Een dakloze, borstvoedende moeder die niet terechtkan in de opvang, een patiënt die bijna overlijdt aan een makkelijk te verhelpen aandoening, en een man met hartfalen die van ziekenhuis naar ziekenhuis wordt gestuurd: straatarts Michelle van Tongerloo komt dit regelmatig tegen.
De schrijnende gevallen op haar spreekuur zijn een spiegel van een land waarin bestaanszekerheid steeds minder vanzelfsprekend is. Werkenden kunnen geen woning vinden, patiënten verdwalen in een woud aan instanties en arbeidsmigranten krijgen niet de hulp waar ze recht op hebben.
Zorg is een verdienmodel geworden, is Michelles confronterende diagnose, en het helpen van mensen is steeds ingewikkelder. Maar Michelle weet het medicijn.
Michelle van Tongerloo werkt als huisarts in Rotterdam-Zuid en als straatarts in de Pauluskerk. Voor De Correspondent, LINDA en Medisch Contact schrijft ze over de zorg, overheid en samenleving.
Van Tongerloo is dé belichaming van 'practice what you preach'. Ook realistisch in de aangedragen oplossingen, het moet van onder komen. Inspirerende vrouw.
Ik vraag mij wel af of ze misschien wat te cynisch is over het functioneren van de overheid. Ik kan haar moeilijk ongelijk geven met de ellendige situaties die zij te zien krijgt, maar welke gevallen lost de overheid wel op? Wie krijgt Van Tongerloo niet te zien in de Pauluskerk, omdat 'het systeem' hier wel een passende oplossing voor vindt? Ik weet het niet, maar ik vermoed dat dit niet verwaarloosbaar is. De Correspondent stijl van het boek, wat een andere Goodreads lezer mooi duidt als 'probleemanalyses en beleidsoplossingen in een (a-)politiek vacuum' laat je soms wel weer met je ogen rollen.
Veel boeiende persoonlijke verhalen gecombineerd met achtergrondinformatie over het bureaucratische zorgsysteem. Voor mij echt een eye opener. Aanrader! Ik heb m zelf geluisterd via Podimo.
Mooi, heftig, droevig. Laat je toch beseffen hoe goed veel mensen het hebben maar tegelijkertijd hoe makkelijk het helemaal mis kan gaan. Ook als je niks verkeerds doet, maar gewoon pech hebt.
Dit boek wilde ik vooral lezen, omdat ik zelf ben opgegroeid in Rotterdam-West. En ik ben ook tig keer langs de Pauluskerk gelopen/gefietst. Was enorm benieuwd naar de inzichten die Michelle heeft opgedaan in haar carrière als straatarts en huisarts.
Het is echt betreurenswaardig om te lezen hoe het is gesteld met (de zorg in) Nederland. Dat er ook zoveel geld wordt uitgegeven aan bepaalde zorg die niet werkt, enkel door contracten en regels die er zijn opgesteld. Terwijl het overduidelijk is hoe het anders en beter kan.
Voor mij natuurlijk makkelijk praten, want ik werk niet in de zorg. Maar ik ben blij dat Michelle steeds meer bereik heeft. Hopelijk hoeft dit land zelf uiteindelijk niet meer langs de dokter en wordt er gekeken naar wat er écht nodig is, in plaats van wat een voornamelijk politiek spel is te spelen.
Dit boek herinnert je eraan om niet te snel te oordelen over daklozen en ‘uitkeringstrekkers’. Het laat via verschillende verhalen zien hoe mensen door tegenslagen in situaties terechtkomen die niemand zichzelf of een ander zou toewensen.
Daarnaast wordt duidelijk hoe ons land faalt in het bieden van effectieve hulp. Er zijn talloze protocollen en regels, maar nog te weinig maatwerk, vertrouwen en medeleven. Behandel je mensen als probleemgevallen of als kinderen, dan gaan ze zich ook zo gedragen.
Financieel gezien is het bovendien contraproductief. Voorbeeld: iemand heeft veel stress door schulden, wat leidt tot gezondheidsklachten. Vervolgens wordt er veel geld uitgegeven aan zorg en hulpverlening. Kosten die grotendeels voorkomen hadden kunnen worden als de stressbron in een vroeg stadium was aangepakt.
Ook: een ongedocumenteerde krijgt geen bestaansrecht en dus geen toegang tot zorg, werk of huisvesting. Maar zodra zijn gezondheid door ditzelfde dakloze bestaan ernstig verslechtert en hij in een levensbedreigende situatie belandt, wordt er wel ingegrepen met dure medische operaties. Deze ingrepen hadden vaak in een vroeg stadium eenvoudig voorkomen kunnen worden—of zelfs helemaal overbodig geweest als deze persoon simpelweg een huis en werk had.
In plaats van direct bij de kern van het probleem te beginnen, wordt dure zorg en deskundigen ingezet die advies geven waar iemand pas iets aan heeft als hij of zij uit de overlevingsstand is. Dit geldt voor veel maatschappelijk hulp die eigenlijk te laat komt. Het geld kan dus beter besteed worden: minder genezen, meer preventie. Maar dat vraagt om een hervorming van de bureaucratie en ook wat meer vertrouwen.
Kortom, een interessant boek dat je aan het denken zet. Ik geef het vier sterren, omdat het – zoals wel vaker bij De Correspondent – wat ongenuanceerd is. Maar daardoor weet de auteur haar punt wel goed over te brengen en je ziet wel in dat het zo niet doorkan.
Lees dit boek! Ik schrok van sommige verhalen, bijvoorbeeld van dat van Rilana, vermorzeld door systemen en de overheid. Maar het kan anders, en dat laat Michelle van Tongerloo zien in dit - uiteindelijk hoopvolle - boek.
eigenlijk... zou iedereen in nederland dit moeten lezen. al had het hier en daar wel wat scherper gemogen richting de 'oorzaken' - en dan specifiek richting de 'veroorzakers'! alsof dit allemaal uit de lucht komt vallen ps waarom is de gemeente rotterdam zo duivels
Ontzettend goed boek die met aangrijpende voorbeelden bloot legt hoe de verzorgingsstaat, het woon- en zorgsysteem steeds meer door o.a. bureaucratie vastlopen. Het liet me echt heel erg waarderen wat je allemaal hebt en voor lief neemt. Aanrader!
Ik zeg het niet vaak, maar ik denk dat iedereen dit boek zou moeten lezen. Men maakt zich druk over de laatste scheet van Trump terwijl dit soort dingen gewoon in onze achtertuin gebeuren. Ontluisterend maar wel goed om te beseffen dat zelfs één van de rijkste landen ter wereld niet in staat is om voor de zwaksten te zorgen. En ja, hoe verkokerd en versplinterd het zorgsysteem is maar al te herkenbaar.
Volgens Van Tongerloo hoeven we van de overheid niets te verwachten. Omkijken naar een ander vanuit liefde en vertrouwen is de remedie en dat vind ik een hoopvolle boodschap ondanks alle problemen die zij aansnijdt. Direct toepasbaar dus!
Zo’n boek waardoor alles een beetje zeer doet, omdat er zoveel onrecht in ons land te vinden is en omdat er zoveel stomme kanten aan het zorgsysteem bestaan, een systeem dat dus eigenlijk helemaal niet zo goed zorgt. Maar ook een boek dat tegelijkertijd herinnert aan het goede in mens, een lichtje aan de horizon biedt. Sterk verteld.
Een goed boek om te lezen als je meer wil weten over hoe de zorg en sociale zekerheid in Nederland de afgelopen jaren is veranderd en wat dit met mensen doet. Geen positief verhaal, maar dat kan met de politieke geschiedenis van de afgelopen tijd geen verrassing zijn. Wel op een hoopvolle noot geëindigd, en dat is heel fijn.
Zeker in het begin vond ik dit pijnlijk en ongemakkelijk om te lezen. Echte verhalen van mensen die mij (die in comfort zit te lezen) laten zien hoe slecht onze samenleving op dit moment zorgt voor de kwetsbaarste mensen. Deels heeft het boek me hoop kunnen geven voor de toekomst, maar ik blijf ook deels teleurgesteld in de maatschappij zoals die nu is achter
"Als de berg niet naar Mohammed komt, komt Mohammed wel naar de berg." Bij die uitdrukking zal ik voortaan aan Michelle van Tongerloo denken.
Dit is een boek om droevig van te worden. Van Tongerloo laat goed zien hoe menselijke systemen vastlopen door wantrouwen als uitgangspositie en door de toepassing van efficiëntiedenken binnen domeinen waar met een menselijke maat zou moeten worden gemeten.
Het boek is in 3 delen opgeknipt: de problemen, de oorzaken, de oplossingen. Een goede afwisseling: in deel 1 beschrijft Van Tongerloo vooral situaties en mensen die zij zelf kent vanuit haar werk als straatarts. Deel 2, de oorzaken, is meer analytisch: Van Tongerloos weergave van de ontmanteling van de verzorgingsstaat. In deel 3 komt Van Tongerloos activisme goed naar voren en vooral haar pleidooi voor professionele nabijheid blijft hangen.
Bijna in één ruk uitgelezen. Een aangrijpend boek over mensen die hulp nodig hebben, maar deze niet ontvangen omdat hun situatie of de oplossing niet in vooraf bedachte ‘bakjes’ past. Wat ik treurig vond is dat meer dan eens een hulpverlener tegensputtert te helpen, omdat iemand zich niet ‘netjes’ gedraagt. Tegelijkertijd passeerden ook meerdere keren hulpverleners die zich lomp en afwijzend gedragen tegen deze mensen. Volgens mij 1 van de vele dingen waarbij de verhouding tussen de mensen niet in balans is. In het algemeen is er ook een grote oneerlijkheid in wie welke informatie heeft en wie er fouten mag maken: hulpvragenden, weinig tot geen; grote organisaties, veel meer. Inspirerend waren de voorbeelden van initiatieven om buiten gebaande paden mensen te helpen.
Als je dit jaar maar één boek leest, laat het dan dit boek zijn.
Met een knoop in mijn maag, las ik de verhalen van mensen die door een fout (van henzelf of het systeem) opeens gebrandmerkt zijn. Tussen wal en schip vallen, niet voldoen aan de juiste papieren, inzicht, connecties of door ambtenaren verwachte dankbaarheid.
Ik kijk met heel andere ogen naar daklozen en stel mij telkens weer de vraag: “Wat kan ik doen?”
#9 - Non-fiction book about health - bookqueenchallenge
Veel mensen voelen zich onveilig in onze maatschappij. De verzorgingsstaat werkt eigenlijk het best voor de mensen die het niet nodig hebben. Voor elkaar zorgen hoeft niet ongewoon te zijn. Die zorg begint niet alleen bij de overheid, die begint niet met protocollen en regels, die begint bij de mensen zelf. Door individuen, families en gemeenschappen te ondersteunen, zodat die kunnen werken aan een gezond leven, in verbinding met de mensen om hen heen. ❤️
Verdrietig en zeer pijnlijk, maar tegelijkertijd ook wel hoopgevend. Interessant om te lezen hoe marktwerking en neoliberaal beleid de verzorgingsstaat afgebroken hebben en hoe (onnodige) bureaucratie alles vermoeilijkt. Hopelijk leidt dit boek tot verandering, op kleine en grote schaal.
Schrikbarend hoeveel armoede er eigenlijk is in Nederland, en hoe de maatschappij hiermee omgaat. De indrukwekkende patiënt verhalen werden afgewisseld met taaie tussenstukken over de achtergrond van het zorgsysteem, politiek, wetgeving, etc. Desondanks echt een eye-opener!
De inhoud raakt. Als welvarend land moeten we ons kapot schamen voor hoe we met mensen omgaan. Van Tongerloo heeft me de schaduwkant van de samenleving laten zien.
De vorm... Ik had veel verhalen al gelezen op de Correspondent en vond het weinig toevoegen.
Komt een land bij de dokter vond ik een goed en indrukwekkend boek. Vooral de verhalen van de mensen op straat hebben mij echt geraakt. De schrijver laat op een duidelijke en confronterende manier zien hoe mensen in Nederland vastlopen in het zorg- en uitkeringssysteem. Het voelt soms alsof de zorg en alle bijbehorende instanties mensen eerder tegenwerken dan helpen, met eindeloze regels, procedures en processen.
Wat mij vooral heftig leek om te lezen, is hoe weinig ruimte er is voor menselijkheid. Eén keer te laat komen, een afspraak missen omdat je ver moet reizen, en er wordt meteen een procedure stopgezet of een uitkering ingetrokken. Dat vind ik echt schrijnend. Terwijl het boek ook laat zien dat veel situaties met de juiste begeleiding vaak snel en eenvoudiger opgelost hadden kunnen worden, als er niet zo strikt vastgehouden werd aan regels.
Het boek wist mijn aandacht goed vast te houden, vooral door de persoonlijke verhalen. Die maakten veel indruk op mij. Het laatste hoofdstuk vond ik iets minder sterk; daar ging de schrijver vrij lang door over mogelijke oplossingen. Dat haalde me wat uit het verhaal, omdat juist de ervaringen van de mensen mij het meest trokken.
Wat dit boek voor mij duidelijk maakt, is dat je mensen die het moeilijk hebben — zoals daklozen — niet zomaar moet veroordelen. Achter iedere situatie zit een persoonlijk verhaal, en niemand zit zomaar “voor niks” in zo’n positie. Hoewel ik nog steeds vind dat niet iedereen automatisch hierheen moet komen om hulp in Nederland te krijgen, heeft dit boek me wel laten zien dat de werkelijkheid veel genuanceerder is dan vaak wordt gedacht. Niet elke situatie is hetzelfde, en het is belangrijk om daar oog voor te hebben.
Ik ben ontzettend positief verrast door dit boek. Ik heb dit boek gekregen van een vriendin die geneeskunde studeert, omdat wij binnenkort samen naar een evenement van de schrijfster gaan. In eerste instantie trok dit boek me niet perse aan, maar het heeft echt mijn ogen geopend.
De schrijfster is een straatarts en bespreekt de problemen in de gezondheidszorg in Nederland, met name voor de kwetsbaarste groep mensen. Ik vind het vaak irritant bij non-fictie boeken als het boek als “de waarheid” wordt gepresenteerd. De schrijfster doet dit echter totaal niet. Vaak beschrijft ze een probleem eerst met onderzoeken, wetenschappers en andere autoriteiten. Dan vertelt ze een anekdote van een van haar patiënten. Vervolgens geeft ze haar mening erover, maar laat duidelijk blijken dat dit haar mening is ipv “de waarheid”. De verhalen die ze schetst zijn erg schrijnend en ik zit er nog vaak over na te denken.
Ik vind dat ze een ontzettend genuanceerd beeld schetst, niet met de vingers wijst, maar wel exact uitlegt hoe dringend en gevaarlijk problemen in de zorg zijn. Ze maakt duidelijk dat elk mens een kans verdient en met de juiste hulp een heel eind komt. Ik heb hierdoor een heel ander beeld gekregen van bijvoorbeeld daklozen.
Kortom, een enorm verrassend boek. Ik heb enorme bewondering voor van Tongerloo’s werk en haar onvermoeibare inzet voor elk mens, waar de samenleving zulke mensen helaas soms laat zitten.