What do you think?
Rate this book
رنگین کمون
از خدا من نه گل می خوام نه عروسک نه پونه
عروسک جون یه عروسک منو کرده دیوونه
عروسک جون یه عروسک منو کرده دیوونه
- GenresPoetry
12 pages
First published January 1, 1993
1 person is currently reading
23 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 6 of 6 reviews
March 12, 2020
"بازم گل نرگس اومد به خونه
به کوچه اومده نعناع و پونه
بیا گل ریحون دارم دیگه نوروز تو راهه
بیا رنگین کمون دارم دیگه نوروز تو راهه
پرستو برگشته
لونه می سازه
لونه شو گوشه ی ایوون می سازه
بیا گل ریحون دارم دیگه نوروز تو راهه
بیا رنگین کمون دارم دیگه نوروز تو راهه
اسب سفیدش رو سرما زین کرده
باد و بارونش رو تو خورجین کرده
بیا گل ریحون دارم دیگه نوروز تو راهه
بیا رنگین کمون دارم دیگه نوروز تو راهه
خورشید خانوم برگشت گرما طلائی
باغ درختارو چراغون کرده
بیا گل ریحون دارم دیگه نوروز تو راهه
بیا رنگین کمون دارم دیگه نوروز تو راهه
بیا گل ریحون دارم دیگه نوروز تو راهه
بیا رنگین کمون دارم دیگه نوروز تو راهه"
https://soundcloud.com/soheilysf/ali-...
+ به تاريخ توي راه بودن نوروز سردرگم در ميان روپوش هاي سپيد، از لابه لاي ريه هاي سپيد ِمجروح ، از تنگناي سياه خفقان و بلاهت . بلد نبودم درد را هندل كنم حالا بلد هستم . من كه چهل نامه ي كوتاه به يار ننوشته ام ،من كه بلد نبوده ام به نامه نوشتن ، آن هم چهل ،با اين همه هزار هزار نامه كوتاه براي تو تنها با اين عبارت كوتاه :مراقب خودت باش جان ِمن.ما كه بلد نبوده ايم به حرف زدن از نهايت شب، من از نهايت درد خاموشم.دارم جنون شب ميگيرم بيا در اين سكوت از قد و بالاي خميده ي بهار نگوييم.بيا چاپلوس خزان شويم بيا كه تا مغز استخوان مثل ريشه هاي درختان كهنسال و بي خواب بدويم در خودمان ،بمانيم در خودمان ،شايد فصل جديدي آغازيد شايد كه از خستگي ِاين همه احساسات مينوي و غيرمينوي گريه شديم و خوابشان براي هميشه پريد از سر آرزومندان ِ بي هيچ آرزو."خواهان هيچ آرزويي نيستم فقط اينكه بگذرد و تمام شود."واقعن؟ ميگذرد؟ تمام مي شود؟ بلد شده ايم به هندل كردن دردهاي وسيع الطيف از هر دو سر كور و بغرنج. فقط اينكه بگذرد ، تمام شود.راست گفته بودي "چه كسي حوصله ي فرجام دارد. "كي حوصله ي هيجانات كلمه ي غريب ِعاقبت را دارد. من اينجا در كنج صد ساله ي انزوا دارم پرنده ي صد ساله ام را مي رهانم از تيركمان هاي پسربچه هاي نابالغ شهر، شما كه كبوترتان صد ساله نيست شما كه توي نقاشي پنج سالگي تان ابر ها را با مداد ِكش رفته از جعبه ي مدادرنگي هاي ميلاد به رنگ سپيد نكرده بوديد . شما كه بابت ابرهاي سپيد از ميلاد كتك نخورده ايد. شما كه نمي دانيد سپيد را.ابر را، باران را ،كه نقاشي ام خيس شد از درد ِكش رفتن رنگ سپيد. شما كه درد ِكش رفتن رنگ سپيد را نمي دانيد .
-برگرفته از تو
به کوچه اومده نعناع و پونه
بیا گل ریحون دارم دیگه نوروز تو راهه
بیا رنگین کمون دارم دیگه نوروز تو راهه
پرستو برگشته
لونه می سازه
لونه شو گوشه ی ایوون می سازه
بیا گل ریحون دارم دیگه نوروز تو راهه
بیا رنگین کمون دارم دیگه نوروز تو راهه
اسب سفیدش رو سرما زین کرده
باد و بارونش رو تو خورجین کرده
بیا گل ریحون دارم دیگه نوروز تو راهه
بیا رنگین کمون دارم دیگه نوروز تو راهه
خورشید خانوم برگشت گرما طلائی
باغ درختارو چراغون کرده
بیا گل ریحون دارم دیگه نوروز تو راهه
بیا رنگین کمون دارم دیگه نوروز تو راهه
بیا گل ریحون دارم دیگه نوروز تو راهه
بیا رنگین کمون دارم دیگه نوروز تو راهه"
https://soundcloud.com/soheilysf/ali-...
+ به تاريخ توي راه بودن نوروز سردرگم در ميان روپوش هاي سپيد، از لابه لاي ريه هاي سپيد ِمجروح ، از تنگناي سياه خفقان و بلاهت . بلد نبودم درد را هندل كنم حالا بلد هستم . من كه چهل نامه ي كوتاه به يار ننوشته ام ،من كه بلد نبوده ام به نامه نوشتن ، آن هم چهل ،با اين همه هزار هزار نامه كوتاه براي تو تنها با اين عبارت كوتاه :مراقب خودت باش جان ِمن.ما كه بلد نبوده ايم به حرف زدن از نهايت شب، من از نهايت درد خاموشم.دارم جنون شب ميگيرم بيا در اين سكوت از قد و بالاي خميده ي بهار نگوييم.بيا چاپلوس خزان شويم بيا كه تا مغز استخوان مثل ريشه هاي درختان كهنسال و بي خواب بدويم در خودمان ،بمانيم در خودمان ،شايد فصل جديدي آغازيد شايد كه از خستگي ِاين همه احساسات مينوي و غيرمينوي گريه شديم و خوابشان براي هميشه پريد از سر آرزومندان ِ بي هيچ آرزو."خواهان هيچ آرزويي نيستم فقط اينكه بگذرد و تمام شود."واقعن؟ ميگذرد؟ تمام مي شود؟ بلد شده ايم به هندل كردن دردهاي وسيع الطيف از هر دو سر كور و بغرنج. فقط اينكه بگذرد ، تمام شود.راست گفته بودي "چه كسي حوصله ي فرجام دارد. "كي حوصله ي هيجانات كلمه ي غريب ِعاقبت را دارد. من اينجا در كنج صد ساله ي انزوا دارم پرنده ي صد ساله ام را مي رهانم از تيركمان هاي پسربچه هاي نابالغ شهر، شما كه كبوترتان صد ساله نيست شما كه توي نقاشي پنج سالگي تان ابر ها را با مداد ِكش رفته از جعبه ي مدادرنگي هاي ميلاد به رنگ سپيد نكرده بوديد . شما كه بابت ابرهاي سپيد از ميلاد كتك نخورده ايد. شما كه نمي دانيد سپيد را.ابر را، باران را ،كه نقاشي ام خيس شد از درد ِكش رفتن رنگ سپيد. شما كه درد ِكش رفتن رنگ سپيد را نمي دانيد .
-برگرفته از تو
December 17, 2018
باغ ما پَرچین داره
میوه ی شیرین داره
گل و چشمه و آهو
لاله و نسرین داره
« فلفل نبین چه ریزه بشکن ببین چه تیزه »
پرچینش صد فرسنگه
ابرش هزارون رنگه
هم بارون نَم نَمش
هم توفانش قشنگه
« فلفل نبین چه ریزه بشکن ببین چه تیزه »
باغ ما بارون داره
باد گل افشون داره
« سهند » قد بلندش
چتر زرافشون داره
« فلفل نبین چه ریزه بشکن ببین چه تیزه »
پر از سرو بلنده
یال اسبش کمنده
هشتی داره باغ ما
ایوونش « دماوند»ه
« فلفل نبین چه ریزه بشکن ببین چه تیزه »
باغ ما گلشن داره
سایه و روشن داره
خاره سنگ البرز»ش
صد جور آویشن داره
« فلفل نبین چه ریزه بشکن ببین چه تیزه »
یه گُلهَ ش برف و بارون
یه گُلهَ ش آتیش بارون
« کویر»ش خار و شوره س
« گیلان»ش شالی کارون
« فلفل نبین چه ریزه بشکن ببین چه تیزه »
باغ ما قصّه داره
درخت پسّه داره
رو شاخ پسّه ش مرغی
بال شیکسّه داره
« فلفل نبین چه ریزه بشکن ببین چه تیزه »
چمنزارش چین چینه
پر از خال نگینه
رو هر نگین و خالش
یه شاپرک میشینه
« فلفل نبین چه ریزه بشکن ببین چه تیزه »
باغ ما کُلون داره
نگین و نشون داره
دروازه ش بازه ، اما
شیر نگهبون داره.
« فلفل نبین چه ریزه بشکن ببین چه تیزه »
مهرگان و نوروزش
بی رنگ و کم سو نَشَن
پَلنگای شاهنومه ش
بُزهای ترسو نَشَن .
« فلفل نبین چه ریزه بشکن ببین چه تیزه »
باغ ما شبنم داره
برگ گلش خَم داره
شمشیرش تن فولاد
دل ابریشم داره .
« فلفل نبین چه ریزه بشکن ببین چه تیزه »
مردمش بی دل نَشَن
گمنام و بی گِل نَشَن
خوشه های شیرینش
بوته ی فلفل نَشَن
« فلفل نبین چه ریزه بشکن ببین چه تیزه »
گنجیشک این باغم من
پلنگ این باغم من
شوره زار یا گلزار
عاشق این باغم من
« فلفل نبین چه ریزه بشکن ببین چه تیزه »
- تو طلا و تو خشتم
آتیشزار و بهشتم
رو سینه ی دروازه ت
با خنجرم نوشتم :
« فلفل نبین چه ریزه بشکن ببین چه تیزه »
میوه ی شیرین داره
گل و چشمه و آهو
لاله و نسرین داره
« فلفل نبین چه ریزه بشکن ببین چه تیزه »
پرچینش صد فرسنگه
ابرش هزارون رنگه
هم بارون نَم نَمش
هم توفانش قشنگه
« فلفل نبین چه ریزه بشکن ببین چه تیزه »
باغ ما بارون داره
باد گل افشون داره
« سهند » قد بلندش
چتر زرافشون داره
« فلفل نبین چه ریزه بشکن ببین چه تیزه »
پر از سرو بلنده
یال اسبش کمنده
هشتی داره باغ ما
ایوونش « دماوند»ه
« فلفل نبین چه ریزه بشکن ببین چه تیزه »
باغ ما گلشن داره
سایه و روشن داره
خاره سنگ البرز»ش
صد جور آویشن داره
« فلفل نبین چه ریزه بشکن ببین چه تیزه »
یه گُلهَ ش برف و بارون
یه گُلهَ ش آتیش بارون
« کویر»ش خار و شوره س
« گیلان»ش شالی کارون
« فلفل نبین چه ریزه بشکن ببین چه تیزه »
باغ ما قصّه داره
درخت پسّه داره
رو شاخ پسّه ش مرغی
بال شیکسّه داره
« فلفل نبین چه ریزه بشکن ببین چه تیزه »
چمنزارش چین چینه
پر از خال نگینه
رو هر نگین و خالش
یه شاپرک میشینه
« فلفل نبین چه ریزه بشکن ببین چه تیزه »
باغ ما کُلون داره
نگین و نشون داره
دروازه ش بازه ، اما
شیر نگهبون داره.
« فلفل نبین چه ریزه بشکن ببین چه تیزه »
مهرگان و نوروزش
بی رنگ و کم سو نَشَن
پَلنگای شاهنومه ش
بُزهای ترسو نَشَن .
« فلفل نبین چه ریزه بشکن ببین چه تیزه »
باغ ما شبنم داره
برگ گلش خَم داره
شمشیرش تن فولاد
دل ابریشم داره .
« فلفل نبین چه ریزه بشکن ببین چه تیزه »
مردمش بی دل نَشَن
گمنام و بی گِل نَشَن
خوشه های شیرینش
بوته ی فلفل نَشَن
« فلفل نبین چه ریزه بشکن ببین چه تیزه »
گنجیشک این باغم من
پلنگ این باغم من
شوره زار یا گلزار
عاشق این باغم من
« فلفل نبین چه ریزه بشکن ببین چه تیزه »
- تو طلا و تو خشتم
آتیشزار و بهشتم
رو سینه ی دروازه ت
با خنجرم نوشتم :
« فلفل نبین چه ریزه بشکن ببین چه تیزه »
September 6, 2020
It awakes a precious childhood memory in me. I know all of the lyrics. The memory doesn’t precisely bring out a joyful feeling but it’s just warm, familiar and safe not happy but safe enough to linger.
July 6, 2020
یادمه قبل از شروع یکی از امتحان ها من داشتم این شعر رو میخوندم
بهبه،
چه برفی داره میباره.
رو زمین برامون
پنبه میکاره.
و دوستم بهم میگفت فکر کنم امتحانا خیلی روت فشار آورده
تصحیح میکنم که اینجانب در این دوران یاد شده در طفولیت به سر نمیبرده و به هنگام امتحانات دانشگاه میبوده
بهبه،
چه برفی داره میباره.
رو زمین برامون
پنبه میکاره.
و دوستم بهم میگفت فکر کنم امتحانا خیلی روت فشار آورده
تصحیح میکنم که اینجانب در این دوران یاد شده در طفولیت به سر نمیبرده و به هنگام امتحانات دانشگاه میبوده
May 12, 2010
good old days...
April 5, 2012
چقد من این کتاب رو دوست داشتم. وقتی عکسش رو دیدم غرق در احساسات کودکی شدم.
Displaying 1 - 6 of 6 reviews