Տպավորված եմ. ողջ պատմությունը Արբրահամի՝ որդուն զոհաբերելու հարցի քննությունն է: Կիերկեգորը վերլուծում է Աբրահամի պատրաստակամությունը զոհաբերել իր որդուն՝ Իսահակին, ոչ թե որպես պարզապես հնազանդության դրսևորում, այլ որպես պարադոքս, որտեղ Աբրահամը մնում է «հավատի ասպետ»՝ չնայած էթիկական, մարդկային և բանական չափանիշները խախտելուն։ Գիրքը հակադրում է էթիկականը (համընդհանուր, ռացիոնալ, սոցիալական) կրոնականի հետ (անհատական, պարադոքսալ, բացարձակ):
Վերնագիրը վերաբերում է հավատքի մեջ բացարձակ, անձնական ընտրություն կատարելու հսկայական անհանգստությանը և հոգեբանական բեռին: Ողջ տեքստում երևում է փիլիսոփայի հիացմունքը առ Աբրահամը ու միևնույն ժամանակ նրան միչև վերջ չհասկանալու ու չըմբռնելու պարադոքսը, ինչպես նա պարբերաբար խոստովանում է իր տեքստում:
Ասում է՝ Աբրահամը հաճույքով կզոհաբերեր իր որդուն, եթե իմանար, որ դա մարդկության, աշխարհի փրկության համար է, բայց նրա համար զոհաբերությունը զուտ որպես զոհաբերություն անըմբռնելի էր: Նաև գրում է՝ Աբրահամը թերևս հոգու խորքում գիտեր, որ Աստված այդ քայլը թույլ չի տա, դրա համար է գնում դրան, ինչպես մենք՝ մարդիկս մեր կարեկցանքն ու օգնությունը առաջարկում ենք այն ժամանակ, երբ գիտենք, որ դրանից հրաժարվելու են:
Փաստացի Կիերկեգորը անդրադառնում է սոսկ աստվածաշնչյան մի քեյսի, բայց այդ քեյսի ուսումնասիրությունն ու քննությունը դառնում է մարդկային էության, կյանքի, հասարակական ու մշակութային տարբեր շերտերի բացահայտում: Կիերկեգորը խոսում է միայնության, լռության ընտրության, դրա հրեշային և հրեշտակային կողմերի մասին, խոսում է չհասկացվածության ու համակերպվածության մասին, մարդկային փոխհարաբերությունների, ապրումակցության ու խղճահարության տհաճության ու խղճահարության մասին:
Կիերկեգորի էքզսիտենցիալիզմն ինձ ավելի հարազատ է, քան՝ մյուսներինը: Եվ հարցը բնավ քրիստոնեական, կրոնական ենթատեքստը չէ, պարզապես Կիերկեգորն ինձ ավելի համապարափակ ու ընդգրկուն է թվում. ապացուցելու բան չունի, մաչոյություն չի անում:
Seems like a good book, but this version is particularly bad (2/5 stars).
I will admit, I am not reading this as philosophy so much as a parable on the binding of Isaac. In regards to the latter, Kierkegaard provides some entertaining and enlightening meditations. Unfortunately, Kierkagaard's style (or, as I suspect, the style chosen by Mr. Lowrie, the translator) causes far more frustration and confusion than joy and clarity.
I will perhaps try this book again in the future. But I will be sure to obtain a copy from a better publisher who puts in the effort to pay a translator, rather than depending on antiquated public domain works.