Jump to ratings and reviews
Rate this book

The Giro D'Italia: Coppi Vs. Bartali at the 1949 Tour of Italy

Rate this book
Libro usado en buenas condiciones, por su antiguedad podria contener señales normales de uso

202 pages, Paperback

First published January 1, 1981

Loading...
Loading...

About the author

Dino Buzzati

284 books1,160 followers
Dino Buzzati Traverso (1906 – 1972) è stato uno scrittore, giornalista, pittore, drammaturgo, librettista, scenografo, costumista e poeta italiano.

Dino Buzzati Traverso was an Italian novelist, short story writer, painter and poet, as well as a journalist for Corriere della Sera. His worldwide fame is mostly due to his novel Il deserto dei Tartari, translated into English as The Tartar Steppe.

Ratings & Reviews

What do you think?
Rate this book

Friends & Following

Create a free account to discover what your friends think of this book!

Community Reviews

5 stars
86 (28%)
4 stars
140 (46%)
3 stars
62 (20%)
2 stars
12 (3%)
1 star
4 (1%)
Displaying 1 - 30 of 56 reviews
Profile Image for Momčilo Žunić.
287 reviews119 followers
Read
August 11, 2025
Povući ću se ovaj put u zavetrinu Marsela Prusta koji veli da nam (često) nisu potrebni novi predeli, nego samo novi par očiju. Upravo je to ono sa čime Dino Bucati računa u Điru, budući da po prvi put izveštava o najpoznatijoj italijanskoj biciklističkoj utrci s lica mesta. Hvatajući zabeleške iz drmusavih reporterskih kola koja barabar pedalaju uz pedalaše, on, se takođe upušta u izdržaj, kako se i sam bori s Hronometrom - sudar, bolje reći sunovrat sa temporalnošću, jedan je od toposa Bucatijeve proze, maestralno uobličen u "Tatarskoj pustinji", nekolikim pričama, i ovde, razume se! Osim što mu je štopaljka malko drugačije provenijencije: uobličiti i transformisati faktografsko (reportažu i hroniku) u beletrističko, otkucati/saopštiti novinama tekst, i, što je veoma važno, sačuvati svež par očiju i za sutradan. A to je baš onaj par koji pristupa iz najneočekivanijih rakursa, koji kadrira naizgled nevažne i sporedne momente natjecanja, frekventno van pelotona, jer može li štogod biti zanimljivo u spletu točkova, ramova i nogu. (Kod Bucatija može i to, ali neka mi se dopusti ovo zaoštrenje, makar i u brdskim etapama. Treba mi direk(t), šta ću!) Nevažni detalji, kao što znamo, ne postoje; trka po sebi postaje osmatračnica za društveni okoliš, dok je magistralna nit titanomahija dvojice favorita: Kopija i Bartalija, premda glavni takmac ostaje, izvan i iznad obojice. Nedodirljiv.

Ne mogu dočarati koliko mi se fućka za dva kruga i lanac u bilo kom obliku! U analogiji, možda eto onoliko koliko Nataši Ninković za fudbal, pa je opet sa uživanjem špartala niz Koprivičin "Samo bogovi mogu obećati"! Svež par očiju, bez gumi-defekta, s lakoćom pobedonosnog sprinta kroz ciljnu ravninu...
Profile Image for Bepina Vragec.
267 reviews58 followers
Read
August 8, 2024
Šta znam … meni ovo ipak više deluje kao arhivski ciklus reportaža, naknadno relevantan za nostalgijom dotaknute Italijane ili, pak, za Bucatijeve verne poštovaoce (jer - jeste, lepo je napisano), nego što je reč o štivu koje je bi bilo od većeg značaja široj publici. Posebno da se čita u prevodu.

A i tematski se podosta radi, kako o Bucatijevom panoramskom pogledu (iz, istina, literarno obogaćenog žurnalističkog registra) na Italiju datog trenutka, u jednoj, moglo bi se reći, prelaznoj istorijskoj godini - onoj u kojoj se stupa iz poratnog u novo vreme: u stabilnost i prosperitet; tako i o priči o jednom, legendarnom, sportskom rivalitetu između divova italijanskog biciklizma: Đina Bartalija i Fausta Kopija (Gino Bartali, Fausto Coppi). Rivalitetu u kome je, nad “starim vukom”, konzervativnim južnjakom, pobedu odneo mladi severnjak, Fausto Coppi, a koje je naknadno preraslo u značajnu italijansku, sportsku uspomenu.
O čemu svemu … :) … sam se, priznajem tek reda radi, obavestila na Googlu, koliko da se u kontekstu snađem i svojim očima vidim fotografije glavnih aktera trke.
Ovo je, uzgred budi rečeno, tip knjige koja bi moguće bila još zanimljivija da dolazi u paketu sa multi-medijalnim sadržajem (fotografije, video, ilustracije i sl.)

Tako da nije zgoreg u čitanje ući s kakvom-takvom informisanom znatiželjom, a nije na odmet makar i tanušan plam (i generalnog, i za biciklizam) sportskog žara i interesovanja. Ipak je ovo pisano, namenski, za novine i ciljanu čitalačku publiku, koliko god kvalitetno bilo napisano.

Dobar pogovor Isailovića.
Profile Image for S©aP.
408 reviews72 followers
January 21, 2013
Le cronache del grande giornalista, inviato dal Corriere della Sera al Giro del '49. I fatti sono quelli: fatica pedali e storie. Ma Buzzati è Buzzati. Quindi Bartali diventa Ettore e Coppi Achille; il gruppo, un esercito di soldati contro il freddo le salite e la pioggia; le montagne, «giudici enigmatici», che emettono i loro verdetti. L'Italia del dopoguerra, un affresco raccontato.
Profile Image for Marija Milošević.
283 reviews77 followers
December 15, 2021
"Napred, matori Čeo. Ti ih ne vidiš, ali senke velikih mrtvih šampiona su došle i sablasnim nogama pedalaju nestvarne bicikle. I oni, stari, oronuli, preumorni i pomalo ludi. Prate te u tišini. Sada, da bi te ohrabrile, žabe Katanije pevaće ti vojne marševe. I da bi ti pokazali put, svici, obično tako škrti, upaliće za tebe male fenjere."

Da li sam nekada pomislila: hej, biciklizam je zabavan? Ne.
Da li sam nekada ispratila bilo kakvu biciklističku trku na televiziji? Ne.
Da li sam uživala u knjizi koja opisuje jedno od najprestižnijih biciklističkih takmičenja, Điro d'Italiju? Apsolutno!

Ovome je doprinela činjenica da je trideset drugo izdanje takmičenja kao novinar lista "Corriere della Sera" pratio Dino Bucati, prvi put se oprobavši u ulozi sportskog hroničara.

Istorijske činjenice i redosledi biciklista te 1949. godine zapisani su i možete ih, naravno, naći na internetu (ali i na kraju ovog izdanja) - ono što Bucati ovde nudi nije puko prepričavanje hronologije prolaska etapa: on slika Italiju i njen narod nakon završetka rata. Tenzija, nemir i euforija su gotovo opipljivi u njegovim izveštajima o jednom sportskom događaju.
Svaki akter i svaka opisana situacija izazivaju osećaj bliskosti s nama kao običnim ljudima i čitaocima pred kojima proleću ovi (naizgled) nezaustavljivi takmičari. Činjenica da to ne može svako jasno je vidljiva u dodatku koji Bucatijeve izveštaje dopunjuje: naime, "Corriere della Sera" nije izlazio ponedeljkom, pa je ovo izdanje "dopunjeno" izveštajima drugog novinara, Čira Veratija, kako se ne bi izgubila kompletna slika takmičenja. Preporučujem vam da izveštaje čitate hronološki (dopunjujući Bucatija Veratijem) jer se tako jasno vidi Bucatijevo umeće.
Profile Image for Tom.
453 reviews35 followers
September 3, 2019
In the mini-pantheon of novelists moonlighting as sports writers, let's include John Updike's Hub Fans Bid Kid Adieu: John Updike on Ted Williams; Faulkner's Sports Illustrated article on the 1955 Kentucky Derby: "Kentucky: May: Saturday," (a piece so typically Faulknerian that at first the SI editors didn't know what make of it); and Karen Russell's article for GQ, and reprinted in Best American Sports Writing 2013, "The Blind Faith of the One-Eyed Bullfighter," which is as moving as anything Hemingway ever wrote about bullfighting, arguably more so.

To this small but august group, I would like to add Buzzati's whimsical marvel. A delightful and enchanting work that captures all the passion and pathos that cycling evokes in its most ardent competitors and fans. All the more impressive, considering that apparently Buzzati had never seen a cycling race at any level before the newspaper Corriere della Sera sent him to cover the tour. Buzzati's lack of experience with the sport proved no hindrance; if anything, it seems to have liberated him to approach the subject without any of the conventions and constraints of straight journalism. As the editor of this volume, Claudio Marabini, says in the Afterword, " ... the first few articles were enough to make me aware that something worthy of Buzzati was taking shape, and that, as in all the reports of this author, his imagination was getting the better of the reporting, swallowing it, making it his."

Each chapter / report covers a stage of the race, and while the majority of them focus on the famous rivalry between Coppi and Bartali, Buzzati also offers diverting stories of the unknown as well, such as an aging racer struggling just to finish the race who wants nothing more than to earn enough money to form a brass band that will serenade future stars as they whizz through his home village in the mountains. Many of these sections read like short stories, and if you've read any of Buzzati's fiction, such as his spooky and fantastical stories or the haunting novel The Tartar Steppe, you will detect brief cries of the familiar existential melancholy in those works for a fleeting experience that can never restore missed opportunities and lost glory . But overall, the tone is one of excitement and wonder. If you are a fan of the French animated film, "The Triplets of Belleville," I think you'll enjoy this short book. If you love Buzzati, this is a must read. Lovers of Italian culture will enjoy it. Even hard-core sports fans with little taste for international literature would appreciate this book for its portrayal of the competitive spirit. And if you tune into cycling only once a year during the Tour de France, this book just might spur you to tune in a month earlier to the under-appreciated -- at least on this side of ocean -- Giro d'Italia.
Profile Image for David Hefesto.
Author 8 books54 followers
September 22, 2020
Un pueblo necesita héroes. Sobre todo, uno que ha sido derrotado en la guerra y busca desesperadamente mirar hacia delante. Esos héroes no siempre son soldados. A veces, la necesidad de protagonizar una gesta épica de la que enorgullecerse, la esperanza en el triunfo, la huida del fracaso, o el autoengaño de la superioridad, sólo son posibles ensalzando ídolos con los que identificarse, a los que defender, a los que amar. No importa si esos semi-Dioses ignoran la existencia de quienes les veneran, ni que no cumplan las expectativas la mayoría de los días. En ellos se deposita una fe y una devoción casi inquebrantables, porque sus éxitos, o la simple posibilidad de que lleguen, insuflan vida a quien la necesita desesperadamente.

En 1949 Italia trataba de reconstruir sus ciudades y olvidar tragedias recientes. El ciclismo, libre aún de sombras de dopaje y corrupción, era un deporte practicado por seres especiales capaces de sacrificar sus sueños y ambiciones por sus equipos, y de sufrir la agonía de infinitas pedaladas en escaladas interminables sabiendo que nadie recordaría sus nombres. En la trigésimo segunda edición del Giro de Italia, 102 hombres partieron de Palermo rompiendo la calma de poblaciones y montañas, acelerando el pulso de una nación herida. De ellos, tras 19 etapas, sólo 65 llegaron a la meta. Pero puede que, efectivamente, los únicos nombres que se recordarán serán los de Coppi, Bartali, y tal vez, el de Dino Buzzati, su excepcional cronista.

Esta obra recoge los 25 reportajes que el mítico autor italiano escribió cada noche, entre el 17 de Mayo y el 13 de Junio, como enviado especial del Corriere de la Sera. Su falta de conocimientos sobre este deporte no fueron obstáculo para él. De hecho, tal vez fuese esa ignorancia la que propiciase...
Reseña completa en:
elyunquedehefesto.blogspot.com/2020/0...
Profile Image for Andrew Sare.
271 reviews
April 8, 2021
“it doesn’t matter whether the ending is beautiful or ugly, because man then realizes how fast time flies and how short life is”

“Does something as crazy and preposterous as the Giro d’Italia by bicycle serve a purpose, then? Of course it does: its one of the last meccas of the imagination, a stronghold of romanticism, besieged by the gloomy forces of progress, and it refuses to surrender.”

This book has been a minor grail for me for some time. It’s an obscure work by a not insignificant Italian writer which is difficult to obtain, allowing for literary exploration in somewhat less traveled territory, which presents a view of the painfest which is professional cycling from the point of view of an artist -long before the romanticism of it all was tainted by high rates of steroid use. In fact, covering the 1949 Giro d’Italia was the first cycling race that Buzzati had ever seen, which resulted in fresh perspective and wonder while covering what was a clash of cycling greats of the time. Its also interesting as an artefact of sports writing by a novelist and fiction writer who I’ve come to know for his ability to convey emotion, isolation, and presenting innovative avant garde.

The book itself was drawn together in the 1980s by recovering Buzzati’s newspaper filings. Despite this it comes together in a cohesive way using plotlines readers of The Tartar Steppe will be familiar with, such as preparation for an impending battle - which here turns out to be old age itself. Set it 1949, Italy is still rebuilding, and the route of the Giro roughly following the path of the invasion by the Allies is also an interesting juxtaposition - where the peleton is compared to an army. The two great champions are presented as Hector and Achilles and those around them as a motley crew of pretenders, buffoons and boys amongst men.

Actually getting hold of this book has been a project which has taken me years. In the past I’ve made requests from brick and mortar used book stores (pointlessly), put my name down in two online notification services – never to hear a response, and passed over several ~$100 offerings from rare book dealers, but more often than not no copies came up when I searched online. Once I ordered a reasonably priced copy (before currency exchange, shipping and other fees) which ended up never arriving. I was able to get a refund though. When a replacement was mysteriously found, I’d already done a back check on the vendor and discover the storyline of a repeated scam, so I sadly turned the offer down. During COVID I had a eureka moment that I should have the library search for it with an interlibrary loan request (why hadn’t I thought of that years earlier?) but virus related restrictions prevented this search from bearing fruit. Nearly another year later I made another interlibrary loan request, which this time was successful, receiving a copy from clear across the continent from Vancouver.

With such a drawn out personal journey, you can see why I would hold this book in high esteem. But I maintain that it’s also a worthy read for any literary reader.
Profile Image for Parimpari.
23 reviews6 followers
November 22, 2017
Buzzati era un grande appassionato di montagna (meglio, la amava) e di ciclismo, che in quei tempi eroici erano legate a doppio filo. C'era poi sempre un respiro epico in ciò che descriveva, e d'angoscia dell'ineluttabile, perché lui così viveva ogni cosa. I ciclisti che salivano i monti erano tutti dei Sisifo, con enormi macigni al posto dei pedali.
Non è questo il Buzzati che prediligo, ma con tale uomo mi è impossibile scendere sotto le quattro stelle!
Profile Image for Martina Sartor.
1,239 reviews42 followers
November 7, 2017
La magia del Giro raccontata da un poeta della narrativa come Buzzati, dove anche le tappe più noiose diventano occasione di raccontare l'Italia. Una magia che prende ancora, ogni volta che arriva maggio, perché "non tramonterà mai la fiaba della bicicletta."
Profile Image for Srdan Kosović.
44 reviews7 followers
October 18, 2024
Preporučio bih da se ova knjiga čita onako kako su reportaže i pisane, dan za danom. Nažalost, ja je nisam tako čitao, a kada se čita kao novela, onda bude malo "overwhelming" zbog bogatog stila koji ipak dnevna reportaža može da trpi.

Elem, Bucatija je "Korijere Dela Sera" poslala na legendarni Điro, i to na 40. godisnjicu, svega četiri godine nakon rata. Pošto je to Bucati, to je bilo daleko od samo hronike biciklističke trke, već ovaj majstor provoza kroz pejzaže Italije, od Palerma i Amalfija do Dolomita, kroz karaktere biciklističkih šampiona i dramu posleratne kolektivne traume.

Efekat knjige: dođe mi da pokrenem priču o obnovi trke "Putevima kralja Nikole".
29 reviews
March 6, 2026
Tengo la fantástica sensación de haber encontrado un tesoro.
En 1949, cuatro años después de la Segunda GuerraMundial, envían al periodista y escritor Dino Buzzati a seguir el Giro de Italia para hacer una crónica. Era una apuesta divertido: este periodista, pese a su ya más que reconocido talento, no había visto una carrera de ciclismo en su vida. Diecisiete etapas después y muchos miles de kilómetros, puedo afirmar que compuso una de las mejores crónicas deportivas que he leído nunca.
El espíritu competitivo, el paso del tiempo, la ilusión de una Italia de posguerra, el mar Mediterráneo... El alma humana desfila en el mismo pelotón que todos los demás ciclistas retratados por Buzzati, pedaleando entre los vítores y las multitudes emocionadas. Poesía y crudeza se escapan e intentan llegar antes a la meta, seguidas de cerca por Gino Bartali y Fausto Coppi: los protagonistas de la crónica. O no, fíjate, porque muchos otros ciclistas juegan un papel importante, y no solo ellos: también los espectadores, las muchachas que reciben con flores en la meta, los periodistas inquietos y siempre fumando... incluso el farolillo rojo, ese que pelea honradamente por acabar el último la carrera.
En resumen, y por no extenderme demasiado, he descubierto una obra de arte. Nunca sospeché que hubiese espacio para tanta vida en una crónica ciclista de menos de 200 páginas. Solo tengo una certeza: lo volveré a leer, y puede que más de una vez.

'¿Sirve de algo una cosa tan estrafalaria y absurda como dar la vuelta a Italia en bicicleta? Por supuesto que sí: es una de las últimas provincias de la fantasía, un baluarte del romanticismo, que, sitiado por las sórdidas fuerzas del progreso, se niega a darse por vencido.'

'El Giro es una condena a galeras, pero también es una gran aventura, un juego de reyes, una guerra, una excursión, un examen, una locura, cosas todas ellas muy similares a la juventud'
Profile Image for Juan Jiménez García.
243 reviews38 followers
December 31, 2014
Dino Buzzati. Viejos tiempos del pasado

Aquellas tardes viendo vueltas, tours, giros, por la televisión… Es curioso ser un espectador del mundo del ciclismo. Aunque las etapas duran horas, solo podemos ver a los ciclistas a su paso, a pie de carretera, durante unos breves segundo. Por televisión tampoco hay mucho que contar. Pasan los minutos, pasan las horas, y las bicicletas siguen atravesando obstinadamente paisajes, pueblos, ciudades. Sí, de vez en cuando ocurre algo. Entonces es una historia de tiempos, de cuánto se llevan unos a otros, escapados y perseguidores. Y mientras tanto, los comentaristas siguen hablando de todo un poco, viejas historias. Porque el ciclismo, después de todo, también es un cuestión de tiempo. Un tiempo vacío, pero también un tiempo épico. Esos momentos de grandes montañas, de grandes cumbres, en las que esos hombres quedan detenidos, en los que todo queda ralentizado en su aire de tragedia. Sí, están aquellas tardes viendo embelesados todo eso. Ahora bien: si ya tiene su aquel seguirlo por televisión, ¿cómo escribir sobre ello? Cómo evitar volver siempre a los mismos adjetivos, los mismos tópicos, los mismos lugares comunes, día tras día, crónica a crónica. Dino Buzzati, en aquel Giro de 1949, dio alguna que otra lección sobre ello.

A Dino Buzzati es inevitable conocerlo por El desierto de los tártaros. Seguramente esa fue su cruz particular. También es cierto que tuvo una larga trayectoria como cuentista, bien reconocida. Pero no es menos cierto que su carrera como periodista no es muy conocida, pese a ser el trabajo de toda una vida. Gallo Nero arroja algo de luz sobre ella al traernos El Giro de Italia, libro que recoge sus crónicas para el Corriere della Sera, periódico al que estuvo ligado buena parte de su vida. Hay que decir que para entonces ya había escrito sus libros más conocidos.

Buzzati se toma el reto de escribir sobre ciclismo como una novela. Como una crónica literaria al menos. Si no nos interesa el ciclismo no hay que preocuparse demasiado: hay capítulos que ni tan siquiera tratan sobre él. Si nos interesa el ciclismo, encontraremos una pasión sin límites, ya no por los grandes momentos, sino por los más pequeños detalles. El escritor italiano en realidad tiene dos preocupaciones (preocupaciones es un decir, porque todo despide un cierto aire de felicidad, de un crío atravesando embelesado cuatro mil kilómetros): el lado humano (ya no solo de los grandes campeones, como Coppi o Bartali, sino también del último de la clasificación o de aquel ciclista que nunca será nada porque no puede ser nada) y el ciclismo en sí mismo (su misterio).

Estamos aún en los tiempos de la posguerra, esperando milagros económicos. Italia aún se lame sus heridas y el Giro es una buena oportunidad para mirar hacia otro lado, imaginar otras Italias posibles y, de paso, distraerse. Está el duelo entre Bartali y Coppi. El viejo campeón (Bartali), aquel al que cantó Paolo Conte, y el nuevo campeón, el joven Coppi. La batalla entre lo viejo y lo nuevo (más aún si pensamos que del mito Bartali se apropió el fascismo, siempre necesitado de héroes, aunque él no fuera fascista; incluso a su muerte se supo que formó parte de una red destinada a salvar a judíos). Para Buzzati esto tiene aires mitológicos y a ello, a la mitología, se entregará. Buzzati no es un observador imparcial y amable, sino que puede ser realmente cruel. Como un niño, se empeña en decirnos aquello que ve, despojado de los silencios o las palabras amables de los mayores. Sus apasionadas descripciones de las etapas de los Dolomitas y los Alpes, allá donde se decidió todo, no están exentas de un cierto regocijo por el destino de estos ciclistas, aun con palabras de simpatía para el viejo león caído. Los tiempos han cambiado y sí, las personas permanecen, pero más viejas, más cansadas.

Fuera de esos días, el Giro discurrirá tranquilamente, indolentemente, a través de las carreteras de Italia, entre los encuentros fugaces con la afición, los gritos de ánimo dirigidos a otros, las miserias cotidianas, la vida. Buzzati describirá los momentos de calma con el mismo entusiasmo que aquellos épicos. En él está el gusto de contar y contar no entiende de cosas grandes y pequeñas. Todo se confunde. Las escapadas con el último del pelotón, que aspira a conseguir un jugoso premio en metálico, a costa de una eterna espera a que llegue a la meta. El ciclista que montó una banda de música, instrumento a instrumento, con el sudor de su frente, a la Italia garibaldiana. Coppi y su hermano, ciclista poco dotado que parece tener como única misión sostener anímicamente al campeón.

No, seguramente ya no sería posible escribir como escribe Buzzati sobre el Giro. Han pasado más de cincuenta años y el gusto por la palabra ha dejado paso al gusto por la inmediatez. Buzzati se preguntaba sobre el futuro del ciclismo, de esos hombres subidos en sus máquinas, tan anacrónicos, pero se debería haber preguntado sobre el futuro de la crónica periodística. Los ciclistas siguen rodando, pero aquella escritura que les acompañaba… Por unas horas, deliciosas, Buzzati hará volver para nosotros aquellos “viejos tiempos del pasado”. No es poco.

Escrito para Détour.
Profile Image for Nina.
36 reviews
February 7, 2016
An amazing book on one of the most exciting and memorable Giro D'Italia editions in history. Buzzati narrates the stages as if each one of them was a short story, from an almost fictional approach that helps us grasp the mood the race had back in the golden days of cycling. It transmits the poetry, madness, beauty, guilt, pain and redemption that the race holds within. I'm 23, so for me, it was a way to meet another age of cycling, a simpler and (sort of ) more poetic one.
Don't expect stats or deep analysis of the race, stages, the teams or the racers themselves for this wasn't written by a sports journalist, but by a poet, and maybe that is the beauty of the book.
Profile Image for Laura Jelenkovich.
Author 11 books40 followers
May 10, 2015
Buzzati e' per me il più grande scrittore italiano del '900. Solo lui poteva rendere mistica la cronaca del giro d'Italia. Passionale, certo, oggettiva, indubbiamente, precisa e puntuale nei dettagli, come in ogni pagina di giornale. Ma mistica no, nessun altro ci sarebbe riuscito. Mi sono commossa per ben tre tappe, gli occhi inumiditi anche se le labbra sorridevano, arrampicate lassù all'inchiostro dell'Izoard. Poi sono uscita in giardino: la gobba e' sempre lì, da quell'ormai lontano 1986 quando per la prima volta ho incontrato Giovanni Drogo ed ho amato Dino.
Profile Image for Javi.
5 reviews1 follower
October 26, 2014
El título es un poco engañoso. Induce a pensar que se nos van a narrar historias de la mítica carrera italiana cuando en realidad es el compendio de veinticinco artículos que escribió Dino Buzzati en 1949 como enviado a la carrera por El Corriere della Sera, y donde el duelo Copi/Bartali centra gran parte del interés del periodista.

Creo que agradará más a interesados en Buzzati que a amantes de la historia del ciclismo.
Profile Image for Benjamin.
13 reviews4 followers
May 31, 2018
One of the best sports books I have read. A poet writing about the Giro d'Italia. Right up there with "The Rider" as the best book about cycling I have read. It makes you feel like you are at the 1949 Giro and will Bartali to resist the dominance of Coppi:

"It was only time, irreparable time, the was running after him. And it was an inspiring sight to see this man, alone in the wild gorge, engaged in a desperate battle with his years".
29 reviews
October 27, 2016
Awesome collection of what we'd call "color commentary" from the 1949 Giro d'Italia. You may not be able to tell who won the stage from each day's dispatch, but you'll definitely feel like you were there!
Profile Image for Pedja.
13 reviews2 followers
July 5, 2012

Best cycling book ever. The chapter on climbing Etna is a yearly read as Giro season rolls 'round.
Profile Image for David Mayer.
58 reviews5 followers
July 3, 2025
Malo sam razočaran ali ipak ide ocena 4

Razočaran sam jer ovo nije knjiga koju je napisao Dino Bucati. Ovo je knjiga koja je nastala deceniju posle njegove smrti a sastoji se od niza kolumni i novinarskih izveštaja sa Điro D Italija trke koje je pisao Bucati i neko ih je sve sakupio i pretočio u knjigu.

Dakle ovo nije ni roman niti konstruisana celina. Već zbir kolumni. Svaka kolumna obrađuje jedan dan trke.

Problem je i to što novine za koje je Bucati pisao nisu izlazile određenim danima pa on nije ni pisao izveštaje tada. Điro nije kompletan. Autor ove knjige rešio je da te rupe popuni izveštajima drugog novinara.

Dakle od 190 strana ove knjige 147 je pisao Bucati. Ostatak je pisao neki novinar koji je pratio trku. I zadnjih 10ak strana je napisao lik iz Srbije koji je pisao o životu Bucatija.

Zašto mi se knjiga svidela onda?

Pa, Bucati ima stil koji mi odgovara. Iako je u ovoj knjizi dosta liričan i poetičan a ja takav stil ne volim ali leglo mi je.

Bucati ne piše o trci samo kao klasičan medijski izveštaj već trku koristi da objasni i neke životne stvari i prolaznost. Tu je sukob dva šampiona, Bartalija koji je na zalasku karijere i novog šampiona Kopija. Bucati piše i o borbi drugih biciklista da privuku pažnju navijača koji samo gledaju gde su ona dva šampiona.

Ovaj Điro je bio posle 2. Svetskog rata pa je ta trka dala novu nadu i energiju lokalcima koji si iz svojih kuća i dvorišta sve pratili.

Simpatično mi je poigravanje kada su bicilkisti prolazili kroz grad Stari Kasino koji je razoren u ratu. Prolaz biciklista je probudio duhove poginulih meštana i vojnika koji su u čudu posmatrali sve ovo i pitali se zašto svi ti silni ljudi voze i raduju se. Kako je trka prošla duhovi su se vratili da počivaju.

Tu su i opisivanja prolaznosti i promene fižičke snage starijih šampiona koji iako izgledaju zdravo i jako ne mogu voziti kao pre ali i nebitnost timskih vozača koji stižu poslednji.

Kraj takođe kada se opisuje kraj trke kada natpisi sa Đira počinju da rđaju, bidoni sa vodom koje su trkači bacali u selu završe u štali nekog seljaka ili leš psa koji je slučajno udaren završava kao leš sa strane puta.

Da izvučem i jedan citat Bucatija iz knjige:

"Gledao sam u svom životu mnoge brze stvari. Brzu decu koja trče sklanjajući se od sirena za vazdušnu opasnost, brzog lopova koji trči koliko ga noge nose kako ne bi hio uhvaćen. Brze vozove i automobile ali ništa nije bilo brže od vremrena koje ide i ne staje. Vreme koje polako, neprimetno i tiho svima nama na kraju promeni izgled lica".

Bucati zna znanje.
Profile Image for Pablo E.
525 reviews29 followers
May 28, 2023
Hoy el gran Primož Roglič  acaba de adjudicarse la última versión del “Giro d’Italia” y yo no puedo dejar de recomendarles el libro “El Giro de Italia”, del que a estas alturas es mi muy querido Dino Buzzati. Corría el año 1949 cuando la edición 32° tenía un ingrediente adicional: la carrera sería cubierta por Buzzati a través de sus crónicas en el Corriere della Sera. Estos relatos son recopilados en el libro editado por la editorial Gallo Nero, donde las crónicas dan espacio a la ficción y nos invitan a conocer cosas tan propias del ciclismo como la estrategia y los códigos de este deporte -cuándo atacar, entender el ocaso del deportista, la identificación con el ciclista local, etc-. Todo, cruzando de sur a norte Italia, retratando la belleza e idiosincrasia de cada pueblo y sus habitantes, de una forma que sólo Buzzati podría hacerla y que en la jornada de ayer quedó de manifiesto con el remate de #IlGiro en Monte Santo di Lussari.

A propósito de lo anterior, mis líneas favoritas:

“Aun concentrados totalmente en su esfuerzo, habrán intuido qué significa el Giro de Italia para la gente de esos lugares. Reían, ¿vieron cómo reían? Aquello no era ya una simple competición deportiva, ni ustedes tan solo los campeones. Sin sombra de retórica, eran la encarnación del mundo rico y feliz que por fin iba a saludar -aunque solo fuera unos segundos, cierto, pero iba- a aquellas viejas y olvidadas casa. Pese al temporal, ustedes les han llevado la luz de una especie de América. Eran Milán, eran Turín, las maravillosas ciudades del norte que se acordaban de las hermanas perdidas, pobres y lejanas”.
Profile Image for Cristhian.
Author 6 books55 followers
March 25, 2026
Soy muy fan del género de la Crónica y este fue muy entretenido.
Profile Image for Lisa Chinchio.
109 reviews4 followers
November 4, 2025
Che buffo! Mi è piaciuto anche se non sono una grande appassionata di ciclismo (o sport più in generale direi). Ovviamente ho tenuto per Bartali. Ci scrivo una dedica e lo regalo a mio nonno (lui che ha girato l’Europa in bici).
Ps: libro che viene ristampato molto poco spesso, originariamente acquistato come dono di compleanno (maggio 2025) per mio nonno ma arrivato ad ottobre… dovevo leggerlo prima di consegnarlo!!
Profile Image for Čitaj, Selma .
503 reviews3 followers
March 4, 2026
Ova knjiga je primjer kada netko kaže da knjige čita jer su lijepe. Nije posebno zanimljiva (ne pratim biciklizam), nije mi nešto poznata (u Italiji sam došla do Trsta), ali je lijepa, tečna, poetska.
Profile Image for Samuele Petrangeli.
433 reviews80 followers
June 20, 2018
Buzzati, inviato al Giro d'Italia del 1949, per sua stessa ammissione di bici non capisce nulla. Me lo immagino lì, che se ha ascoltato per sbaglio due o tre tappe dei vecchi giri per radio è un miracolo. E, infatti, del Giro d'Italia, sportivamente parlando, gliene sbatte il giusto. Fondamentalmente si concentra su tre cose:
1 L'Italia post-seconda guerra mondiale, con i suoi territori distrutti, Trieste appena perduta. E tutta l'umanità che va a vedere il Giro, composta da ragazzi, uomini, donne, vecchi. Meraviglioso come Buzzati sia costantemente dalla loro parte, guardi il Giro con i loro stessi occhi, chiedendosi che fanno i campioni, e che palle queste strategie.
2 I gregari, gli ultimi. I ciclisti che non hanno alcuna speranza di vincere e che, eppure, ogni tanto riescono ad arrivare primi a una qualche tappa. I loro sogni, le loro speranze. I ciclisti, i gregari, diventano non solo metafora di una vita, ma incarnazione stessa di quella vita. Delusioni, paure, fallimenti, ma anche gioia, tenacia, speranza. Tutta l'umanità sta dentro di loro.
3 La lotta epica fra Bartali e Coppi, che trascendono ogni umanità per divenire quasi figure archetipiche. In particolare, a Buzzati interessa Bartali, che si è impuntato sta ormai giungendo al termine della sua forza: Bartali emerge come una figura crepuscolare, una figura perfettamente Buzzantiana, che sta lottando contro il Tempo, contro il suo avvicendarsi, ma che ovviamente ne uscirà sconfitto. Ma il campione è colui che sorride, che non si lascia piegare da questa sconfitta. E' colui che perde il Giro, non è più campione, non è più un Dio, ma riesce comunque a non esserne schiacciato.
Profile Image for Maurizio Codogno.
Author 75 books149 followers
January 12, 2018
Anno 1949. Non solo l'Italia era uscita dalla guerra da pochi anni ed era piuttosto sgarrupata, ma la televisione non esisteva, al più c'era la radio che raccontava il mondo... e c'erano i quotidiani. Come potremmo oggi immaginare un resoconto del Giro d'Italia, l'avvenimento sportivo più improtante dell'anno, date queste condizioni? Una cronaca di tutto quello che è accaduto: cronaca non necessariamente asettica ma comunque informativa. E invece no. Il Corriere della sera prende come inviato uno scrittore come Dino Buzzati, che di ciclismo ne sa poco o nulla e lo confessa il primo giorno, anzi due giorni prima della partenza nel primo articolo. Nel suo reportage tecnicamente troviamo alcuni dati della corsa (i suoi taccuini di appunti contengono i dati essenziali, il che significa che la gara la seguiva davvero) sotterrati all'interno di una epopea quasi militare tutta sua, da scrivere giorno per giorno senza riletture. La differenza con i resoconti delle tappe domenicali (il lunedì il Corsera non usciva in edicola), raccontate da Ciro Verratti e presenti in appendice, è enorme: Verratti in effetti racconta la corsa, anche se non certo asetticamente. In definitiva, un'epopea più che una cronaca.
L'unico punto dolente riguarda il prezzo dell'ebook. Io l'ho preso in prestito digitale, ma sette euro per un testo che si suppone si sia già ampiamente ripagato nei decenni secondo me è un furto.
Profile Image for Guido van den Anker.
30 reviews3 followers
August 23, 2010
Klassieker. Mooi portret van de Ronde van Italië in het naoorlogse Italië. Zeer levendig en haast poetisch geschreven door ramancier en journalist Buzzati. Aanrader!
Profile Image for Gabriel Rolland.
115 reviews5 followers
October 7, 2016
Poco ciclismo, ma tanta Italia poeticamente narrata in questi scritti di Dino Buzzati.
Displaying 1 - 30 of 56 reviews