Hanne Eerdekens did it again. Na 'Met jou is het anders' en 'Polaris', schrijft ze opnieuw een pakkende queer YA-romance. Linus en Aster hebben vanaf nu een spAster is your typical high school bad boy. Hij verzamelt strafstudies alsof het stickers zijn en zijn onvoldoendes swingen de pan uit. Veel leerkrachten hebben hem al opgegeven als hopeloos geval en willen hem van school schoppen, maar de directrice blijft in hem geloven. Hij krijgt nog 1 kans: als hij Linus, een rolstoelgebruiker, een maand begeleidt door de school, dan mag hij blijven en heeft hij zijn strafstudies ingehaald.
Linus was een veelbelovend zwemmer, met misschien wel de Olympische Spelen in zijn toekomst. Dat verandert als hij een auto-ongeluk heeft en in een rolstoel belandt. Hij moet lang en zwaar revalideren. Na maanden komt hij terug op school, en dat is plots een pak lastiger met die rolstoel. Van Aster moet hij ook niet veel weten, die player blijft het best uit zijn buurt! Medelijden hoeft hij niet.
De twee personages van Aster en Linus zijn prachtige, gelaagde personen. Hoewel Aster misschien start als het ultieme romcom-stereotiep, ontwikkelt hij zich op een hartverwarmend mooie manier. De sterkte van dit verhaal ligt absoluut bij deze twee jongens, want hoe mooi heeft Hanne hen uitgewerkt!
Het verhaal op zich is mooi in zijn eenvoud. Er zit geen strak gespannen spanningsboog in of heel wat gekke plottwists, maar het gaat over twee jongens die elk hun eigen struggles hebben op de middelbare school. Linus komt terug na een ongeval dat zijn leven voorgoed verandert heeft en Aster staat op het punt van school geschopt te worden. Je leert hen kennen terwijl ze elk met hun problemen om proberen gaan. Hun dagdagelijkse leven, maar zo boeiend om te lezen! Het verhaal had mij volledig mee, ik wil meer van Aster en Linus!eciaal plekje in mijn boekenhart <3. Wat een cuties!