What do you think?
Rate this book
'Mijn eerste lijk is gelukkig vers': belevenissen van een vrouwelijke officier van justitie
'Mijn eerste lijk is gelukkig vers' biedt een uniek kijkje achter de schermen van de misdaadbestrijding. Pascale Bruinen is officier van justitie en schrijft een wekelijkse column over haar werk in ‘Algemeen Dagblad’.
Welke gevoelens, emoties en twijfels gaan er schuil achter die strenge zwarte toga van de officier van justitie? Met een open en eerlijke blik beschrijft Pascale Bruinen haar spannende, grappige en vaak indringende ervaringen tijdens strafzittingen, nachtelijke diensten en het leiden van opsporingsonderzoeken van de politie.
In 'Mijn eerste lijk is gelukkig vers' laat zij zien dat ze als officier van justitie dan wel ‘één en ondeelbaar’ is maar dat ze als persoon en auteur juist de som van drie delen is: magistraat, mens en moeder.
Met dit boek opent ze een deur naar een wereld die tot voor kort hermetisch gesloten bleef.
Welke gevoelens, emoties en twijfels gaan er schuil achter die strenge zwarte toga van de officier van justitie? Met een open en eerlijke blik beschrijft Pascale Bruinen haar spannende, grappige en vaak indringende ervaringen tijdens strafzittingen, nachtelijke diensten en het leiden van opsporingsonderzoeken van de politie.
In 'Mijn eerste lijk is gelukkig vers' laat zij zien dat ze als officier van justitie dan wel ‘één en ondeelbaar’ is maar dat ze als persoon en auteur juist de som van drie delen is: magistraat, mens en moeder.
Met dit boek opent ze een deur naar een wereld die tot voor kort hermetisch gesloten bleef.
- GenresNonfiction
352 pages, Paperback
First published January 23, 2015
9 people are currently reading
69 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 19 of 19 reviews
April 27, 2022
Op zich een vermakelijk boek, met redelijk wat informatie over het beroep van OvJ en een aantal leuke anekdotes en zaken waar de schrijfster aan gewerkt heeft. Maar uiteindelijk toch wel een aantal dingen waar ik minder gelukkig van werd:
- Ik ben geen fan van de combinatie van columns en een soort van inleiding op de column.
- Er was best wel wat herhaling, waardoor het op punten een beetje saai werd.
- Een aantal uitspraken vielen bij mij niet helemaal lekker.
- Het gaat zo vaak over het uiterlijk van de schrijfster. Er wordt heel vaak omschreven dat ze blond is, een slank postuur heeft, er goed uitziet, en veel met haar uiterlijk en "fashion sense" bezig is.
- Te vaak wordt de nadruk gelegd op het "ik ben een stoere vrouw en overal zijn mannen" idee. Kijk me gaan.
- Ik ben geen fan van de combinatie van columns en een soort van inleiding op de column.
- Er was best wel wat herhaling, waardoor het op punten een beetje saai werd.
- Een aantal uitspraken vielen bij mij niet helemaal lekker.
- Het gaat zo vaak over het uiterlijk van de schrijfster. Er wordt heel vaak omschreven dat ze blond is, een slank postuur heeft, er goed uitziet, en veel met haar uiterlijk en "fashion sense" bezig is.
- Te vaak wordt de nadruk gelegd op het "ik ben een stoere vrouw en overal zijn mannen" idee. Kijk me gaan.
May 21, 2017
Het is een leuk, vermakelijk en informatief boek. Het leest prettig en makkelijk, jammer alleen dat deze mevrouw zo verschrikkelijk blij is met zichzelf ....
July 14, 2023
Geeft een leuk inkijkje in het leven van een officier van justitie! Serieuze zaken wat grappig verteld wordt. Hierdoor blijft het leuk om te lezen. Ook worden er voorbeelden genoemd over bepaalde zaken. Dit maakt het extra leuk om te lezen! Hoe gaat het er in een zittingszaal aan toe etc. Ik ben als rechtenstudent meer dingen te weten gekomen over hoe het werk van een officier van justitie gaat. Het is niet alleen maar een requisitoir voordragen in de zittingszaal. Dus wil je een leuk inkijkje in het leven van een officier van justitie? Dan zeg ik zeker lezen!!
August 4, 2023
Interessant boek over het werk van de OvJ. Boeiend geschreven , leest lekker weg.
halverwege het boek had ik de voornaamste punten van de schrijfster wel opgepakt;
1. het is een drukke baan
2. Bruinen is goed in haar vak
3. Het is een heel drukke baan.
Kortom; aangenaam om te lezen hoe het werk, de clienten, het werkveld en alle randzaken er om heen werken bij deze functie maar het is wel wat langdradig
halverwege het boek had ik de voornaamste punten van de schrijfster wel opgepakt;
1. het is een drukke baan
2. Bruinen is goed in haar vak
3. Het is een heel drukke baan.
Kortom; aangenaam om te lezen hoe het werk, de clienten, het werkveld en alle randzaken er om heen werken bij deze functie maar het is wel wat langdradig
July 20, 2015
Recensie: ‘Mijn eerste lijk is gelukkig vers’
July 19, 2015 Sherry booksbooks, moord, officier van justitie, rechten, zedenzaak
Mijn eerste lijk is gelukkig vers blikt in het leven van Pascale Bruinen, een vrouwelijke officier van justitie. Ik heb zo ie zo bewondering voor deze vrouw, die zich staande weet te houden in de mannenwereld naast een gezin met kinderen. Lijkt me zelf erg moeilijk. Dan ben je 24/7 bezig zowel op het werk als thuis.
mijn eerste lijk
“Omdat rechters onafhankelijk zijn, hoeven ze zich niets aan te trekken van wat ik vind dat de straf zou moeten zijn. Omdat rechters in Nederland niet verkiesbaar zijn, zoals bijvoorbeeld in de Verenigde Staten, hoeven zij ook geen rekening te houden met wat hun kiezers niet van hun beslissingen vinden en hoeven zij ook geen campagne te voeren voor hun herverkiezing. Deze onafhankelijkheid betekent nou ook weer niet dat strafrechters alles kunnen doen wat ze willen als ze vonnis wijzen. Doorgaans zullen ze zich bij hun vonnis laten leiden door gerechtelijke uitspraken van hogere rechterlijke instanties zoals gerechtshoven en de Hoge Raad. Zouden ze dat niet doen, dan is de kans groot dat de rechtbank in hoger beroep een gevoelige tik op de vingers krijgt van het hogere rechtscollege. Daarnaast hebben rechters, hoewel onafhankelijk, hun eigen interne oriëntatiepunten voor straftoemeting en LOVS-afspraken geformuleerd waar ze wel degelijk op terugvallen in strafzaken. En deze oriëntatiepunten liggen doorgaans lager dan de onze, die wij richtlijnen noemen.”
Pascale Bruinen geeft een kijkje in de onbekende wereld officier van justitie. Ik denk dat de gemiddelde Nederlandse bevolking niet echt een idee heeft wat het werk precies inhoudt. De gemiddelde student met een juridische achtergrond ook niet. Ik studeer zelf ook rechten. Dus voor mij was dit boek een erkenning. Het werk lijkt misschien makkelijk, maar is het niet. Ik denk dat dit boek een eye-opener is. Ik vroeg mij stiekem af of Pascale in gedachten had om meer vrouwen aan te sporen om te werken als officier van justitie. Mij heeft ze in ieder geval wel extra nieuwsgierig gemaakt naar dit beroep.
“Mijn kinderen zijn er al helemaal niet blij mee. Als ze nog klein zijn, begrijpen ze nog niet zo goed dat en waarom ze stil moeten zijn als ik eindeloze en intensieve telefoongesprekken voer. En dat gebeurt nogal eens, want mijn pieper heeft de gewoonte om op de vervelendste momenten te rinkelen. Bijvoorbeeld als ik mijn zoon en dochter gezellig aan het voorlezen ben. Of als ik net het badwater op temperatuur heb en ze niet kunnen wachten om lekker te gaan spetteren. Of als ik net met ze bij de geitjes in het park ben aangekomen tijdens die ene keer dat ik besluit het erop te wagen en naar buiten te gaan. Nee, dan is het niet leuk als mama zich moet concentreren op een telefoongesprek. Als kleuter hebben ze er een handje van me om me juiste voortdurend wat te vragen als ik met de politie aan de lijn hang. Dat gaat ongeveer als volgt:
Politieman: ‘We hebben net een dode man aangetroffen in gemeente X. Het lijkt op een ongelukkige val van de trap maar dat..’
Kind 1: ‘Mama? Mama? Mámááááá!(snel in volume toenemend).
Politieman: ‘Zei u iets?’
Ik terwijl ik mijn wenkbrauwen streng frons en mijn vinger even op mijn mond leg richting Kind 1 om het tot stilte te manen: ‘Nee hoor gaat u verder.’
Politieman: ‘Ja zoals ik al wilde zeggen, dat moet nog onderzocht worden.’
Ik, terwijl ik met Kind 2 om mijn been geklemd probeer te lopen naar een plek waar ik rustig kan schrijven: ‘Wie betreft het? Is de Technische Recherche al ter plaatse?’
Kind 1: ‘Maaaamaaaaa! Ik moet plasje doen!’
Politieman: ‘O, ik hoor dat er bij u ook een crisis is!”
Ik denk dat veel fulltime werkende moeders zich in de bovenstaande situatie kunnen herkennen, met name wanneer ze een ‘mannenberoep’ uitoefenen. Met name wanneer de kinderen heel klein zijn. Bruinen krijgt veel te verduren tijdens haar werk: verkrachtingszaken, zedenzaken, moorden. Je moet wel erg sterk in je schoenen staan om dit zo te slikken en te kunnen accepteren iedere dag opnieuw dat terwijl je kinderen thuis hebt. Ik had eerder gedacht dat Bruinen geen kinderen had en geen gezin had. Bijzonder is dat ze als moeder het werk verricht. Zo zie je maar weer dat er vooroordelen heersen over vrouwen die aan het werk zijn in ‘mannenberoepen.’ Ook verwachtte ik dat ze een beetje emotieloos zou zijn. Maar ik had het mis. Bruinen beschrijft alles vol emotie en is bovendien een erg aardige persoon, een gewone mens en een bijzonder lieve moeder. Dat Bruinen dapper is was mij al duidelijk. Schrijven kan ze zeker heel goed. Ik heb met veel plezier haar openhartig boek gelezen. Ik zou dit boek aan iedereen aanraden. Zeker een boek dat 5 sterren waard is.
Pascalle Bruinen(1964) is officier van justitie. Ze schrijft columns voor het Algemeen Dagblad. Ze blogt hiernaast op coolcolumns. Ze is gek op cruisen en reizen. Haar ervaringen deelt ze op een tweede blog: Cruise Craver.
Dit boek is verkrijgbaar bij Uitgeverij De Fontein voor €17,50.
July 19, 2015 Sherry booksbooks, moord, officier van justitie, rechten, zedenzaak
Mijn eerste lijk is gelukkig vers blikt in het leven van Pascale Bruinen, een vrouwelijke officier van justitie. Ik heb zo ie zo bewondering voor deze vrouw, die zich staande weet te houden in de mannenwereld naast een gezin met kinderen. Lijkt me zelf erg moeilijk. Dan ben je 24/7 bezig zowel op het werk als thuis.
mijn eerste lijk
“Omdat rechters onafhankelijk zijn, hoeven ze zich niets aan te trekken van wat ik vind dat de straf zou moeten zijn. Omdat rechters in Nederland niet verkiesbaar zijn, zoals bijvoorbeeld in de Verenigde Staten, hoeven zij ook geen rekening te houden met wat hun kiezers niet van hun beslissingen vinden en hoeven zij ook geen campagne te voeren voor hun herverkiezing. Deze onafhankelijkheid betekent nou ook weer niet dat strafrechters alles kunnen doen wat ze willen als ze vonnis wijzen. Doorgaans zullen ze zich bij hun vonnis laten leiden door gerechtelijke uitspraken van hogere rechterlijke instanties zoals gerechtshoven en de Hoge Raad. Zouden ze dat niet doen, dan is de kans groot dat de rechtbank in hoger beroep een gevoelige tik op de vingers krijgt van het hogere rechtscollege. Daarnaast hebben rechters, hoewel onafhankelijk, hun eigen interne oriëntatiepunten voor straftoemeting en LOVS-afspraken geformuleerd waar ze wel degelijk op terugvallen in strafzaken. En deze oriëntatiepunten liggen doorgaans lager dan de onze, die wij richtlijnen noemen.”
Pascale Bruinen geeft een kijkje in de onbekende wereld officier van justitie. Ik denk dat de gemiddelde Nederlandse bevolking niet echt een idee heeft wat het werk precies inhoudt. De gemiddelde student met een juridische achtergrond ook niet. Ik studeer zelf ook rechten. Dus voor mij was dit boek een erkenning. Het werk lijkt misschien makkelijk, maar is het niet. Ik denk dat dit boek een eye-opener is. Ik vroeg mij stiekem af of Pascale in gedachten had om meer vrouwen aan te sporen om te werken als officier van justitie. Mij heeft ze in ieder geval wel extra nieuwsgierig gemaakt naar dit beroep.
“Mijn kinderen zijn er al helemaal niet blij mee. Als ze nog klein zijn, begrijpen ze nog niet zo goed dat en waarom ze stil moeten zijn als ik eindeloze en intensieve telefoongesprekken voer. En dat gebeurt nogal eens, want mijn pieper heeft de gewoonte om op de vervelendste momenten te rinkelen. Bijvoorbeeld als ik mijn zoon en dochter gezellig aan het voorlezen ben. Of als ik net het badwater op temperatuur heb en ze niet kunnen wachten om lekker te gaan spetteren. Of als ik net met ze bij de geitjes in het park ben aangekomen tijdens die ene keer dat ik besluit het erop te wagen en naar buiten te gaan. Nee, dan is het niet leuk als mama zich moet concentreren op een telefoongesprek. Als kleuter hebben ze er een handje van me om me juiste voortdurend wat te vragen als ik met de politie aan de lijn hang. Dat gaat ongeveer als volgt:
Politieman: ‘We hebben net een dode man aangetroffen in gemeente X. Het lijkt op een ongelukkige val van de trap maar dat..’
Kind 1: ‘Mama? Mama? Mámááááá!(snel in volume toenemend).
Politieman: ‘Zei u iets?’
Ik terwijl ik mijn wenkbrauwen streng frons en mijn vinger even op mijn mond leg richting Kind 1 om het tot stilte te manen: ‘Nee hoor gaat u verder.’
Politieman: ‘Ja zoals ik al wilde zeggen, dat moet nog onderzocht worden.’
Ik, terwijl ik met Kind 2 om mijn been geklemd probeer te lopen naar een plek waar ik rustig kan schrijven: ‘Wie betreft het? Is de Technische Recherche al ter plaatse?’
Kind 1: ‘Maaaamaaaaa! Ik moet plasje doen!’
Politieman: ‘O, ik hoor dat er bij u ook een crisis is!”
Ik denk dat veel fulltime werkende moeders zich in de bovenstaande situatie kunnen herkennen, met name wanneer ze een ‘mannenberoep’ uitoefenen. Met name wanneer de kinderen heel klein zijn. Bruinen krijgt veel te verduren tijdens haar werk: verkrachtingszaken, zedenzaken, moorden. Je moet wel erg sterk in je schoenen staan om dit zo te slikken en te kunnen accepteren iedere dag opnieuw dat terwijl je kinderen thuis hebt. Ik had eerder gedacht dat Bruinen geen kinderen had en geen gezin had. Bijzonder is dat ze als moeder het werk verricht. Zo zie je maar weer dat er vooroordelen heersen over vrouwen die aan het werk zijn in ‘mannenberoepen.’ Ook verwachtte ik dat ze een beetje emotieloos zou zijn. Maar ik had het mis. Bruinen beschrijft alles vol emotie en is bovendien een erg aardige persoon, een gewone mens en een bijzonder lieve moeder. Dat Bruinen dapper is was mij al duidelijk. Schrijven kan ze zeker heel goed. Ik heb met veel plezier haar openhartig boek gelezen. Ik zou dit boek aan iedereen aanraden. Zeker een boek dat 5 sterren waard is.
Pascalle Bruinen(1964) is officier van justitie. Ze schrijft columns voor het Algemeen Dagblad. Ze blogt hiernaast op coolcolumns. Ze is gek op cruisen en reizen. Haar ervaringen deelt ze op een tweede blog: Cruise Craver.
Dit boek is verkrijgbaar bij Uitgeverij De Fontein voor €17,50.
November 14, 2017
Leuke inkijk in het Nederlandse rechtssysteem. Aanrader!
January 18, 2018
Wat een ontzettend leuk en origineel boek! Heel bijzonder om eens een kijkje te krijgen in het leven van een officier van justitie.
November 4, 2021
3,5. Interessant boek om meer te leren over de rechstaat! Jammer dat het wel veel herhaling bevat en daardoor beetje langdradig wordf. Prettige schrijfstijl, je wordt echt meegenomen in de rechtszaal
March 1, 2022
Origineel perspectief, maar ik ben geen fan van de combinatie van columns en los geschreven delen in 1 boek
February 16, 2025
Interessant boek over de werkzaamheden van een officier van justitie.
Veel aangrijpende verhalen met af en toe een vleugje humor.
Veel aangrijpende verhalen met af en toe een vleugje humor.
May 22, 2025
Eerste 200 blz zijn prima, dan wordt het langdradig en deze mevrouw is ook iets te vol van zichzelf.
July 20, 2025
Interessant inkijkje in het leven van een officier van justitie
August 8, 2025
Gewoon prima, maar had wel wat minder jolig gemogen. De schrijfster komt nogal wereldvreemd en zelfingenomen over. Niet echt memorabel.
January 11, 2026
laat veel horen van 'achter de schermen'. maar schrijfster is vooral van zichzelf mooi praten.
January 27, 2026
Erg leerzaam
February 8, 2015
Toen ik de titel las was ik als liefhebber van thrillers natuurlijk meteen geïnteresseerd en het boek heeft me niet teleurgesteld mag ik wel zeggen. De zaken die in het boek besproken worden, zijn kleine thrillers op zichzelf.
Als thrillerliefhebber kun je dit boek lezen als aanvulling op wat je dacht, als verrijking voor jezelf.
Je zult zien dat je nu anders aankijkt tegen een krantenartikel over een misdaad of wanneer iemand voor de rechter moet verschijnen.
Dit is een boek om iedere dag een aantal hoofdstukken uit te lezen. Het leest lekker vlot door de ontspannen maar toch directe schrijfstijl van Pascale Bruinen. Heel natuurlijk, geen hoogdravend taalgebruik en zonder poespas.
Achter in het boek staat een verklaring van de gebruikte noten; soms is het een verwijzing naar een artikel of column een andere keer een verklaring of een gedachte van de auteur. Alles is wel gemakkelijk te volgen op deze manier.
De columns van Pascale Bruinen in het Algemeen Dagblad zijn op een goede manier in het boek verwerkt. Het vloeit over in de rest van de tekst.
Ook is een dosis humor deze auteur niet vreemd. Ik lag in een deuk toen ik las wat ze allemaal uit haar kantoor heeft moeten halen wanneer besloten wordt dat men gaat flexwerken en er daarom geen persoonlijke spulletjes op kantoor moeten staan. Ik zie het voor me terwijl ik lees;
'Nadat ik drie zakken tjokvol heb gestouwd, kijk ik tevreden om me heen. Hé, ik kan de vensterbank weer zien!' en 'Ik voel me verlost, gelouterd, bevrijd.' Hilarisch, toch?
Je krijgt een persoonlijke inkijk op haar werk.
Tijdens een huiszoeking op een adres waarvan bewoners verdacht worden van het in bezit hebben van kinderpornografie, ziet ze twee dochtertjes van de verdachte;
'Bij het zien van zo veel angst en wantrouwen in hun ogen moet ik even slikken. Ondanks het feit dat ik gewoon mijn werk doe en de mij gegeven bevoegdheden correct uitoefen, voel ik plaatsvervangende schaamte om zo in hun privéleven binnen te dringen. Het voelt heel dubbel, want als de verdenking klopt, zijn zij zelf mogelijk slachtoffer...'
Hier spreekt de zakelijkheid, vertaald naar haar thuis-situatie. Ze stelt zich kwetsbaar op in dit boek.
Ik denk dat het heel goed is dat ze dit boek geschreven heeft; goed voor zichzelf maar vooral goed voor ons, de lezers. We weten nu meer dan we eerst voor mogelijk hadden gehouden. Ik heb dit boek graag gelezen en waardeer het met 4/5 sterren.
Als thrillerliefhebber kun je dit boek lezen als aanvulling op wat je dacht, als verrijking voor jezelf.
Je zult zien dat je nu anders aankijkt tegen een krantenartikel over een misdaad of wanneer iemand voor de rechter moet verschijnen.
Dit is een boek om iedere dag een aantal hoofdstukken uit te lezen. Het leest lekker vlot door de ontspannen maar toch directe schrijfstijl van Pascale Bruinen. Heel natuurlijk, geen hoogdravend taalgebruik en zonder poespas.
Achter in het boek staat een verklaring van de gebruikte noten; soms is het een verwijzing naar een artikel of column een andere keer een verklaring of een gedachte van de auteur. Alles is wel gemakkelijk te volgen op deze manier.
De columns van Pascale Bruinen in het Algemeen Dagblad zijn op een goede manier in het boek verwerkt. Het vloeit over in de rest van de tekst.
Ook is een dosis humor deze auteur niet vreemd. Ik lag in een deuk toen ik las wat ze allemaal uit haar kantoor heeft moeten halen wanneer besloten wordt dat men gaat flexwerken en er daarom geen persoonlijke spulletjes op kantoor moeten staan. Ik zie het voor me terwijl ik lees;
'Nadat ik drie zakken tjokvol heb gestouwd, kijk ik tevreden om me heen. Hé, ik kan de vensterbank weer zien!' en 'Ik voel me verlost, gelouterd, bevrijd.' Hilarisch, toch?
Je krijgt een persoonlijke inkijk op haar werk.
Tijdens een huiszoeking op een adres waarvan bewoners verdacht worden van het in bezit hebben van kinderpornografie, ziet ze twee dochtertjes van de verdachte;
'Bij het zien van zo veel angst en wantrouwen in hun ogen moet ik even slikken. Ondanks het feit dat ik gewoon mijn werk doe en de mij gegeven bevoegdheden correct uitoefen, voel ik plaatsvervangende schaamte om zo in hun privéleven binnen te dringen. Het voelt heel dubbel, want als de verdenking klopt, zijn zij zelf mogelijk slachtoffer...'
Hier spreekt de zakelijkheid, vertaald naar haar thuis-situatie. Ze stelt zich kwetsbaar op in dit boek.
Ik denk dat het heel goed is dat ze dit boek geschreven heeft; goed voor zichzelf maar vooral goed voor ons, de lezers. We weten nu meer dan we eerst voor mogelijk hadden gehouden. Ik heb dit boek graag gelezen en waardeer het met 4/5 sterren.
February 27, 2015
***½
Twijfel tussen drie en vier sterren, want dat hangt af van de insteek waarmee je dit boek leest. Verwacht je slechts geïnformeerd te worden over werk en bijkomende beslommeringen van een officier van justitie, dan zijn vier sterren op hun plaats. Verwacht je een boek dat leest als een roman, dan houdt het bij drie sterren op.
Pascale Bruinen schrijft heel toegankelijk. Manco is, maar dat is mijn persoonlijke beleving, dat zij niet loskomt van de columnstijl, die nog eens extra benadrukt wordt door het verwerken van haar AD-columns in het boek. (Wat op zich logisch is, want een eenmaal uitgevonden wiel hoeft niet nogmaals uitgevonden te worden.) Ik heb dat als irritant ervaren, want je kunt nooit eens even 'gewoon' doorlezen en ik legde daardoor het boek veel te makkelijk weg.
Bruinen heeft haar vak ontegenzeglijk op indrukwekkende wijze op de kaart gezet. ''Mijn eerste lijk is gelukkig vers' is een mustread voor elke thrillerfan - boeken, tv-series, films - die meer wil weten van de gang van zaken bij het openbaar ministerie, zowel voor en tijdens een onderzoek als ná het vangen van de boef.
Twijfel tussen drie en vier sterren, want dat hangt af van de insteek waarmee je dit boek leest. Verwacht je slechts geïnformeerd te worden over werk en bijkomende beslommeringen van een officier van justitie, dan zijn vier sterren op hun plaats. Verwacht je een boek dat leest als een roman, dan houdt het bij drie sterren op.
Pascale Bruinen schrijft heel toegankelijk. Manco is, maar dat is mijn persoonlijke beleving, dat zij niet loskomt van de columnstijl, die nog eens extra benadrukt wordt door het verwerken van haar AD-columns in het boek. (Wat op zich logisch is, want een eenmaal uitgevonden wiel hoeft niet nogmaals uitgevonden te worden.) Ik heb dat als irritant ervaren, want je kunt nooit eens even 'gewoon' doorlezen en ik legde daardoor het boek veel te makkelijk weg.
Bruinen heeft haar vak ontegenzeglijk op indrukwekkende wijze op de kaart gezet. ''Mijn eerste lijk is gelukkig vers' is een mustread voor elke thrillerfan - boeken, tv-series, films - die meer wil weten van de gang van zaken bij het openbaar ministerie, zowel voor en tijdens een onderzoek als ná het vangen van de boef.
March 31, 2015
Goh, wat een verrassend boek. Het leven van een Officier van Justitie gaat duidelijk ook niet altijd over rozen.
Doordat ik de schrijfster werkgerelateerd al talloze keren aan de lijn heb mogen hebben wist ik al dat zij erg aardig is. Maar dat ze ook nog over een behoorlijk dosis humor beschikt wist ik nog niet. Ik ben diverse malen keihard in de lach geschoten tijdens het lezen van dit boek.
Ja, ook bij het Openbaar Ministerie werken mensen die gewoon pasta staan te koken terwijl ze ondertussen een hele zaak telefonisch bespreken.
Mocht je ooit samen hebben gewerkt met het OM, dan is dit boek absoluut een aanrader, ook de andere kant van het werk wordt nu eens belicht. Overigens ook als je helemaal niets met dit werk hebt is het een erg leuk boek.
Ik heb in ieder geval erg veel lol aan dit boek beleefd!!!
Doordat ik de schrijfster werkgerelateerd al talloze keren aan de lijn heb mogen hebben wist ik al dat zij erg aardig is. Maar dat ze ook nog over een behoorlijk dosis humor beschikt wist ik nog niet. Ik ben diverse malen keihard in de lach geschoten tijdens het lezen van dit boek.
Ja, ook bij het Openbaar Ministerie werken mensen die gewoon pasta staan te koken terwijl ze ondertussen een hele zaak telefonisch bespreken.
Mocht je ooit samen hebben gewerkt met het OM, dan is dit boek absoluut een aanrader, ook de andere kant van het werk wordt nu eens belicht. Overigens ook als je helemaal niets met dit werk hebt is het een erg leuk boek.
Ik heb in ieder geval erg veel lol aan dit boek beleefd!!!
Displaying 1 - 19 of 19 reviews