In de stille Kempen, op de purperen hei, staat een eenzaam huisje, met een lijk erbij…
Dit boek werpt een ander licht op deze schijnbaar vreedzame bosrijke regio in het noordoosten van Vlaanderen. Welke Kempense moord inspireerde een internationale misdaadreeks? Welke sadistische moordenaar verscheen nooit voor assisen? Hoe bereidde Freddy Horion zijn waanzin voor in de Kempen? En hoe zit het met de enige Kempense seriemoordenaar?
Dit alles en nog veel meer komt aan bod in dit spannende en gevarieerde true crime-boek.
'Hier heerst vaak zwijgplicht. Een soort omerta die goed past bij de gesloten Kempense mentaliteit.'
audioboek: eerste van’t jaar! heel leuk tussendoortje, goed verteld en geeft wat podcast vibes. doordat het gaat over de regio van mijn roots, zijn er ook heel wat plekken en straten die genoemd worden me bekend wat het deste boeiender maakt 🙂↕️
Hoewel ik intussen naar Limburg verhuisd ben en een tijd in Ieper gewoond heb, ben ik wel opgegroeid in de Kempen. Daarnaast lees ik graag true crime. Dit boek moest ik dus lezen!
De term stille Kempen is voor mij wat achterhaald, maar ik was wel heel benieuwd in hoeverre de titel 'De kille Kempen' van toepassing zou zijn. Hiermee heeft de auteur zeker niet overdreven, want er vloeide helaas al heel wat bloed in deze regio.
Er passeren heel wat gemeentes en steden op alfabetische volgorde. Er worden telkens een aantal moordzaken besproken die een link hebben met deze plaats. De moorden werden gepleegd naar aanleiding van heel uiteenlopende motieven en op verschillende manieren. Sommige moorden werden in een ver verleden gepleegd (bijvoorbeeld hekserij enkele honderden jaren geleden) en andere moorden liggen nog vers in het geheugen.
Door bovenstaande is dit een gevarieerd boek en heb ik over moordzaken gelezen die ik voordien niet kende. Voor mij was dit boek dus geen herhaling van andere boeken of documentaires. Meermaals greep het zware geweld en/of de zinloosheid ervan mij erg aan. Het gezegde dat de realiteit de fictie overtreft, was hier zeker van toepassing.
Opgroeien deed ik voornamelijk in de Noorderkempen, een deel van mijn jeugd speelde zich in het zuidelijke deel af en werken doe ik in Turnhout. Zo riepen heel wat genoemde locaties herinneringen op, bijvoorbeeld speeltuin De Kloek, de schaatsbaan in Heist-op-den-Berg en het kasteel in Vorselaar.
Enerzijds riepen de locaties dus positieve herinneringen op, maar deden ze me vooral stilstaan bij het leed dat in de buurt ervan heeft plaatsgevonden en dat vond ik best confronterend. Zeker bij de iets recenter gepleegde moorden voelt het dan niet meer als een ver-van-mijn-bedshow aan.
De moord op Gert Van Roy is een van de zaken die me het meest is bijgebleven. Hierover had ik al eerder gehoord en de zinloosheid ervan blijft raken. Volgens de psychiaters zijn de daders onverbeterlijke psychopaten. Dat hun verzoek tot vrijlating mogelijks ooit wordt aanvaard, is een ongerustheid die ik met de familie deel. Ik kan mij ook vinden in het idee dat het soms lijkt alsof daders meer rechten hebben dan slachtoffers en nabestaanden, wat een zorg is die ook bij de moord op Melissa Van Loo aan bod kwam.
De meeste moorden worden vrij kort toegelicht en soms had ik graag nog meer te weten willen komen. Al snap ik natuurlijk ook dat er gezien het hoge aantal zaken keuzes gemaakt moesten worden. Bovendien zijn er een aantal zaken waarbij de toelichting wel meer uitgebreid is.
De auteur heeft een heel vlotte schrijfstijl met af en toe een woord dialect ertussen. Dat hield het in de mate van het mogelijke luchtig, want dit boek is best zware kost en liet een diepe indruk na. Wat wel altijd het geval is, is dat de verhalen met respect voor de slachtoffers en nabestaanden gebracht worden.
Een bijzonder toeval vond ik het koppel dat werd geïnterviewd over een dodelijke vechtpartij en nadien zelf in de kranten staat wegens partnermoord. Ook de naam van Natalia duikt kort op. Wil je weten hoe dat komt en wat er nog meer in de Kempen gebeurd is? Zet dit boek dan maar erg hoog op je TBR-lijst!
Interessant concept, maar daardoor mist het boek ook wel veel diepgang. Je krijgt altijd enkel de 'korte inhoud' van de zaken. Ik merkte dat de auteur gepassioneerd is door het onderwerp, maar dat zorgt er ook wel voor dat je soms een vreemde mix krijgt tussen het vertellen van de objectieve feiten en de auteur die af en toe plots over zijn eigen herinneringen aan een zaak begint te praten of een grap maakt om een hoofdstuk af te sluiten. Soms kwamen er daarnaast nog stukjes trivia tussen die er eigenlijk niet echt toe deden. Wat me ook stoorde was de herhaling. De auteur begint (bijna) elk hoofdstuk met "Ken je ...?", wat op den duur redelijk irritant begon te worden. Ik denk dat het beter geweest zou zijn als de auteur het concept tot een volwaardige reeks had gemaakt waarin elke of de meeste zaken die hij hier vertelde volledig uitgeschreven werden. Dat zou veel meer tijd en werk gekost hebben, maar zou ook veel interessanter geweest zijn. Nu heb ik getwijfeld om verder te blijven lezen. Ik heb het uiteindelijk toch uitgelezen omdat de korte hoofdstukken wel gemakkelijk zijn als ontspanningsmomentjes tijdens het studeren. Een podcast met een aflevering per streek zou ook een goed alternatief geweest zijn, zeker door de fragmentarische structuur van het boek. Luisteren naar het audioboek is dan ook een aanrader. Ik vond het fijn dat het in verschillende delen opgesplitst werd. Daarbij vermeldde een andere review dat er wel wat taalfouten in de geschreven versie staan, dus dat is een pluspunt van het boek beluisteren in plaats van lezen.
Kort samengevat: leuk idee, minder geslaagde uitwerking
Heb deze in audioboek geluisterd en vind het een beetje jammer dat de narrator geen Kempisch sprak?
Het was een heel interessant boek, zou soms wat meer diepgang hebben gewild. Nu was het weinig info over veel zaken, maar ik snap ook wel dat er ZO veel moordzaken zijn in de Kempen dat kiezen verliezen is 😅.
In De Kille Kempen neemt Stefan Laenen de lezer mee op een macabere reis door de Antwerpse Kempen. Het boek is alfabetisch opgebouwd, van Arendonk tot Zandhoven, en verweeft true-crimeverhalen met weetjes over de gemeenten waarin ze zich afspelen. Die opzet is origineel en ambitieus: elke plaats krijgt een eigen sfeer, een eigen verleden en vaak ook een duister randje.
Laenen schrijft vlot en met kennis van zaken. De true-crimeverhalen zijn intrigerend en tonen hoe misdaad ook in ogenschijnlijk rustige, landelijke gemeenten voorkomt. De afwisseling met lokale weetjes – waarvoor een gemeente bekend is of waarmee ze historisch gelinkt is – zorgt voor context en verbreding. Je voelt duidelijk de liefde voor de streek en de drang om verhalen te bewaren.
Toch wringt het soms in de uitvoering. Door de vele tijdssprongen en snelle gedachtewissels – van misdaad naar trivia, van de ene periode naar de andere – kan het boek verwarrend aanvoelen. Net wanneer je als lezer volledig in een zaak zit, word je weer weggehaald door een zijspoor. Dat maakt het moeilijk om emotioneel of narratief echt diepgang te bereiken.
Die fragmentarische structuur doet denken aan een gesproken format. De korte stukken, associatieve sprongen en afwisseling van zware en lichtere onderwerpen zouden mogelijk beter tot hun recht komen in een podcast, waar stem, tempo en pauzes voor meer samenhang kunnen zorgen.
De Kille Kempen is een boeiend en origineel boek voor liefhebbers van lokale geschiedenis en true crime.
Ook al ben ik zelf in geen velden of wegen met De Kempen verbonden, toch voelde ik me tijdens het lezen van dit boek opvallend snel thuis in de streek. Het is een boek dat je meeneemt en u deel laat uitmaken van dat typische Kempense sfeertje, minus het smakelijke accent wel.
De Kille Kempen is een heerlijke mix van herkenbare, recente gebeurtenissen en straffe verhalen die tot wel honderd jaar teruggaan. Die combinatie werkt verrassend goed en houdt het boek van begin tot einde boeiend. Wat het helemaal afmaakt, is de humor: met een flinke knipoog worden ook de zwaardere onderwerpen gebracht.