What do you think?
Rate this book
El jugador
Con El jugador , Dostoyevski emprende un viaje a los infi ernos mientras explora las facetas más oscuras del temperamento humano. La avaricia, el odio, la venganza y la adicción son las protagonistas de una historia de miseria y descontrol donde los personajes, como la ruleta a la que juegan sin parar, dan vueltas y más vueltas en busca de sentido, o de un atisbo de felicidad.
Stephane Miquel se atreve con la adaptación de un clásico universal y consigue mantener la tensión y la angustia existencial de la novela, acompañado impecablemente por los dibujos de Godart .
Stephane Miquel se atreve con la adaptación de un clásico universal y consigue mantener la tensión y la angustia existencial de la novela, acompañado impecablemente por los dibujos de Godart .
- GenresGraphic NovelsComics
96 pages, Hardcover
First published January 1, 2010
3 people are currently reading
51 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 6 of 6 reviews
December 6, 2017
Βαθμολογία: ★★★
Το διάβασα με ενδιαφέρον από την αρχή μέχρι το τέλος, αλλά ένιωθα συνεχώς πως η πλοκή έπασχε. Το σχέδιο ήταν αρκετά καλό, αλλά όχι εξαιρετικό. Σίγουρα το πρωτότυπο έργο είναι πολύ ανώτερο.
Το διάβασα με ενδιαφέρον από την αρχή μέχρι το τέλος, αλλά ένιωθα συνεχώς πως η πλοκή έπασχε. Το σχέδιο ήταν αρκετά καλό, αλλά όχι εξαιρετικό. Σίγουρα το πρωτότυπο έργο είναι πολύ ανώτερο.
October 6, 2022
En esta adaptación gráfica de la novela de mismo nombre de Fiódor Dostoyevski acompañaremos al joven maestro Alexei en su experiencia en el mundo de los juegos de azar.
Enamorado de una joven, sucumbirá totalmente a sus deseos, y se iniciará en un viaje sin retorno cómo jugador. Al mismo tiempo esa joven dependerá de él para saldar una deuda económica.
La adaptación es bastante fiel a la novela. El estilo de dibujo es europeo con colores, en mayor parte, apagados, dando ese toque lúgubre que acompaña al drama de la historia.
En algunas situaciones la historia se vuelve un poco confusa por lo que entiendo que si no has leído previamente la novela la sensación de confusión en relación al argumento y desarrollo de la adaptación puede ser mayor.
A nivel general es una buena adaptación de un clásico que recomiendo a todas aquellas personas, mayores de 15 años, que hayan leído previamente la novela original y quieran volver a disfrutarla en otro formato.
Enamorado de una joven, sucumbirá totalmente a sus deseos, y se iniciará en un viaje sin retorno cómo jugador. Al mismo tiempo esa joven dependerá de él para saldar una deuda económica.
La adaptación es bastante fiel a la novela. El estilo de dibujo es europeo con colores, en mayor parte, apagados, dando ese toque lúgubre que acompaña al drama de la historia.
En algunas situaciones la historia se vuelve un poco confusa por lo que entiendo que si no has leído previamente la novela la sensación de confusión en relación al argumento y desarrollo de la adaptación puede ser mayor.
A nivel general es una buena adaptación de un clásico que recomiendo a todas aquellas personas, mayores de 15 años, que hayan leído previamente la novela original y quieran volver a disfrutarla en otro formato.
June 26, 2018
Ολόκληρη η κριτική στο Smassing Culture
Κυνηγώντας την μπίλια και το πνεύμα του Ντοστογιέσφκι
Ο Παίκτης, το σχετικά μικρό αυτό έργο του Φιόντορ Ντοστογιέφσκι, δημιουργήθηκε μέσα σε λίγες βδομάδες, προιόν άγχους λόγω τωντεράστιων χρεών του συγγραφέα στην ρουλέτα. Παρότι είναι σίγουρα αριστουργηματικό, παραμένει άσημο σε σύγκριση με τα μεγαθήρια «Οι Αδερφοί Καμαραμώφ», «Ο Ηλίθιος» και το Έγκλημα και Τιμωρία»).Ωστόσο είναι σημαντικότατο, τόσο γιατί συμπληρώνει την συνδιαλαγή του Ρώσου λογοτέχνη με την εξουσία και τις καταπατήσεις της (πατρική, θεική, κρατική αντίστοιχα) όσο και επειδή, ορμώμενος από προσωπικά γεγονότα,ο συγγραφέας μας αποκαλύπτει, με τον δικό του, βαθιά ανθρώπινο τρόπο, τις δομικές αδυναμίες της ανθρώπινης κατάστασης στην ακμή του καπιταλισμού.
Ο Ντοστογιέσφκι, μέσα από την εξιστόρηση της ιστορίας του Αλεξέι Ιβάνοβιτς και της σχέσης του με τον τζόγο, μας ξεναγεί σε αυτή την ιδιότυπη εξάρτηση, το πάθος για την (αυτο)καταστροφή και την αρρώστια που μαστίζει τους παίκτες. Μέσα από το και στό κυνήγι της μπίλια βλέπουμε ζωές να χάνονται, να (ανα) δημιουργούνται και να επανεφευρίσκονται διαρκώς , αναβαπτισμένες μέσα από το φαίνεσθαι ενός καπιταλισμού στην ακμή του. Η Ρωσία άλλωστε, η οποία ποτέ δεν συμβάδιζε με την υπόλοιπη Ευρώπη αλλά βρισκόταν πότε πίσω πότε μπροστά οικονομικά, δεν απέκτησε ποτέ το ευπροσάρμοστο στις απαιτήσεις του κεφαλαίου και, κυρίως, του θεάματος.
Πως μεταχειρίζεται λοιπόν αυτό το πολυπλοκο ψηφιδωτό χαρακτήρων, καταστάσεων και σκέψεων ένας έμπειρος σεναριογράφος όπως ο Στέφαν Μικέλ και ένας σχεδιαστής όπως ο Λόικ Γκοντάρ; Η απάντηση είναι στο graphic novel «O Πάικτης» ( στα ελληνικά από τις εκδόσεις Polaris, με μετάφραση του Κωστή Σωχωρίτη). Εδώ ο Μίκελ καταπιάνεται με μεγάλο σεβασμό με τον ντοστοφιεσκι-ικό λόγο και το αποτέλεσμα είναι είναι ένα καθαρά σεναριακό κόμικ, όπου ο αφηγητής δεν είναι ποτέ πολύ μακριά από την πλοκή, από τον αναγνώστη. Η αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο διατηρεί όλα τα παραδοσιακά, ψυχογραφικά της χαρακτηριστικά. Ο αφηγητής δεν είναι ούτε παντογνώστης, ούτε πανταχού παρών, αλλά ακόμα προσπαθεί να καθορίσει τα πάντα. Είναι μέσα και γύρω από την ιστορία, ακόμα και αν τη ζει εκείνη την στιγμή, σαν μια εγκιβωτισμένη αφήγηση που μας αφήνει όμως ανά στιγμές ελεύθερους. Αλλά μόνο ανά στιγμές
Αυτές τις λίγες στιγμές είναι όπου πραγματικά το κόμικ παίρνει τον έλεγχο από το μυθιστόρημα, όπου το ίδιο το σχέδιο καθοδηγεί. Σιωπά μέχρι να ουρλιάξει και μετά να χαθεί, με έναν κρότο, στη σιωπή. Το σχέδιο του Γκοντάρ, καθαρά ιμπρεσιονιστικού χαρακτήρα, που θυμίζει την χρωματική υφή του Ρέμπραντ, μεταφέρει αυτή την βαθιά τάση ενδοσκόπησης που είχαν τα έργα του μεγάλου Ρώσου δημιουργού, η οποία έδωσε πολλά στοιχεία στην μέθοδο της ψυχανάλυσης. Η πάλη των χρωμάτων, των σκιών και των ίδιων των γραμμών πάνω στους χαρακτήρες δηλώνει την πάλη που βιώνει: πως ένα Εγώ δομημένο ελλειπώς προσπαθεί να ισορροπήσει μεταξύ της ανάγκης για (αυτο)τιμωρία που επιβάλλει η εσωτερικευμένη ηθική με τον πόθο για λύτρωση από από τον πόθο. Ο Αλεξέι πονά γιατί ο μόνος τρόπος να σωθεί έιναι να βουτήξει πιο βαθιά στην καταστροφή, όμως ξέρει ότι εκεί τελικά δεν τον περιμένει τίποτα. Η οικογένεια του στρατηγού τιμωρείται με θάνατο επειδή περιμένει να σωθεί από έναν θάνατο. Ένας κύκλος φαύλος, με χαρακτήρες που μας θυμίζουν τον Σίσσυφο. Μόνο που αυτή την φορά δεν έχουν κανένα λόγο να είνα χαρούμενοι, ούτε μπορούμε να τους φανταστούμε έτσι, ειδικά σε ένα περιβάλλον πολύχρωμο μα αόριστο, σα καθρέφτη.
H μετάφραση του Κωστή Σωχωρίτη στέκεται πολύ καλά στο ύψος του κειμένου, ακόμα και κρινόμενη με τα αυστηρά κριτήρια που έχει αναπτύξει το ελληνικό κοινό για τις μεταφράσεις του Ντοστογιέσφι με την πάροδο των χρόνων. Έτσι ο Παίκτης όχι μόνο εκπληρώνει την «αναγνωριστική» αποστολή του για την εισαγωγική γνωριμία ενός νέου κοινού με τον Φιόντορ Ντοστογιέφσκι, αλλά στέκεται επάξια απέναντι στο πολυδαίδαλο σύμπαν του Ρώσου γίγαντα.
Κυνηγώντας την μπίλια και το πνεύμα του Ντοστογιέσφκι
Ο Παίκτης, το σχετικά μικρό αυτό έργο του Φιόντορ Ντοστογιέφσκι, δημιουργήθηκε μέσα σε λίγες βδομάδες, προιόν άγχους λόγω τωντεράστιων χρεών του συγγραφέα στην ρουλέτα. Παρότι είναι σίγουρα αριστουργηματικό, παραμένει άσημο σε σύγκριση με τα μεγαθήρια «Οι Αδερφοί Καμαραμώφ», «Ο Ηλίθιος» και το Έγκλημα και Τιμωρία»).Ωστόσο είναι σημαντικότατο, τόσο γιατί συμπληρώνει την συνδιαλαγή του Ρώσου λογοτέχνη με την εξουσία και τις καταπατήσεις της (πατρική, θεική, κρατική αντίστοιχα) όσο και επειδή, ορμώμενος από προσωπικά γεγονότα,ο συγγραφέας μας αποκαλύπτει, με τον δικό του, βαθιά ανθρώπινο τρόπο, τις δομικές αδυναμίες της ανθρώπινης κατάστασης στην ακμή του καπιταλισμού.
Ο Ντοστογιέσφκι, μέσα από την εξιστόρηση της ιστορίας του Αλεξέι Ιβάνοβιτς και της σχέσης του με τον τζόγο, μας ξεναγεί σε αυτή την ιδιότυπη εξάρτηση, το πάθος για την (αυτο)καταστροφή και την αρρώστια που μαστίζει τους παίκτες. Μέσα από το και στό κυνήγι της μπίλια βλέπουμε ζωές να χάνονται, να (ανα) δημιουργούνται και να επανεφευρίσκονται διαρκώς , αναβαπτισμένες μέσα από το φαίνεσθαι ενός καπιταλισμού στην ακμή του. Η Ρωσία άλλωστε, η οποία ποτέ δεν συμβάδιζε με την υπόλοιπη Ευρώπη αλλά βρισκόταν πότε πίσω πότε μπροστά οικονομικά, δεν απέκτησε ποτέ το ευπροσάρμοστο στις απαιτήσεις του κεφαλαίου και, κυρίως, του θεάματος.
Πως μεταχειρίζεται λοιπόν αυτό το πολυπλοκο ψηφιδωτό χαρακτήρων, καταστάσεων και σκέψεων ένας έμπειρος σεναριογράφος όπως ο Στέφαν Μικέλ και ένας σχεδιαστής όπως ο Λόικ Γκοντάρ; Η απάντηση είναι στο graphic novel «O Πάικτης» ( στα ελληνικά από τις εκδόσεις Polaris, με μετάφραση του Κωστή Σωχωρίτη). Εδώ ο Μίκελ καταπιάνεται με μεγάλο σεβασμό με τον ντοστοφιεσκι-ικό λόγο και το αποτέλεσμα είναι είναι ένα καθαρά σεναριακό κόμικ, όπου ο αφηγητής δεν είναι ποτέ πολύ μακριά από την πλοκή, από τον αναγνώστη. Η αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο διατηρεί όλα τα παραδοσιακά, ψυχογραφικά της χαρακτηριστικά. Ο αφηγητής δεν είναι ούτε παντογνώστης, ούτε πανταχού παρών, αλλά ακόμα προσπαθεί να καθορίσει τα πάντα. Είναι μέσα και γύρω από την ιστορία, ακόμα και αν τη ζει εκείνη την στιγμή, σαν μια εγκιβωτισμένη αφήγηση που μας αφήνει όμως ανά στιγμές ελεύθερους. Αλλά μόνο ανά στιγμές
Αυτές τις λίγες στιγμές είναι όπου πραγματικά το κόμικ παίρνει τον έλεγχο από το μυθιστόρημα, όπου το ίδιο το σχέδιο καθοδηγεί. Σιωπά μέχρι να ουρλιάξει και μετά να χαθεί, με έναν κρότο, στη σιωπή. Το σχέδιο του Γκοντάρ, καθαρά ιμπρεσιονιστικού χαρακτήρα, που θυμίζει την χρωματική υφή του Ρέμπραντ, μεταφέρει αυτή την βαθιά τάση ενδοσκόπησης που είχαν τα έργα του μεγάλου Ρώσου δημιουργού, η οποία έδωσε πολλά στοιχεία στην μέθοδο της ψυχανάλυσης. Η πάλη των χρωμάτων, των σκιών και των ίδιων των γραμμών πάνω στους χαρακτήρες δηλώνει την πάλη που βιώνει: πως ένα Εγώ δομημένο ελλειπώς προσπαθεί να ισορροπήσει μεταξύ της ανάγκης για (αυτο)τιμωρία που επιβάλλει η εσωτερικευμένη ηθική με τον πόθο για λύτρωση από από τον πόθο. Ο Αλεξέι πονά γιατί ο μόνος τρόπος να σωθεί έιναι να βουτήξει πιο βαθιά στην καταστροφή, όμως ξέρει ότι εκεί τελικά δεν τον περιμένει τίποτα. Η οικογένεια του στρατηγού τιμωρείται με θάνατο επειδή περιμένει να σωθεί από έναν θάνατο. Ένας κύκλος φαύλος, με χαρακτήρες που μας θυμίζουν τον Σίσσυφο. Μόνο που αυτή την φορά δεν έχουν κανένα λόγο να είνα χαρούμενοι, ούτε μπορούμε να τους φανταστούμε έτσι, ειδικά σε ένα περιβάλλον πολύχρωμο μα αόριστο, σα καθρέφτη.
H μετάφραση του Κωστή Σωχωρίτη στέκεται πολύ καλά στο ύψος του κειμένου, ακόμα και κρινόμενη με τα αυστηρά κριτήρια που έχει αναπτύξει το ελληνικό κοινό για τις μεταφράσεις του Ντοστογιέσφι με την πάροδο των χρόνων. Έτσι ο Παίκτης όχι μόνο εκπληρώνει την «αναγνωριστική» αποστολή του για την εισαγωγική γνωριμία ενός νέου κοινού με τον Φιόντορ Ντοστογιέφσκι, αλλά στέκεται επάξια απέναντι στο πολυδαίδαλο σύμπαν του Ρώσου γίγαντα.
May 13, 2018
Il Giocatore... quando Dostoevskij credeva ancora che caso e necessità potessero convivere.
Può capitare che la
più assurda delle
idee, la più delirante,
si incisti nella no-
stra mente...
E se questa idea si intreccia con
un desiderio, un desiderio poten-
tissimo... Può capitare che diventi
per noi qualcosa di fatidico,
quasi un segno del destino...
Una cosa necessaria,
inevitabile... Avrei vinto
per lei.
(pagina ...)
Può capitare che la
più assurda delle
idee, la più delirante,
si incisti nella no-
stra mente...
E se questa idea si intreccia con
un desiderio, un desiderio poten-
tissimo... Può capitare che diventi
per noi qualcosa di fatidico,
quasi un segno del destino...
Una cosa necessaria,
inevitabile... Avrei vinto
per lei.
(pagina ...)
November 25, 2025
vlt hätte der roman mir mehr gefallen
Displaying 1 - 6 of 6 reviews