🔸ತೇಜಸ್ವಿಯವರ "ಹುಲಿಯೂರಿನ ಸರಹದ್ದು" ಕಥಾಸಂಕಲನವು ಆರು ವಿಶಿಷ್ಟ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿದೆ, ಪ್ರತಿಯೊಂದೂ ಆಳವಾದ ಮಾನವೀಯ ಸಂವೇದನೆಗಳನ್ನು ಅನಾವರಣಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲ ಕಥೆಗಳ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಕವಿಗಳ ಕಾವ್ಯದ ತುಣುಕುಗಳಿದ್ದು, ಕಥೆಯ ತಿರುಳಿಗೆ ಪೂರಕವಾಗಿವೆ. ತೇಜಸ್ವಿ ಅವರ ನಿಸರ್ಗ ಸೌಂದರ್ಯದ ಬಗೆಗಿನ ಒಲವು ಮತ್ತು ಅದರ ನಿಗೂಢತೆಯ ಅನ್ವೇಷಣೆ, ವಿಶಿಷ್ಟ ಹಾಸ್ಯ ಪ್ರಜ್ಞೆ, ಸಂವಿಧಾನದ ಕುರಿತಾದ ಆಳವಾದ ತಿಳಿವಳಿಕೆ ಮತ್ತು ನಿರರ್ಗಳ ನಿರೂಪಣಾ ಶೈಲಿ ಈ ಸಂಕಲನದ ಯಶಸ್ಸಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗಿವೆ. ಅವರು ತಮ್ಮ ಕಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಣ್ಣಿಗೆ ಸಮೀಪವಾದ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಬಳಸಿದ್ದು, ಓದುಗರಿಗೆ ಸಹಜ ಅನುಭವ ನೀಡುತ್ತದೆ.
ಸಂಕಲನದ ಮೊದಲ ಕಥೆ, "ಲಿಂಗ ಬಂದ", ಕುವೆಂಪುರವರ ಪದ್ಯದ ತುಣುಕಿನೊಂದಿಗೆ ಆರಂಭವಾಗಿ, ಹತ್ತು ವರ್ಷದ ಕಿಟ್ಟಿಯ ಮೂಲಕ ಹುಲಿಯ ಭಯ ಮತ್ತು ಮಲೆನಾಡಿನ ಮಳೆಗಾಲದ ವಾತಾವರಣವನ್ನು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಡುತ್ತದೆ. ಏಕಾಂತ, ರಾತ್ರಿ, ಮಳೆ ಮುಂತಾದ ಅಂಶಗಳು ನಿಗೂಢ ವಾತಾವರಣವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ, ವೈಜ್ಞಾನಿಕವಾಗಿ ಮತ್ತು ತಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿ ಸುಸಂಬದ್ಧವಾದ ವಸ್ತುನಿಷ್ಠತೆಯನ್ನು ಕಥೆಗೆ ನೀಡುತ್ತವೆ. ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಹೆದರಿಸಲು ಹಿರಿಯರು ಹೇಳುವ ಕಥೆಗಳಿಂದಾಗುವ ಅನಾಹುತಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಲೇಖಕರು ಕಲಾತ್ಮಕ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ನೀಡಿದ್ದಾರೆ. ಕಿಟ್ಟಿಯ ಅಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಲಿಂಗನ ಆಗಮನದ ಮೂಲಕ ಅಜ್ಞಾನ ಮೂಲದ ಭಯದಿಂದ ಭದ್ರತೆಯ ಕಡೆಗೆ ಮಾನವನ ಚಲನೆಯನ್ನು ಸಾಂಕೇತಿಕವಾಗಿ ಚಿತ್ರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಮಾನವನ ಆದಿಮ ಆಲೋಚನಾ ವಿಧಾನಗಳು ಮತ್ತು ಸತ್ಯಾನ್ವೇಷಣೆಯ ಹಂಬಲವನ್ನು ಶುಷ್ಕವಾಗದಂತೆ ಕಲಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಅನಾವರಣಗೊಳಿಸಿದ್ದಾರೆ.
ಎರಡನೆಯ ಕಥೆ, "ಪಂಜ್ರೊಳ್ಳಿ ಪಿಶಾಚಿಯ ಸವಾಲು", ಕುಮಾರವ್ಯಾಸ ಭಾರತದ ಪದ್ಯದೊಂದಿಗೆ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗಿ, ತೇಜಸ್ವಿ ಅವರ ನವಿರಾದ ಹಾಸ್ಯಪ್ರಜ್ಞೆಗೆ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಉದಾಹರಣೆಯಾಗಿದೆ. ಓದಿ ಮುಗಿಸಿದ ಮೇಲೆ ನಗದೆ ಇರಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದಂತಹ ಒಂದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಕಥೆಯಿದು.
ಮೂರನೆಯ ಕಥೆ, "ಗುಡುಗು ಹೇಳಿದ್ದೇನು?", ಕುವೆಂಪುರವರ ಪದ್ಯದೊಂದಿಗೆ ಆರಂಭವಾಗಿ, ತೇಜಸ್ವಿ ಅವರು ಪೂರ್ಣ ಪ್ರಮಾಣದ ಕಥೆಗಾರರಾಗಿ ಬೆಳೆದು ನಿಂತಿದ್ದನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ಇದರ ಕಥಾತಂತ್ರ ಅತ್ಯಂತ ವಿಶಿಷ್ಟವಾಗಿದ್ದು, ಸರಳ ನಿರೂಪಣೆಯ ಮೂಲಕ ಮಾನವೀಯ ಮನಸ್ಸಿನ ಒಳಪದರಗಳನ್ನು ಎಳೆಎಳೆಯಾಗಿ ಬಿಡಿಸಿ ತೋರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಕಥೆಯೊಳಗಿನ ಸೋಮ ಮತ್ತು ಲಕ್ಕರ ಪಾತ್ರಗಳು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿರುವ ಮಾನಸಿಕ ದ್ವಂದ್ವವನ್ನು ಬಿಂಬಿಸುತ್ತವೆ. ಕಥೆಯ ಅಂತ್ಯವನ್ನು ಊಹಿಸಬಹುದಾದರೂ, ತೇಜಸ್ವಿ ಅವರು ರಹಸ್ಯವನ್ನು ಕೊನೆಯವರೆಗೂ ಕಾಯ್ದುಕೊಂಡು ಸ್ಫೋಟಗೊಳಿಸುವ ಕಥಾತಂತ್ರದ ಸಿದ್ಧಿ ಮೆಚ್ಚುವಂತಹದ್ದು. ಇದು ಸಂಕಲನದ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಕಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿದೆ.
ನಾಲ್ಕನೆಯ ಕಥೆ, "ಊರ್ವಶಿ", ಋಗ್ವೇದದ ಉಕ್ತಿಯೊಂದಿಗೆ ಶುರುವಾಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಇದನ್ನು ಶಾಪ, ವಿರಹ, ಮಿಳನ ಎಂದು ಮೂರು ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ವಿಂಗಡಿಸಲಾಗಿದೆ. ಭಯದ ಮನೋವಿಜ್ಞಾನವನ್ನು ಇದು ಮುಂದುವರೆಸಿದೆ; ಹಾವಿಗೆ ಹೆದರಿದವನು ಹಗ್ಗಕ್ಕೂ ಹೆದರುವಂತೆ, ಸೋಮು ಹುಚ್ಚು ನಾಯಿಯ ಭಯದಿಂದ ನರಳುತ್ತಾನೆ. ಮಳೆಗಾಲದ ವಾತಾವರಣವು ಅವನ ಭಯವನ್ನು ಉಲ್ಬಣಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಕಥೆಯ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಬರುವ ಊರ್ವಶಿ (ಸುಭದ್ರ) ಮತ್ತು ಸೋಮು ನಡುವಿನ ಸಂಬಂಧವು ಬದುಕಿನ ಆಕರ್ಷಣೆಯನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಸಾವಿನ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯದಲ್ಲಿಯೂ ಬದುಕಿನ ಬಗೆಗಿನ ಮಾನವನ ಅದಮ್ಯ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ತೇಜಸ್ವಿ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ, ಆದ್ದರಿಂದ 'ಊರ್ವಶಿ' ಶಿರೋನಾಮೆ ಔಚಿತ್ಯಪೂರ್ಣವಾಗಿದೆ.
ಐದನೆಯ ಕಥೆ, "ಹುಲಿಯೂರಿನ ಸರಹದ್ದು", ಅಡಿಗರ ಕವನದ ತುಣುಕಿನೊಂದಿಗೆ ಆರಂಭವಾಗಿ, ಈ ಸಂಕಲನಕ್ಕೆ ಹೆಸರಾದ ಕಥೆಯಾಗಿದೆ. 'ಹುಲಿಯೂರು' ಒಂದು ಸಾಂಕೇತಿಕ ಹೆಸರಾಗಿದ್ದು, ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತದೆ. ಅದರ ಸರಹದ್ದನ್ನು ದಾಟಿ ಹೋಗುವುದು ಹೊಸ ದಿಗಂತದತ್ತ ಇಟ್ಟ ಹೆಜ್ಜೆಯ ಸಂಕೇತ. ಇಲ್ಲಿ ಕಥಾನಾಯಕ ಸೋಮುವಿಗೆ, ತಾನು ಮತ್ತೊಬ್ಬರಿಗಾಗಿ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬ ಸತ್ಯದ ಅರಿವಾಗಿ, ಈ ಹುಲಿಯೂರಿನ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಿಂದ ಸಿಡಿದು ನಿಲ್ಲಲು ಪ್ರಚೋದಿಸುತ್ತದೆ. ರಕ್ತದಿಂದ ಕೆಂಪಾದ ಗರುಡನ ಬಾಯಿ ಮತ್ತು ಉಗುರುಗಳು ಕ್ರಾಂತಿಯನ್ನು ನಿರ್ದೇಶಿಸುತ್ತವೆ. ಸಮಷ್ಟಿ ಶೋಷಣೆಯ ವಿರುದ್ಧ ವ್ಯಷ್ಟಿ ಮನಸ್ಸಿನ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯಾಗಿ ಈ ಕಥೆ ರೂಪುಗೊಂಡಿದೆ. ಸೋಮುವನ್ನು ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ಬಲಿಯಾಗಿಸದೆ, ಅದರ ವಿರುದ್ಧ ಸಿಡಿದು ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಹೊಸ ದಿಗಂತದತ್ತ ದಾರಿಗೂಡಿಸಿರುವುದು ಲೇಖಕರ ವೈಶಿಷ್ಟ್ಯ.
ಸಂಕಲನದ ಕೊನೆಯ ಕಥೆ, "ಗಾಂಧೀಜಿಯ ದೆಸೆಯಿಂದ", ಬೇಂದ್ರೆಯವರ ಕವನದೊಂದಿಗೆ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗಿ, ವಿಡಂಬನಾತ್ಮಕ ಶೈಲಿಯಲ್ಲಿ ಗುಂಡೇಗೌಡರ ಮಗ ಮೋಹನದಾಸ (ಕೆ.ಜಿ) ಗಾಂಧೀಜಿಯಂತೆ ಆಗಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿ ಹೇಗೆ ನಿರಾಶನಾಗುತ್ತಾನೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಚಿತ್ರಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರ್ಶಗಳನ್ನು ಅಂಧವಾಗಿ ಅನುಕರಿಸುವಿಕೆಯ ವಿಫಲತೆಯನ್ನು ತೇಜಸ್ವಿ ಇಲ್ಲಿ ಹಾಸ್ಯ ಮತ್ತು ವಿಡಂಬನೆಯ ಮೂಲಕ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿ ತೋರಿಸಿದ್ದಾರೆ.
ಒಟ್ಟಾರೆ, "ಹುಲಿಯೂರಿನ ಸರಹದ್ದು" ಸಂಕಲನದ ಆರು ಕಥೆಗಳು ಲೇಖಕರ ಪ್ರಯೋಗಶೀಲತೆಯನ್ನು ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿಯುತ್ತವೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕಥೆಯೂ ವಿಭಿನ್ನ ಆಯಾಮಗಳನ್ನು ತೆರೆದಿಟ್ಟರೂ, ಅವೆಲ್ಲವೂ ನಿಸರ್ಗ, ಮಾನವ ಸಂಬಂಧಗಳು, ಮನಸ್ಸಿನ ಸಂಕೀರ್ಣತೆಗಳು ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ವಾಸ್ತವಗಳನ್ನು ತೇಜಸ್ವಿ ಅವರ ವಿಶಿಷ್ಟ ಶೈಲಿಯಲ್ಲಿ ಅನಾವರಣಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ. 'ಹುಲಿಯೂರಿನ ಸರಹದ್ದು' ಎಂಬ ಶೀರ್ಷಿಕೆ ಲೇಖಕರ ಹೊಸ ದಿಗಂತದತ್ತ ಹೆಜ್ಜೆಯಿಡುವ ನಿರ್ಧಾರವನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತದೆ, ಇದು ಅವರ ವ್ಯಕ್ತಿಗತ ಸನ್ನಿವೇಶ ಮತ್ತು ಸಂದರ್ಭಗಳಿಗೆ ಔಚಿತ್ಯಪೂರ್ಣವಾಗಿದೆ.