Θα πω την αλήθεια. Ξεκίνησα με ανυπομονησία και γεμάτος προσδοκίες αυτό το βιβλίο, καθώς το Σκίτσο του ίδιου με είχε εντυπωσιάσει.
Είναι ένα καλό βιβλίο, για να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους, αλλά μένει σε αυτό: Άλλο ένα καλό βιβλίο.
Η πλοκή ρέει κάπως απότομα στην αρχή, πριν αποκτήσει το ρυθμό της. Οι χαρακτήρες έχουν το βάθος που θέλεις, και η ιστορία διηγείται ένα μικρό στιγμιότυπο του δήθεν τέλους της ιστορίας. Ανατολική Γερμανία, λίγο πριν την πτώση του τοίχους, μια παρέα η οποία συνειδητά είναι κατά του καθεστώτος, κι ακόμη πιο συνειδητά ξέρει τι τους περιμένει στο ελευθεραγοριτικο μέλλον. Ωστόσο όλα αυτά γρήγορα μιουταρονται και μένουν κάπου πίσω στο μπαγκραουντ ενώ στη σκηνή έρχεται μια επιστροφή, με τους δικούς της και άρα όχι του πατροπαράδοτους όρους, στη γερμανική εξοχή, στο μικρόκοσμο του χωριού. Εκεί λοιπόν έχουμε το σκηνικό του έρωτα, της αγωνίας για το δυσοίωνο μέλλον, και της αλληλεγγύης.
Όλα αυτά με την ωραία αφήγηση του συγγραφέα, και τον τρόπο γραφής τους. Ωστόσο δεν είναι εν τέλει κάτι πέρα ως από ένα ευχάριστο βιβλίο. Αξίζει, αλλά δεν σε ξετρελαίνει κιόλας.