بادبزن خانم ویندرمر، سالومه، اهمیت ارنست بودن

by Oscar Wilde, محمد سعیدی (Translator)

مجموعه ی سه نمایشنامه:

1 - سالومه - 62 صفحه
2- اهمیت ارنست بودن - 123 صفحه
3 - بادبزن خانم ویندرمر - 116 صفحه

302 pages, Hardcover

About the author

Oscar Fingal O'Fflahertie Wills Wilde was an Irish poet and playwright. After writing in different forms throughout the 1880s, he became one of the most popular playwrights in London in the early 1890s. He is best remembered for his epigrams and plays, his novel The Picture of Dorian Gray, and his criminal conviction for gross indecency for homosexual acts.
Wilde's parents were Anglo-Irish intellectuals in Dublin. In his youth, Wilde learned to speak fluent French and German. At university, he read Greats; he demonstrated himself to be an exceptional classicist, first at Trinity College Dublin, then at Magdalen College, Oxford. He became associated with the emerging philosophy of aestheticism, led by two of his tutors, Walter Pater and John Ruskin. After university, Wilde moved to London into fashionable cultural and social circles.
Wilde tried his hand at various literary activities: he wrote a play, published a book of poems, lectured in the United States and Canada on "The English Renaissance" in art and interior decoration, and then returned to London where he lectured on his American travels and wrote reviews for various periodicals. Known for his biting wit, flamboyant dress and glittering conversational skill, Wilde became one of the best-known personalities of his day. At the turn of the 1890s, he refined his ideas about the supremacy of art in a series of dialogues and essays, and incorporated themes of decadence, duplicity, and beauty into what would be his only novel, The Picture of Dorian Gray (1890). Wilde returned to drama, writing Salome (1891) in French while in Paris, but it was refused a licence for England due to an absolute prohibition on the portrayal of Biblical subjects on the English stage. Undiscouraged, Wilde produced four society comedies in the early 1890s, which made him one of the most successful playwrights of late-Victorian London.
At the height of his fame and success, while An Ideal Husband (1895) and The Importance of Being Earnest (1895) were still being performed in London, Wilde issued a civil writ against John Sholto Douglas, the 9th Marquess of Queensberry for criminal libel. The Marquess was the father of Wilde's lover, Lord Alfred Douglas. The libel hearings unearthed evidence that caused Wilde to drop his charges and led to his own arrest and criminal prosecution for gross indecency with other males. The jury was unable to reach a verdict and so a retrial was ordered. In the second trial Wilde was convicted and sentenced to two years' hard labour, the maximum penalty, and was jailed from 1895 to 1897. During his last year in prison he wrote De Profundis (published posthumously in abridged form in 1905), a long letter that discusses his spiritual journey through his trials and is a dark counterpoint to his earlier philosophy of pleasure. On the day of his release, he caught the overnight steamer to France, never to return to Britain or Ireland. In France and Italy, he wrote his last work, The Ballad of Reading Gaol (1898), a long poem commemorating the harsh rhythms of prison life.

Reviews

[ناصر سليم]

.
بوسه تلخ!
هشدار:(ماجرای نمایشنامه سالومه اثر اسکار وایلد رو در چند خط نوشتم خوندن این ریویو باعث اسپویل شدن نمایشنامه میشه.)


سالومه دخترخوانده پادشاه فلسطین یعنی هیرودیس، بقدری زیبا بود که همه مفتون زیبایی و ظرافت و تنِ خوش‌تراشش بودند، ولی دل به کسی نمی‌داد تا اینکه متوجه نغمه‌های یحیی پیغمبر در سیاه چاله شد، با خودش فکر کرد که اگر من این مرد خدا را عاشق خودم کنم نغمه‌های مقدس او به اشعار عاشقانه‌ایی تبدیل می‌شود که دنیا به خودش ندیده باشد. و برای به دست آوردن دل یحیی تعمید دهنده، لبخندی را که صدها نفر عاشق دیدنش بودند نثار وی کرد، ولی یحیی دل به او نداد و همین امر سالومه را طوری حریص کرد که به نزد پدرخوانده‌ی مستش رفت.(لحظه‌ایی مکث)
قبل از آمدن سالومه، هیرودیا، همسر پلید هیرودیس، که سخت مورد شماتت یحیی واقع شده بود و از سخنان این پیغمبر به تنگ آمده بود، بارها و بارها خواستار کشته شدن یحیی بود ولی پادشاه می‌ترسید با کشتن یحیی پادشاهی‌اش از هم ویران شود.
(باز میگردیم به صحنه قبل)
سالومه وقتی به دربار آمد و هیرودیس او را دید لبخندی به لب نشاند و گفت برای من برقص، مرا از اندوهی که وجودم را گرفته رهایی بخش، تا هر چه که می‌خواهی، نصیبت کنم! سالومه با عشوه‌گری گفت برایت می‌رقصم ولی این رقص بهایی دارد! هیرودیس گفت نیمی از تخت و جاه و مالم را به تو می‌دهم ولی سالومه درخواستِ سر یحیی را کرد و برای اینکه هیرودیس را شیفته‌تر کند، گفت با لباس هفت پرده( یا هفت نقاب) خویش برایت می‌رقصم!
هرودیا، زن هیرودیس خوشنود از این معامله شوهرش را تشویق کرد و سر یحیی را در تشتی سیمین برای سالومه آوردند و سالومه چنان رقص و پایکوبی کرد که وقاحتِ این رقص تا آن زمان در تاریخ ثبت نشده بود
عقل از سر هر کسی که در دربار بود رفت و همه با چشمانی حریص به سالومه چشم دوخته بودند که پرده پرده‌ی لباسش در هر چرخشی در میانه رقص، از قید لباس آزاد می‌شد و عریانی تنش را که به ظرافت گل یاس و سپیدی برف بود نمایان می‌کرد...
و در آخر بوسه‌ایی بر لبان یحیی زد ولی این بوسه همانی نبود که انتظارش را داشت چرا که تلخ‌تر از حنظل بود!


(کازانتزاکیس گفته بود: دو فتنه جاودانی است یکی عشق و دیگری طعام! زنان به این حقیقت واقفند و خاموش می‌مانند لیکن مردان این را نمی‌دانند و پیوسته فریاد می‌کنند.)

[Mohammad Ali Shamekhi · Rating 2 out of 5]

ترجمه ترجمه ی متوسطی است - حتی در جاهایی منطق حکم می کند که جمله باید برعکس باشند ( حتی طبق اواخر داستان عمه آگوستا در واقع خاله آگوستا است ).

از بین سه نمایشنامه اهمیت ارنست بودن را به دلیل فضای طنرش دوست داشتم و بادبزن خانم میندرمر را به دلیل جدیت و حتی تا حدی تراژیک بودنش . اما سالومه به نظرم چیز خاصی نیامد.

محمود صناعی در مقدمه ی این کتاب حرفی زده که بعد از خواندن کتاب حس می کنم باهاش همدلم: طنزهای وایلد بیشتر طنزهای زبانی و لحظه ای اند و نه اینکه مفهوم و معنایی عمیق داشته باشند.

[Maa jed · Rating 4 out of 5]

سالومه رو خیلی دوست نداشتم ،
اهمیت ارنست بودن خوب بود
ولی بادبزن خانم ویندرمر عالی ، شاهکار
در دو داستان آخر خلق موقعیت ها و کنش ها و واکنش ها به نظرم نقطه ی قوت نمایشنامه است و کشش روایت هم فوق العاده.
لذت بردم