What do you think?
Rate this book
Μόνα, Μόνα, είσαι εδώ;
Αυτή είναι αναμφίβολα μια πολύ κακή χρονιά για τη Σμαράγδα. Η οικονομική κρίση τής παίρνει τη δουλειά, η τράπεζα τής παίρνει το σπίτι και ό,τι έχει μέσα, καθώς και το αυτοκίνητο, και η εικοσάχρονη Μις Τουρισμός τής παίρνει τον αγαπημένο. Κάτι ακριβές τσάντες, παλτά και παπούτσια τής απομένουν μόνο, αλλά αναγκάζεται να τα πουλήσει κι αυτά για να ζήσει.
Μόνο ο θείος της φαίνεται πως έχει κάτι να της δώσει, κι αυτό δεν είναι άλλο από ένα παλιό αρχοντικό σ’ ένα απομακρυσμένο χωριό. Το κληρονομεί υπό την προϋπόθεση ότι δε θα το πουλήσει αν δεν κατοικήσει εκεί για έναν ολόκληρο χρόνο. Εκείνη, αφού δεν έχει άλλη επιλογή, μαζεύει τα υπάρχοντά της κι εγκαταλείπει την πόλη για να ζήσει μόνη στην Κερασιά.
Βέβαια, δε φαντάζεται ότι, όχι μόνο δεν είναι μόνη της στο αρχοντικό, αλλά και ότι δεν είναι καν η πρωταγωνίστρια αυτού του βιβλίου…
Μόνο ο θείος της φαίνεται πως έχει κάτι να της δώσει, κι αυτό δεν είναι άλλο από ένα παλιό αρχοντικό σ’ ένα απομακρυσμένο χωριό. Το κληρονομεί υπό την προϋπόθεση ότι δε θα το πουλήσει αν δεν κατοικήσει εκεί για έναν ολόκληρο χρόνο. Εκείνη, αφού δεν έχει άλλη επιλογή, μαζεύει τα υπάρχοντά της κι εγκαταλείπει την πόλη για να ζήσει μόνη στην Κερασιά.
Βέβαια, δε φαντάζεται ότι, όχι μόνο δεν είναι μόνη της στο αρχοντικό, αλλά και ότι δεν είναι καν η πρωταγωνίστρια αυτού του βιβλίου…
304 pages, Paperback
First published June 1, 2014
1 person is currently reading
41 people want to read
About the author
Ελένη Δαφνίδη
10 books56 followersΗ Ελένη Δαφνίδη γεννήθηκε στη Λευκωσία το 1978. Το 1996 αποφοίτησε από το κλασικό τμήμα του Παγκύπριου Γυμνασίου και ακολούθησε νομικές σπουδές στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης. Παράλληλα ασχολήθηκε με τη στιχουργική και την ποίηση. Σήμερα εργάζεται ως δικηγόρος. Το μυθιστόρημά της Η ΕΞΟΛΟΘΡΕΥΣΗ ΤΗΣ ΜΠΑΡΜΠΙ έχει μεταφραστεί στα γερμανικά και στα τουρκικά, ενώ από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ έχουν εκδοθεί άλλα εννέα μυθιστορήματά της.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 38 reviews
July 29, 2017
Πρώτη φορά διαβάζω βιβλίο που είναι λίγο θρίλερ, λίγο μυστηρίου, λίγο περιπέτεια και με πολλή δόση γέλιου.
Τι να πω τώρα για την Δαφνίδη που δεν το έχω ήδη πει.... Την αγαπώ απλά.... έχει γίνει από τις αγαπημένες μου και χαίρομαι που μέχρις στιγμής δεν με έχει απογοητεύσει...
Τι να πω τώρα για την Δαφνίδη που δεν το έχω ήδη πει.... Την αγαπώ απλά.... έχει γίνει από τις αγαπημένες μου και χαίρομαι που μέχρις στιγμής δεν με έχει απογοητεύσει...
January 26, 2015
Πρώτη φορά διαβάζω βιβλίο της Δαφνίδη και μπορώ να πω πως μου άρεσε πολύ. Με έκανε και γέλασα καθ’ όλη τη διάρκεια της ανάγνωσης. Είναι γεμάτο αστείες και έξυπνες ατάκες και λογοπαίγνια. Έχει βέβαια και μία ατυχέστατη περιγραφή που με έχει κάνει να ψιλοανακατεύομαι για λίγο καιρό όταν βλέπω μικρά πλεούμενα… Αλλά δεν βαριέσαι… κατά τα άλλα σε αυτό το θέμα ήταν καταπληκτικό. Η πλοκή και οι καταστάσεις που βίωνε η ηρωίδα, καθώς και ή ίδια η συμπεριφορά της και οι σκέψεις της ήταν αρκετά τραβηγμένες, αλλά εγώ προσωπικά όπως και οι περισσότεροι αναγνώστες -φαντάζομαι- αυτό ακριβώς προσδοκούμε από μια καλή κωμωδία για να φτάσει στο αναμενόμενο αποτέλεσμα, που φυσικά είναι το γέλιο! Πολύ καλό!
March 10, 2016
Η Δαφνίδη είναι μία από τις αγαπημένες μου συγγραφείς. Τα βιβλία της έχουν απίστευτη πλάκα και σε χαλαρώνουν. Με αυτό της το βιβλίο, η συγγραφέας μας αποδεικνύει πως μπορεί να δοκιμαστεί και σε άλλα είδη. Χωρίς να χάσει το χιούμορ της δημιουργεί μια ιστορία με μεταφυσικά και αστυνομικά στοιχεία! Το προτείνω σε κάποιον που θα ήθελε να γελάσει με την καρδιά του!
February 26, 2023
Είναι το τέταρτο βιβλίο της συγγραφέως που διαβάζω κι είναι μακράν το αγαπημένο μου! Δεν θέλω να επεκταθώ στην υπόθεση διότι όταν το ξεκίνησα δεν γνώριζα περί τίνος πρόκειται και πραγματικά με έπιασε τόσο ευχάριστα εξαπίνης! Ξεκαρδιστικό, απολαυστικό και με δράση παρακαλώ!!! Προτείνεται!!!
April 7, 2017
Προσπαθεί να είναι κωμικό (κάποια χαμόγελα), προσπαθεί να είναι θρίλερ (μπα...), προσπαθεί να είναι αστυνομικό (χμμ...κάποια προσπάθεια),με ένα ανατρεπτικό φινάλε που αποζημιώνει κάπως. Σαφώς χειρότερο από Τη Μέρα που Έπεσα από τα Σύννεφα, και λιγότερο καλό από την Αλίκη στη Χώρα των Ψεμάτων (κάποιοι χαρακτήρες της Αλίκης κάνουν crossover ή μου φάνηκε ;).
ΥΓ : η δολοφονημένη που θέλει να δείξει το σημείο ταφής ; Θα μπορούσε να συμβεί και στ' αλήθεια..(Σχεδόν συγκινητικό όταν η ψυχή ηρεμεί...)
ΥΓ : η δολοφονημένη που θέλει να δείξει το σημείο ταφής ; Θα μπορούσε να συμβεί και στ' αλήθεια..(Σχεδόν συγκινητικό όταν η ψυχή ηρεμεί...)
December 30, 2015
Ξεκάθαρο πενταράκι. Με εξέπληξε ευχάριστα!!
Χιούμορ, μυστικά και ελληνικός παροξυσμός, όλα δεμένα με μία πολύ ξεκούραστη γραφή.
Είχα ακούσει τα καλύτερα και τώρα που το διάβασα μπορώ να πω πως είχαν απόλυτο δίκιο.
Χιούμορ, μυστικά και ελληνικός παροξυσμός, όλα δεμένα με μία πολύ ξεκούραστη γραφή.
Είχα ακούσει τα καλύτερα και τώρα που το διάβασα μπορώ να πω πως είχαν απόλυτο δίκιο.
June 30, 2017
Έχει πολύ χιούμορ μου έλεγαν...
Θα γελάς σε κάθε σελίδα μου έλεγαν...
Και τελικά κατέληξα σαν τους Ρωμαίους λεγεωνάριους στον Αστερίξ! Ζήτημα να (χαμο)γέλασα σε δύο φάσεις και αυτό ήταν όλο. Αν προσθέσουμε ότι είναι και ευκολοδιάβαστο, 1.5* αστεράκι και πολύ του είναι.
Αν αυτό είναι το περιβόητο χιούμορ της Δαφνίδη, να μου λείπει. Καλύτερα να έβλεπα μίστερ Μπιν!
Θα γελάς σε κάθε σελίδα μου έλεγαν...
Και τελικά κατέληξα σαν τους Ρωμαίους λεγεωνάριους στον Αστερίξ! Ζήτημα να (χαμο)γέλασα σε δύο φάσεις και αυτό ήταν όλο. Αν προσθέσουμε ότι είναι και ευκολοδιάβαστο, 1.5* αστεράκι και πολύ του είναι.
Αν αυτό είναι το περιβόητο χιούμορ της Δαφνίδη, να μου λείπει. Καλύτερα να έβλεπα μίστερ Μπιν!
August 25, 2015
Μόνα, Μόνα, είσαι εδώ; Ή όταν το Κάτω Παρτάλι συναντά το Σπίτι των Πνευμάτων! Η Σμαράγδα, νέα κοπέλα, χωρισμένη, απολυμένη, κληρονομεί ένα σπίτι στην ξεχασμένη από Θεό και Χάρο Κερασιά και για να το κρατήσει πρέπει να μείνει έναν ολόκληρο χρόνο εκεί! Τι να κάνει, τα μαζεύει και πάει. Και δε φτάνει που έχει να αντιμετωπίσει την αγριάδα του τοπίου, τη βαρεμάρα ενός τόπου χωρίς ατραξιόν και μαγαζιά, έχει κι ένα φάντασμα να της παίζει παιχνίδια (ναι, αλλά γιατί;)!
Η Ελένη Δαφνίδη επιστρέφει με ένα διαφορετικό στην κεντρική ιδέα μυθιστόρημα, που εξελίσσεται εξίσου ευχάριστα με το προηγούμενο που διάβασα, την Αλίκη στη χώρα των ψεμάτων. Ως βιβλίο από μόνο του, ήταν ανάλαφρο, αστείο, με ωραία ιδέα και έξυπνη εξέλιξη της πλοκής, με μη αναμενόμενη ανατροπή στο τέλος. Συγκριτικά με την Αλίκη στη χώρα των ψεμάτων, ήταν πιο αδύναμο, χωρίς μια εξίσου δυνατή και πολυεπίπεδη ιστορία. Παρ’ όλ’ αυτά, η γραφή της κυρίας Δαφνίδη δεν παύει να με κάνει να γελάω ουσιαστικά και όχι βεβιασμένα.
Μου άρεσαν πάρα πολύ οι περιπέτειες της Σμαράγδας στο χωριό: από τον ερωτύλο, δασύτριχο και λιγδιάρη μπακάλη-βενζινοπώλη-μανάβη-ταχυδρόμο Θεμιστοκλή ως την Αρετή που βοηθάει στο καθάρισμα, τη Ζαχάρω με το ένα μάτι, τον πατέρα Μηνά, τον Ερμόλαο του Χριστομένη, σύνολο τριάντα άνθρωποι που μαζεύονται κάθε Κυριακή στην εκκλησία και μια φορά τον μήνα μόνο οι γυναίκες, ναι, αυτές με τη ζάρα στην επιδερμίδα, το ένα μάτι και το ένα δόντι, επιδίδονται σε ενδοοικιακά σπα (κρέμες, αποτρίχωση, ξύρισμα και δε συμμαζεύεται). Και δε φτάνει μόνο αυτό, έχουμε και την τρελή του χωριού, έχουμε τον πιο αργό κι από τον θάνατο αστυνομικό, έχουμε έναν άγνωστο που σταματάει έξω από το σπίτι της Σμαράγδας λόγω βλάβης αυτοκινήτου, έχουμε και τον πρώην να επιστρέφει στη ζωή της αλλά μαζί με τη νυν και η Σμαράγδα, παγιδευμένη στην εικόνα της Κιουρίας, αναγκάζεται να τους φιλοξενήσει για ένα αλησμόνητο Σαββατοκύριακο. Το βιβλίο είναι γραμμένο με χιούμορ και σατιρίζει τα πάντα στην επαρχία, όμως στην αρχή, μέχρι να διαλυθεί τελείως η ζωή της Σμαράγδας για να πάρει την απόφαση να μετακομίσει στην ξακουστή Κερασιά, συγκινήθηκα αρκετά, βλέποντας τις τράπεζες να της αδειάζουν και να της κατάσχουν το σπίτι, με τη συνέντευξη που δεν ευωδόθηκε, με την κατάντια της να ξεπουλάει ό,τι επώνυμο ρούχο είχε ώστε να βγάλει κάποια χρήματα και να επιβιώσει.
Το πόσο συναρπαστικά περνάει η πρωταγωνίστρια και πώς αποκαλύπτεται σιγά σιγά μια μυστηριώδης δολοφονία σας αφήνω να το ανακαλύψετε μόνοι σας. Είναι μια αξέχαστη εμπειρία που θα σας κάνει να γελάσετε με την ψυχή σας. Και λάτρεψα το γεγονός ότι στο τελευταίο κεφάλαιο εμφανίζεται η αγαπημένη μου Αλίκη από το βιβλίο που ανέφερα στην αρχή, την Αλίκη στη χώρα των ψεμάτων, σε έναν ρόλο έκπληξη!
Σημείωση Σπιρτούλη: το βιβλίο διαδραματίζεται το 2014 και η Σμαράγδα είχε αρκετά λεφτά και μεγάλη οικονομική άνεση. Πώς είναι δυνατόν λοιπόν να μην έχει στην κατοχή της κινητό με Ίντερνετ αλλά να τρέχει στο κοντινό χωριό για να βρει κάποιες πληροφορίες που θέλει ψάχνοντας σε ίντερνετ καφέ;
Χαρακτηριστικά αποσπάσματα:
«Θα ταμπουρωνόμουν εδώ μέχρι ο εισβολέας να κουραζόταν να περιμένει κι έφευγε για να βρει ένα πιο εύκολο θύμα: κάποιον απ’ αυτούς που μόλις ακούσουν θόρυβο πετάγονται έξω και το παίζουν παλικάρια. Τους ήξερα καλά. Τους είχα δει σε ταινίες, συνήθως στην πρώτη σκηνή, που ήταν και η τελευταία τους» (σελ. 83).
«Πρωτοποριακοί οι μηχανισμοί της τοπικής αστυνομίας. Σου έλυναν τα προβλήματα με παροιμίες. Πάω στοίχημα πως αν κατήγγειλες εμπρησμό, θα σου έλεγαν «το στραβό το ξύλο η φωτιά το σιάζει» ή αν κατήγγειλες ξυλοδαρμό, θα σου απαντούσαν «τη γυναίκα σσου χτυπάς, το σπιτάκι σου χαλάς» κι έπειτα θα έβαζαν την υπόθεση στο αρχείο με την ένδειξη Διαλευκάνθηκε στον φάκελο» (σελ. 107).
«-Άσ’το κάτω αυτό. Δεν είναι προς πώληση. –Και τι είναι εδώ; Μουσείο είναι; Και τα μπρόκολα εκθέματα; απάντησα ειρωνικά και το άρπαξα ξανά μέσα απ’ τα χέρια του. -Όχι, δεν είναι εκθέματα, είπε ξαναπαίρνοντας το πράσινο λάφυρο στα χέρια του με τη βία, αλλά εσύ δεν μπορείς να τα αγοράσεις. Τα έχω προπωλήσει. «Τα έχει προπωλήσει;» -Για τ’ όνομα του Θεού, κύριε Θεμιστοκλή, διαμαρτυρήθηκα, τι πάει να πει τα έχεις προπωλήσει; Για μπρόκολα μιλάμε, όχι για εισιτήρια συναυλίας των U2» (σελ. 113).
«Έτσι είναι η ζωή στην επαρχία. Καθαρό οξυγόνο, φύση και χαρά, μέχρι να σου καρφωθεί στα μαλλιά η ακρίδα...» (σελ. 166).
«Συνέχισα να προσποιούμαι ότι όλα σ��ην καινούργια μου ζωή ήταν υπέροχα. Είχα ένα τέλειο σπίτι -το στοιχειωμένο-, καταπληκτικούς γείτονες –τη γιαγιά με το Αλτσχάιμερ-, το χωριό ήταν γεμάτο ζωή -τις Κυριακές τα πρωινά στην εκκλησία ήταν και οι τριάντα κάτοικοι μαζεμένοι-, και πως είχα κάνει εκπληκτικές γνωριμίες -την Αρετή, τον μπακάλη, τη Μαριγώ την παρθένα, τη Ζαχάρω με το ένα μάτι. Ακόμα και τα ρύζια στο ράφι γελούσαν μ’ αυτά που έλεγα» (σελ. 168).
Η Ελένη Δαφνίδη επιστρέφει με ένα διαφορετικό στην κεντρική ιδέα μυθιστόρημα, που εξελίσσεται εξίσου ευχάριστα με το προηγούμενο που διάβασα, την Αλίκη στη χώρα των ψεμάτων. Ως βιβλίο από μόνο του, ήταν ανάλαφρο, αστείο, με ωραία ιδέα και έξυπνη εξέλιξη της πλοκής, με μη αναμενόμενη ανατροπή στο τέλος. Συγκριτικά με την Αλίκη στη χώρα των ψεμάτων, ήταν πιο αδύναμο, χωρίς μια εξίσου δυνατή και πολυεπίπεδη ιστορία. Παρ’ όλ’ αυτά, η γραφή της κυρίας Δαφνίδη δεν παύει να με κάνει να γελάω ουσιαστικά και όχι βεβιασμένα.
Μου άρεσαν πάρα πολύ οι περιπέτειες της Σμαράγδας στο χωριό: από τον ερωτύλο, δασύτριχο και λιγδιάρη μπακάλη-βενζινοπώλη-μανάβη-ταχυδρόμο Θεμιστοκλή ως την Αρετή που βοηθάει στο καθάρισμα, τη Ζαχάρω με το ένα μάτι, τον πατέρα Μηνά, τον Ερμόλαο του Χριστομένη, σύνολο τριάντα άνθρωποι που μαζεύονται κάθε Κυριακή στην εκκλησία και μια φορά τον μήνα μόνο οι γυναίκες, ναι, αυτές με τη ζάρα στην επιδερμίδα, το ένα μάτι και το ένα δόντι, επιδίδονται σε ενδοοικιακά σπα (κρέμες, αποτρίχωση, ξύρισμα και δε συμμαζεύεται). Και δε φτάνει μόνο αυτό, έχουμε και την τρελή του χωριού, έχουμε τον πιο αργό κι από τον θάνατο αστυνομικό, έχουμε έναν άγνωστο που σταματάει έξω από το σπίτι της Σμαράγδας λόγω βλάβης αυτοκινήτου, έχουμε και τον πρώην να επιστρέφει στη ζωή της αλλά μαζί με τη νυν και η Σμαράγδα, παγιδευμένη στην εικόνα της Κιουρίας, αναγκάζεται να τους φιλοξενήσει για ένα αλησμόνητο Σαββατοκύριακο. Το βιβλίο είναι γραμμένο με χιούμορ και σατιρίζει τα πάντα στην επαρχία, όμως στην αρχή, μέχρι να διαλυθεί τελείως η ζωή της Σμαράγδας για να πάρει την απόφαση να μετακομίσει στην ξακουστή Κερασιά, συγκινήθηκα αρκετά, βλέποντας τις τράπεζες να της αδειάζουν και να της κατάσχουν το σπίτι, με τη συνέντευξη που δεν ευωδόθηκε, με την κατάντια της να ξεπουλάει ό,τι επώνυμο ρούχο είχε ώστε να βγάλει κάποια χρήματα και να επιβιώσει.
Το πόσο συναρπαστικά περνάει η πρωταγωνίστρια και πώς αποκαλύπτεται σιγά σιγά μια μυστηριώδης δολοφονία σας αφήνω να το ανακαλύψετε μόνοι σας. Είναι μια αξέχαστη εμπειρία που θα σας κάνει να γελάσετε με την ψυχή σας. Και λάτρεψα το γεγονός ότι στο τελευταίο κεφάλαιο εμφανίζεται η αγαπημένη μου Αλίκη από το βιβλίο που ανέφερα στην αρχή, την Αλίκη στη χώρα των ψεμάτων, σε έναν ρόλο έκπληξη!
Σημείωση Σπιρτούλη: το βιβλίο διαδραματίζεται το 2014 και η Σμαράγδα είχε αρκετά λεφτά και μεγάλη οικονομική άνεση. Πώς είναι δυνατόν λοιπόν να μην έχει στην κατοχή της κινητό με Ίντερνετ αλλά να τρέχει στο κοντινό χωριό για να βρει κάποιες πληροφορίες που θέλει ψάχνοντας σε ίντερνετ καφέ;
Χαρακτηριστικά αποσπάσματα:
«Θα ταμπουρωνόμουν εδώ μέχρι ο εισβολέας να κουραζόταν να περιμένει κι έφευγε για να βρει ένα πιο εύκολο θύμα: κάποιον απ’ αυτούς που μόλις ακούσουν θόρυβο πετάγονται έξω και το παίζουν παλικάρια. Τους ήξερα καλά. Τους είχα δει σε ταινίες, συνήθως στην πρώτη σκηνή, που ήταν και η τελευταία τους» (σελ. 83).
«Πρωτοποριακοί οι μηχανισμοί της τοπικής αστυνομίας. Σου έλυναν τα προβλήματα με παροιμίες. Πάω στοίχημα πως αν κατήγγειλες εμπρησμό, θα σου έλεγαν «το στραβό το ξύλο η φωτιά το σιάζει» ή αν κατήγγειλες ξυλοδαρμό, θα σου απαντούσαν «τη γυναίκα σσου χτυπάς, το σπιτάκι σου χαλάς» κι έπειτα θα έβαζαν την υπόθεση στο αρχείο με την ένδειξη Διαλευκάνθηκε στον φάκελο» (σελ. 107).
«-Άσ’το κάτω αυτό. Δεν είναι προς πώληση. –Και τι είναι εδώ; Μουσείο είναι; Και τα μπρόκολα εκθέματα; απάντησα ειρωνικά και το άρπαξα ξανά μέσα απ’ τα χέρια του. -Όχι, δεν είναι εκθέματα, είπε ξαναπαίρνοντας το πράσινο λάφυρο στα χέρια του με τη βία, αλλά εσύ δεν μπορείς να τα αγοράσεις. Τα έχω προπωλήσει. «Τα έχει προπωλήσει;» -Για τ’ όνομα του Θεού, κύριε Θεμιστοκλή, διαμαρτυρήθηκα, τι πάει να πει τα έχεις προπωλήσει; Για μπρόκολα μιλάμε, όχι για εισιτήρια συναυλίας των U2» (σελ. 113).
«Έτσι είναι η ζωή στην επαρχία. Καθαρό οξυγόνο, φύση και χαρά, μέχρι να σου καρφωθεί στα μαλλιά η ακρίδα...» (σελ. 166).
«Συνέχισα να προσποιούμαι ότι όλα σ��ην καινούργια μου ζωή ήταν υπέροχα. Είχα ένα τέλειο σπίτι -το στοιχειωμένο-, καταπληκτικούς γείτονες –τη γιαγιά με το Αλτσχάιμερ-, το χωριό ήταν γεμάτο ζωή -τις Κυριακές τα πρωινά στην εκκλησία ήταν και οι τριάντα κάτοικοι μαζεμένοι-, και πως είχα κάνει εκπληκτικές γνωριμίες -την Αρετή, τον μπακάλη, τη Μαριγώ την παρθένα, τη Ζαχάρω με το ένα μάτι. Ακόμα και τα ρύζια στο ράφι γελούσαν μ’ αυτά που έλεγα» (σελ. 168).
April 7, 2017
Δεν είναι τόσο καλό όσο άλλα της ίδιας συγγραφέως, αλλά διαβάζεται ευχάριστα.
September 30, 2015
Τείνω να γίνω fun της !!!! Συνειδητοποιώ ότι και αυτό το είδος χρειάζεται από εκεί που ήμουν εναντίον τους . Πιάνω τον εαυτό μου σε πολλά σημεία να χαμογελάω και να γελάω κάτι που το έχω ανάγκη . Συγχαρητήρια .
August 29, 2020
" ΜΟΝΑ,ΜΟΝΑ,ΕΙΣΑΙ ΕΔΩ?"
Συγγραφέας: Ελένη Δαφνιδη
🌸 Η άποψη μου 🌸
Καλημέρα σας, άλλο ένα όμορφο ταξιδακι έφτασε στο τέλος του.
Να πω την αλήθεια δεν το γνώριζα το βιβλίο αλλά ούτε την συγγραφέα. Πρίν λίγο καιρό μια φίλη από κάποια ομάδα βιβλίων ,μου προτείνετε το βιβλίο αυτό γιατί έψαχνα κάτι διαφορετικό και με χιούμορ.
Πριν λίγες μέρες επειδή διάβαζα ένα βιβλίο κοινωνικό και το θέμα του ήτανε κάπως στενάχωρο ήθελα να διαβάσω παράλληλα κάτι που να έχει χιούμορ .
Πρώτη φορά έκανα παράλληλη ανάγνωση και μου άρεσε πολύ.
Ας μιλήσω όμως για το βιβλίο.
Μου άρεσε πάρα πολύ ο τρόπος που είναι γραμμένος, με πολύ χιούμορ , οι ατάκες που έχει μέσα με έκαναν να γελάσω πολύ.
Οι δυσκολίες που περνάει η ηρωίδα του βιβλίου η Σμαράγδα πάρα πολλες αλλά είναι έτσι γραμμένες που γελάς με τον τρόπο που σκέφτεται η Σμαράγδα.
Και εκεί που λες ότι η Σμαράγδα φαντάζεται πράγματα ή όντως συμβαίνουν έρχεται η μεγάλη ανατροπή στο βιβλίο και ξαφνικά από ένα βιβλίο με χιούμορ γίνεται αστυνομικό .
Μου άρεσε πολύ και σίγουρα θέλω να ξανά διαβάσω κι άλλο βιβλίο της συγγραφέας.
Λίγα λόγια για το βιβλίο:
Η Σμαράγδα χάνει την δουλειά της λόγο οικονομικής κρίσης , η τράπεζα της παίρνει το σπίτι , ο σύντροφος της την παρατάει για μια πιτσιρίκα και η μόνη λύση είναι η κληρονομιά του θείου της. Να πάει να μείνει σε ένα παλιό αρχοντικό σε ένα απομακρυσμένο χωριό την Κερασιά, με την προϋπόθεση να μην το πουλήσει και να μείνει εκεί ένα χρόνο.
Αφού δεν έχει άλλη επιλογή , παίρνει ότι της έχει απομείνει από τα πράγματα της και πάει.
Εκεί θα συμβούν περίεργα πράγματα και θα διαπιστώσει ότι στο αρχοντικό δεν ζει μόνη της.....
Εάν κι εσείς ψάχνετε ένα βιβλίο διαφορετικό ,να γελάσετε αλλά με πολύ ενδιαφέρον σας το προτείνω 📖
Συγγραφέας: Ελένη Δαφνιδη
🌸 Η άποψη μου 🌸
Καλημέρα σας, άλλο ένα όμορφο ταξιδακι έφτασε στο τέλος του.
Να πω την αλήθεια δεν το γνώριζα το βιβλίο αλλά ούτε την συγγραφέα. Πρίν λίγο καιρό μια φίλη από κάποια ομάδα βιβλίων ,μου προτείνετε το βιβλίο αυτό γιατί έψαχνα κάτι διαφορετικό και με χιούμορ.
Πριν λίγες μέρες επειδή διάβαζα ένα βιβλίο κοινωνικό και το θέμα του ήτανε κάπως στενάχωρο ήθελα να διαβάσω παράλληλα κάτι που να έχει χιούμορ .
Πρώτη φορά έκανα παράλληλη ανάγνωση και μου άρεσε πολύ.
Ας μιλήσω όμως για το βιβλίο.
Μου άρεσε πάρα πολύ ο τρόπος που είναι γραμμένος, με πολύ χιούμορ , οι ατάκες που έχει μέσα με έκαναν να γελάσω πολύ.
Οι δυσκολίες που περνάει η ηρωίδα του βιβλίου η Σμαράγδα πάρα πολλες αλλά είναι έτσι γραμμένες που γελάς με τον τρόπο που σκέφτεται η Σμαράγδα.
Και εκεί που λες ότι η Σμαράγδα φαντάζεται πράγματα ή όντως συμβαίνουν έρχεται η μεγάλη ανατροπή στο βιβλίο και ξαφνικά από ένα βιβλίο με χιούμορ γίνεται αστυνομικό .
Μου άρεσε πολύ και σίγουρα θέλω να ξανά διαβάσω κι άλλο βιβλίο της συγγραφέας.
Λίγα λόγια για το βιβλίο:
Η Σμαράγδα χάνει την δουλειά της λόγο οικονομικής κρίσης , η τράπεζα της παίρνει το σπίτι , ο σύντροφος της την παρατάει για μια πιτσιρίκα και η μόνη λύση είναι η κληρονομιά του θείου της. Να πάει να μείνει σε ένα παλιό αρχοντικό σε ένα απομακρυσμένο χωριό την Κερασιά, με την προϋπόθεση να μην το πουλήσει και να μείνει εκεί ένα χρόνο.
Αφού δεν έχει άλλη επιλογή , παίρνει ότι της έχει απομείνει από τα πράγματα της και πάει.
Εκεί θα συμβούν περίεργα πράγματα και θα διαπιστώσει ότι στο αρχοντικό δεν ζει μόνη της.....
Εάν κι εσείς ψάχνετε ένα βιβλίο διαφορετικό ,να γελάσετε αλλά με πολύ ενδιαφέρον σας το προτείνω 📖
This entire review has been hidden because of spoilers.
July 1, 2018
Θυμίζει το "Κάτω Παρτάλι"!!! Γέλασα! Ειδικά στη φάση με τον παντοπώλη! Θα το πρότεινα!!
October 17, 2015
Αυτό το βιβλίο μου άρεσε πάρα πολύ. Είχε φαντασία, συναίσθημα και πάρα πολύ χιούμορ με συνέπεια να γελάω πολλές φορές μόνη μου και να με κοιτάνε όλοι παράξενα. Μονολογούσα και έλεγα "καλά, τι διαβάζω;". Είναι η πρώτη φορά που διαβάζω βιβλίο της Δαφνίδη και σίγουρα όχι η τελευταία.
November 11, 2014
ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΑ ΤΕΛΕΙΟ ΒΙΒΛΙΟ ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΑ ΣΕ ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΝΑ ΤΟ ΑΦΗΣΩ ΑΠΟ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΟΥ ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΚΥΡΙΑ ΔΑΦΝΙΔΗ ΓΙΑ ΤΟ ΟΜΟΡΦΟ ΒΙΒΛΙΟ ΣΑΣ
April 14, 2017
Δυστυχώς, πολύ πολύ ΠΟΛΥ μέτριο.
November 15, 2014
Η κυρία Ελένη Δαφνιδη με εξέπληξε ευχάριστα με το υπέροχο βιβλίο της " Μόνα, Μόνα, είσαι εδώ? ". Ένα πολύ όμορφο βιβλίο που με έξυπνη γραφή συνδέει την κωμωδία με το αστυνομικό και το αστυνομικό με το υπερφυσικό.
Η Σμαράγδα ( η πρωταγωνιστρια του βιβλίου) με έκανε να γελάσω άπειρες φορές. Είναι ένα βιβλίο που διαβάζετε με όλες τις αισθήσεις. Είναι έξυπνο, καλογραμμένο και βατό. Εκεί που χαλαρώνεις και γελάς με τα γραφόμενα, εκεί η αδρεναλίνη σου πηγαίνει στα ύψη. Συνυπάρχει το χιούμορ με την φαντασία και αυτό το κάνει ξεχωριστό. Στο τέλος αισθάνεσαι λύτρωση αλλά και λύπη γιατί ήθελες να έχει και άλλο. Αισθάνεσαι την Σμαράγδα κομμάτι σου και δεν θες να την αποχωριστείς.
Η Σμαράγδα ( η πρωταγωνιστρια του βιβλίου) με έκανε να γελάσω άπειρες φορές. Είναι ένα βιβλίο που διαβάζετε με όλες τις αισθήσεις. Είναι έξυπνο, καλογραμμένο και βατό. Εκεί που χαλαρώνεις και γελάς με τα γραφόμενα, εκεί η αδρεναλίνη σου πηγαίνει στα ύψη. Συνυπάρχει το χιούμορ με την φαντασία και αυτό το κάνει ξεχωριστό. Στο τέλος αισθάνεσαι λύτρωση αλλά και λύπη γιατί ήθελες να έχει και άλλο. Αισθάνεσαι την Σμαράγδα κομμάτι σου και δεν θες να την αποχωριστείς.
March 29, 2023
Χιούμορ με δόσεις θρίλερ για μια Αθηναία που ξαφνικά πηγαίνει να ζήσει σε ένα χωριό 30 (ηλικιωμένων) κατοίκων.
Γέλασα σε κάποια σημεία, η γραφή ζωηρή και όντως συχνά αστεία. Το διάβασα σχετικά γρήγορα!
Υπήρχαν βέβαια και οι ατυχίες, όπως ο υπερβολικός σπισισμός (ένας ευαίσθητος ως προς τα ζώα άνθρωπος σαν εμένα θεωρώ πως ενοχλείται) καθώς και τα στερεότυπα των φύλων με φράσεις όπως: Ακόμα κι εγώ που είμαι γυναίκα, αδυνατώ να καταλάβω την γυναικεία ψυχολογία 🙄
Γέλασα σε κάποια σημεία, η γραφή ζωηρή και όντως συχνά αστεία. Το διάβασα σχετικά γρήγορα!
Υπήρχαν βέβαια και οι ατυχίες, όπως ο υπερβολικός σπισισμός (ένας ευαίσθητος ως προς τα ζώα άνθρωπος σαν εμένα θεωρώ πως ενοχλείται) καθώς και τα στερεότυπα των φύλων με φράσεις όπως: Ακόμα κι εγώ που είμαι γυναίκα, αδυνατώ να καταλάβω την γυναικεία ψυχολογία 🙄
September 9, 2017
Αν και ξεκίνησα ανάποδα με το τελευταίο βιβλίο της συγγράφεα (Μικρή Βαρκελώνη) είπα να δοκιμάσω και την μυστηριώδη ιστορία με τον ευφάνταστο τίτλο. Μια γυναίκα που έχει χάσει δουλειά, αγαπημένο, σπίτι ωθείται από μια ιδιόρρυθμη διαθήκη να κατοικήσει σε ένα στοιχειωμένο αρχοντικό που βρίσκεται σ' ένα χωριό μετά βίας τριάντα κατοίκων. Το σπαρταριστό, σαρκαστικό και ασυνήθιστο χιούμορ της που ξεπηδάει από τις σελίδες σε κάθε στιγμή, μην έχοντας ιερό και όσιο, αποτελεί το ένα τμήμα της απολαυστικής αυτής ιστορίας. Το άλλο είναι η πετυχημένη σκοτεινή ατμόσφαιρα του μυστηρίου που μπλέκεται με τους larger than life χαρακτήρες των κατοίκων του βουκολικού χωριού. Η εξέλιξη της ιστορίας ξεκινά από την τραγελαφικό αδιέξοδο της Σμαράγδας, συνεχίζει σαν ευτράπελη απόδοση της προσπάθειας προσαρμογής της από γυναίκα της μεγαλούπολης στο λιλιπούτειο, πνιγμένο στην βλάστηση, χωριουδάκι και καταλήγει στην μαύρη κωμωδία γοτθικού μυστηρίου με πινελιές Στίβεν Κίνγκ. Το μόνο παράπονο; Ίσως ότι θα ήθελα πολύ να κρατούσε λίγο ακόμα το βιβλίο ή έστω την ευκαιρία για κάποιο σίκουελ σε επόμενο βιβλίο. Ήταν τόσο απολαυστικά ενδιαφέρουσα η όλη ατμόσφαιρα και οι χαρακτήρες του βιβλίου που ευχαρίστως θα διάβαζα άλλες τόσες σελίδες, μια που το τέλος δίνει το έναυσμα για μια ακόμα πιο ενδιαφέρουσα συνέχεια, αν λάβει κανείς υπόψη κι ότι συνδυάζονται χαρακτήρες από άλλο βιβλίο της συγγραφέα δημιουργώντας ένα ιδιόρρυθμο λογοτεχνικό σύμπαν γεμάτο ενδιαφέρουσες προοπτικές.
June 27, 2014
Το νέο βιβλίο της Ελένης Δαφνίδη "Μόνα, Μόνα είσαι εδώ;" κυκλοφόρησε απο τις εκδόσεις Ψυχογιός πριν λίγες μέρες. Αν διαβάζεις τούτο εδώ το site ξέρεις πως η Ελένη Δαφνίδη είναι η αγαπημένη μου συγγραφέας. Είμαι η κοπέλα που περιμένει την ημερομηνία της κυκλοφορίας του νέου της βιβλίου και κάνει το σχετικό countdown. Αντικειμενική δε με λες, αλλά θα προσπαθήσω. Υπόσχομαι.
Εκτός απο τη γραφή της, λατρεύω το γεγονός ότι κάθε βιβλίο της είναι τελείως διαφορετικό απο το προηγούμενο και εξελίσσεται ως συγγραφέας. Σε αντίθεση με άλλες συναδέλφους της που εγκλωβίστηκαν σε ένα μοτίβο και κάθε βιβλίο είναι ίδιο με το προηγούμενο.
Τι διαφορετικό έχει όμως το "Μόνα, Μόνα είσαι εδώ;".
Σίγουρα είναι απο τα πιο αστεία...θρίλερ που θα διαβάσεις. Η πρωταγωνίστρια μας, μένει σε μία στοιχειωμένη έπαυλη σε ένα μικρό χωριό που το wi-fi δεν ηπήρξε ποτέ και ο μπακάλης του χωριού είναι ο άνθρωπος για όλες τις δουλειές. Το μυστήριο δεν αργεί να κάνει την εμφάνιση του και όσο το διαβάζεις, νιώθεις ότι βλέπεις ταινία θρίλερ. Όπως και το προηγούμενο βιβλίο της "Η Αλίκη στη χώρα των ψεμάτων", η Ελένη Δαφνίδη πήρε ένα αμιγώς κινηματογραφικό θέμα και το αποτύπωσε εξαιρετικά στο χαρτί.
Όσο ξεδιπλώνεται η ιστορία, τόσο δε θες να το αφήσεις απ τα χέρια σου. Γιατί ποτέ άλλοτε δεν γέλασες τόσο πολύ με ιστορίες με φαντάσματα και στοιχειωμένα σπίτια. Αλήθεια. Απο την άλλη η "κεφάτη πένα" της δε στερεί σε τίποτα απο το μυστήριο αλλά και τις ανατριχίλες που θα σου προξενήσει η ιστορία και η περιγραφή. Το "Μόνα, Μόνα είσαι εδώ;" είναι σίγουρα απο τα πιο πρωτότυπα βιβλία ελλήνων συγγραφέων που θα διαβάσεις φέτος.
Ποια είναι η Μόνα και τι ζητάει; Τι ρόλο παίζουν οι κάτοικοι του χωριού στην ιστορία; Είναι όλοι αυτό ακριβώς που φαίνονται; Αυτό θα το μάθεις διαβάζοντας το καταπληκτικό βιβλίο της.
Εκτός απο τη γραφή της, λατρεύω το γεγονός ότι κάθε βιβλίο της είναι τελείως διαφορετικό απο το προηγούμενο και εξελίσσεται ως συγγραφέας. Σε αντίθεση με άλλες συναδέλφους της που εγκλωβίστηκαν σε ένα μοτίβο και κάθε βιβλίο είναι ίδιο με το προηγούμενο.
Τι διαφορετικό έχει όμως το "Μόνα, Μόνα είσαι εδώ;".
Σίγουρα είναι απο τα πιο αστεία...θρίλερ που θα διαβάσεις. Η πρωταγωνίστρια μας, μένει σε μία στοιχειωμένη έπαυλη σε ένα μικρό χωριό που το wi-fi δεν ηπήρξε ποτέ και ο μπακάλης του χωριού είναι ο άνθρωπος για όλες τις δουλειές. Το μυστήριο δεν αργεί να κάνει την εμφάνιση του και όσο το διαβάζεις, νιώθεις ότι βλέπεις ταινία θρίλερ. Όπως και το προηγούμενο βιβλίο της "Η Αλίκη στη χώρα των ψεμάτων", η Ελένη Δαφνίδη πήρε ένα αμιγώς κινηματογραφικό θέμα και το αποτύπωσε εξαιρετικά στο χαρτί.
Όσο ξεδιπλώνεται η ιστορία, τόσο δε θες να το αφήσεις απ τα χέρια σου. Γιατί ποτέ άλλοτε δεν γέλασες τόσο πολύ με ιστορίες με φαντάσματα και στοιχειωμένα σπίτια. Αλήθεια. Απο την άλλη η "κεφάτη πένα" της δε στερεί σε τίποτα απο το μυστήριο αλλά και τις ανατριχίλες που θα σου προξενήσει η ιστορία και η περιγραφή. Το "Μόνα, Μόνα είσαι εδώ;" είναι σίγουρα απο τα πιο πρωτότυπα βιβλία ελλήνων συγγραφέων που θα διαβάσεις φέτος.
Ποια είναι η Μόνα και τι ζητάει; Τι ρόλο παίζουν οι κάτοικοι του χωριού στην ιστορία; Είναι όλοι αυτό ακριβώς που φαίνονται; Αυτό θα το μάθεις διαβάζοντας το καταπληκτικό βιβλίο της.
May 24, 2015
Χμμ! Περίμενα να γέλασω περισσότερο!
August 10, 2023
🌻 Η Ελένη Δαφνίδη είναι δικηγόρος από την Κύπρο. Από τις Εκδόσεις Ψυχογιός έχουν εκδοθεί δέκα μυθιστορήματά της.
🌻 Όλα πάνε στραβά κι ανάποδα για την 35χρονη φωτογράφο Σμαράγδα, η οποία σε περίοδο κρίσης χάνει δουλειά, σπίτι και αγαπημένο. Αναγκάζεται να πουλήσει όσο όσο μερικά από τα επώνυμα ρούχα και αξεσουάρ της. Τότε, ως εκ θαύματος, κληρονομεί από τον θείο της ένα τεράστιο παλιό αρχοντικό στην απομακρυσμένη Κερασιά, με τον όρο να κατοικήσει εκεί για έναν χρόνο πριν να μπορέσει να το πουλήσει. Παίρνει τα μπογαλάκια της και μετακομίζει. Οι κάτοικοι της Κερασιάς είναι λιγοστοί και μεγάλης ηλικίας, ο δε μπακάλης πολυεργαλείο (μπακάλης, μανάβης, μηχανικός, βενζινάς, υδραυλικός, κλπ κλπ). Μοναδική διασκέδαση των γυναικών είναι η εβδομαδιαία συνάντηση όπου επιδίδονται σε κουτσομπολιά και περιποίηση ομορφιάς. Το αρχοντικό κρύβει ένα μεγάλο μυστικό … ή και περισσότερα. Δε θα κάνω spoiler.
Full review at https://www.instagram.com/p/CvmXkl6IH...
🌻 Όλα πάνε στραβά κι ανάποδα για την 35χρονη φωτογράφο Σμαράγδα, η οποία σε περίοδο κρίσης χάνει δουλειά, σπίτι και αγαπημένο. Αναγκάζεται να πουλήσει όσο όσο μερικά από τα επώνυμα ρούχα και αξεσουάρ της. Τότε, ως εκ θαύματος, κληρονομεί από τον θείο της ένα τεράστιο παλιό αρχοντικό στην απομακρυσμένη Κερασιά, με τον όρο να κατοικήσει εκεί για έναν χρόνο πριν να μπορέσει να το πουλήσει. Παίρνει τα μπογαλάκια της και μετακομίζει. Οι κάτοικοι της Κερασιάς είναι λιγοστοί και μεγάλης ηλικίας, ο δε μπακάλης πολυεργαλείο (μπακάλης, μανάβης, μηχανικός, βενζινάς, υδραυλικός, κλπ κλπ). Μοναδική διασκέδαση των γυναικών είναι η εβδομαδιαία συνάντηση όπου επιδίδονται σε κουτσομπολιά και περιποίηση ομορφιάς. Το αρχοντικό κρύβει ένα μεγάλο μυστικό … ή και περισσότερα. Δε θα κάνω spoiler.
Full review at https://www.instagram.com/p/CvmXkl6IH...
July 11, 2024
Είναι η πρώτη μου επαφή με τη συγγραφέα και είμαι σίγουρη πως θα διαβάσω κι άλλα βιβλία της ! Ένα βιβλίο που τα έχει όλα ! Έρωτα , θρίλερ αλλά το πιο βασικό ; Γέλιο παιδιά ! Ναι ναι ! Περνάς υπέροχα σε αυτό το βιβλίο! Έξυπνες ατάκες με αστείρευτο χιούμορ! Μπράβο συντοπίτισσα 🫶
November 11, 2024
Τις περισσότερες φορές, προσπαθώ να είμαι ελαστική και όχι ιδιαίτερα σκληρή, ακόμα και με τα βιβλία που δεν μου αρέσουν, σεβόμενη πρώτα απ' όλα τον κόπο του ίδιου του δημιουργού, που έχει καταθέσει σε κάθε του βιβλίο ένα κομμάτι της ψυχής του, αλλά και των αναγνωστών που στην ιστορία αυτή που εμένα δεν θα με κερδίσει, θα καταφέρουν να βρουν κάποιο στοιχείο ν' αγαπήσουν. Προσωπικά, δεν έχω διαβάσει κάποιο από τα βιβλία της Ελένης Δαφνίδη που έχουν κυκλοφορήσει από το 2005 μέχρι και σήμερα, εκτός από το τελευταίο της δημιούργημα, το "Μόνα, Μόνα Είσαι Εδώ;", το οποίο μπορώ να δηλώσω χωρίς κανέναν φόβο αλλά με πολύ πάθος, πως δεν ήταν βιβλίο για μένα και που πέραν από μερικές ώρες εύκολης ανάγνωσης, δεν κατάφερε να μου προσφέρει τίποτα που θα μπορούσε να με κατακτήσει.
Η Σμαράγδα είναι μια 35χρονη γυναίκα η οποία ζει στην Ελλάδα της κρίσης, άνεργη, με τον Αχιλλέα να της έχει ζητήσει να κάνουν ένα διάλειμμα από τη σχέση τους και με τις τράπεζες να βρίσκονται στο κατόπι της ζητώντας τα λεφτά με τα οποία έχει φορτώσει τις πιστωτικές της κάρτες, την ίδια ώρα που εκείνη κρύβεται τόσο από αυτούς, όσο και από τον ίδιο της τον εαυτό. Με το άνοιγμα της διαθήκης του θείου της, αδερφού του πατέρα της με τον οποίο εκείνος είχε φρικτές σχέσεις, γίνεται ιδιοκτήτρια ενός τεράστιου αρχοντικού στην εξοχική Κερασιά, στο οποίο πρέπει να ζήσει για έναν χρόνο, σύμφωνα με τους όρους της διαθήκης, προκειμένου να μπορέσει να το πουλήσει, αν φυσικά αποφασίσει κάτι τέτοιο. Βέβαια, η Σμαράγδα ανατριχιάζει στην ιδέα και μόνο, όταν όμως η τράπεζα της κατάσχει τα πάντα εκτός από τα ρούχα της, δεν έχει λεφτά για να αγοράσει ούτε έναν καφέ και ανακαλύπτει πως ο πρώην της την εγκατέλειψε για την Μις Τουρισμός, αποφασίζει να μετακομίσει στην Κερασιά, χωρίς να γνωρίζει τι να περιμένει αλλά και πως στο σπίτι αυτό δεν θα ζήσει μόνη της, όπως αρχικά πίστευε.
Είναι ξεκάθαρο τι έχει προσπαθήσει να κάνει η κυρία Δαφνίδη στο βιβλίο αυτό, που δεν είναι άλλο από μια ατυχή προσπάθεια να παντρέψει το κωμικό με το αστυνομικό στοιχείο, δημιουργώντας μια δήθεν διασκεδαστική περιπέτεια, με παραψυχολογικές προεκτάσεις. Δεν λέω, ως σύλληψη και ως ιδέα, χωρίς να είναι ιδιαίτερα πρωτότυπη, έχει κάποιο ενδιαφέρον αλλά καμιά φορά μια καλή ιδέα δεν από μόνη της αρκετή. Απαιτείται να την έχεις σκεφτεί, αναλύσει, σχεδιάσει και τελικά, να την έχεις αποτυπώσει στο χαρτί με τέτοιον τρόπο που να διατηρούνται οι ισορροπίες και το αποτέλεσμα να την δικαιώνει. Κάτι τέτοιο, δεν συμβαίνει στην προκειμένη περίπτωση και όσο κι αν είχα καλές προθέσεις ξεκινώντας να διαβάζω την ιστορία της Σμαράγδας, τόσο έπιανα τον εαυτό μου να βαριέται όλο και περισσότερο σε κάθε επόμενο κεφάλαιο, προχωρώντας την ανάγνωση με καθαρά διεκπεραιωτικές διαδικασίες, απλά επειδή έπρεπε να το ολοκληρώσω και δεν ήταν πια τόσο βαρετό ώστε να με βάλει σε αυτού του είδους τον πειρασμό.
Όπως προανέφερα, δεν έχω διαβάσει άλλα βιβλία της κυρίας Δαφνίδη, αλλά μπορώ να αντιληφθώ πως το χιούμορ είναι ένα έντονο στοιχείο του χαρακτήρα της, το οποίο της αρέσει να το εντάσσει στα μυθιστορήματά της. Και πράγματι, δεν είναι κακό αλλά αντίθετα θα σε κάνει αρκετές φορές να χαμογελάσεις. Τουλάχιστον, στην αρχή, γιατί όσο η ιστορία προχωράει κι εξελίσσονται τα γεγονότα, τόσο αρχίζει να σε κουράζει αυτή η συνεχής διάθεση αστεϊσμού. Καλό το κυνικό χιουμοράκι, δεν είναι όμως για όλες τις ώρες και ένα κείμενο, προκειμένου να χαρακτηριστεί αστείο και κωμικό, δεν είναι ανάγκη να στερείται σχεδόν της παραμικρής σοβαρότητας. Όσο για το σκέλος του μυστηρίου, δεν θα το χαρακτήριζα και τόσο μυστήριο, αφού είναι αρκετά εμφανές που θέλει να οδηγήσει τα πράγματα, ιδιαίτερα προβλέψιμο και χωρίς να έχει καταβάλει ιδιαίτερη προσπάθεια να συγκαλύψει κάποια πράγματα τα οποία ίσως να είχαν βοηθήσει στο να παραταθεί λίγο το όποιο αίσθημα αγωνίας για την συνέχεια.
Εν κατακλείδι, το "Μόνα, Μόνα, Είσαι Εδώ;" είναι ένα βιβλίο που διαβάζεις ναι μεν ευχάριστα και χωρίς να καταβάλεις μεγάλη προσπάθεια, ωστόσο, είναι ένα βιβλίο την ύπαρξη του οποίου θα ξεχάσεις με το που θα φτάσεις στην τελευταία σελίδα, θα το κλείσεις και θα το τοποθετήσεις στο ράφι κάποιας βιβλιοθήκης. Θα ζήσετε στιγμές από εποχή "Καφέ Της Χαράς" κι αν και μπορεί να χαμογελάσετε, θεωρώ αρκετά δύσκολο το να γελάσετε. Και, βασικά, το μεγαλύτερο πρόβλημα με βιβλία όπως αυτό είναι πως η Ελλάδα δεν είναι Αμερική, η Αθήνα δεν είναι το Μανχάταν και πως η σύγχρονη γυναίκα, όσο κι αν θα ήθελε να είναι κοσμική κυρία της Νέας Υόρκης, έχει σταματήσει εδώ και πολλά χρόνια να ονειροπολεί και όσο κι αν θα το ήθελε, ακόμα και προ κρίσης, δεν θα υιοθετούσε ένα στυλ ζωής και διαβίωσης όπως αυτό της Σμαράγδας, πράγμα που σε προσωπικό επίπεδο, με εμποδίζει να ταυτιστώ με αυτό τον τύπο γυναίκας. Συμπαθέστατη η Carrie Bradshaw, αλλά δεν θέλουμε όλες οι γυναίκες να πάρουμε τη θέση της.
Η Σμαράγδα είναι μια 35χρονη γυναίκα η οποία ζει στην Ελλάδα της κρίσης, άνεργη, με τον Αχιλλέα να της έχει ζητήσει να κάνουν ένα διάλειμμα από τη σχέση τους και με τις τράπεζες να βρίσκονται στο κατόπι της ζητώντας τα λεφτά με τα οποία έχει φορτώσει τις πιστωτικές της κάρτες, την ίδια ώρα που εκείνη κρύβεται τόσο από αυτούς, όσο και από τον ίδιο της τον εαυτό. Με το άνοιγμα της διαθήκης του θείου της, αδερφού του πατέρα της με τον οποίο εκείνος είχε φρικτές σχέσεις, γίνεται ιδιοκτήτρια ενός τεράστιου αρχοντικού στην εξοχική Κερασιά, στο οποίο πρέπει να ζήσει για έναν χρόνο, σύμφωνα με τους όρους της διαθήκης, προκειμένου να μπορέσει να το πουλήσει, αν φυσικά αποφασίσει κάτι τέτοιο. Βέβαια, η Σμαράγδα ανατριχιάζει στην ιδέα και μόνο, όταν όμως η τράπεζα της κατάσχει τα πάντα εκτός από τα ρούχα της, δεν έχει λεφτά για να αγοράσει ούτε έναν καφέ και ανακαλύπτει πως ο πρώην της την εγκατέλειψε για την Μις Τουρισμός, αποφασίζει να μετακομίσει στην Κερασιά, χωρίς να γνωρίζει τι να περιμένει αλλά και πως στο σπίτι αυτό δεν θα ζήσει μόνη της, όπως αρχικά πίστευε.
Είναι ξεκάθαρο τι έχει προσπαθήσει να κάνει η κυρία Δαφνίδη στο βιβλίο αυτό, που δεν είναι άλλο από μια ατυχή προσπάθεια να παντρέψει το κωμικό με το αστυνομικό στοιχείο, δημιουργώντας μια δήθεν διασκεδαστική περιπέτεια, με παραψυχολογικές προεκτάσεις. Δεν λέω, ως σύλληψη και ως ιδέα, χωρίς να είναι ιδιαίτερα πρωτότυπη, έχει κάποιο ενδιαφέρον αλλά καμιά φορά μια καλή ιδέα δεν από μόνη της αρκετή. Απαιτείται να την έχεις σκεφτεί, αναλύσει, σχεδιάσει και τελικά, να την έχεις αποτυπώσει στο χαρτί με τέτοιον τρόπο που να διατηρούνται οι ισορροπίες και το αποτέλεσμα να την δικαιώνει. Κάτι τέτοιο, δεν συμβαίνει στην προκειμένη περίπτωση και όσο κι αν είχα καλές προθέσεις ξεκινώντας να διαβάζω την ιστορία της Σμαράγδας, τόσο έπιανα τον εαυτό μου να βαριέται όλο και περισσότερο σε κάθε επόμενο κεφάλαιο, προχωρώντας την ανάγνωση με καθαρά διεκπεραιωτικές διαδικασίες, απλά επειδή έπρεπε να το ολοκληρώσω και δεν ήταν πια τόσο βαρετό ώστε να με βάλει σε αυτού του είδους τον πειρασμό.
Όπως προανέφερα, δεν έχω διαβάσει άλλα βιβλία της κυρίας Δαφνίδη, αλλά μπορώ να αντιληφθώ πως το χιούμορ είναι ένα έντονο στοιχείο του χαρακτήρα της, το οποίο της αρέσει να το εντάσσει στα μυθιστορήματά της. Και πράγματι, δεν είναι κακό αλλά αντίθετα θα σε κάνει αρκετές φορές να χαμογελάσεις. Τουλάχιστον, στην αρχή, γιατί όσο η ιστορία προχωράει κι εξελίσσονται τα γεγονότα, τόσο αρχίζει να σε κουράζει αυτή η συνεχής διάθεση αστεϊσμού. Καλό το κυνικό χιουμοράκι, δεν είναι όμως για όλες τις ώρες και ένα κείμενο, προκειμένου να χαρακτηριστεί αστείο και κωμικό, δεν είναι ανάγκη να στερείται σχεδόν της παραμικρής σοβαρότητας. Όσο για το σκέλος του μυστηρίου, δεν θα το χαρακτήριζα και τόσο μυστήριο, αφού είναι αρκετά εμφανές που θέλει να οδηγήσει τα πράγματα, ιδιαίτερα προβλέψιμο και χωρίς να έχει καταβάλει ιδιαίτερη προσπάθεια να συγκαλύψει κάποια πράγματα τα οποία ίσως να είχαν βοηθήσει στο να παραταθεί λίγο το όποιο αίσθημα αγωνίας για την συνέχεια.
Εν κατακλείδι, το "Μόνα, Μόνα, Είσαι Εδώ;" είναι ένα βιβλίο που διαβάζεις ναι μεν ευχάριστα και χωρίς να καταβάλεις μεγάλη προσπάθεια, ωστόσο, είναι ένα βιβλίο την ύπαρξη του οποίου θα ξεχάσεις με το που θα φτάσεις στην τελευταία σελίδα, θα το κλείσεις και θα το τοποθετήσεις στο ράφι κάποιας βιβλιοθήκης. Θα ζήσετε στιγμές από εποχή "Καφέ Της Χαράς" κι αν και μπορεί να χαμογελάσετε, θεωρώ αρκετά δύσκολο το να γελάσετε. Και, βασικά, το μεγαλύτερο πρόβλημα με βιβλία όπως αυτό είναι πως η Ελλάδα δεν είναι Αμερική, η Αθήνα δεν είναι το Μανχάταν και πως η σύγχρονη γυναίκα, όσο κι αν θα ήθελε να είναι κοσμική κυρία της Νέας Υόρκης, έχει σταματήσει εδώ και πολλά χρόνια να ονειροπολεί και όσο κι αν θα το ήθελε, ακόμα και προ κρίσης, δεν θα υιοθετούσε ένα στυλ ζωής και διαβίωσης όπως αυτό της Σμαράγδας, πράγμα που σε προσωπικό επίπεδο, με εμποδίζει να ταυτιστώ με αυτό τον τύπο γυναίκας. Συμπαθέστατη η Carrie Bradshaw, αλλά δεν θέλουμε όλες οι γυναίκες να πάρουμε τη θέση της.
September 4, 2021
Μάη του '19 απέκτησα το "Μόνα, Μόνα, είσαι εδώ;" το οποίο είχα σκοπό να διαβάσω μέσα στο καλοκαίρι αλλά λόγω του ότι είχα ήδη διαβάσει 8 βιβλία της (δυο το '18 και έξι το '19) αποφάσισα να το κρατήσω για να το διαβάσω τα Χριστούγεννα σαν δώρο γενεθλίων στον εαυτό μου !
Τελικά σκέφτηκα ότι το καλύτερο θα ήταν να το ξεκινήσω την 1/1/2020 για να μου πάει καλά η χρονιά και να αφήσω το "Δεν σε είδα δεν σε ξέρω" για το καλοκαίρι του '20 ώστε να μην παρουσιάσω κάποιο σοβαρό στερητικ�� σύνδρομο !
Αποτέλεσμα...ήταν υπέροχο όπως και τα προηγούμενα. Είχα μπει τόσο πολύ στην ιστορία που είχα ξεχάσει και που αποσκοπούσε ο τίτλος αλλά και προς τα που βάδιζε το βιβλίο...πάντως στο τέλος άφησε ένα παραθυράκι ότι θα μπορούσε στο μέλλον να υπάρξει και συνέχεια !
Τελικά σκέφτηκα ότι το καλύτερο θα ήταν να το ξεκινήσω την 1/1/2020 για να μου πάει καλά η χρονιά και να αφήσω το "Δεν σε είδα δεν σε ξέρω" για το καλοκαίρι του '20 ώστε να μην παρουσιάσω κάποιο σοβαρό στερητικ�� σύνδρομο !
Αποτέλεσμα...ήταν υπέροχο όπως και τα προηγούμενα. Είχα μπει τόσο πολύ στην ιστορία που είχα ξεχάσει και που αποσκοπούσε ο τίτλος αλλά και προς τα που βάδιζε το βιβλίο...πάντως στο τέλος άφησε ένα παραθυράκι ότι θα μπορούσε στο μέλλον να υπάρξει και συνέχεια !
November 6, 2019
"Μόνα, Μόνα, είσαι εδώ;" και περιμένω να διαβάσω ένα αισθηματικό βιβλίο με κλάμα, αναζήτηση της ευτυχίας, και ό,τι έχει σχέση με μία ακόμα αγάπη που χάθηκε. Και όμως ... με εξέπληξε ευχάριστα η όλη ιστορία ... Η Μόνα κληρονομεί από τον θείο της ένα σπίτι στην Κερασιά, ένα χωριό μακριά από τον πολιτισμό... Θόρυβοι μέσα στο σπίτι, μία περίεργη γριά γειτόνισσα, οι τριάντα όλοι και όλοι κάτοικοι του χωριού παρασύρουν τη Μόνα σε ένα μυστήριο τρομακτικό ...
Αναλυτικά η άποψή μου ...
http://aisthisis.gr/vivlioaisthiseis/...
Αναλυτικά η άποψή μου ...
http://aisthisis.gr/vivlioaisthiseis/...
June 21, 2016
Δεν περίμενα ποτέ ότι θα βρισκόταν βιβλίο που θα με κάνει μέσα στην ίδια σελίδα να γελάσω και να ταραχτώ- σχεδόν να τρομάξω. Καταφέρνει να συνδυάσει πολύ όμορφα και στρωτά το μεταφυσικό στοιχείο με το χιούμορ. Και πραγματικά χάρηκα που είναι γραμμένο από Ελληνίδα συγγραφέα.
July 22, 2016
αστείο, πρωτότυπο, αλλά όχι και κάτι το φοβερό. διαβάζεται ανάλαφρα
February 3, 2019
Σμαράγδα επάγγελμα φωτογράφος,για την ακρίβεια μια άνεργη φωτογράφος που χρωστάει ακόμα και στο ΑΤΜ της γειτονιάς της...αλλά εδώ θα σας πω και τον δικό μου καημό τώρα. Να μην έχω κι εγώ ένα θείο μια θεία να πάρω μια κληρονομιά σε αυτήν την άτιμη κοινωνία;
Κληρονομιά την αναγκάζει να μεταφερθεί σε ένα χωριό,τη μαγευτική Κερασιά, στο οποίο κατοικούν όλοι κι όλοι 30 άνθρωποι, μακρυά από την τεχνολογία και τον πολιτισμό, όμως δεν πειράζει χρειάζεται μια αποτοξίνωση όσο να πεις,αναγκαστική όσο να πεις γιατί η φίλη μας δεν χει άλλη επιλογή και το κατσαβράχι είναι μονόδρομος.
Γιατί όμως σε κάθε ερημικό σπίτι θα πρέπει να υπάρχει ένα πνεύμα, να ακούγονται περίεργοι ηχοι και να είσαι αναγκασμένος να κοιμάσαι με ένα ψαλίδι αγκαλιά έως να έρθει το μέντιουμ η Εσμιρέ κατά κόσμον Χαρούλα φίλη της κολλητής σου της Λία, η οποία καλεί τα πνεύματα να παίξουν σκραμπλ και φοβάται τις ακρίδες!! Τι σόι μέντιουμ είναι αυτό κανένας δεν κατάλαβε, παρόλα ταύτα όμως σαν να αχνοφαίνεται το μεγάλο ταξίδι που θα πάει η ηρωίδα μας και πιθανά να είναι μακρυνό κι αγύριστο έτσι είδε το μέντιουμ αλλά ποίος της δίνει σημασία;
Μέσα από όλα αυτά εν τέλει ανακαλύπτει ένα μυστήριο!Το μυστήριο της Μόνα. Τίτλος σε περιοδικό που της κινεί το ενδιαφέρο, συν ένα φόρεμα που δεν στεκόταν στην κρεμάστρα,συν η γειτόνισσα η αλλοπρόσαλλη γιαγιά με το αλτσχάιμερ και λίγο πριν την εξέλιξη αλαφροΐσκιωτης παλαβής έχει καταλήξει να ψάχνει ίχνη για πτώματα γύρω γύρω από τη λεμόνια την αυλή.
Ποια είναι η Μόνα;
Τι ρόλο έπαιξε ο μπακάλης του χωριού;
Τα φαντάσματα όταν δεν έχουν κάτι να κάνουν παίζουν σκραμπλ;
Και άλλα πολλά τέτοια μας οδηγούν σε υπαρξιακές αναζητήσεις!!!!
Το δεύτερο βιβλίο της Δαφνίδη επίσης απολαυστικό και ιδανικό για ώρες χαλάρωσης γεμάτες χιούμορ
Κληρονομιά την αναγκάζει να μεταφερθεί σε ένα χωριό,τη μαγευτική Κερασιά, στο οποίο κατοικούν όλοι κι όλοι 30 άνθρωποι, μακρυά από την τεχνολογία και τον πολιτισμό, όμως δεν πειράζει χρειάζεται μια αποτοξίνωση όσο να πεις,αναγκαστική όσο να πεις γιατί η φίλη μας δεν χει άλλη επιλογή και το κατσαβράχι είναι μονόδρομος.
Γιατί όμως σε κάθε ερημικό σπίτι θα πρέπει να υπάρχει ένα πνεύμα, να ακούγονται περίεργοι ηχοι και να είσαι αναγκασμένος να κοιμάσαι με ένα ψαλίδι αγκαλιά έως να έρθει το μέντιουμ η Εσμιρέ κατά κόσμον Χαρούλα φίλη της κολλητής σου της Λία, η οποία καλεί τα πνεύματα να παίξουν σκραμπλ και φοβάται τις ακρίδες!! Τι σόι μέντιουμ είναι αυτό κανένας δεν κατάλαβε, παρόλα ταύτα όμως σαν να αχνοφαίνεται το μεγάλο ταξίδι που θα πάει η ηρωίδα μας και πιθανά να είναι μακρυνό κι αγύριστο έτσι είδε το μέντιουμ αλλά ποίος της δίνει σημασία;
Μέσα από όλα αυτά εν τέλει ανακαλύπτει ένα μυστήριο!Το μυστήριο της Μόνα. Τίτλος σε περιοδικό που της κινεί το ενδιαφέρο, συν ένα φόρεμα που δεν στεκόταν στην κρεμάστρα,συν η γειτόνισσα η αλλοπρόσαλλη γιαγιά με το αλτσχάιμερ και λίγο πριν την εξέλιξη αλαφροΐσκιωτης παλαβής έχει καταλήξει να ψάχνει ίχνη για πτώματα γύρω γύρω από τη λεμόνια την αυλή.
Ποια είναι η Μόνα;
Τι ρόλο έπαιξε ο μπακάλης του χωριού;
Τα φαντάσματα όταν δεν έχουν κάτι να κάνουν παίζουν σκραμπλ;
Και άλλα πολλά τέτοια μας οδηγούν σε υπαρξιακές αναζητήσεις!!!!
Το δεύτερο βιβλίο της Δαφνίδη επίσης απολαυστικό και ιδανικό για ώρες χαλάρωσης γεμάτες χιούμορ
December 28, 2022
Απλά υπέροχο , ξεκινάει ως μια συνηθισμένη ρομαντική ιστορία με τα κλισέ της αλλα ο πρωτότυπος τρόπος γραφής της συγγραφέως όπου συνδιάζει μια δυσκολη κατάσταση με το χιούμορ ισορροπεί την ιστορία και όταν διαβάζεις το βιβλίο ακόμα και τα κλισέ κομμάτια ειναι σαν να τα διαβάζεις για πρώτη φορά. Περίπου στη μέση της ιστορίας καταλαβαίνεις οτι δεν ειναι μια συνηθισμένη ιστορία αλλα μια ιστορία μυστηρίου που ξαφνικά αποκτά ενδιαφέρον και τελειώνοντας αποκτάς αγωνία για το πως θα τελειώσει, τι θα γίνει με την πρωταγωνίστρια. Αυτο που μου άρεσε εκτός απο το χιούμορ είναι και το πώς μετέφερε όλο αυτό το κομμάτι μιας υπόθεσης στην ιστορία. Το τελείωσα σε 3 μέρες δεν ήθελα να το αφήσω απο τα χέρια μου.
May 1, 2020
Αν θέλετε γέλιο μέχρι δακρύων και μια ιστορία που θα σας κάνει να ξεχαστείτε η αναζήτηση σας τελείωσε, αυτό το βιβλίο τα έχει όλα. Λατρεμένη ηρωίδα, όπως όλες οι ηρωίδες της συγκεκριμένης συγγραφέως, συναρπαστική πλοκή και πολύ γέλιο, παρά πολύ γέλιο και από τις καταστάσεις αλλά και από τα πρόσωπα του βιβλίου. Διαβάστε το!
Displaying 1 - 30 of 38 reviews