Wat zegt onze obsessie met perfecte lichamen over vrijheid? In dit actuele en haarscherpe essay onderzoekt Tatjana Almuli hoe schoonheidsnormen niet alleen ons zelfbeeld beïnvloeden, maar ook onze autonomie en levensruimte beperken. Schoonheid is geen onschuldige voorkeur, maar een vorm van sociale controle. Waarom neemt de fixatie op uiterlijk juist toe in tijden van crisis? En wat betekent het als plastische chirurgie en afvalmedicatie zoals Ozempic ineens 'zelfzorg' heten? Tot lijf gemaakt is zowel een persoonlijke als politieke oproep tot radicale ongehoorzaamheid – voor iedereen die genoeg heeft een norm na te streven die constant verschuift.
Heel sterk essay over schoonheidsnormen, maakbaarheid en nastreven van schoonheidsidealen. Een verzet om ons los te maken van deze idealen en van het systeem en minder te focussen op de maakbaarheid van ons lichaam. Goed onderbouwd essay met her en der ook persoonlijke ervaringen. Must read voor iedereen! Je bent zoveel meer dan alleen je lichaam!
Ik word hier echt WOEST van. En ik begrijp niet dat er geen collectieve woestheid is over de tijd en het geld die mensen (en vooral vrouwen) in onze samenleving spenderen aan diëten en cosmetische ingrepen onder het mom van 'eigen keuze'. "Wanneer zijn we gaan geloven dat een constante drang naar uiterlijke optimalisatie een vrije, persoonlijke keuze is?". Want dat is het dus niet!!!!! Dat je ouder mag worden en überhaupt bestaat is een zegen, dus KAP aub met allerlei substanties in je lichaam te spuiten.
Als iedereen nou eens de tijd en geld die die stopt in het creëren van het 'perfecte' uiterlijk zou steken in het zijn van een goed mens met oog voor een ander, en gewoon een beetje rustig aan doet en plezier heeft in gewoon zíjn, ipv alleen maar prestatiegericht te sporten of alleen maar leven volgens een strakgeplande routine waarin je je lichaam 'optimaliseert' (echt zo SAAI), lijkt me de wereld toch een stuk fijnere plek. En lees!!! Dit!!! Essay!!! Zo, en nu moet ik even afkoelen.
Uitgebreider, met meer persoonlijke verhalen en ook een stuk over de rol van alcohol was het 5 sterren geweest.
Ik inhaleer alles wat Tatjana Almuli schrijft, zo ook nu weer. Ze verstevigt met haar nieuwste boek haar positie als expert op het gebied van lichaamsbeeld, lichaamspolitek en bredere maatschappijkritiek. Elke zin raakt, haar openhartige persoonlijke anekdotes des te meer.
‘Het lichaam wordt steeds vaker gelezen als medisch dossier. Wie binnen het visueel kader van fit en vitaal valt, krijgt moreel krediet. Wie daarvan afwijkt, wordt sneller gewantrouwd of gecorrigeerd.’
‘Schoonheid is uitgegroeid tot een van de meest effectieve vormen van onderdrukking. Winstgevend, alledaags en diep geïnternaliseerd.’
Interessante angle over hoe onze keuzes mbt lichaam en uiterlijk altijd maatschappelijk gevormd en dus nooit volledig vrij zijn. Ook goed reminder to myself om daar niet altijd zo makkelijk in mee te gaan.
Zeer nuttig en informatief essay om meer inzicht te krijgen over schoonheidsnormen, de toename van fixatie op uiterlijk in tijden van crisis (namelijk: toch nog enige vorm van controle) én hoe ons hiertegen te verzetten.
Schoonheid is geen onschuldige voorkeur, maar een subtiele en alomtegenwoordige vorm van sociale controle en onderdrukking. Kortom: onwenselijk, vermoeiend en problematisch!
‘We mogen best vaker openlijk ageren tegen de onderdrukking door schoonheidsnormen en de ‘vrijwillige’ onderwerping daarvan.’
‘Tegelijkertijd probeer ik zo zacht mogelijk te blijven over individuele keuzes, te zien dat we allemaal op onze eigen manier een weg zoeken in de jungle des levens en schoonheidsmanie, met alle bijhorende maatschappelijke en persoonlijke denkbeelden en stigma’s.’
Lees dit essay, trek er lessen uit en ageer liefdevol tegen de onderdrukking door onhaalbare, zeer schadelijke schoonheidsidealen en het (zucht..) kapitalistische systeem dat daar (uiteraard) extreem van profiteert.
Relevant, urgent en hoognodig! Fijne stem. De kracht van dit essay is de persoonlijke, authentieke insteek. En dat is helaas ook de zwakte, voor mij iets te veel algemeenheden en wat teveel aan de oppervlakte. Maar wel erg blij dat dit werd geschreven.
Zeker een aanrader om te lezen als je worstelt met je lijf. Let’s fight the system. Ik kan me voorstellen dat ik in de toekomst nog eens terug kom bij dit boek.
Zeer sterk essay van Almuli over het dogmatische van de schoonheidsindustrie. Ze weet erg goed het persoonlijke en het politieke aan elkaar te koppelen aan de hand van eigen ervaringen, wetenschappelijke bronnen, politieke stromingen en maatschappelijke analyses. Ook is het essay heel toegankelijk om te lezen en ga je er zo doorheen.
In de auto heen en weer naar Friesland beluisterd. Interessant, zij met nogal wat herhalingen, wat kan komen doordat het boekje uit veel korte hoofdstukjes bestaat. Blij dat ik niet meer tot de generatie behoor, die zich aangesproken zou moeten voelen. Het slotdeel met de (beleids)aanbevelingen was nog niet afgelopen toen ik weer thuis arriveerde. Dat laat ik maar zo.
Het essay bespreekt de positie van lichamen, vrouwelijke lichamen, en de rol van het uiterlijk in onze maatschappij. Almuli weet door haar eigen ervaringen en oordelen te benoemen een bepaalde luchtigheid in te brengen waardoor ze bovenal een lans breekt voor menselijkheid richting elkaar. Het essay las makkelijk en prettig weg. Een essay van deze tijd!
Ijzersterk essay. Almuli legt de verantwoordelijkheid op verschillende niveaus en legt duidelijk uit waarom ze dat doet. Hoofdzakelijk bij ‘het systeem’. Maar wij als individuen hebben er ook invloed op (we zijn immers deel van het systeem). Ook vond ik haar nuance rond mannen en de manosphere erg sterk.
Een niet te missen oproep om de verstikkende schoonheidsidealen in vraag te stellen. Het essay raakt vele pijnpunten en stelt de juiste vragen. Het mocht gerust nog iets langer zijn.