Zo, Juffrouw A., ik ben erdoor. Nu kunnen we samen een lijstje gaan opstellen van moorden die we gaan beramen van alle mensen die ons irriteren.
Voor de politie: dit is een grap, hé. Het was geen moord met voorbedachten rade, beloofd!
Post Mortem bevat - en dat verrast me - heel veel tekeningen en eigenlijk tamelijk weinig tekst. Van Rafelghem, een professionele wetsdokter blijkbaar, deelt het boek in op dezelfde manier als ze lichamen indeelt - een stuk of zes gebieden - en bespreekt dan telkens in heel korte hoofdstukken hoe zij en haar collega's een autopsie uitvoeren per orgaan of ander lichaamsdeel - op volgorde. Dat doet ze in algemene bewoordingen aan het begin van elk deel, en met levensechte voorbeelden in de hoofdstukken. Als iemand die al sinds jaar en dag allerlei misdaad- en detectivereeksen ziet, was ik aangenaam verrast om erachter te komen dat ik feitelijk al vrij veel wist en dat waarheid en fictie blijkbaar niet altijd erg ver uiteen liggen.
Naast die korte teksten bevat het boek dus heel veel tekeningen, eveneens van de auteur. Er zijn er een paar verschillende.
Ten eerste zijn er de grote tekeningen, die op een hele bladzijde staan (rechterkant) en meestal echt een detail betreffen dat hoort bij een hoofdstuk (linkerkant). Die tekeningen spraken me minder aan. Ze kwamen op mij wat te veel over als in your face. Niet in de zin dat ze wel erg plastisch zijn, al zijn ze dat ook wel, maar meer als dat de grootte me gewoon afleidde - en misschien ook omdat ik de indruk had dat het kleurenpalet iets feller was dan bij de andere tekeningen.
Dan zijn er de kleinere tekeningen van een vrouwelijk lichaam, die telkens in paren voorkomen en ook de verschillende stappen in een autopsie volgen, zodat je de evolutie niet alleen in woord maar ook echt in beeld ziet. De paren bestaan altijd uit een overzichtsfoto van het lichaam in zwart-wit, waarbij je het hele lichaam ziet (linkerzijde), met daarnaast een foto die in kleur is en meer gericht is op het desbetreffende orgaan, met eronder één of twee korte zinnen ter illustratie. Ik vond die kleuren zachter aandoend en het geheel van die kleinere foto's bood ook een rustigere aanblik. Vakmanschap, als je 't mij vraagt.
Ik kan me voorstellen dat het niet gemakkelijk is om een boek als dit te schrijven. (Tekenen nog tot daaraan toe.) Wellicht heeft Van Rafelghem haar woorden wel gewikt en gewogen, om ervoor te zorgen dat ze niet te afstandelijk maar ook niet te respectloos overkomt - het gaat hier ten slotte om mensen. Wat mij betreft past de stijl die ze zich heeft aangemeten, heel goed bij het onderwerp (net zoals de foto's, wat dat aangaat).
Nu niet meteen een boek dat ik in mijn kast ga zetten, maar zeker verhelderend genoeg als het gaat om het werk van wetsdokters, de anatomie van het menselijk lichaam enzovoorts.
8/10