Μέσα από τα περιστατικά της καθημερινής ζωής της Περσεφόνης, ξεδιπλώνεται η Ελλάδα των αρχών του '60, όπως την βιώνει ένα πεντάχρονο κοριτσάκι μεσοαστικής οικογένειας: συγκατοίκηση γονιών και παππούδων στο μεγάλο σπίτι, οικογενειακά προβλήματα, μαύρα κι άσπρα συγγενικά πρόβατα, πολιτικές αντιπαραθέσεις. Αυτά, μαζί με τα γεγονότα που συμβαίνουν και αλλάζουν το πρόσωπο και τον χαρακτήρα της Ελλάδας (οι βασιλικοί γάμοι, τα Ιουλιανά, η έλευση της τηλεόρασης, η Χούντα κ.ά.), είναι τα πολύχρωμα νήματα με τα οποία κεντά τον καμβά της. Παρατηρεί, λοιπόν, η Περσεφόνη πρόσωπα, συμπεριφορές και καταστάσεις γύρω της και με τον προσωπικό της, εντελώς ιδιαίτερο τρόπο, καταλήγει σε συμπεράσματα σημαντικά για τη ζωή της δίνοντας στην αγάπη, στην ομορφιά, στο εφικτό και το ανέφικτο τις δικές της, μοναδικές ερμηνείες.
"Και μετά με πήρε η Μαμά αγκαλιά και βγήκαμε στη βεράντα κι ο Μπαμπάς ήρθε να καθίσει μαζί μας και να κάνει τσιγάρο. Κι έλεγε στη Μαμά για κάτι δρόμους που έγιναν φασαρίες και που η αστυνομία είχε "γκλομπς και δακρυγόνα"- κι άλλες καινούργιες λέξεις, πως θα τις θυμάμαι όλες αυτές; - και για ένα παλικάρι που πολύ το χτύπησαν και που το λέγανε Σωτήρη. Κι εγώ, λίγο πριν με πάρει ο ύπνος στην αγκαλιά της Μαμάς, σκεφτόμουν τι ώρα, άραγε, να γύρισε αυτός ο Σωτήρης στο σπίτι του κι αν ήταν κανείς εκεί να του ανοίξει την πόρτα και να τον πάει στο μπάνιο να του πλύνει τα αίματα."
Όμορφο και ευχάριστο. Αν το προσωπικό έδινε περισσότερο χώρο στο οικουμενικό θα μπορούσε να είναι ένα μικρό αριστούργημα.
Η πεντάχρονη Περσεφόνη αφηγείται ιστορίες από την καθημερινότητά της στις αρχές της δεκαετίας του 60. Ευφυέστατη σύλληψη και έξυπνο χιούμορ σε μια όμορφη μείξη προσωπικής καταγραφής και μυθοπλασίας.
Δε λέω, πρόκειται για ένα βιβλίο γραμμένο σε μια σωστότατη γλώσσα και με μια αφήγηση που ρέει αβίαστα. Το ύφος όμως σε συνδυασμό με την πληροφορία πως ο αφηγητής είναι ένα πεντάχρονο παιδάκι, κλονίζει αφάνταστα την αληθοφάνεια και το ρεαλισμό της ιστορίας, καθιστώντας -σε μένα τουλάχιστον- το εγχείρημα αυτής της αφηγηματικής τεχνικής όχι μόνο ανεπαρκές μα και άκρως ενοχλητικό.
Η Περσεφόνη, όπως το έθεσε σωστά κάποιος άλλος αναγνώστης, είναι σαν μια Ελληνίδα Μαφάλντα, που υποπτεύεται κανείς πως πρόκειται για το παιδικό alter ego της συγγραφέα. Βεβαίως, στις στιγμές επίδειξης των άκρων του χαρακτήρα της, η Περσεφόνη φτάνει να γίνει από Μικρός Πρίγκιπας μέχρι το Σπουργίτι του Αρκά.
Κατά συνέπεια, η ανάγνωση αυτής της παιδικής (πλην όχι τόσο αφελούς) "μαρτυρίας" από τη δεκαετία του '60 κυλάει αβίαστα, προκαλέι το γέλιο κι ενίοτε τον εκνευρισμό - όπως αναμφίβολα είναι ικανό ένα πανέξυπνο πεντάχρονο.
Σε κάθε περίπτωση, είναι εξαιρετική η μίμηση της διάσπασης προσοχής ενός παιδιού, του ιδιαίτερου πρίσματος μέσα από τον οποίο βλέπει τον κόσμο το απαίδευτο (και ακόμα άφθαρτο) βλέμμα του - και κυρίως, είναι τόσο εμφανές το πόσο φευγαλέα είναι η αθωότητά μας.
μία εξαιρετικά χαρούμενη και αστεία εκδοχή της δεκαετίας του 70 με τη φωνή ενός μικρού κοριτσιού και του τρόπου που αντιλαμβάνεται τα πράγματα που συμβαίνουν γύρω της. πραγματικά πέρασα υπέροχα και γέλασα πολύ