An der See

by Eric de Kuyper

Große Ferien: Eric de Kuyper verführt leichtfüßig und nur ein klein wenig nostalgisch in die nicht enden wollenden Sommer der Kindheit. Ende der 1940er Jahre nimmt eine Brüsseler Familie die Tradition der Vorkriegszeit wieder auf und verbringt den Sommer in Ostende. Der junge, schmächtige Eric spielt, fühlt, schmeckt, riecht, träumt, vor allem aber beobachtet er, was die anderen so treiben. Seine Verwandten schauen in die Ferne, dorthin, wo England liegen muss. Viel später erinnert er sich mit Freude und Staunen zurück an den Strand und die Waterkant, an Verliebtheiten und die Angst vor dem letzten Ferientag. An der See ist eine heitere Beschwörung des sommerlichen Alltags und beschreibt zugleich die zwei Gesichter eines berühmten Touristenortes vor und nach der Saison. Eine Ode an das Strandleben.

Genres: Nonfiction

144 pages, Hardcover

First published January 1, 1988

About the author

Eric de Kuyper is een Vlaams schrijver en filmregisseur.

Eric de Kuyper in de Nederlandstalige Wikipedia

Eric de Kuyper in de Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren

Eric de Kuyper bij "Schrijversgewijs"


Eric de Kuyper is a Flemish writer and film director.

Eric de Kuyper in the English Wikipedia

Reviews

[Nelliamoci]

"I libri erano opera dell'immaginazione. Quando qualcuno gli chiedeva che cosa stesse leggendo e lui rispondeva Hemingway o Faulkner, la reazione era: - Ma non è per bambini! Non puoi capirlo! - L'osservazione gli sembrava del tutto assurda. I libri non si capiscono, i libri si leggono - parola per parola, frase per frase - e ci si immagina qualcosa. Non c'è differenza tra un libro per bambini o un altro libro. Julienne, pensi davvero che sia un libro adatto a lui? (...) Per lei esistevano solo libri più o meno belli".

[Dettie Leestafel]

Wat het boek zo aantrekkelijk maakt zijn de prachtige observaties van Eric de Kuyper, alleen al hoe hij over het zand op het strand schrijft...


"Hij hield van het strand, en op het strand was het zand. Iedere dag was het anders. Na een korte regenbui was er een bruin korstje, waaronder vandaan het witte, mulle zand tevoorschijn getoverd kon worden. Regende het een paar dagen aan een stuk door, dan werd het zand hard. Het werd weerbarstig. Je kon er als je je best deed, hele brokstukken uit houwen en die op elkaar stapelen. Het strand was dan een soort steengroeve[...]
Wanneer de zon op haar heetst was en de hitte een tijdje aanhield, werd het zand zo droog en mul dat je er niet mee kon opbouwen. Elke put liep vanzelf weer dicht, elk fort zeeg ineen. Het zand was lui, wilde geen vorm aannemen [...]
Hij had zo'n vakmanschap ontwikkeld, dat hij in één oogopslag en met één tastend gebaar wist wat er die dag met het zand gedaan kon worden, welk spel er vanuit het zand kon ontstaan."


In feite weet Eric de Kuyper het zand, de zon, het spel, de familie in één hand te vangen, te mengen en als één lange rij zonnige, vrije, gezellige, speelse, warme, hartverwarmende gebeurtenissen uit te strooien in zijn liefdevolle, kleurrijke, mooi gestileerde verhalen.
Een genot om te lezen!

[Vin]

Hm… 3,5 🌟

Deze GILF mocht in zijn leeswaardige dagboek-essay dieper ingaan op zijn stalkgedrag van mannen!

[Diletta]

Un libro che sa di intonaco, sabbia tra i capelli (banalmente e giustamente), tovaglie pulite. Partendo da una memoria misera si ritrova l'infanzia, la consapevolezza vera di cosa fosse, una calma placida per niente ossessiva.

[De Ongeletterde]

In dit autobiografisch boek neemt Erik de Kuyper ons mee naar zijn kindertijd vlak na de tweede wereldoorlog, waarin hij elke zomer (maar ook een deel van de winter én de paasvakantie) naar zee ging in Oostende. In grappige, heel herkenbare stukjes strooit hij zijn herinneringen rond.

[Els Lens]

Wat een mooi boek.
Ik geef toe dat ik een stevige boon heb voor de zee. Mijn mooiste herinneringen uit mijn kindertijd spelen zich allemaal af aan zee.
Bij Eric De Kuyper is dat ook zo.
Het is geen nostalgisch boek (want nostalgie betekent toch altijd een beetje tristesse.)
We volgen een jonge jongen, “hij”, Eric.
Het huis in Oostende, waar het vol van leven is. Een hele hoop neefjes en nichtjes brengen er hun zomer door.
De lange dagen zijn meestal helemaal gevuld met spelen.
Zelfs de obligate, commerciële, strandspelen worden uitgebreid besproken.
Zo herkenbaar, al gaat dit boek over “net na de oorlog”, een ietsje vroeger dan mijn kindertijd.
Maar de zee is de zee.
Helaas, altijd hangt er voor Eric, op de achtergrond, de dreiging van het einde van de zomervakantie.
Als de jongen elk jaar in september een opstel moet schrijven, met als titel “Mijn vakantie”, zit hij steevast te zuchten en te kreunen boven het witte blad.
“Niets beantwoordde aan de eisen en de verwachtingen van de schoolmeester.
… Hoe moest hij uitleggen dat de zomer aan zee geen vakantie was, maar het gewone leven. Dat het naar school gaan hem daarentegen een onverdraaglijke onderbreking en verstoring van dat leven leek. Ten einde raad verzon hij maar iets, over een ijsje of zo, dat hij gegeten had. Maar fictie lag hem niet...”

[Wim Chielens]

Het heeft iets van "A la recherche du temps perdu" en van "De Jaren" van Annie Ernaux, maar minder ambitieus dan het eerste, minder universeel dan dat laatste. De Kuyper vertelt over zijn vakanties in Oostende in de jaren '50. Ook al ben ik 18 jaar jonger en bracht ik mijn vakanties door aan de Westkust, zijn er toch veel zaken heel herkenbaar en is het genieten van sommige details: de strandspelen, het eindeloze lummelen, het opbouwen en afbreken van de kabines, ... De Kuyper schept een afstand door over zichzelf te schrijven in de derde persoon, wat soms lastig is om vol te houden, want je leest alles alleen maar gezien door zijn bril. Een kijk die met enige ironie naar de volwassenen rondom hem kijkt, die een goeie blik werpt op de bourgeoisie en hoe die probeerde te onderscheiden van de Oostendenaars én van de toeristen. Een trip down memory lane waarbij je moet vaststellen dat die tijd inderdaad "perdu" is.

[Marleen]

Wat een fijn boek. Zonder weemoed of nostalgie beschrijft Eric Kuyper zijn zomers aan de kust van Oostende (en kort zijn winter- en paasvakantie maar De Zomer is het echte leven). De volwassenen bepalen de kaders, hij als kind vult in met een heldere en poetisch (voor volwassenen ongrijpbare) blik op de wereld.

[Erika Vecchietti (LaGattara)]

Nostalgico e delicato, è il poetico ricordo delle estati trascorse con la famiglia in villeggiatura a Ostenda. Il racconto, partecipato e ironico, di un mondo che non c'è più, quasi un filmino in 8 mm.

[Marleen V]

Nostalgie. Beschrijving van een vakantie aan zee in de jaren 50. Goed geschreven.

[Otillaf]

Peccato che non abbiano tradotto i successivi :(

[Zoé Komkommer]

« Iedereen bekommerde zich erom, maar op de laatste dag van de zomer bleek het weer op niets te zijn uitgedraaid: weer een zomer voorbij. »

[Vivus_007]

Wenn das Buch nur halb so lang gewesen wäre, hätte es mir besser gefallen.