What do you think?
Rate this book
Schildpadmeisje
Na haar prachtige Briefjes voor Pelle en We moeten je iets vertellen komt Marlies Slegers met de indringende jeugdroman Schildpadmeisje, over een meisje dat langzaam uit haar schulp durft te kruipen.
De dertienjarige Elvis - Vis - houdt van geschiedenis, schrijven en verzamelen. Ze heeft een geheime caravan in het bos waar ze zich verstopt voor haar moeder als die te veel heeft gedronken en zich op haar afreageert. In de caravan bewaart Vis oude, afgedankte spullen die ze op straat vindt, maar een schildpad die ze bij het grofvuil ontdekt, neemt ze mee naar huis.
Dan ontmoet ze Sid, de nieuwe, excentrieke buurjongen, die in alles het tegenovergestelde is van de gesloten Vis, en ze begrijpt niet waarom hij zoveel moeite doet om vrienden te worden. Langzaam kruipt ze uit haar schulp, en als haar moeder weer eens heel erg dronken is, neemt Vis een drastisch besluit.
'Wat houd ik toch van schrijvers die je opeens verrassen.'
De Grote Vriendelijke Podcast
'Mooi geschreven, meeslepend, verdrietig en ook grappig. Absoluut Slegers' beste boek tot nu toe.'
Susan Venings, Waanenwijs.nl over Briefjes voor Pelle
De dertienjarige Elvis - Vis - houdt van geschiedenis, schrijven en verzamelen. Ze heeft een geheime caravan in het bos waar ze zich verstopt voor haar moeder als die te veel heeft gedronken en zich op haar afreageert. In de caravan bewaart Vis oude, afgedankte spullen die ze op straat vindt, maar een schildpad die ze bij het grofvuil ontdekt, neemt ze mee naar huis.
Dan ontmoet ze Sid, de nieuwe, excentrieke buurjongen, die in alles het tegenovergestelde is van de gesloten Vis, en ze begrijpt niet waarom hij zoveel moeite doet om vrienden te worden. Langzaam kruipt ze uit haar schulp, en als haar moeder weer eens heel erg dronken is, neemt Vis een drastisch besluit.
'Wat houd ik toch van schrijvers die je opeens verrassen.'
De Grote Vriendelijke Podcast
'Mooi geschreven, meeslepend, verdrietig en ook grappig. Absoluut Slegers' beste boek tot nu toe.'
Susan Venings, Waanenwijs.nl over Briefjes voor Pelle
- GenresChildrens
270 pages, Kindle Edition
Published September 17, 2025
29 people are currently reading
232 people want to read
About the author
Marlies Slegers
49 books42 followersI've been writing since 2004, and have written more than 40 books to date (april 2021), with some titles having been translated en published in countries around the world. Writing is not just my passion and work, it's my oxygen.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 53 reviews
January 11, 2026
3,5
Na We moeten je iets vertellen was ik een beetje huiverig om te starten in een nieuw boek van deze auteur. Uiteraard is dat niet verplicht, maar ik ben wel benieuwd hoe auteurs soms bepaalde onderwerpen aankaarten/verwerken/beschrijven. Lang verhaal kort: ik was nieuwsgierig genoeg en ben begonnen.
Eerlijk gezegd ben ik blij te zeggen dat ik Schildpadmeisje prettiger vond lezen dan eerdergenoemde titel. Het bevatte een stuk minder onderwerpen en metaforen waardoor het (voor mij) beter las en dit verhaal meer lading kreeg op een betere manier.
Het wordt op het omslag dit keer niet benoemd, maar de mooie illustraties komen van Jeska Verstegen, passend.
Het begint al met de karakterschets van Elvis, al wordt ze liever Vis genoemd. Ze houdt o.a. van geschiedenis en dieren, zoekt hier veel over op en onthoudt het allemaal. Ook houdt ze van verzamelen van ‘troep’ zoals haar moeder zou zeggen. Ik vind haar goed en leuk neergezet met begrijpelijke gevoelens en emoties in haar situatie. Slegers schetst daarbij, door het hele boek, een omgeving met ook fijne helpende mensen om Vis heen.
Schildpadmeisje bevat goede onderwerpen: een (alcohol) verslaafde ouder, proberen dat als ouder én kind verborgen te houden, de gevolgen ervan voor zowel kind, ouder, gezin. Vis heeft gescheiden ouders, vanwege de verslaving trok een van haar ouders het niet meer. Dat levert onder andere vragen op bij haar waarom haar vader is vertrokken, waarom hij geen contact meer zoekt en vooral niet te bereiken is. Dat probeert Vis inmiddels al meer dan 90 keer zonder resultaat. Het deel van wel/geen contact zoeken vond ik herkenbaar als het gaat om scheiding. De verdere frustratie van Vis rondom de scheiding is begrijpelijk. Sowieso is haar situatie schrijnend, ook als ze soms voor haar moeder en zusje moet zorgen en de meest onprettige opmerkingen naar haar hoofd geslingerd krijgt. Emotionele mishandeling is niet niks.
Een andere goede lijn vind ik de (zieke) buurman Joop. Hij blijkt meer door te hebben dan Vis denkt en misschien vooral hoopte. Mooi dat hij iets voor haar deed, ook al weet zij dat (eerst) niet. Uiteindelijk blijkt dat zij ook voor hem van betekenis is, want hij ziet weinig mensen en lijkt niet meer lang te leven.
De rol van de schildpad is mooi: iets om voor te zorgen, aandacht geven en krijgen, letterlijk vertragen, gezelschap bij eenzaamheid.
Het liefdeslijntje had voor mij geen toegevoegde waarde, in Vis’ haar situatie lijkt een vriendschap ook al van onschatbare waarde, maar dat heb ik vaker dus kan best aan mij liggen. Aan de andere kant kan het ook gezien worden als iets positiefs in haar penibele situatie (al mag dat van mij dus ook in een andere vorm van gezien voelen zijn).
Richting het einde van het verhaal voelt het alsof het verhaal nog twee scheppen extra ellende nodig heeft met ook meer snelheid, ook al weet ik dat situaties soms echt zoveel en zo ellendig zijn met ‘verkeerde’ aflopen. Ik weet niet waarom het me zo opviel, misschien iets in het kader van ‘less is more’. Het verhaal komt vrij realistisch over, het stukje van een 13- en 15-jarige alleen in de binnenstad van Parijs vond ik dan minder realistisch (een paar volwassenen zaten verderop op een camping). Het voelde, voor mij als volwassene dan, ook alsof vooral een kind klaar moet zijn om hulp te vragen terwijl... het daar natuurlijk niet vanaf moet hangen. Ongetwijfeld zal Slegers dat niet bedoelen en is dat de taak van volwassenen. En weet ik daarbij ook goed dat het in dit soort situaties als volwassene en/of als buitenstaander ingewikkeld is om te handelen (los van wát/hoe). Misschien gun ik Vis en alle kinderen (in én buiten boeken) het te veel dat een volwassene soms ingrijpt: iets doet. Ja, dat is ingewikkeld. Ja, dat is het voor het kind ook.
Het echte einde van het verhaal tussen Vis en haar moeder vond ik hoopvol, daar worden veel jeugdige lezers hopelijk ook blij en hoopvol van. Er is hoop voor beter, want hoop doet leven.
Ik lees dit boek (en dit soort boeken) ongetwijfeld teveel met mijn volwassen bril, want ik kan me herinneren dat ik boeken zoals Blauwe plekken van Anke de Vries en Raadsels van Mieke van Hooft vroeger ook graag las. Zonder gedachten zoals bovenstaand. (En anders heb ik er geen actieve herinnering aan.)
Na We moeten je iets vertellen was ik een beetje huiverig om te starten in een nieuw boek van deze auteur. Uiteraard is dat niet verplicht, maar ik ben wel benieuwd hoe auteurs soms bepaalde onderwerpen aankaarten/verwerken/beschrijven. Lang verhaal kort: ik was nieuwsgierig genoeg en ben begonnen.
Eerlijk gezegd ben ik blij te zeggen dat ik Schildpadmeisje prettiger vond lezen dan eerdergenoemde titel. Het bevatte een stuk minder onderwerpen en metaforen waardoor het (voor mij) beter las en dit verhaal meer lading kreeg op een betere manier.
Het wordt op het omslag dit keer niet benoemd, maar de mooie illustraties komen van Jeska Verstegen, passend.
Het begint al met de karakterschets van Elvis, al wordt ze liever Vis genoemd. Ze houdt o.a. van geschiedenis en dieren, zoekt hier veel over op en onthoudt het allemaal. Ook houdt ze van verzamelen van ‘troep’ zoals haar moeder zou zeggen. Ik vind haar goed en leuk neergezet met begrijpelijke gevoelens en emoties in haar situatie. Slegers schetst daarbij, door het hele boek, een omgeving met ook fijne helpende mensen om Vis heen.
Schildpadmeisje bevat goede onderwerpen: een (alcohol) verslaafde ouder, proberen dat als ouder én kind verborgen te houden, de gevolgen ervan voor zowel kind, ouder, gezin. Vis heeft gescheiden ouders, vanwege de verslaving trok een van haar ouders het niet meer. Dat levert onder andere vragen op bij haar waarom haar vader is vertrokken, waarom hij geen contact meer zoekt en vooral niet te bereiken is. Dat probeert Vis inmiddels al meer dan 90 keer zonder resultaat. Het deel van wel/geen contact zoeken vond ik herkenbaar als het gaat om scheiding. De verdere frustratie van Vis rondom de scheiding is begrijpelijk. Sowieso is haar situatie schrijnend, ook als ze soms voor haar moeder en zusje moet zorgen en de meest onprettige opmerkingen naar haar hoofd geslingerd krijgt. Emotionele mishandeling is niet niks.
Een andere goede lijn vind ik de (zieke) buurman Joop. Hij blijkt meer door te hebben dan Vis denkt en misschien vooral hoopte. Mooi dat hij iets voor haar deed, ook al weet zij dat (eerst) niet. Uiteindelijk blijkt dat zij ook voor hem van betekenis is, want hij ziet weinig mensen en lijkt niet meer lang te leven.
De rol van de schildpad is mooi: iets om voor te zorgen, aandacht geven en krijgen, letterlijk vertragen, gezelschap bij eenzaamheid.
Het liefdeslijntje had voor mij geen toegevoegde waarde, in Vis’ haar situatie lijkt een vriendschap ook al van onschatbare waarde, maar dat heb ik vaker dus kan best aan mij liggen. Aan de andere kant kan het ook gezien worden als iets positiefs in haar penibele situatie (al mag dat van mij dus ook in een andere vorm van gezien voelen zijn).
Richting het einde van het verhaal voelt het alsof het verhaal nog twee scheppen extra ellende nodig heeft met ook meer snelheid, ook al weet ik dat situaties soms echt zoveel en zo ellendig zijn met ‘verkeerde’ aflopen. Ik weet niet waarom het me zo opviel, misschien iets in het kader van ‘less is more’. Het verhaal komt vrij realistisch over, het stukje van een 13- en 15-jarige alleen in de binnenstad van Parijs vond ik dan minder realistisch (een paar volwassenen zaten verderop op een camping). Het voelde, voor mij als volwassene dan, ook alsof vooral een kind klaar moet zijn om hulp te vragen terwijl... het daar natuurlijk niet vanaf moet hangen. Ongetwijfeld zal Slegers dat niet bedoelen en is dat de taak van volwassenen. En weet ik daarbij ook goed dat het in dit soort situaties als volwassene en/of als buitenstaander ingewikkeld is om te handelen (los van wát/hoe). Misschien gun ik Vis en alle kinderen (in én buiten boeken) het te veel dat een volwassene soms ingrijpt: iets doet. Ja, dat is ingewikkeld. Ja, dat is het voor het kind ook.
Het echte einde van het verhaal tussen Vis en haar moeder vond ik hoopvol, daar worden veel jeugdige lezers hopelijk ook blij en hoopvol van. Er is hoop voor beter, want hoop doet leven.
Ik lees dit boek (en dit soort boeken) ongetwijfeld teveel met mijn volwassen bril, want ik kan me herinneren dat ik boeken zoals Blauwe plekken van Anke de Vries en Raadsels van Mieke van Hooft vroeger ook graag las. Zonder gedachten zoals bovenstaand. (En anders heb ik er geen actieve herinnering aan.)
January 16, 2026
Marlies Slegers schrijft heel vlot met mooie metaforen op het niveau van de doelgroep. Ze beschrijft het innerlijk leven van het hoofdpersonage heel geloofwaardig waardoor inleving en/of herkenning groot is. Soms gebruikt ze een subtiel knipoogje van humor waardoor het verhaal regelmatig luchtiger aanvoelt.
Hoewel de taal bij de doelgroep aansluit en er ook regelmatig ruimte is voor lucht, stel ik me toch vragen bij de geschiktheid voor de doelgroep (10 tot 12-jarigen). Inhoudelijk (alcoholisme van een ouder en mishandeling) kan het voor sommige kinderen soms te intens overkomen, vermoed ik. Sommige scènes zijn bikkelhard en schrijnend, zoals de realiteit.
Het kind dat herkenning zoekt, kan misschien valse hoop ontwikkelen want de realiteit verloopt niet altijd zo. Het kind dat onbekend is met deze realiteit, is misschien onvoldoende rijp om de impact op anderen duidelijk te overzien. De boodschap van de auteur is zonder twijfel integer en goedbedoeld. Het zal aan de ouder zijn om te bepalen in hoeverre zijn of haar kind klaar is voor dit verhaal. Ook al stel ik me vragen bij de doelgroep, het verhaal is des te meer geschikt voor de volwassen doelgroep.
Hoewel de taal bij de doelgroep aansluit en er ook regelmatig ruimte is voor lucht, stel ik me toch vragen bij de geschiktheid voor de doelgroep (10 tot 12-jarigen). Inhoudelijk (alcoholisme van een ouder en mishandeling) kan het voor sommige kinderen soms te intens overkomen, vermoed ik. Sommige scènes zijn bikkelhard en schrijnend, zoals de realiteit.
Het kind dat herkenning zoekt, kan misschien valse hoop ontwikkelen want de realiteit verloopt niet altijd zo. Het kind dat onbekend is met deze realiteit, is misschien onvoldoende rijp om de impact op anderen duidelijk te overzien. De boodschap van de auteur is zonder twijfel integer en goedbedoeld. Het zal aan de ouder zijn om te bepalen in hoeverre zijn of haar kind klaar is voor dit verhaal. Ook al stel ik me vragen bij de doelgroep, het verhaal is des te meer geschikt voor de volwassen doelgroep.
September 21, 2025
'[E]n ik heb me al heel lang niet zo gelukkig gevoeld, misschien wel nooit in mijn leven, want ik ken dit gevoel niet en het is zo warm als een nieuwe, dikke jas en dit gevoel en deze boten en deze rivier en mijn hand in die van hem zijn alles wat ik wil. Alles.'
Poe. 'Schildpadmeisje' is een boek dat weliswaar duidelijk minder 'vol' thematiek zit dan het 'We moeten je iets vertellen', maar wel zwaar beladen is en voelt alsof het echt geschreven móest worden. Zonder verder te spoileren: Elvis groeit op met een alcoholverslaafde moeder.
Ik genoot van de fijne hoofdstukken bij de start, waarin Elvis, haar gesprokkelde trinkets en haar behoefte te schrijven (en te praten met een schildpad) worden geschetst. Al gauw wordt duidelijk dat Elvis zelfs voor de lezer iets te verbergen heeft.
Slegers ontrolt eigenlijk heel liefdevol hoe de omgeving van Elvis (de lieve, rochelende Joop, maar ook de ouders van Elvis' vriendinnetje en de nieuwe achterbuurjongen Sid) een zacht maar solide vangnet rond haar vormt.
En toch blijft na het dichtslaan van het boek enigszins het gevoel hangen dat zij, Elvis, als tiener 'klaar' moest zijn voor het moment van hulp vragen en haar verhaal durven doen - terwijl dat nu bij uitstek de taak van ons, volwassenen, is. En nooit die van een kind, ook al denkt een kind van wel. Het is de taal van de volwassen omgeving om te signaleren, maar daarna vragen te stellen, veiligheid te bieden en óók het moment dat het kind de ouder in bescherming zal nemen, gebeurtenissen vergoelijkt en over blauwe plekken liegt, te kunnen toetsen op waarheid.
De snelheid waarmee Joop in afwachting van een ambulance terugdenkend uit de doeken doet dat hij redelijk precies weet wat er daadwerkelijk speelt bij Elvis thuis, zette de toon voor een gevoel dat schuurt en me wat onbevredigd achterlaat als volwassen lezer van dit kinderboek. Maar dat is misschien niet helemaal eerlijk. Joop en Mies hebben ongetwijfeld (zoals zoveel volwassenen zullen handelen) gedacht te hebben gedaan wat ze konden. Maar is ieders manier van steun of hulp bieden per definitie ontoereikend - tot het echt misgaat en/of het kind ingrijpt en stopt met de bescherming van de ouder.
De keus tussen meteen terug reizen naar die beschadigende moeder of misschien gewoon eventjes enigszins gerustgesteld een optreden zien of vader opsnorren en dán terugkeren, is misschien te onrealistisch gehoopt vanuit het geluk van Elvis, true.
Het boek eindigt hoopvol, hoewel daarin het aandeel waarvan Elvis denkt dat het aan haar is om ervoor te zorgen dat het 'in orde' komt thuis van mij minder had gemogen. Maar het verhaal eindigt dus, net als je favoriete Lemniscaat-drama vroeger, zelfs als dat niet altijd het meest realistisch was, gewoon fijn hoopvol.
Als lezer van een jaar of negen had ik, opgroeiend met boeken als 'Het geheim van Mories Besjoer' en 'Blauwe Plekken' ongetwijfeld de lore van Elvis precies zoals die is waarschijnlijk prachtig en zwaar en treurig en tegelijkertijd spannend en óók zelfs nog cute en romantisch gevonden. En zo kan ik het een kind van nu dan ook prima adviseren.
3,5 ster
(Dit boek heeft veel parallellen met '55 Meter onder water' van Conny Palmkvist!)
Poe. 'Schildpadmeisje' is een boek dat weliswaar duidelijk minder 'vol' thematiek zit dan het 'We moeten je iets vertellen', maar wel zwaar beladen is en voelt alsof het echt geschreven móest worden. Zonder verder te spoileren: Elvis groeit op met een alcoholverslaafde moeder.
Ik genoot van de fijne hoofdstukken bij de start, waarin Elvis, haar gesprokkelde trinkets en haar behoefte te schrijven (en te praten met een schildpad) worden geschetst. Al gauw wordt duidelijk dat Elvis zelfs voor de lezer iets te verbergen heeft.
Slegers ontrolt eigenlijk heel liefdevol hoe de omgeving van Elvis (de lieve, rochelende Joop, maar ook de ouders van Elvis' vriendinnetje en de nieuwe achterbuurjongen Sid) een zacht maar solide vangnet rond haar vormt.
En toch blijft na het dichtslaan van het boek enigszins het gevoel hangen dat zij, Elvis, als tiener 'klaar' moest zijn voor het moment van hulp vragen en haar verhaal durven doen - terwijl dat nu bij uitstek de taak van ons, volwassenen, is. En nooit die van een kind, ook al denkt een kind van wel. Het is de taal van de volwassen omgeving om te signaleren, maar daarna vragen te stellen, veiligheid te bieden en óók het moment dat het kind de ouder in bescherming zal nemen, gebeurtenissen vergoelijkt en over blauwe plekken liegt, te kunnen toetsen op waarheid.
De snelheid waarmee Joop in afwachting van een ambulance terugdenkend uit de doeken doet dat hij redelijk precies weet wat er daadwerkelijk speelt bij Elvis thuis, zette de toon voor een gevoel dat schuurt en me wat onbevredigd achterlaat als volwassen lezer van dit kinderboek. Maar dat is misschien niet helemaal eerlijk. Joop en Mies hebben ongetwijfeld (zoals zoveel volwassenen zullen handelen) gedacht te hebben gedaan wat ze konden. Maar is ieders manier van steun of hulp bieden per definitie ontoereikend - tot het echt misgaat en/of het kind ingrijpt en stopt met de bescherming van de ouder.
De keus tussen meteen terug reizen naar die beschadigende moeder of misschien gewoon eventjes enigszins gerustgesteld een optreden zien of vader opsnorren en dán terugkeren, is misschien te onrealistisch gehoopt vanuit het geluk van Elvis, true.
Het boek eindigt hoopvol, hoewel daarin het aandeel waarvan Elvis denkt dat het aan haar is om ervoor te zorgen dat het 'in orde' komt thuis van mij minder had gemogen. Maar het verhaal eindigt dus, net als je favoriete Lemniscaat-drama vroeger, zelfs als dat niet altijd het meest realistisch was, gewoon fijn hoopvol.
Als lezer van een jaar of negen had ik, opgroeiend met boeken als 'Het geheim van Mories Besjoer' en 'Blauwe Plekken' ongetwijfeld de lore van Elvis precies zoals die is waarschijnlijk prachtig en zwaar en treurig en tegelijkertijd spannend en óók zelfs nog cute en romantisch gevonden. En zo kan ik het een kind van nu dan ook prima adviseren.
3,5 ster
(Dit boek heeft veel parallellen met '55 Meter onder water' van Conny Palmkvist!)
October 13, 2025
Dit boek is prachtig en meeslepend geschreven en wat mij betreft een kanshebber voor boekenprijzen.
Lees de volledige leeservaring op mijn blog
Lees de volledige leeservaring op mijn blog
January 22, 2026
Een verhaal over een dertienjarig meisje, met een moeder die alcoholist is. Hoewel dit al jaren speelt, probeert ze het zo goed mogelijk verborgen te houden. Voor haar buurman, voor haar beste vriendin, haar mentor... Want waar moeten zij en haar zusje Sami anders heen? Haar ouders zijn gescheiden en haar vader woont in Parijs en ze heeft hem sinds hij is verhuisd niet meer gesproken. De enige die ze in vertrouwen durft te nemen is de schildpad die ze bij het grofvuil vindt. Elvis verzamelt dingen die anderen weggegooid hebben en bedenkt daar verhalen bij. Dit doet ze in een oude caravan die ze gevonden heeft. Het is de plek waar ze zich veilig voelt. Door de dronken scheldkanonnades van haar moeder voelt ze zich waardeloos en lelijk. Maar de nieuwe achterbuurjongen Sid geeft haar een speciaal gevoel waarvan ze vlinders in haar buik voelt. Hij laat haar stukje bij beetje uit haar schulp kruipen en zij neemt hem langzaam maar zeker in vertrouwen over wat er thuis speelt.
Een heftig onderwerp voor een kinderboek, maar er zullen (helaas) vast kinderen zijn die zich in het verhaal van Elvis herkennen. Zelf heb ik ook alcoholisme van dichtbij meegemaakt, godzijdank niet in eigen gezin, maar wel binnen de familie. Daar moest ik toch weer even aan denken, aan hoe dat voor de kinderen van diegene geweest moet zijn. Die waren tieners toen diegene uiteindelijk eraan bezweek... Dit had zo'n impact op mij dat ik jarenlang niks moest hebben van drank. Ik ging het grondig uit de weg en werd boos op mensen die zich bewust dronken zopen. De laatste paar jaar kan ik toch zo nu en dan genieten van een drankje, maar meer dan 2 glazen op een avond neem ik niet.
Het heeft me op jonge leeftijd op een hardhandige manier bewust gemaakt wat de keerzijde van alcohol kan zijn. Een keerzijde die helaas vaker voorkomt dan je misschien zou denken. En daarom zijn dit soort verhalen belangrijk. Juist ook voor kinderen, zodat ze zich gezien en gehoord voelen. Zodat ze inzien dat het niet normaal is en hopelijk iemand in vertrouwen durven te nemen.
Een heftig onderwerp voor een kinderboek, maar er zullen (helaas) vast kinderen zijn die zich in het verhaal van Elvis herkennen. Zelf heb ik ook alcoholisme van dichtbij meegemaakt, godzijdank niet in eigen gezin, maar wel binnen de familie. Daar moest ik toch weer even aan denken, aan hoe dat voor de kinderen van diegene geweest moet zijn. Die waren tieners toen diegene uiteindelijk eraan bezweek... Dit had zo'n impact op mij dat ik jarenlang niks moest hebben van drank. Ik ging het grondig uit de weg en werd boos op mensen die zich bewust dronken zopen. De laatste paar jaar kan ik toch zo nu en dan genieten van een drankje, maar meer dan 2 glazen op een avond neem ik niet.
Het heeft me op jonge leeftijd op een hardhandige manier bewust gemaakt wat de keerzijde van alcohol kan zijn. Een keerzijde die helaas vaker voorkomt dan je misschien zou denken. En daarom zijn dit soort verhalen belangrijk. Juist ook voor kinderen, zodat ze zich gezien en gehoord voelen. Zodat ze inzien dat het niet normaal is en hopelijk iemand in vertrouwen durven te nemen.
January 11, 2026
Het mooiste kinderboek dat ik ooit gelezen heb 😍
November 6, 2025
Zelden zo’n indrukwekkend en heftig jeugdboek gelezen. Prachtig geschreven, heel fragiel.
December 24, 2025
Heftig.
September 12, 2025
4,5 ster. Echt Marlies Slegers is zo’n fijne schrijfster! Goed geschreven, mooi boek over een redelijk zwaar onderwerp. Goed voor jeugd en volwassenen om te lezen. Ik heb er wederom van genoten!
November 13, 2025
Weer een mooi jeugdboek van Marlies Slegers. Voor mij is zij de nieuwe Carry Slee, die kinderboeken schrijft over pittige thema's en daarbij de juiste toon weet te vatten. Dit boek snijdt onder andere het thema huiselijk geweld aan. Ondanks dat ik het een goed boek vind, vond ik Briefjes voor Pelle en We moeten je iets vertellen, toch nét iets beter.
November 2, 2025
heel mooi geschreven verhaal over Elvis, die het thuis erg zwaar heeft. Hoop erg op een vervolg verhaal.
October 12, 2025
Wat een ontroerend boek. (el)Vis is een enorm fijn personage om een tijdje mee op te lopen. Als volwassene is het moeilijk te lezen hoe alle volwassenen in dit boek steeds zeggen dat ze wel wat wisten en ze wel wat probeerden, maar het steeds doekjes tegen bloeden waren of pogingen om Elvis zelf actie te laten ondernemen. Ik hoop dat kinderen die dit lezen aan de ene kant gesterkt worden in hoe vaak er ook staat dat Elvis onschuldig is maar dat zij toch ook voelen dat het zonder de hulp van de volwassenen om Vis heen niet op te lossen is.
December 13, 2025
Wat een ontzettend mooi, heftig en sterk verhaal. Ik hoop dat Vis, Sid en schildpad Simon een voorbeeld kunnen zijn voor andere kinderen en ook volwassenen die hulp nodig hebben. Ik ging helemaal op in het verhaal en kan niet anders dan dit boek 5 sterren geven. De prachtige zinnen, de verhalen die Vis schrijft en de mooie metafoor van ouwe koekjes (die je eigenlijk zou moeten kunnen weigeren, als ze je worden voorgeschoteld) zullen me zeker nog bijblijven.
December 12, 2025
Lieve Elvis, je gaat in de boekenkast voor mijn aanstaande pleegkindje ❤️
November 22, 2025
Een prachtig boek maar bij tijden ook pittig om te lezen. Niet voor de jonge lezers maar echt groep 8 of VO leerlingen. En tevens een boek waarover gesproken moet worden in de klas. Niet alleen voor lkinderen waarbij het verhaal helaas herkenbaar kan zijn maar juist ook voor kinderen die daar buiten staan maar wellicht signalen oppakken in hun omgeving bij leeftikdsgenootjes. thema: mishandeling, ouder-kind relatie, vriendschap, verslaving
January 19, 2026
In het begin van het boek vond ik wel erg veel metaforen staan, daardoor kwam ik er niet helemaal in. Gelukkig nam het aantal metaforen na een poos af en kon ik me meer focussen op het verhaal. Dat was voor mij zeker een raam naar een wereld die ik gelukkig niet ken! Met verbazing heb ik geluisterd naar de mensen die het wel wisten maar niet ingrepen. Simon was een fijne luchtige en naïeve afwisseling van de zware thema's. Het middenstuk vond ik het sterkste gedeelte van dit boek. Zowel de reis naar Parijs als het afsluitende gesprek tussen Vis en haar moeder vond ik weinig geloofwaardig. Ik vraag me af of dit boek met minder rigoureuze gebeurtenissen had kunnen eindigen, of dat dat ook niet bevredigend zou voelen.
October 28, 2025
Wat ben ik de laatste tijd van kinderboeken gaan houden. Ja, ze hebben vaak een moeilijk thema en je wordt er dus niet altijd vrolijk van, maar dit geldt ook voor heel veel literatuur (bijna alle). En kinderboeken zijn ook hoopvol en de moeilijke thematiek wordt vaak zo mooi verwerkt in het verhaal. Zo ook met dit boek. Elvis heeft een moeilijk leven met een veelal dronken moeder, maar ze heeft ook Simon de schildpad, Joop de buurman en haar beste vriendin en vriend.
Ik wist niet dat schildpadden zo leuk konden zijn en zoveel konden toevoegen aan het verhaal. En Elvis zou zo bij mij mogen wonen, met haar schildpad én haar zusje.
Ik wist niet dat schildpadden zo leuk konden zijn en zoveel konden toevoegen aan het verhaal. En Elvis zou zo bij mij mogen wonen, met haar schildpad én haar zusje.
November 25, 2025
Zo. Dat is nog eens een verhaal. Een verhaal over de dertienjarige Elvis. Al heeft ze liever dat we haar Vis noemen. Ze groeit op in een gebroken gezin. Gescheiden ouders. Huiselijk geweld. Haar moeder is alcoholist. Haar vader vertrokken naar Parijs.
Bij het lezen van het eerste hoofdstuk begon mijn hart al langzaamaan te breken. Vis vertelt trots waar ze goed in is, juist omdat haar moeder het tegenovergestelde vindt. Ze vertelt dat ze goed is het opzoeken van informatie op het internet maar ook dat ze ‘als geen ander kan dweilen en opruimen’. Om er na tientallen bladzijdes achter te komen waarom ze zo goed is in dweilen.. tja, daar krijg ik gewoon tranen van in mijn ogen.
Het boek bevat verschillende thema’s, en niet alleen de zware thema’s die ik hierboven noem: vriendschap, liefde, identiteit, naar elkaar omkijken. Ik noem er maar een paar. En laat ik vooral niet de schildpad Simon vergeten.
Enne… Marlies, die ‘ouwe koekies’ ga ik nooit meer vergeten. Die bewaar ik voor mezelf. Niet om ze te eten hoor, maar om soms toch te zeggen ‘nee, die mot ik niet!’.
Bij het lezen van het eerste hoofdstuk begon mijn hart al langzaamaan te breken. Vis vertelt trots waar ze goed in is, juist omdat haar moeder het tegenovergestelde vindt. Ze vertelt dat ze goed is het opzoeken van informatie op het internet maar ook dat ze ‘als geen ander kan dweilen en opruimen’. Om er na tientallen bladzijdes achter te komen waarom ze zo goed is in dweilen.. tja, daar krijg ik gewoon tranen van in mijn ogen.
Het boek bevat verschillende thema’s, en niet alleen de zware thema’s die ik hierboven noem: vriendschap, liefde, identiteit, naar elkaar omkijken. Ik noem er maar een paar. En laat ik vooral niet de schildpad Simon vergeten.
Enne… Marlies, die ‘ouwe koekies’ ga ik nooit meer vergeten. Die bewaar ik voor mezelf. Niet om ze te eten hoor, maar om soms toch te zeggen ‘nee, die mot ik niet!’.
September 24, 2025
Schildpadmeisje van Marlies Slegers is een ontroerend en hoopvol jeugdboek over verdriet, vriendschap en veerkracht. In beeldende taal laat Marlies Slegers zien hoe een meisje langzaam uit haar ‘schild’ kruipt en weer durft te vertrouwen op anderen. 🐢
Ik vond het verhaal erg mooi en herkenbaar. Aanrader voor iedereen die houdt van gevoelige, realistische verhalen over groei en doorzettingsvermogen.
Ik vond het verhaal erg mooi en herkenbaar. Aanrader voor iedereen die houdt van gevoelige, realistische verhalen over groei en doorzettingsvermogen.
December 9, 2025
3,5 ster. Mooi verhaal, totaal niet het verhaal dat ik had verwacht.
Zal wel wat promotie nodig hebben…
Leeftijd 10+
Zal wel wat promotie nodig hebben…
Leeftijd 10+
January 8, 2026
Ik heb Vis in mijn hart gesloten.
January 11, 2026
heel mooi boek met mooie diepe lagen en prachtige zinnen!
echt een bovenbouw boek met thema's: huiselijk geweld, vriendschap, eenzaamheid, gescheiden ouders
echt een bovenbouw boek met thema's: huiselijk geweld, vriendschap, eenzaamheid, gescheiden ouders
January 16, 2026
De laatste 1/3 van het boek maakte veel goed. Tot de laatste 2 hoofdstukken. Soms erg mooie taal en vergelijkingen, soms sloeg het, voor mijn gevoel, de plank compleet mis.
January 18, 2026
Onbeschrijfelijk mooi, triest, aandoenlijk… Maar misschien wel bovenal: hoopvol ❤️🩹
December 9, 2025
Ontroerend en heftig, dit verhaal over mishandeling, alcoholverslaving en met een zelfmoordpoging. Dit is een B-boek, maar ik vind het wel wat heftig voor 10-jarigen. Misschien goed voor klas 1?
October 23, 2025
Indringend en prachtig geschreven verhaal. Gaat ook bij een volwassene onder de huid zitten..
October 22, 2025
De dertienjarige Elvis- Vis- woont alleen met haar mama en zevenjarige zusje Sami. Vis voelt zich eenzaam. Ze hoort nergens bij en ook op haar moeder hoeft ze niet de rekenen. Wanneer die weer teveel gedronken heeft reageert ze zich toch steevast af op Vis.
Gelukkig heeft Vis zo haar geheimpje waar ze plezier in beleefd. Ze heeft een geheime caravan in het bos waar ze zich verschuilt voor haar moeder en al haar gevonden spulletjes bewaard. Voor Vis is het net een schatkist vol herinneringen van anderen. Als ze op een dag een echte schildpad bij het grof vuil vindt, besluit ze toch deze mee naar huis te nemen.
Dan ontmoet ze Sid, een nieuwe buurjongen die koste wat het kost vrienden wil worden met Vis. Beetje bij beetje lukt het hem om Vis haar vertrouwen te winnen en voor ze het weten beginnen ze aan een drastisch avontuur.
Wat een prachtig verhaal schreef Marlies Slegers neer met Schildpadmeisje.
Een verhaal met zware thema's zoals drankmisbruik en mishandeling. Een verhaal dat jongeren die in dezelfde situatie zitten een hart onder de riem kan steken en een 'ik ben niet alleen' gevoel met zich meedraagt.
Vis is een sterk hoofdpersonage waar je alleen maar met kan meevoelen. Een jong meisje ontworteld in haar eigen huis dat zo graag een beetje liefde wil voelen, dat wanhopig verlangd naar warmte en genegenheid en dat uiteindelijk ook vind bij haar schildpad en vriend Sid.
Je leeft grotendeels mee in de gedachten van Vis, die niet altijd fraai zijn, maar wel eerlijk en oprecht. Het zijn deze eerlijke gedachten die het meeste verdriet met zich meedragen.
De beeldende schrijfstijl van Marlies Slegers laten het verhaal alleen maar harder binnenkomen bij de lezer. Het verdriet dringt diep door, maar ook de kracht die het verhaal met zich meedraagt is een belangrijk aspect in het boek.
Schildpadmeisje is een meeslepend, warm maar toch triest verhaal over een fantastische jonge meid die wanhopig verlangd naar liefde. Een verhaal dat toont dat achter elke voordeur een ander verhaal afspeelt en alleen de bewoners zelf weten welk verhaal dat is.
Gelukkig heeft Vis zo haar geheimpje waar ze plezier in beleefd. Ze heeft een geheime caravan in het bos waar ze zich verschuilt voor haar moeder en al haar gevonden spulletjes bewaard. Voor Vis is het net een schatkist vol herinneringen van anderen. Als ze op een dag een echte schildpad bij het grof vuil vindt, besluit ze toch deze mee naar huis te nemen.
Dan ontmoet ze Sid, een nieuwe buurjongen die koste wat het kost vrienden wil worden met Vis. Beetje bij beetje lukt het hem om Vis haar vertrouwen te winnen en voor ze het weten beginnen ze aan een drastisch avontuur.
Wat een prachtig verhaal schreef Marlies Slegers neer met Schildpadmeisje.
Een verhaal met zware thema's zoals drankmisbruik en mishandeling. Een verhaal dat jongeren die in dezelfde situatie zitten een hart onder de riem kan steken en een 'ik ben niet alleen' gevoel met zich meedraagt.
Vis is een sterk hoofdpersonage waar je alleen maar met kan meevoelen. Een jong meisje ontworteld in haar eigen huis dat zo graag een beetje liefde wil voelen, dat wanhopig verlangd naar warmte en genegenheid en dat uiteindelijk ook vind bij haar schildpad en vriend Sid.
Je leeft grotendeels mee in de gedachten van Vis, die niet altijd fraai zijn, maar wel eerlijk en oprecht. Het zijn deze eerlijke gedachten die het meeste verdriet met zich meedragen.
De beeldende schrijfstijl van Marlies Slegers laten het verhaal alleen maar harder binnenkomen bij de lezer. Het verdriet dringt diep door, maar ook de kracht die het verhaal met zich meedraagt is een belangrijk aspect in het boek.
Schildpadmeisje is een meeslepend, warm maar toch triest verhaal over een fantastische jonge meid die wanhopig verlangd naar liefde. Een verhaal dat toont dat achter elke voordeur een ander verhaal afspeelt en alleen de bewoners zelf weten welk verhaal dat is.
January 12, 2026
⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️
Vanaf de eerste pagina voelde ik me meegenomen in een wereld van warmte, kwetsbaarheid en hoop. Marlies schrijft met een tederheid en eerlijkheid die je als lezer raakt, en die je uitnodigt om echt stil te staan bij wat het betekent om er voor een kind te zijn.
Wat dit boek voor mij bijzonder maakt, is de manier waarop het laat zien dat kleine gebaren en woorden een enorm verschil kunnen maken. Quotes zoals: “𝐈𝐤 𝐛𝐞𝐧 𝐠𝐫𝐚𝐚𝐠 𝐛𝐢𝐣 𝐣𝐨𝐮, 𝐣𝐞 𝐦𝐚𝐚𝐤𝐭 𝐦𝐞 𝐛𝐥𝐢𝐣.” en “𝐉𝐞 𝐛𝐞𝐧𝐭 𝐚𝐥𝐭𝐢𝐣𝐝 𝐝𝐞 𝐦𝐨𝐞𝐢𝐭𝐞 𝐰𝐚𝐚𝐫𝐝 𝐞𝐧 𝐩𝐫𝐞𝐜𝐢𝐞𝐬 𝐠𝐨𝐞𝐝 𝐳𝐨𝐚𝐥𝐬 𝐣𝐞 𝐛𝐞𝐧𝐭.” zijn niet zomaar zinnen; ze resoneren en blijven lang hangen. Ze herinneren je eraan hoe belangrijk het is om een kind te laten voelen dat het 𝘨𝘦𝘻𝘪𝘦𝘯 en 𝘨𝘦𝘸𝘢𝘢𝘳𝘥𝘦𝘦𝘳𝘥 wordt, precies zoals het is.
Tijdens het lezen voelde ik een diepe wens om zelf ooit dat verschil te kunnen maken voor een kind. Om een 𝘃𝗲𝗶𝗹𝗶𝗴𝗲 𝗵𝗮𝘃𝗲𝗻 te zijn, iemand bij wie een kind zich geliefd en geaccepteerd voelt.
Het boek inspireert niet alleen tot reflectie, maar ook tot actie: het nodigt je uit om liefdevol aanwezig te zijn, en om te beseffen dat je door gewoon er te zijn, al zoveel kunt betekenen.
Het verhaal laat zien dat elke ervaring, hoe klein of groot ook, een diepe impact kan hebben, en dat ieder kind verdient om gehoord en gezien te worden.
Kortom, Schildpadmeisje is een boek dat niet alleen een verhaal vertelt, maar ook een uitnodiging doet: 𝗼𝗺 𝗰𝗼𝗺𝗽𝗮𝘀𝘀𝗶𝗲𝘃𝗼𝗹 𝘁𝗲 𝘇𝗶𝗷𝗻, 𝗼𝗺 𝗮𝗮𝗻𝘄𝗲𝘇𝗶𝗴 𝘁𝗲 𝘇𝗶𝗷𝗻, 𝗲𝗻 𝗼𝗺 𝘁𝗲 𝗴𝗲𝗹𝗼𝘃𝗲𝗻 𝗶𝗻 𝗱𝗲 𝗸𝗿𝗮𝗰𝗵𝘁 𝘃𝗮𝗻 𝗹𝗶𝗲𝗳𝗱𝗲𝘃𝗼𝗹𝗹𝗲 𝘄𝗼𝗼𝗿𝗱𝗲𝗻 𝗲𝗻 𝗱𝗮𝗱𝗲𝗻. Het is een boek dat ik iedereen zou aanraden die het verschil wil maken, of dat nu groot of klein is, en die even stil wil staan bij de magie van verbondenheid en acceptatie.
Vanaf de eerste pagina voelde ik me meegenomen in een wereld van warmte, kwetsbaarheid en hoop. Marlies schrijft met een tederheid en eerlijkheid die je als lezer raakt, en die je uitnodigt om echt stil te staan bij wat het betekent om er voor een kind te zijn.
Wat dit boek voor mij bijzonder maakt, is de manier waarop het laat zien dat kleine gebaren en woorden een enorm verschil kunnen maken. Quotes zoals: “𝐈𝐤 𝐛𝐞𝐧 𝐠𝐫𝐚𝐚𝐠 𝐛𝐢𝐣 𝐣𝐨𝐮, 𝐣𝐞 𝐦𝐚𝐚𝐤𝐭 𝐦𝐞 𝐛𝐥𝐢𝐣.” en “𝐉𝐞 𝐛𝐞𝐧𝐭 𝐚𝐥𝐭𝐢𝐣𝐝 𝐝𝐞 𝐦𝐨𝐞𝐢𝐭𝐞 𝐰𝐚𝐚𝐫𝐝 𝐞𝐧 𝐩𝐫𝐞𝐜𝐢𝐞𝐬 𝐠𝐨𝐞𝐝 𝐳𝐨𝐚𝐥𝐬 𝐣𝐞 𝐛𝐞𝐧𝐭.” zijn niet zomaar zinnen; ze resoneren en blijven lang hangen. Ze herinneren je eraan hoe belangrijk het is om een kind te laten voelen dat het 𝘨𝘦𝘻𝘪𝘦𝘯 en 𝘨𝘦𝘸𝘢𝘢𝘳𝘥𝘦𝘦𝘳𝘥 wordt, precies zoals het is.
Tijdens het lezen voelde ik een diepe wens om zelf ooit dat verschil te kunnen maken voor een kind. Om een 𝘃𝗲𝗶𝗹𝗶𝗴𝗲 𝗵𝗮𝘃𝗲𝗻 te zijn, iemand bij wie een kind zich geliefd en geaccepteerd voelt.
Het boek inspireert niet alleen tot reflectie, maar ook tot actie: het nodigt je uit om liefdevol aanwezig te zijn, en om te beseffen dat je door gewoon er te zijn, al zoveel kunt betekenen.
Het verhaal laat zien dat elke ervaring, hoe klein of groot ook, een diepe impact kan hebben, en dat ieder kind verdient om gehoord en gezien te worden.
Kortom, Schildpadmeisje is een boek dat niet alleen een verhaal vertelt, maar ook een uitnodiging doet: 𝗼𝗺 𝗰𝗼𝗺𝗽𝗮𝘀𝘀𝗶𝗲𝘃𝗼𝗹 𝘁𝗲 𝘇𝗶𝗷𝗻, 𝗼𝗺 𝗮𝗮𝗻𝘄𝗲𝘇𝗶𝗴 𝘁𝗲 𝘇𝗶𝗷𝗻, 𝗲𝗻 𝗼𝗺 𝘁𝗲 𝗴𝗲𝗹𝗼𝘃𝗲𝗻 𝗶𝗻 𝗱𝗲 𝗸𝗿𝗮𝗰𝗵𝘁 𝘃𝗮𝗻 𝗹𝗶𝗲𝗳𝗱𝗲𝘃𝗼𝗹𝗹𝗲 𝘄𝗼𝗼𝗿𝗱𝗲𝗻 𝗲𝗻 𝗱𝗮𝗱𝗲𝗻. Het is een boek dat ik iedereen zou aanraden die het verschil wil maken, of dat nu groot of klein is, en die even stil wil staan bij de magie van verbondenheid en acceptatie.
October 24, 2025
“Volgens mijn moeder kan ik niet zo veel.”
Elvis is een meisje met een bijzondere naam. Haar moeder is alcoholist. Soms midden in de nacht roept ze Elvis uit bed om haar uit te schelden of te mishandelen.
Elvis zoekt regelmatig haar troost bij haar buurman Joop of schuilt in een gevonden caravan in het bos.
Op een dag vindt ze bij het oud vuil een schildpad.
‘Hallo,’ fluister ik. ‘Ben jij ook niet gewenst?’
Ze noemt hem Simon en neemt hem mee naar huis.
Ze voert gesprekken met Simon en die helpen haar een beetje uit haar schulp te kruipen. Maar ook buurman Joop is een goede hulp voor Elvis.
Als ze dan een nieuwe buurjongen krijgt, Sid, dan verandert er pas echt iets in Elvis. Ze ziet hoeveel moeite hij doet om vriendschap te sluiten met haar en haar te helpen.
Zou er toch een uitweg mogelijk zijn uit de situatie waar ze in zit?
Een hartverscheurend verhaal over mishandeling. Lezen met een knoop in je maag. Maar mooi beschreven allemaal en toch liefdevol. Je wilt als lezer Elvis troosten, haar moeder even goed de waarheid vertellen, en Joop een dikke knuffel geven.
Prachtig ook de manier waarop Joop probeert om Elvis, zo goed en zo kwaad, nog wat levenslessen mee te geven op zijn oude dag.
Elvis is een meisje met een bijzondere naam. Haar moeder is alcoholist. Soms midden in de nacht roept ze Elvis uit bed om haar uit te schelden of te mishandelen.
Elvis zoekt regelmatig haar troost bij haar buurman Joop of schuilt in een gevonden caravan in het bos.
Op een dag vindt ze bij het oud vuil een schildpad.
‘Hallo,’ fluister ik. ‘Ben jij ook niet gewenst?’
Ze noemt hem Simon en neemt hem mee naar huis.
Ze voert gesprekken met Simon en die helpen haar een beetje uit haar schulp te kruipen. Maar ook buurman Joop is een goede hulp voor Elvis.
Als ze dan een nieuwe buurjongen krijgt, Sid, dan verandert er pas echt iets in Elvis. Ze ziet hoeveel moeite hij doet om vriendschap te sluiten met haar en haar te helpen.
Zou er toch een uitweg mogelijk zijn uit de situatie waar ze in zit?
Een hartverscheurend verhaal over mishandeling. Lezen met een knoop in je maag. Maar mooi beschreven allemaal en toch liefdevol. Je wilt als lezer Elvis troosten, haar moeder even goed de waarheid vertellen, en Joop een dikke knuffel geven.
Prachtig ook de manier waarop Joop probeert om Elvis, zo goed en zo kwaad, nog wat levenslessen mee te geven op zijn oude dag.
Displaying 1 - 30 of 53 reviews