محمدعلی بهمنی، متولد ۱۳۲۱ در شهر دزفول. او بدون شک یکی از مهمترین و جدیترین غزلسرایان جریان موسوم به «غزل مدرن» است. نگاه انسانی و زبان ساده و تغزل بکر او، موجب شده است تا شعری بسراید که عوام آن را با لذت بخوانند و در عین حال خواص هم بپسندند. شعر او دیرتر از زمانی که شایستهاش بود مورد توجه و استقبال قرار گرفت، اما او توانست با حضور پیگیر خود در عرصه غزل، نام خود را به عنوان یک شاعر خلاق به اثبات برساند.
از او تا کنون مجموعههای متعددی به چاپ رسیده است که در این میان میتوان نام برد از «گاهی دلم برای خودم تنگ میشود (۱۳۶۹)»، «شاعر شنیدنی است (۱۳۷۷)» و «نیستان (۱۳۷۹)». بهمنی درسال ۱۳۷۸ به عنوان غزلسرای برگزیده، جایزه تندیس مهر را از آن خود ساخته است.
شعرهایی که بیشتر دوس داشتم، "این خانه واژه های نسوزی دارد"، "نارس هم"، "دی شیخ"، "توأمان خستگی و شوق"، "جنگل روحم از آن آسمان" و "سرکنگی" ( 1، 2، 3 و 4) بودند. البته شعرهای دیگری هم بودند که خوب بودند اما اینها بهترین ها بودند
اما از آن طرف شعرهای مبهمی هم وجود داشتند که نمی تونستم به درکشون نزدیک بشم مثل "ققنوس نوزاد"، "وایا"، "هی..." و ...