Стихозбирката „Рајсфершлус“ од Јулијана Величковска претставува вистински бисер во современата македонска поезија, во кој авторката мајсторски ги спојува интимното и универзалното. Со исклучително внимание кон зборовите и со суптилна поетска чувствителност, Величковска создава свет полн со емоции, дилеми и животни парадокси.
Насловот „Рајсфершлус“ (патент) е силна метафора која ја обединува целата збирка, симболизирајќи го процесот на отворање и затворање – на душата, на спомените, на раните, но и на љубовта. Во секоја песна се чувствува авторскиот глас кој е и ранлив и силен, глас кој истовремено бара утеха и нуди мудрост.
Особено впечатливо е тоа што се чини дека авторката внесува дел од себе, при што акцентот често се става на улогата на родителот, со искрен и отворен пристап кон темите за љубовта, животот и осаменоста.
Еден од најзабавните и најкреативни делови во збирката е оној од делот „Антибајки“, каде поетесата го преиспитува концептот на традиционалните приказни. Особено ме насмеа делот:
„А принцот? Тој ќе ме бара, односно ќе ја бара онаа на која мојата чевличка ќе ѝ биде точна, зашто се чини не е баш бистар – оти да ми беше точна, немаше ни да ми испадне.“
Со овој хумористичен и ироничен тон, Величковска ги деконструира идеалите на бајките, носејќи нова перспектива за женските гласови во нив.
За крај, еден цитат од самата авторка, кој ме поттикна на долго размислување, а е врежан во текстот:
„Зошто постојат лоши луѓе?“
Ова прашање резонира низ целата збирка, како повик за саморефлексија и општествена освестеност.
„Рајсфершлус“ е не само поетска збирка, туку и искуство кое го тера читателот да се соочи со себе, со своите стравови и копнежи. Ова дело ја зацврстува позицијата на Јулијана Величковска како една од најкреактивните и најталентираните гласови во современата македонска книжевност.