบากๆตามแต่จินตนาการของเด็ก นี่เสมือนตอนที่ลึกและดาร์กขึ้นของ ร่างก้อปปี้ที่สร้างโดย แอนทิค 'แมสเคอเรส' กับชายหนุ่มคนหนึ่งที่เรียนห้องเรียนเดียวกับพระเอก เป็นตอนที่ออกแนวซับซ้อนขึ้น สืบสวน ถือว่าสนุกที่สุดในเล่ม
.

ตอนที่สาม 'ดวงตามรณะ'
หมอดูผู้ใช้ 'แว่นตา' ในการเชื่อมต่อกับตาของคนอื่นเพื่อเห็นภาพความทรงจำของตา จนผู้ใช้เริ่มอยากเห็นภาพและเสพติดความตาย ตอนนี้นอกจากเริ่มเผยข้อมูลมากขึ้นของ 'ซากิ' แถมเต็มไปด้วยการใช้พลังของแอนทิคเข้าต่อสู้กัน เลยออกเป็นแนวการ์ตูนไปเลยถ้าจินตนาการภาพได้ ตอนนี่ยังเป็นตอนที่สะท้อนภาวะของการเสพติดภาพความรุนแรงอย่างไร้ขีดจำกัดอีกด้วย
.

ตอนที่สี่ 'เมคอัพ'
ตอนสุดท้ายของเล่มแรก สร้างความมุ่งมิ้งจนผมอ่านไปแอบจิกหมอนขำๆไป ตอนนี้ก็เช่นกัน เหมือนเป็นบทส่งท้ายก่อนเข้านอน เมคอัพ เป็นตอนที่อ่านสบายๆน่ารัก เพราะ 'ซากิ' ดันไปกดชัตเตอร์กล้องในร้าน ภาพเธอในอนาคตทำให้เธอต้องเริ่มหันมาดูแลใบหน้าตัวเอง ส่วน 'โทคิยะ' ก็หาทางพยายามช่วยเหลือ แต่ออกมาวุ่น ตอนนี้สนุกตรงใช้การเล่าเรื่องผ่านมุมมองของสองคนเป็นหลัก
.

แม้จะผ่านช่วงพีคกับเล่มแรกไป เล่มสองยังคงความสนุกไว้ได้อยู่
(ซึ่งไลท์โนเวลหลายๆเรื่องมักจะดร่อปลงไปมากในเล่มหลังๆ)
การเล่าเรื่องแบบสมัยใหม่
เช่นการตัดสลับมุมมองตัวละครเขียนได้ดี สนุก ใช้ประโยชน์จากตรงนี้ได้เต็มที่
(แต่จะให้สุดๆต้องในเรื่อง 'โกธ คดีตัดข้อมือ' ของ โอทซึอิจิ (Otsuichi))
เป็นเล่าเรื่องแบบสมัยใหม่ให้ภาพเหมือนดูหนัง เหมือนจะเขียนง่ายแต่ผู้แต่งต้องประคองปมและปริศนาให้ดีไม่งั้นเละได้
ส่วนเรื่องทำได้สนุก ทั้งบทสืบๆ และบทน่ารักถือว่ามาครบ

[M.]

False