هیولا

by شهریار وقفی‌پور

سال نشر: 1391

نگاهی به مفهوم هیولا

149 pages, Paperback

Published January 1, 2012

Reviews

[Miss Ravi · Rating 4 out of 5]

بگذارید دربار‌ه‌ی مباحث کتاب چندان جزئی‌پردازی نکنم. اگر روانکاوی و اسطوره موضوع موردعلاقه‌تان باشد مثل من کتاب را در وعده‌های متعدد می‌بلیعد. محوریت تمام این مباحث «هیولا» است و ارجاعات زیادی به فیلم‌هایی در ژانر وحشت دارد. نویسنده با استفاده از آن‌چه از روانکاوی و اسطوره می‌گیرد، به بررسی معنا و ریشه‌ی شکل‌گیری هیولا می‌پردازد.
بدون شک باید دوباره به چندتا فصل‌اش برگردم. بعضی از یادداشت‌هایم از این کتاب را چندبار خوانده‌ام و هربار به وجد آمده‌ام. خب من عاشق تحلیل‌های روانکاوانه‌ام. کنار رفتن پوسته‌ها و غشای سطحی متنی از یک کتاب و سکانسی از یک فیلم برایم جذاب است و گمان می‌کنم تنها این‌گونه می‌شود دین کتاب‌ها و فیلم‌های خوب را ادا کرد.

[Mohammad Ali Shamekhi · Rating 2 out of 5]

نویسنده در این کتاب کوشیده از منظر کسانی همچون فروید، لاکان،اندیشمندان مکتب فرانکفورت و ... به چیستی هیولا بپردازه - ظاهرا لاکان محوری ترین فرده. کتاب پره از اشارات داستانی و خصوصا سینمایی - که تقریبا همه تحلیل روانکاوانه ی داستان ها و شخصیت ها و ... است. اصل داستان اینه که هیولا نماد امر سرکوب شده است و کل کتاب بسط این نگاه از خلال مثال ها و ریزبینی ها است

اما من از این کتاب حاصلی نبردم جز در مورد بعضی از مثال هاش. دلیلش هم حداقل دو چیز بود: 1) بی سوادی من در مورد فروید و بی سوادی مطلقم در مورد لاکان و بسیاری افراد دیگر مذکور در کتاب؛ 2) عدم تلاش نویسنده برای نظم دادن به نوشته. من دانشی در مورد روانشناسی و بزرگانش ندارم که بگم این کتاب چه جوره: شاید خیلی عالیه شایدم همش به هم بافتن چیزا به همه. من که چیزی نفهمیدم. مسلم اینه که کتاب آکادمیک نیست چون ارجاع نداره در جاهایی که باید داشته باشه. اما مسلما برای خواننده ی عام هم نیست چون هیـــــچ تلاشی برای توضیح مفاهیم در کتاب نشده. به نظرم این از آفاته - اینکه کتابی نه عملا آکادمیک باشه و نه مخاطب عام چیزی ازش سر در بیاره. اگه بخوام بدبین باشم می گم نویسنده با انتخاب زبان غامض و انبوه مثالا می خواد خواننده رو تحت تأثیر قرار برده

من این کتابو نمی خوندم جز چند گزاره ی خیلی کلی چیزی رو از دست نمی دادم

[Roya · Rating 4 out of 5]

البته می توانست منسجم تر از این ها هم بنویسد و این همه "سیال ذهن" نباشد، خواننده های دیگر را نمی دانم، ولی من همین که می آمدم ایده ی اول را هضم کنم، ایده ی جدیدی از راه می رسید ... در ضمن فصل آخر هم فقط اسماً "موخره" بود و عملاً یک فصل
جدید: هیچ نتیجه گیری و جمع بندی در کار نبود و کلی ایده های جدید، و البته بی نهایت جالب، به کتاب اضافه کرده بود. با تمام این ها، عالی بود، یکی از بهترین کتاب هایی که این اواخر خوانده بودم. تمام فکرهای کتاب به کنار، سواد وسیع نویسنده هم به کنار، نثر شیرینی داشت...
سوادم که بیش تر شد و بیش تر توانستم از اشاره های کتاب سردرآورم، حتماً دوباره می خوانم ش!