Ο Πάολο Καστελίνι αισθανόταν πως η ώρα της εκδίκησης είχε επιτέλους φτάσει. Η γυναίκα που τον είχε καταστράψει, η Κάρλα Περούτσι, βρισκόταν κοντά του. Κι ο δρόμος για να την πλησιάσει υπήρχε. Ήταν ο εκδότης του, ο Αντόνιο Τζουλιάνι, ένα χρεοκοπημένος πλέιμποϊ, πρώην πιλότος της Φόρμουλα 1. Η Κάρλα τον είχε ερωτευτεί, τον είχε παντρευτεί και τον είχε κάνει διευθυντή στην αστυνομική σειρά του εκδοτικού της οίκου. Ο Πάολο, που έβγαινε από μια περίοδο μελαγχολίας χάρη στο πάθος της συγγραφής, είχε έτοιμο το μυθιστόρημα του. Η μοίρα έπαιξε το παιχνίδι της και μια εύθραυστη φιλία, στηριγμένη στο αλκοόλ, δεν άργησε να γεννηθεί ανάμεσα στους δύο άντρες. Ήταν απλώς θέμα χρόνου πότε θα συλλάμβανε το σχέδιο της ζωής του. Και εκείνο του παρουσιάστηκε καθώς έγραφε το δεύτερο βιβλίο του. Θα έπαιρνε εκδίκηση μια και καλή από την Κάρλα, θα της έκλεβε τη διάσημη όσο και πανάκριβη συλλογή κίτρινων διαμαντιών του πατέρα της, και ο άντρας της, ο Αντόνιο, θα τον βοηθούσε άθελά του. Αρκεί να δεχόταν να τον απαγάγει στα ψέματα. Άλλωστε αυτό ήταν το θέμα και ο τίτλος του βιβλίου του: "Η απαγωγή του εκδότη
Ο Δημήτρης Μαμαλούκας (Dimitrios Mamaloukas) γεννήθηκε το 1968 στην Αθήνα, όπου και κατοικεί. Είναι πτυχιούχος φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου του Lecce, Ιταλία. Το 1999 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις "Απόπειρα" το μυθιστόρημά του "Όσο υπάρχει αλκοόλ υπάρχει ελπίδα". Το βιβλίο μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο με τίτλο "Όσο υπάρχει αλκοόλ...".
Τα επόμενα βιβλία του είναι: "Ο μεγάλος θάνατος του Βοτανικού", Καστανιώτης, 2003, "Η απαγωγή του εκδότη", Καστανιώτης, 2005, "Η χαμένη βιβλιοθήκη του Δημητρίου Μόστρα", Καστανιώτης, 2007 -που ήταν υποψήφιο για το Βραβείο Αναγνωστών Ε.KE.BI. 2007, "Η μοναξιά της ασφάλτου", Λιβάνης, 2008, "Κοπέλα που σε λένε Φίνι", Λιβάνης, 2009, "Κράτα μου το χέρι", Ψυχογιός, 2012. Συμμετείχε στις ανθολογίες διηγημάτων "Ελληνικά εγκλήματα", "Υπόγειες ιστορίες", "Το τελευταίο ταξίδι" - έντεκα νουάρ ιστορίες κ.ά. Ασχολείται με τη μετάφραση και γράφει κριτική λογοτεχνίας στην "Κυριακάτικη Αυγή" και στο περιοδικό "Διαβάζω".
Ενδιαφέρουσα υπόθεση με εξαιρετικό τέλος, αλλά κάπου στη μέση μου το χάλασε. Οι αστυνομικοί και ο ντετέκτιβ μου φάνηκαν λίγο μονοδιάστατοι, σχεδόν αδιάφοροι. Καμία σχέση με τα «Η χαμένη βιβλιοθήκη του Δημητρίου Μόστρα» και «Ο κρυφός πυρήνας των Ερυθρών Ταξιαρχιών». Αν δεν έχετε διαβάσει Μαμαλούκα, καλύτερα να ξεκινήσετε με κάποιο από αυτά τα δύο.
Ο Μαμαλούκας δεν παύει να με εκπλήσει ευχάριστα. Η απαγωγή του εκδότη είναι άλλη μια εξαιρετική περιπέτεια, μια ιστορία εκδίκησης, αιματοβαμμένη και σκοτεινή, όσο πρέπει για τα γούστα μου. Η όλη ιστορία μου θύμισε λίγο ιστορίες του Μανσέτ που τον αγαπώ πολύ. Είναι βιβλίο που οι γρήγοροι ρυθμοί του δεν σε αφήνουν να το αφήσεις. Το διάβασα σε 2 μέρες. Μου αρέσει πολύ ότι μέχρι τώρα μέσα στα βιβλία του συναντάω άλλα βιβλία. Λατρεμένη ιστορία για τους φιλαναγνώστες, το βιβλίο μέσα στο βιβλίο. Η αλήθεια είναι ότι διαβάζοντας ξεχνούσα ότι διάβαζα Έλληνα συγγραφέα και αυτό μόνο με τον Μαμαλούκα μου συμβαίνει. Τώρα όσον αφορά τον ήρωα του, τον Πάολο ή Μάουρο ή Ντεμέτριο, τον λυπήθηκα για την ατυχία του να μπλέξει με την ανισσόροπη Κάρλα, για την καταστροφή της ζωής του και ήταν απόλυτα κατανοητή η δίψα του για εκδίκηση αλλά σαν χαρακτήρας δεν είναι απο τους αγαπητούς. Γενικά οι ήρωες του βιβλίου είναι άνθρωποι που διψούν για χρήμα, αίγλη, καλοπέραση, δόξα, δύναμη και μια συλλογή απο κίτρινα διαμάντια αδιαφορώντας για το ηθικό κόστος που πρέπει να πληρωθεί για να αποκτηθούν. Αναρωτιέσαι ποια είναι οι μοίρα τους στο τέλος της ιστορίας και βλέπεις ότι η δικαιοσύνη που αποδίδει ο συγγραφέας είναι σκληρή μεν αλλά όπως πρέπει.
Φανταστική κινηματογραφική περιπέτεια με ανατροπές που διαδέχονται η μία την άλλη, πολύ έξυπνη πλοκή φυσικά ιστορία που θα ενθουσιάσει κάθε βιβλίοφιλο. Πέρα πέρα όμως από το εντυπωσιακό της περιπέτειας περνούσε και μηνύματα όπως την πίστη και την αφοσίωση, την εμμονή και τη τυφλή μανία για εκδίκηση και πού μπορεί να οδηγήσουν αυτά. Γενικότερα ήταν ένα βιβλίο που έφυγε σε μερικές μόλις ώρες και πέρασα πάρα πολύ ευχάριστα μαζί του.
Ωστόσο αν το εξετάσω στα σημεία, είχε κάποια θέματα τα οποία μου αφαίρεσαν πόντους από τη συνολική απόλαυση εξ ου και η βαθμολογία των 3,5 αστεριών.
Καταρχάς θεωρώ ότι θα μπορούσε να είχε λήξει την ιστορία σε τουλάχιστον δύο σημεία από ότι εκεί που την έληξε. Δεύτερον, ο ένοχος άφηνε πίσω του στοιχεία τα οποία ακόμα κι ένα πεντάχρονο το οποίο έχει δει δύο τρεις αστυνομικές σειρές, υπό φυσιολογικές συνθήκες δεν θα τα άφηνε. Αυτό ομολογουμένως με εκνεύρισε. Και τρίτον, κάποιοι από τους βασικούς ήρωες θεωρώ ότι ήταν μονοδιάστατοι, μέχρι και αδιάφοροι.
Εν πάση περιπτώσει στέκομαι στο γεγονός ότι το βιβλίο το ξεπέταξα σε χρόνο dt και αυτό λέει πολλά.
Το βιβλίο θυμίζει περισσότερο περιπέτεια δράσης παρά κλασσικό αστυνομικό αλλά δεν παύει να διαβάζεται ευχάριστα και να έχει ενδιαφέρουσες ανατροπές και ταιριαστό τέλος.
3,5 ✨ Ο Πάολο Καστελίνι ζει μια ζωή, όχι και τόσο τίμια. Εύκολο χρήμα, πολύ χρήμα, μπαινοβγαίνει σε σπίτια πάμπλουτων κάνοντας αλισβερίσια με πανάκριβα συλλεκτικά ρολόγια. Όμως επειδή είναι και καλό γκομενάκι τον λιμπίζεται η Κάρλα Περούτσι, κακομαθημένη κόρη με άσωτο βιο, αυτός τσινάει, και ουτε λιγο ουτε πολύ του καταστρέφει τη ζωή αφού φροντίζει να τον σακατέψει ελαφρώς. Τη μισεί όσο τίποτα. Ζει για να πάρει το αίμα του πίσω. Ολο το βιβλίο μοιάζει με κινηματογραφικό σενάριο. Δράση, αγωνία, αίμα, ξύλο. Και είναι γεμάτο Ιταλία και Ελλάδα. Εικόνες που ξετυλίγονται μπροστά σου ολοζώντανες, αληθινοί διάλογοι, κοφτερή γλώσσα, μαύρο απολαυστικό χιουμορ. Ο Καστελίνι δεν έχει μυστικά. Έχει ανοιχτά τα χαρτιά του από την αρχή και με κάποιο τρόπο κάνει συνένοχο τον αναγνώστη ο οποίος γνωρίζει το σχέδιο μέχρι τελευταίας λεπτομέρειας. Και ενώ μέχρι τη μέση του βιβλίου διαβάζω με μια ανάσα και είμαι μαζί του με 1000, μετά ρίχνει μια κλωτσιά στην καρδάρα και θελω να τον πιάσω από το γιακά να τον συνεφέρω. Φυσικά δε γίνεται γιατί με την τροπή που έχουν πάρει τα πράγματα είναι μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα. Αυτός γράφει ένα βιβλίο για ένα συγγραφέα που γράφει ένα βιβλίο για ένα συγγραφέα που αποφασίζει να απαγάγει τον εκδότη με σκοπό να εκτοξεύτουν οι πωλήσεις και μετά να ζήσουν αυτοί καλά και μεις καλύτερα, να έχει εκδικηθεί και την Περούτσι ταυτόχρονα, όμως κάτι πάει εντελώς στραβά. Οι τελευταίες σελίδες διαβάζονται απνευστί, και οταν κλείνει το βιβλίο τους μισώ όλους. Ίσως εκτός από τον έρμο τον εκδότη. Από την άλλη τώρα που το σκέφτομαι, όταν ανακατεύεσαι με τα πίτουρα σε τρώνε οι κότες. Ας μην εμπλεκε με την τρελή. Είναι γλυκό το χρήμα αδερφέ μου. Σε καταλαβαίνω. Μα άξιζε; Εννοείται πως προτείνεται... Θα περάσετε καλά, θα βρίσετε λίγο. Η γραφή του Μαμαλούκα είναι μοναδική και δε μοιάζει με κανενός άλλου.
Καλοστημένη πλοκή, έντονη δράση, ωραίες περιγραφές. Η ψυχολογία έπαιζε πολύ σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη. Θα μπορούσε να είναι το τέλειο έγκλημα... Αν δεν προέκυπταν κάποια θεματακια...
4,5/5. Τέταρτο μυθιστόρημα του Δημήτρη Μαμαλούκα που διαβάζω. Από τις πρώτες σελίδες ο ρυθμός της ιστορίας τραβάει τη προσοχή, με την πλοκή να εξελίσσεται με σταθερή ένταση και μια ωραία αίσθηση κλιμάκωσης.Το δεύτερο μισό διαβάζεται πραγματικά μονορούφι — η αφήγηση επιταχύνεται, οι ανατροπές δένουν καλά και σε κρατούν μέσα στην ιστορία μέχρι την τελευταία σελίδα. Μια πολύ δυνατή επιλογή για όποιον θέλει ελληνικό crime με ρυθμό, σασπένς και καθαρή γραφή. Θα συνεχίσω σίγουρα με άλλα έργα του Μαμαλούκα.
Πολύ ιδιαίτερο βιβλίο. Όμορφη γραφή και πολύ δράση. Για εμένα έκανε μία κοιλιά στην μέση αλλά η ασταμάτητη δράση μετά το κάλυψε. Αρκετά σκληρό σε κάποια σημεία για αυτό έχασε και κάποια αστεράκια. Θα μπορούσε να είναι και το τέλειο έγκλημα αν δεν υπήρχαν ανατροπές.
Βιβλίο που οι σελίδες του γυρνούν γρήγορα. Απλή γραφή που δίνει προτεραιότητα στην εξέλιξη της ιστορίας και όχι τόσο στην δημιουργία των χαρακτήρων. Υπάρχουν κάποια "plot holes" και εισαγωγή προσώπων που δεν προσφέρουν κάτι ουσιαστικό.
Παρά τα κάποια αρνητικά του ήταν ευχάριστο ανάγνωσμα.
Θα μπορούσε κάλλιστα να γίνει μια χολιγουντιανή υπερπεριπέτεια. Και η φαντασία του συγγραφέα απίστευτη. Περνάς καλά διαβάζοντας το, διασκεδάζεις, αλλά μέχρι εκεί. Μακριά από το αριστούργημά του (κατ'εμέ) τον "κρυφό πυρήνα των ερυθρών ταξιαρχιών". Υ. Γ. λείπουν οι αναφορές στο ιταλικό progressive που τόσο λάτρεψα σε άλλα του βιβλία.
Πολύ καλά πέρασα με ακόμα ένα βιβλίο του Μαμαλούκα, τα στοιχεία που κάνουν τα βιβλία του τόσο ελκυστικά είναι εδώ, αγωνία, σασπένς, ένταση, καταστάσεις εγκλεισμού και αδιεξόδων, έξυπνη πλοκή, αγάπη για την Ιταλία.