مقدمه کتاب: با وجود اینکه ایران کشوری چند قومی است و حدود ۵۰٪ جمعیت آن را شهروندان غیرفارس تشکیل میدهند، بیشتر محققان، اصطلاح "ایرانی" و "فارس" را معادل هم به کار میبرند و نسبت به واژه ایران به معنی فومیتهای غیرفارس بیتوجه هستند. آذربایجانیها که نزدیک به یک سوک جمعیت ایران را تشکیل میدهند، بزرگترین اقلیت قومی ایران میباشند. کردها، عربها، بلوچها و ترکمنها، دیگر اقلیتهای قومی ایران هستند. از آنجا که اکثریت جمعیت غیرفارس در مناطق مرزی متمرکز هستند و با هم قومهای خود در کشورهای مجاور مانند آذربایجان، ترکمنستان، پاکستان و عراق پیوند دارند، باید گفت که قومیتهای ایران در مقابل جریانات خارجی بسیار حساس بوده و به طور قابل ملاحظهای از حوادثی که بیرون از مرزهایشان اتفاق میافتد تاثیر میپذیرند.
"جمهوری اسلامی در سال اول انقلاب در قبال نشریات و روزنامهها، موضعی ملایم داشت اما پس از استحکام پایههای خود، حکومت بسیاری از این نشریات و روزنامههای غیرفارسی از جمله اولدوز را تعطیل کرد و چاپ کتاب به زبانهای قومی بسیار سخت گردید."