What do you think?
Rate this book
Djermania
Povestitorul cărţii "Djermania", un scriitor aflat într-o călătorie de promovare prin toată Germania, nu ascunde că ar prefera să fie în Gara de Nord din Bucureşti decât în gara din Stuttgart. Dar de ce se simte atât de incomod? De ce nu scapă de temeri? Şi de ce este mişcat de papa german, care îngenunchează la Auschwitz?
Călătoria în Germania reprezintă o psihoanaliză! Stasiuk se foloseşte cu autoironie de temeri, prejudecăţi, clişee, ale sale sau ale altora, ca de pildă ale unei reviste de scandal din Polonia, care l-a numit un agent de influenţă plătit de Berlin.
Călătoria în Germania reprezintă o psihoanaliză! Stasiuk se foloseşte cu autoironie de temeri, prejudecăţi, clişee, ale sale sau ale altora, ca de pildă ale unei reviste de scandal din Polonia, care l-a numit un agent de influenţă plătit de Berlin.
120 pages, Paperback
First published January 1, 2007
4 people are currently reading
148 people want to read
About the author
Andrzej Stasiuk
65 books314 followersAndrzej Stasiuk is one of the most successful and internationally acclaimed contemporary Polish writers, journalists and literary critics. He is best known for his travel literature and essays that describe the reality of Eastern Europe and its relationship with the West.
After being dismissed from secondary school, Stasiuk dropped out also from a vocational school and drifted aimlessly, became active in the Polish pacifist movement and spent one and a half years in prison for deserting the army - as legend has it, in a tank. His experiences in prison provided him with the material for the stories in his literary debut in 1992. Titled Mury Hebronu ("The Walls of Hebron"), it instantly established him as a premier literary talent. After a collection of poems Wiersze miłosne i nie, 1994 ("Love and non-love poems"), Stasiuk's bestselling first full-length novel Biały kruk (English translation as "White Raven" in 2000) appeared in 1995 and consolidated his position among the most successful authors in post-communist Poland.
Long before his literary breakthrough, in 1986, Stasiuk had left his native Warsaw and withdrew to the seclusion of the small hamlet of Czarne in the Beskids, a secluded part of the Carpathian mountain range in the south of Poland. Outside writing, he spends his time breeding sheep. Together with his wife, he also runs his own tiny but, by now, prestigious publishing business Wydawnictwo Czarne, named after its seat. Apart from his own books, Czarne also publishes other East European authors. Czarne also re-published works by the émigré Polish author Zygmunt Haupt, thus initiating Haupt's rediscovery in Poland.
While White Raven had a straight adventure plot, Stasiuk's subsequent writing has become increasingly impressionistic and concentrated on atmospheric descriptions of his adopted mental home, the provincial south-east of Poland and Europe, and the lives of its inhabitants. Opowieści Galicyjskie ("Tales of Galicia"), one of several works available in English (among the others are "White Raven", "Nine", "Dukla," "Fado," and "On the Road to Babadag") conveys a good impression of the specific style developed by Stasiuk. A similar text is Dukla (1997), named after a small town near his home. Dukla achieved Stasiuk's breakthrough in Germany and helped built him the most appreciative reader-base outside of Poland, although a number of Stasiuk's books have been translated into several other languages.
After being dismissed from secondary school, Stasiuk dropped out also from a vocational school and drifted aimlessly, became active in the Polish pacifist movement and spent one and a half years in prison for deserting the army - as legend has it, in a tank. His experiences in prison provided him with the material for the stories in his literary debut in 1992. Titled Mury Hebronu ("The Walls of Hebron"), it instantly established him as a premier literary talent. After a collection of poems Wiersze miłosne i nie, 1994 ("Love and non-love poems"), Stasiuk's bestselling first full-length novel Biały kruk (English translation as "White Raven" in 2000) appeared in 1995 and consolidated his position among the most successful authors in post-communist Poland.
Long before his literary breakthrough, in 1986, Stasiuk had left his native Warsaw and withdrew to the seclusion of the small hamlet of Czarne in the Beskids, a secluded part of the Carpathian mountain range in the south of Poland. Outside writing, he spends his time breeding sheep. Together with his wife, he also runs his own tiny but, by now, prestigious publishing business Wydawnictwo Czarne, named after its seat. Apart from his own books, Czarne also publishes other East European authors. Czarne also re-published works by the émigré Polish author Zygmunt Haupt, thus initiating Haupt's rediscovery in Poland.
While White Raven had a straight adventure plot, Stasiuk's subsequent writing has become increasingly impressionistic and concentrated on atmospheric descriptions of his adopted mental home, the provincial south-east of Poland and Europe, and the lives of its inhabitants. Opowieści Galicyjskie ("Tales of Galicia"), one of several works available in English (among the others are "White Raven", "Nine", "Dukla," "Fado," and "On the Road to Babadag") conveys a good impression of the specific style developed by Stasiuk. A similar text is Dukla (1997), named after a small town near his home. Dukla achieved Stasiuk's breakthrough in Germany and helped built him the most appreciative reader-base outside of Poland, although a number of Stasiuk's books have been translated into several other languages.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 23 of 23 reviews
August 23, 2021
Jest taki typ emigranta, który bezbłędnie Ci opisze każdy Polak w Niemczech. Heniek czy Janek przyjechał tu w latach osiemdziesiątych po dżinsy i trochę się zasiedział. Niemieckiego wprawdzie nie zna, ale przez zasiedzenie został ekspertem od tutejszej geopolityki i parapsychologii i wiedzą tą dzieli się chętnie, zwłaszcza po alkoholu.
Czytając notatki z podróży Stasiuka, oczami wyobraźni widziałam tego wychowanego na czterech pancernych Heńka, który zawsze wie lepiej. Że Niemcy nie płaczą i że wszyscy byli w Wermachcie. Że każdy Rusek to parweniusz a Serb pachnie słońcem. Ja wiem, że nie mogę mu mieć za złe, że urodził się w czasach, kiedy nie było Erazmusa tylko kontrole paszportowe. Ale to, że jest zbyt leniwy, żeby przestać oceniać ludzi przez pryzmat pielęgnowanych pieczołowicie przesądów i uprzedzeń to już tak.
Taki Andrzej-Heniek to może i dobry kompan do burbona, ale z przedstawianiem go niemieckim znajomym bym się nie spieszyła. Egzemplarz po polsku znalazłam w mojej lokalnej bibliotece na Steglitz. Na wszelki wypadek sprawdziłam - po niemiecku Stasiuka tam nie prowadzą. Tak lepiej.
Czytając notatki z podróży Stasiuka, oczami wyobraźni widziałam tego wychowanego na czterech pancernych Heńka, który zawsze wie lepiej. Że Niemcy nie płaczą i że wszyscy byli w Wermachcie. Że każdy Rusek to parweniusz a Serb pachnie słońcem. Ja wiem, że nie mogę mu mieć za złe, że urodził się w czasach, kiedy nie było Erazmusa tylko kontrole paszportowe. Ale to, że jest zbyt leniwy, żeby przestać oceniać ludzi przez pryzmat pielęgnowanych pieczołowicie przesądów i uprzedzeń to już tak.
Taki Andrzej-Heniek to może i dobry kompan do burbona, ale z przedstawianiem go niemieckim znajomym bym się nie spieszyła. Egzemplarz po polsku znalazłam w mojej lokalnej bibliotece na Steglitz. Na wszelki wypadek sprawdziłam - po niemiecku Stasiuka tam nie prowadzą. Tak lepiej.
August 4, 2019
Für wen hat Andrzej Stasiuk dieses Buch geschrieben? Seine oberflächlich oberflächlichen (Ta opowieść jest pełna urzedzień i nie zamierzam tego wcale ukrywać - Diese Erzählung ist voller Vorurteile und ich beabsichtige keinesfalls dies zu verheimlichen) Beobachtungen auf Lesereisen in über 100 deutschen, österreichischen und schweizer Städten sind für den polnischen Leser vermutlich unverständlich. Ich vermute, das Buch ist gleich für die Übersetzung geschrieben worden, so dass Herrn Stasiuks zahlreiches deutschsprachiges Publikum erfährt, was er über es denkt bzw. was ihm angesichts seiner Reisen in den Sinn kommt: Jazda do Niemiec to jest psychoanalyza (dt. Eine Reise nach Deutschland ist eine Psychoanalyse.) Oder noch deutlicher Melancholia i nostalgia to jedyny, żeby w Niemczech nie zwariować. Tylko tak można psychicznie zneutralizować ten kraj. (Um in Deutschland nicht verrückt zu werden helfen nur Melancholie und Nostalgie. Nur so kann man seelisch dieses Land neutralisieren.) Um seine vielfältigen Vergleiche zu verstehen muss der deutschsprachige Leser aber auch reiseaffin sein insbesondere in Richtung Osten. Trotzdem bleiben viele seine Beobachtungen flüchtig, und die Zeit ist teilweise (sie entstanden in den 90er Jahren und zu Beginn des neuen Milleniums) über sie hinweg gegangen: NRD to jest brakujące ogniwo pomiędzy Germanią i Słowińszczyzną (dt. Die DDR ist das fehlende Glied zwischen der germanischen und der slawischen Welt). Dies, wohlgemerkt, anhand einer Beobachtung in den 90er Jahren.
Einige Einsichten sind denn doch von bleibender Natur: Niemcy to Amerykanie na nieco wolniejszych obrotach (Deutschland, das ist Amerika bei geringen Umdrehungen). Und leider die Beobachtung und Einstellung mancher polnischer Migranten: Niemcy nie nadawali się do przyjaźni. … Co najwyżej jako pracodawcy, policjanci albo urzędnicy. … Niemcy byłyby znacznie przyjemniejszym krajem, gdyby nie było w nim Niemców. (Die Deutschen taugten nicht für Freundschaften. ... Höchstens als Arbeitgeber, Polizisten oder Beamte. ... Deutschland wäre ein wesentlich angenehmeres Land, wenn es in ihm keine Deutschen gäbe.)
Einige Einsichten sind denn doch von bleibender Natur: Niemcy to Amerykanie na nieco wolniejszych obrotach (Deutschland, das ist Amerika bei geringen Umdrehungen). Und leider die Beobachtung und Einstellung mancher polnischer Migranten: Niemcy nie nadawali się do przyjaźni. … Co najwyżej jako pracodawcy, policjanci albo urzędnicy. … Niemcy byłyby znacznie przyjemniejszym krajem, gdyby nie było w nim Niemców. (Die Deutschen taugten nicht für Freundschaften. ... Höchstens als Arbeitgeber, Polizisten oder Beamte. ... Deutschland wäre ein wesentlich angenehmeres Land, wenn es in ihm keine Deutschen gäbe.)
March 30, 2012
Das germanische Phänomen
Ich setze mich an den Tisch im Zimmer, knipse die Lampe an und stellte mir vor, ich müßte ein Buch über Deutschland schreiben, weil ich sonst dazu verdammt wäre, für immer und ewig hierzubleiben […] Ich würde alles aufschreiben, an was ich mich erinnerte. Tag für Tag, Stadt für Stadt, Hotel für Hotel, Literaturhaus für Literaturhaus, Buchhandlung für Buchhandlung, Kneipe für Kneipe. Flugzeug für Flugzeug und Zug für Zug.
Dieses Zitat von Seite 28 gibt genau das wieder, was in diesem Buch über neunzig Seiten lang beschrieben wird (davon abgesehen dass müßte hier noch in der alten Rechtschreibung statt „müsste“ steht). Andrzej Stasiuk beschreibt komplett unzusammenhängend was er so auf seinen Lesereisen erlebt hat, oder besser woran er sich noch erinnern kann, denn so wie er es beschreibt, war sein ständiger Begleiter Jim Beam und er hat keine seiner Lesereisen auch nur annähernd nüchtern absolviert und er scheint darauf auch noch stolz zu sein. Mal erzählt er eine Episode aus der DDR, dann Berlin, dann was aus der Schweiz, ein klein wenig Freiburger bashing und so weiter und so fort. Er gibt offen zu „Ich habe immer mehr Ereignisse in Erinnerung, mit denen ich nichts anzufangen weiß.“ (S. 18) Das merkt man leider auch. Vielleicht hätte es geholfen, nicht jeden Tag eine halbe Flasche Jim Beam zu trinken.
Er glaubt, dass er aufgrund seiner Lesereisen, bei denen er sich letztendlich nie wirklich die Zeit genommen hat, Deutschland oder die Deutschen kennenzulernen, über diese Land urteilen kann. „Ja, Melancholie und Nostalgie, das ist das einzige Mittel, um über Deutschland nicht den Verstand zu verlieren. Nur so kann man dieses Land psychisch Neutralisieren […] Ja, die Welt sähe ein bißchen besser aus, wenn man sich einen weinenden Deutschen vorstellen könnte. […] Gut gezügelte Melancholie und Alkohol in vernünftigen Dosen – nur so steht man die literarische Tour von München bis Hamburg durch“ (S. 32). Zumindest weiß der Autor selber „dieser Bericht ist voller Vorurteile, und ich habe nicht vor, das zu verbergen.“ (S. 37)
Wenn ich nun versuchen würde, ein Buch über die Urlaube zu schreiben, die ich mit meinen Eltern als Kind erlebt habe, würde das genauso wirken wie dieses Buch: Als ich sechs Jahre alt war, flog ich mit meinen Eltern nach Bulgarien. Das war mein erstes Mal, dass ich mit dem Flugzeug geflogen bin. Ich erinnere mich nur noch daran, dass in Bulgarien die Betonplatten auf den Bürgersteigen Muscheln statt Kieseln untergemischt hatten. Teilweise waren die Muschelschalen noch da, teilweise nur noch die konkaven oder konvexen Abdrücke. Damals kauften meine Eltern drei traditionelle Keramikschalen mit den bekannten Engobemustern, wie man sie oft auf heute noch auf Flohmärkten findet. Die Schalen benutzen wir heute noch.
Wen so was interessiert, der wird dieses Buch sicherlich spannend finden. Wer das eher langweilig findet, wird sich wohl genauso zu Tode langweilen, wie ich bei dieser vollkommen unzusammenhängenden Erinnerung eines permanent betrunkenen Autors über seine Lesereisen der letzten 20-30 Jahre.
Ich setze mich an den Tisch im Zimmer, knipse die Lampe an und stellte mir vor, ich müßte ein Buch über Deutschland schreiben, weil ich sonst dazu verdammt wäre, für immer und ewig hierzubleiben […] Ich würde alles aufschreiben, an was ich mich erinnerte. Tag für Tag, Stadt für Stadt, Hotel für Hotel, Literaturhaus für Literaturhaus, Buchhandlung für Buchhandlung, Kneipe für Kneipe. Flugzeug für Flugzeug und Zug für Zug.
Dieses Zitat von Seite 28 gibt genau das wieder, was in diesem Buch über neunzig Seiten lang beschrieben wird (davon abgesehen dass müßte hier noch in der alten Rechtschreibung statt „müsste“ steht). Andrzej Stasiuk beschreibt komplett unzusammenhängend was er so auf seinen Lesereisen erlebt hat, oder besser woran er sich noch erinnern kann, denn so wie er es beschreibt, war sein ständiger Begleiter Jim Beam und er hat keine seiner Lesereisen auch nur annähernd nüchtern absolviert und er scheint darauf auch noch stolz zu sein. Mal erzählt er eine Episode aus der DDR, dann Berlin, dann was aus der Schweiz, ein klein wenig Freiburger bashing und so weiter und so fort. Er gibt offen zu „Ich habe immer mehr Ereignisse in Erinnerung, mit denen ich nichts anzufangen weiß.“ (S. 18) Das merkt man leider auch. Vielleicht hätte es geholfen, nicht jeden Tag eine halbe Flasche Jim Beam zu trinken.
Er glaubt, dass er aufgrund seiner Lesereisen, bei denen er sich letztendlich nie wirklich die Zeit genommen hat, Deutschland oder die Deutschen kennenzulernen, über diese Land urteilen kann. „Ja, Melancholie und Nostalgie, das ist das einzige Mittel, um über Deutschland nicht den Verstand zu verlieren. Nur so kann man dieses Land psychisch Neutralisieren […] Ja, die Welt sähe ein bißchen besser aus, wenn man sich einen weinenden Deutschen vorstellen könnte. […] Gut gezügelte Melancholie und Alkohol in vernünftigen Dosen – nur so steht man die literarische Tour von München bis Hamburg durch“ (S. 32). Zumindest weiß der Autor selber „dieser Bericht ist voller Vorurteile, und ich habe nicht vor, das zu verbergen.“ (S. 37)
Wenn ich nun versuchen würde, ein Buch über die Urlaube zu schreiben, die ich mit meinen Eltern als Kind erlebt habe, würde das genauso wirken wie dieses Buch: Als ich sechs Jahre alt war, flog ich mit meinen Eltern nach Bulgarien. Das war mein erstes Mal, dass ich mit dem Flugzeug geflogen bin. Ich erinnere mich nur noch daran, dass in Bulgarien die Betonplatten auf den Bürgersteigen Muscheln statt Kieseln untergemischt hatten. Teilweise waren die Muschelschalen noch da, teilweise nur noch die konkaven oder konvexen Abdrücke. Damals kauften meine Eltern drei traditionelle Keramikschalen mit den bekannten Engobemustern, wie man sie oft auf heute noch auf Flohmärkten findet. Die Schalen benutzen wir heute noch.
Wen so was interessiert, der wird dieses Buch sicherlich spannend finden. Wer das eher langweilig findet, wird sich wohl genauso zu Tode langweilen, wie ich bei dieser vollkommen unzusammenhängenden Erinnerung eines permanent betrunkenen Autors über seine Lesereisen der letzten 20-30 Jahre.
April 29, 2016
Kolejny raz Andrzej Stasiuk, kolejna krótka ale za to jakże treściwa forma. Tym razem na tapecie- jak sam tytuł wskazuje - Niemcy. Fascynuje mnie ten autor właśnie z uwagi na fakt, iż potrafi za pomocą tak niewielu słów przekazać tak wiele. Potrafi w swych przemyśleniach zawrzeć tyle emocji, że skłania do refleksji nad kwestiami, które pewnie w codziennym biegu za sprawami bieżącymi umykają. Szkoda tego, bo życie mamy przez to uboższe. No ale jest Andrzej Stasiuk i jego misja wzbudzania w nas zastanowienia i pobudzania naszej pamięci :)
W "Dojczland" autor bierze się za łby ze stereotypami na temat Niemców, wtłoczonymi nam od dzieciństwa do głów uproszczeniami, półprawdami, a czasem zwykłymi kłamstwami. Wszystkie one utrudniają nam uzyskanie realnego obrazu naszych zachodnich sąsiadów, którzy już dawno nie walczą z nami pod Grunwaldem i nie wysyłają naszych bliskich do obozów zagłady. Andrzej Stasiuk pokazuje nam to co w Niemcach godne uznania, a nawet podziwu :) Ukazuje ich jako naród zorganizowany, stabilny, a przy tym bardzo pracowity. Naród, który dźwiga brzemię dawnych zbrodni, ale mimo wszystko nie poddający się i nie ulegający temu dziejowemu stygmatowi. Stasiuk przyznaje się do tego, iż sam potrzebował zapomnieć i wyrzucić z głowy obraz żołnierza Wehrmachtu, który momentami był dla niego tożsamy z widokiem podstarzałego Niemca w pociągu. Żeby dać sobie szansę na poznanie Niemiec i Niemców musimy wyrzucić z głowy przez lata wbijane nam przez filmy, seriale, wspomnienia wojenne obrazy Niemców krzyczących "Raus! ", "Hande hoch!" że swastykami na ramieniu. Potrzebujemy pozbyć się synonimów Niemiec-gestapowiec, Niemiec-najeźdźca, Niemiec-krzywdziciel, żeby zobaczyć w naszych sąsiadach ludzi. Bo są to ludzie tacy jak my, mimo całego tego bagażu wojennego i przeważnie niechlubnej historii z nim związanego. Sam autor zwraca uwagę na to, iż trzeba było żeby umarły pokolenia, aby doszło do przebaczenia, ale dla niektórych nigdy nie będzie odpowiedniego czasu na pojednanie a to boli. Ja osobiście mam złość na tych którzy ciągle jątrzą w ranie i skazują kolejne pokolenia na pokutę za grzechy ojców. Moim zdaniem już tego dość i dla odmiany wypadałoby może przyjrzeć się grzechom własnych ojców, bo niektórzy z nich też nie byli bez winy.
Pamięć jest ważna i zakorzenia nas w naszym bycie obecnym. Nie można żyć bez historii, ale nie da się żyć tylko i wyłącznie historią. Należy pamiętać, ale trzeba też nauczyć się przebaczać i dążyć do pojednania. Trzeba trwać, a nie przed tym trwaniem uciekać w obarczanie innych za nieumiejętność brania odpowiedzialności za własną tożsamość narodową. Dopóki w naszym kraju wpływowymi ludźmi są Ci, którzy grają kartą dziejowej nienawiści i wiecznej zemsty, dopóty będziemy funkcjonować w roli ofiar i nie będziemy umieli tak jak Niemcy budować, tworzyć i się organizować w sprawnie funkcjonujące społeczeństwo. Takie refleksje towarzyszyły mi przy lekturze "Dojczland" Stasiuka. Serdecznie polecam pod rozwagę :)
Osinskipoludzku.blogspot.com
W "Dojczland" autor bierze się za łby ze stereotypami na temat Niemców, wtłoczonymi nam od dzieciństwa do głów uproszczeniami, półprawdami, a czasem zwykłymi kłamstwami. Wszystkie one utrudniają nam uzyskanie realnego obrazu naszych zachodnich sąsiadów, którzy już dawno nie walczą z nami pod Grunwaldem i nie wysyłają naszych bliskich do obozów zagłady. Andrzej Stasiuk pokazuje nam to co w Niemcach godne uznania, a nawet podziwu :) Ukazuje ich jako naród zorganizowany, stabilny, a przy tym bardzo pracowity. Naród, który dźwiga brzemię dawnych zbrodni, ale mimo wszystko nie poddający się i nie ulegający temu dziejowemu stygmatowi. Stasiuk przyznaje się do tego, iż sam potrzebował zapomnieć i wyrzucić z głowy obraz żołnierza Wehrmachtu, który momentami był dla niego tożsamy z widokiem podstarzałego Niemca w pociągu. Żeby dać sobie szansę na poznanie Niemiec i Niemców musimy wyrzucić z głowy przez lata wbijane nam przez filmy, seriale, wspomnienia wojenne obrazy Niemców krzyczących "Raus! ", "Hande hoch!" że swastykami na ramieniu. Potrzebujemy pozbyć się synonimów Niemiec-gestapowiec, Niemiec-najeźdźca, Niemiec-krzywdziciel, żeby zobaczyć w naszych sąsiadach ludzi. Bo są to ludzie tacy jak my, mimo całego tego bagażu wojennego i przeważnie niechlubnej historii z nim związanego. Sam autor zwraca uwagę na to, iż trzeba było żeby umarły pokolenia, aby doszło do przebaczenia, ale dla niektórych nigdy nie będzie odpowiedniego czasu na pojednanie a to boli. Ja osobiście mam złość na tych którzy ciągle jątrzą w ranie i skazują kolejne pokolenia na pokutę za grzechy ojców. Moim zdaniem już tego dość i dla odmiany wypadałoby może przyjrzeć się grzechom własnych ojców, bo niektórzy z nich też nie byli bez winy.
Pamięć jest ważna i zakorzenia nas w naszym bycie obecnym. Nie można żyć bez historii, ale nie da się żyć tylko i wyłącznie historią. Należy pamiętać, ale trzeba też nauczyć się przebaczać i dążyć do pojednania. Trzeba trwać, a nie przed tym trwaniem uciekać w obarczanie innych za nieumiejętność brania odpowiedzialności za własną tożsamość narodową. Dopóki w naszym kraju wpływowymi ludźmi są Ci, którzy grają kartą dziejowej nienawiści i wiecznej zemsty, dopóty będziemy funkcjonować w roli ofiar i nie będziemy umieli tak jak Niemcy budować, tworzyć i się organizować w sprawnie funkcjonujące społeczeństwo. Takie refleksje towarzyszyły mi przy lekturze "Dojczland" Stasiuka. Serdecznie polecam pod rozwagę :)
Osinskipoludzku.blogspot.com
October 25, 2014
This is more about the Poles than Germany as a nation. Stasiuk represents the first Polish post-WW2 generation, nevertheless scarred by the war, as it was brought up in respect mixed with fear for the mighty Germans, taught a world view based on medieval stereotypes and prejudice, as well as immature patriotism. Travelling in Germany causes him to reflect upon himself, his Polish and Slavic identity, both his own pride and insecurity. He seems more at home in the former Deutsche Demokratische Republik with its tackiness and relative poverty, rather than in the "properly" Western former Bundesrepublik Deutschland. He describes his journey from feeling ostracised and pondering upon the war-time past of the elderly Germans he interacted with - to gradually understanding them and appreciating who they are. He describes Germany as not without its flaws and hypocrisies, but doesn't fail to recognise the hard work of its people and the remarkable cultural impact they have had over the centuries.
January 24, 2023
Jedyną zaletą tej książki jest to, że jej język jest dość przystępny w odbiorze.
Jedna gwiazdka dla mnie, że w ogóle dotrwałam do końca.
Z "fabuły" dowiedziałam się dosłownie tyle, że Niemcy to ładny kraj, z mnóstwem wartych zapamiętania widoków, jednak by tam jechać należy pić. Dużo i najlepiej na umór, bo na trzeźwo to się nie da. Tak jak to robi bohater/autor książki. I szczerze? Po tych 80 stronach ebooka sama mam ochotę się spić i zapomnieć, że to czytałam.
Jedna gwiazdka dla mnie, że w ogóle dotrwałam do końca.
Z "fabuły" dowiedziałam się dosłownie tyle, że Niemcy to ładny kraj, z mnóstwem wartych zapamiętania widoków, jednak by tam jechać należy pić. Dużo i najlepiej na umór, bo na trzeźwo to się nie da. Tak jak to robi bohater/autor książki. I szczerze? Po tych 80 stronach ebooka sama mam ochotę się spić i zapomnieć, że to czytałam.
March 4, 2012
I don't agree that this book was only about drunk Stasiuk and his journeys by rail. He clearly show German's attitude to life, our=polish attitude to Germans. He also observed Germans in their everyday lifestyle. I recommend this book for people who want to relax in the evening. It is not Bulhakov, he is traveller!
January 11, 2017
Właściwie 4.5 nawet... Wspaniała proza doprawiona nutą poezji, przez co tak wyjątkowa. Surowa, ostra, prawdziwa. Zacieram rączki na jego kolejne książki!
April 28, 2025
Pijany Stasiuk jeździ pociągami po Niemczech i obraża wszystkie narodowości topornymi stereotypami.
A ja prawie dałem się sprowokować.
Szczerze, najpierw byłem zirytowany, ale książka z każdą stroną staje się coraz mniej ksenofobiczna, a coraz bardziej poetycka i kurde, na sam koniec mega przyjemnie mi się ją czytało. Sporo fajnych przemyśleń, kilka marnych komentarzy, kilka razy zaśmiane. W dodatku mocno czuć lata dziewięćdziesiąte i wczesne dwutysięczne, jest nastrój, który wiąże się tylko z tą specyficzną epoką przełomu wieku, czasów wczesnej globalizacji i wczesnej postkomuny. Teraz gdyby napisać taką książkę, to wyglądałaby zupełnie inaczej, bo rzeczy opisywane w niej bardzo się zmieniły. W sumie więcej w tej książce jest o Polakach (i Rumunach), ich mentalności i miejscu, niż o samych Niemcach. Najwięcej jest o dworcach kolejowych i alkoholu. Trochę minus za kupę uprzedzeń, ale podskórnie czuję, że to ja po prostu dałem się sprowokować. Generalnie mocne 3,5 na 5. Dzięki Wojtek Jarzynka
A ja prawie dałem się sprowokować.
Szczerze, najpierw byłem zirytowany, ale książka z każdą stroną staje się coraz mniej ksenofobiczna, a coraz bardziej poetycka i kurde, na sam koniec mega przyjemnie mi się ją czytało. Sporo fajnych przemyśleń, kilka marnych komentarzy, kilka razy zaśmiane. W dodatku mocno czuć lata dziewięćdziesiąte i wczesne dwutysięczne, jest nastrój, który wiąże się tylko z tą specyficzną epoką przełomu wieku, czasów wczesnej globalizacji i wczesnej postkomuny. Teraz gdyby napisać taką książkę, to wyglądałaby zupełnie inaczej, bo rzeczy opisywane w niej bardzo się zmieniły. W sumie więcej w tej książce jest o Polakach (i Rumunach), ich mentalności i miejscu, niż o samych Niemcach. Najwięcej jest o dworcach kolejowych i alkoholu. Trochę minus za kupę uprzedzeń, ale podskórnie czuję, że to ja po prostu dałem się sprowokować. Generalnie mocne 3,5 na 5. Dzięki Wojtek Jarzynka
May 21, 2012
Stasiuk schreibt sein Erlebnisse von Lesereisen nach Deutschland und Österreich nieder und charakterisiert auf diesem Wege Deutschland aus seinen Augen. Sein Stil erinnert an Kurzgeschichten auch wenn er manche "Stationen" auf nur einer halben Seite abhandelt. Oft fragte ich mich "Schade! Warum hört er schon auf?"
Trotzdem bekommt man auf 92 Seiten einen schönen Überblick von "Dojczland". Manche Passagen machen einem nachdenklich, bei anderen muss man ganz einfach herzhaft lachen. Sicherlich kommt auch das ein oder andere Vorurteil zum Tragen, aber ich denke Stasiuk provoziert bewusst.
Stasiuks Stil macht Lust auf mehr und ich werde mir sicher weitere Werke von ihm zu Gemüte führen.
Trotzdem bekommt man auf 92 Seiten einen schönen Überblick von "Dojczland". Manche Passagen machen einem nachdenklich, bei anderen muss man ganz einfach herzhaft lachen. Sicherlich kommt auch das ein oder andere Vorurteil zum Tragen, aber ich denke Stasiuk provoziert bewusst.
Stasiuks Stil macht Lust auf mehr und ich werde mir sicher weitere Werke von ihm zu Gemüte führen.
November 3, 2023
Bardzo dobry tekst.
O byciu gdzieś pomiędzy, w podróży. O byciu w tym, tak zwanym, międzyczasie. O byciu tu i teraz. O czekaniu i pławieniu się w tym trwaniu.
O samotności w Niemczech i o niemieckiej samotności.
„Dla wielu z nich, może dla większości, byłem pierwszym Polakiem, jakiego widzieli w życiu. W dodatku nie byłem ani robotnikiem rolnym, ani budowalnym, ani mitycznym złodziejem uprowadzającym na wschód beemki i mercedesy. Oni też byli moimi pierwszymi Niemcami. W końcu tak naprawdę jedyni Niemcy, których znam, to moi czytelnicy, znam jeszcze paru innych, ale to nie są Niemcy, tylko znajomi albo przyjaciele. Poza czytelnikami nie poznałem żadnego. Jeśli oczywiście nie liczyć pasażerów pociągów, podróżnych na dworcach i lotniskach. Ich widywałem częściej niż czytelników i widywałem ich więcej, ale niewiele o sobie wiedzieliśmy. Ja miałem tę przewagę, że wiedziałem kim są. Oni natomiast nie wiedzieli, kim jestem ja. Mogli podejrzewać, że nie jestem jednym z nich, mogli podejrzewać, że jestem na przykład wysokim Turkiem, ale nie mogli zgadnąć, kim jestem naprawdę. Natomiast ja patrzyłem na nich i wiedziałem: jesteście Niemcami. Wszyscy, prawie wszyscy w pociągach i na dworcach. Miałem o nich tę zasadniczą, podstawową wiedzę, której oni nie mogli mieć o mnie. Czułem się jak szpieg”. Tamże, s.88.
O byciu gdzieś pomiędzy, w podróży. O byciu w tym, tak zwanym, międzyczasie. O byciu tu i teraz. O czekaniu i pławieniu się w tym trwaniu.
O samotności w Niemczech i o niemieckiej samotności.
„Dla wielu z nich, może dla większości, byłem pierwszym Polakiem, jakiego widzieli w życiu. W dodatku nie byłem ani robotnikiem rolnym, ani budowalnym, ani mitycznym złodziejem uprowadzającym na wschód beemki i mercedesy. Oni też byli moimi pierwszymi Niemcami. W końcu tak naprawdę jedyni Niemcy, których znam, to moi czytelnicy, znam jeszcze paru innych, ale to nie są Niemcy, tylko znajomi albo przyjaciele. Poza czytelnikami nie poznałem żadnego. Jeśli oczywiście nie liczyć pasażerów pociągów, podróżnych na dworcach i lotniskach. Ich widywałem częściej niż czytelników i widywałem ich więcej, ale niewiele o sobie wiedzieliśmy. Ja miałem tę przewagę, że wiedziałem kim są. Oni natomiast nie wiedzieli, kim jestem ja. Mogli podejrzewać, że nie jestem jednym z nich, mogli podejrzewać, że jestem na przykład wysokim Turkiem, ale nie mogli zgadnąć, kim jestem naprawdę. Natomiast ja patrzyłem na nich i wiedziałem: jesteście Niemcami. Wszyscy, prawie wszyscy w pociągach i na dworcach. Miałem o nich tę zasadniczą, podstawową wiedzę, której oni nie mogli mieć o mnie. Czułem się jak szpieg”. Tamże, s.88.
July 23, 2019
Well paced and deep description of German people from the stand of view of POlish writer ANdrzej Stasiuk. He tries to undersstand why Germans are the way they are. The author has several answers which are inclused to the short stories of him visiting literature evenings in 168 cities of Germany, AUstria and Switzerland. The story is very personal and full of funny references. For me it was a revelation when the auther has comapred Germans and Americans. Recommend!
Read
October 14, 2022Pierwsze moje zetknięcie ze Stasiukiem i to zdecydowanie nie mój typ literatury. Cośtam o piciu akoholu, urwane anegdoty, leniwe bajdurzenia prowadzące donikąd, czuć że naciągane, płytkie i bez fact-checku (np. stare miasto w Stuttgarcie? Nie kojarzę... Squater zamawiający mu taksówkę... I inne takie). Alkohol jako motyw przewodni, wymówka by płynąć z tekstem i wypelniacz tam, gdzie nie ma kompozycji ani treści.
November 30, 2020
To jest książka o dworcu w Bukareszcie, o alkoholu ze szczególnym uwzględnieniem burbona Jim Beam, o kolejach i hotelach, o Słowianach, a dopiero potem o Niemczech. Szkoda, bo miałem nadzieję na polski odpowiednik "Jakie to niemieckie" Waltera Abisha. Czyta się mimo nieadekwatnego w 100% do treści tytułu świetnie.
December 15, 2017
Un on the road tipic scris de un Kerouac din estul Europei, bun de devorat între două moțăieli. În avion, tren sau pe canapea. Plus că menționează Chișinăul de două ori și Moldova o singură dată, chiar dacă o face apropos de te miri ce, dar totuși o face și asta ne pune oarecum pe mapamond.
August 18, 2025
Lubię podróżowanie dla samego podróżowania, więc ten motyw książki sprawiał mi przyjemność. Jednak same rozważania o Niemcach i Europie tak bardzo subiektywne wydawały mi się momentami ciasne i nieznośne.
December 7, 2020
"Le monde entier commence à faire ça. Il faut aller quelque part pour se renflouer. Comme s'il n'y avait plus rien sur place. Tout est ailleurs."
October 30, 2023
Kompletnie nie mogłam się wczuć w styl pisania autora. Dwie gwiazdki za za przystępny język, który ratował moje zainteresowanie.
August 31, 2025
Stasiuk to nawet o wydajacych sie nudnych Niemcach potrafi napisac tak, ze chce sie tam pojechac!
Choc ciut za duzo stereotypów, dlatego minus jedna gwiazdka
Choc ciut za duzo stereotypów, dlatego minus jedna gwiazdka
November 2, 2025
alez to bylo dobre
December 31, 2016
Brawurowe, ironiczne, prostaczkowate, prowokujące, subtelne, złośliwe.
June 11, 2014
Cartea mi-a fost adusă de nevastă-mea. Trebuie să recunosc că am fost destul de circumspect. Un motiv ar fi acela că nu prea îmi plac cărțuliile foarte subțiri. Foarte greu mă atrag pentru că am avut experiențe extrem de neplăcute cu romane care mai bine nu erau scrise deloc decât să aibă doar 100-150 de pagini. De obicei când citesc o cărțulie așa subțire, ceva extraordinar mă face să o citesc. Acum a fost convingerea Elenei că acest volumaș e bun. Nu am întrebat-o de ce. Însă i-am dat o șansă înainte de a mă apuca de Iată cine s-a întors. Și bine am făcut.
Andrzej Stasiuk trece în revistă Germania văzută din tren, din gară, din avion, din aeroport, din piețe, din parcuri, de pe bănci, din librăriile unde citește fragmente din romanele sale. Chipurile, orașele, atracțiile turistice, oamenii, gările, trenurile Germaniei sunt atent și răbdător trecute pe hârtie de autor, foarte probabil, utilizând drept muză lichidul conținut de sticle care poartă etichete de Jim Beam.
Autorul are o luciditate dezarmantă când vine vorba de a privi și diseca sufletul neamțului din anii ʼ90. Felul sensibil, pe alocuri chiar părând a fi sub influența inspirației bahice, este de-a dreptul seducător. Foarte rațional și tranșant, Stasiuk zugrăvește cu talent sufletul neamțului îngenuncheat și rupt de înfrângerea suferită în urma celui de-al doilea război mondial. Relația polonezilor cu germanii este redată astfel încât oricine să o poată înțelege și așezarea acesteia în funcție de evenimentele istorice recente este foarte bine rânduită astfel încât ”preconcepțiile” de care autorul se tot auto-acuză se auto-denunță, de fapt, ajungând a fi realități dure și crude de care, probabil, lumea vrea să se ascundă tocmai pentru că acceptarea lor este mult prea dificilă, nu doar pentru subiecții acestor preconcepții, ci pentru un întreg continent.
Djermania nu este doar un roman de călătorie în care orașe, oameni și peisaje îți aleargă prin fața ochilor. Este o călătorie înspre și dinspre sufletul oamenilor pe care geografia îi face să se numească nemți, polonezi, români, țigani. Un ghid turistic pe care trebuie să-l iei cu tine dacă vei vizita vreodată această țară. Un ghid turistic care, culmea, s-ar putea să te ajute să înțelegi nesperat de bine sufletulul acestui popor.
Djermania este o supriză extrem de plăcută, bine scrisă, cu observații inteligente și remarci foarte amuzante, o scriitură alertă care nu te lasă să o lași din mână și care nu te plictisește, pentru că trenul în care te-ai urcat alături de Andrzej Stasiuk merge cu o viteză amețitoare și sunt atâtea de văzut, de auzit și de înțeles…
Mă simt ușor vinovat că vreau să închid recenzia și nu am vorbit mai mult despre cât de inteligente, lucide și pragmatice sunt observațiile lui Stasiuk cu privire la situația popoarelor europene pe care le ia în colimator, însă ar fi păcat să răpesc această descoperire și plăcere viitorului cititor al Djermaniei.
Recomand cu deosebită plăcere acest roman. De mult nu am mai citit un roman care să fie exact cât trebuie de critic, poetic, sarcastic și înduioșător, de înțelegător și trist. Nu este o radiografie a sociețății germane și a relațiilor acesteia cu popoarele pe care acum câțiva zeci de ani le-a prădat ci, mai degrabă, o introspecție și da, e o ședință de psihanaliză la care sunt supuși polonezi, germani, români, țigani, …, …, …,
Andrzej Stasiuk trece în revistă Germania văzută din tren, din gară, din avion, din aeroport, din piețe, din parcuri, de pe bănci, din librăriile unde citește fragmente din romanele sale. Chipurile, orașele, atracțiile turistice, oamenii, gările, trenurile Germaniei sunt atent și răbdător trecute pe hârtie de autor, foarte probabil, utilizând drept muză lichidul conținut de sticle care poartă etichete de Jim Beam.
Autorul are o luciditate dezarmantă când vine vorba de a privi și diseca sufletul neamțului din anii ʼ90. Felul sensibil, pe alocuri chiar părând a fi sub influența inspirației bahice, este de-a dreptul seducător. Foarte rațional și tranșant, Stasiuk zugrăvește cu talent sufletul neamțului îngenuncheat și rupt de înfrângerea suferită în urma celui de-al doilea război mondial. Relația polonezilor cu germanii este redată astfel încât oricine să o poată înțelege și așezarea acesteia în funcție de evenimentele istorice recente este foarte bine rânduită astfel încât ”preconcepțiile” de care autorul se tot auto-acuză se auto-denunță, de fapt, ajungând a fi realități dure și crude de care, probabil, lumea vrea să se ascundă tocmai pentru că acceptarea lor este mult prea dificilă, nu doar pentru subiecții acestor preconcepții, ci pentru un întreg continent.
Djermania nu este doar un roman de călătorie în care orașe, oameni și peisaje îți aleargă prin fața ochilor. Este o călătorie înspre și dinspre sufletul oamenilor pe care geografia îi face să se numească nemți, polonezi, români, țigani. Un ghid turistic pe care trebuie să-l iei cu tine dacă vei vizita vreodată această țară. Un ghid turistic care, culmea, s-ar putea să te ajute să înțelegi nesperat de bine sufletulul acestui popor.
Djermania este o supriză extrem de plăcută, bine scrisă, cu observații inteligente și remarci foarte amuzante, o scriitură alertă care nu te lasă să o lași din mână și care nu te plictisește, pentru că trenul în care te-ai urcat alături de Andrzej Stasiuk merge cu o viteză amețitoare și sunt atâtea de văzut, de auzit și de înțeles…
Mă simt ușor vinovat că vreau să închid recenzia și nu am vorbit mai mult despre cât de inteligente, lucide și pragmatice sunt observațiile lui Stasiuk cu privire la situația popoarelor europene pe care le ia în colimator, însă ar fi păcat să răpesc această descoperire și plăcere viitorului cititor al Djermaniei.
Recomand cu deosebită plăcere acest roman. De mult nu am mai citit un roman care să fie exact cât trebuie de critic, poetic, sarcastic și înduioșător, de înțelegător și trist. Nu este o radiografie a sociețății germane și a relațiilor acesteia cu popoarele pe care acum câțiva zeci de ani le-a prădat ci, mai degrabă, o introspecție și da, e o ședință de psihanaliză la care sunt supuși polonezi, germani, români, țigani, …, …, …,
Displaying 1 - 23 of 23 reviews