Κόρη

by Μαρία Κωνσταντοπούλου, Κώστας Σπαθαράκης (Editor), Εύα Πλιάκου (Editor)

Το δικό σου σπίτι σε παρατηρεί. Σε περιμένει όλη μέρα να γυρίσεις και μόλις ακούσει τον ήχο των κλειδιών, στέλνει μια δόνηση στους τοίχους. Σε παρατηρεί να παρατάς τα πράγματά σου, να μαλακώνεις τις εκφράσεις σου ή να τις εκτονώνεις. Το δικό σου σπίτι σημαίνει δεν υπάρχει γύρω κανείς. Κατειλημμένο κανένα δωμάτιο. Άρα, όταν είμαι στην κουζίνα, το κρεβάτι θα είναι άδειο, κι όταν είμαι στο κρεβάτι, το σαλόνι θα είναι σκοτεινό. Όταν κάνω μπάνιο, μονάχα τα βιβλία μου θ’ ανέχονται ν’ ακούνε το νερό. Κι όταν τ’ ανοίγω να διαβάσω, θα συγκεντρώνομαι σε μία γωνία του σπιτιού κι αυτό θα είναι όλο.

Το δικό σου σπίτι σε παρατηρεί να προσπαθείς να συνηθίσεις εσένα ∙ κι αυτή τη φράση που επαναλαμβάνεις όλη μέρα ρυθμικά. Χτυπάει στους κροτάφους σου, κανείς δεν την ακούει, ούτε κι εσύ. Μέχρι που το δικό σου σπίτι την παρατηρεί, σ’ τη γνωστοποιεί, σε βάζει για ύπνο

κι ύστερα σπρώχνει τις ώρες να κλείσουν.

Genres: Poetry

48 pages, Paperback

First published October 1, 2024

About the author

Η Μαρία Κωνσταντοπούλου γεννήθηκε το 1998 στην Αθήνα και ζει ακόμα εκεί. Σπούδασε Φιλολογία στο ΕΚΠΑ. Εργάζεται στο χώρο των εκδόσεων.

Reviews

[Georgina · Rating 5 out of 5]

Όταν μπαίνουμε στην ενηλικίωση, εκεί κάπου λίγο μετά τα 20, έρχεται η στιγμή να έρθουμε αντιμέτωπα με τα τραύματα που συλλέξαμε όλα αυτά τα χρόνια, ευγενική χορηγία της οικογένειας, των κοινωνικών μας σχέσεων, της πατριαρχίας, του κόσμου όλου που κάπως θα βρει τρόπο να μας πληγώσει και να μην το ξεχάσουμε ποτέ, ή να το θυμηθούμε αργότερα.

Η Μαρία Κωνσταντοπούλου μέσα απ’ την προστασία της ποίησης, κάνει μια αναμέτρηση των τραυμάτων και των εμπειριών της ως κόρη, φίλη, σύντροφος, γυναίκα και κάπου τη συναντάω στη μέση και βαδίζουμε μαζί. Γιατί νιώθω ό,τι νιώθει σε πολλές φάσεις, μου το εκμυστηρεύεται μέσα απ’ την ποιητική της κρυψώνα, βλέπω πόσο παραλυτική αλλά σημαντική είναι η ειλικρίνεια, βλέπω πώς κολλάμε τη γενεαλογική “τρέλα” των γονιών μας, πόσο σημαντική είναι η επιβεβαίωση για την επιβίωση μας απ’ οπουδήποτε, πόσο άβολη μας φαίνεται η αναζήτηση αγάπης και σημασίας στην πόλη και η ανακούφιση. Γενικά, λίγη ανακούφιση.

Η ψυχολόγος μου, μου μιλάει συχνά για το παιδί μέσα μου. Αυτό που αγνοώ περισσότερο απ’ όλα. Τι θα του έλεγα; Πώς θα του φερόμουν; Τι λέξεις θα έβρισκα για να το παρηγορήσω; Μου τονίζει επίσης πως μέσα μας υπάρχει αυτή η πολύ συγκεκριμένη ανάγκη να αγαπηθούμε επειδή απλώς υπάρχουμε. Σαν τα μωρά. Αυτό το είδος αγάπης είναι που αναζητώ. Νομίζω πως και η Μαρία το αναζητά, γι’ αυτό γυρνάει συχνά στο παιδί, στην έφηβη μέσα της, αναζητάει μια πληρότητα που δε θυμάται πια αλλά κάποτε βίωνε επειδή απλώς υπήρχε.

Ίσως δε μπορέσουμε ποτέ να φτάσουμε ξανα στο σημείο μηδέν, αλλά μπορούμε να βρούμε νέους τρόπους να αγαπηθούμε και να φροντιστούμε. Χαίρομαι να συνδέομαι με τέτοιες ποιητικές εξομολογήσεις. Η μοναξιά δε μπορεί να με αγγίξει όταν τις διαβάζω.

[Ρένα Λούνα · Rating 4 out of 5]

Η Τρομερή Καταπακτή

Κάποτε
θα σταματήσω να σου απευθύνω το λόγο
Κόντρα στις προβλέψεις μου
η αγάπη μου για σενα
να που θα χει τέλος τελικά

Ακόμα και στα ποιήματα θα σ' το κρατάω
Θα σε ακούω να με φωνάζεις μέσα απ' το χαρτί
Θα περιμένεις να αναγεννηθείς μέσα απ' τις λέξεις
Μα εγώ θα γράφω για άλλα πράγματα που δεν τα ξέρεις
και θα γκρεμοτσακίζεσαι στο άγραφο κενό

Κάποτε θ' ανοίξει ορθάνοιχτη η Τρομερή Καταπακτή
και θα σε κάνει μια χαψιά
Ούτε στα ποιήματα δεν θα σε βρίσκω τότε

Εμπρός λοιπόν
Τι κάθεσαι
Μα σου μιλάω ακόμα, δεν ακούς;
Ξεκίνα, άδραξε το ποίημα
Κάτι μου λέει
διανύεις την τελευταία σου ζωή

[Desp · Rating 5 out of 5]

' [...]
Είσαι πάντοτε
δεκαπέντε χρονών
σ' ένα δωμάτιο που δε σε χωράει
και δεν έχει καμία σημασία ποιος και ποια σ' αγαπάει
Ο χρόνος κρεμιέται από πάνω σου

τρεμάμενη λάμπα σε ανάκριση'

σελ. 27

Δηλώνω γκρούπι της Μαρίας από το 'Για Ένα Κορίτσι' και τη 'Μάγδα', διάβασα τη (μισή) Σκόρπια Δύναμη της Μήτσορα απλά επειδή την έκανε ρεφρενς, και για το συγκεκριμένο ανυπομονούσα από τη στιγμή που ανακοινώθηκε πως εκδίδεται.

Δε ξέρω γιατί με αγγίζει τόσο πολύ ο τρόπος που γράφει. Σίγουρα υπάρχει και ένα αντικειμενικό [sic] ταλέντο, αλλά πάει και κάπου πιο βαθιά, πιο προσωπικά... Τι να πω, αι γκεςς αν είστε Καλές Μαθήτριες™️ - Καλές Κόρες™️ στα early 20s, μεγαλωμένες στην Αθήνα, που κάθε βιβλίο γράφτηκε για σας και που απ' το παιδικό σας δωμάτιο ακουγόταν το ασανσέρ που ανεβοκατέβαινε, ετοιμαστείτε για γερή γροθιά στο στομάχι. Αν δεν είστε, διαβάστε το ούτως ή άλλως.

Δε χρειάζεται να πω ποια ξεχώρισα, το καθένα και όλα τους συνολικά έχουν κάτι να δώσουν (αν και μια αναφορά στο 'Σπλάτερ' γιατί too real και στο 'Μαρία, όπως λέμε Καλλιόπη' γιατί δε ξέρω τι φάση και νομίζω δε θα 'θελα να μάθω). Εύκολα 5☆, ανυπομονώ για τα επόμενα.

[angeliki m · Rating 3 out of 5]

(...)
Φαινότανε από νωρίς
πως δε θα χρειαζόμουν και πολλά
Να μπαίνω και να βγαίνω απ'τα βιβλία
να ξεγελάω τις ανάγκες μου
να τις ταΐζω όλες τους λέξεις
και να προσεύχομαι πριν κοιμηθώ
να τους αρκούν
(...)

[Karayianno · Rating 5 out of 5]

τι να λέμε τα είπε όλα η φίλη από κάτω, μπράβο Μαρία και στα επόμενα